do przeczytania

[pawlinka]

www.gazetawyborcza.pl/1,75480,3979000.html

[mary_ann]

Zaznaczam, że przeczytałam artykuł dość pobieżnie, ale odniosłam wrażenie, że
artykuł jest bardzo tendencyjny. żeby była pełna jasność "w temacie": nie
jestem i nie byłam zwolenniczką obecności religii (jako części programu
szkolnego) w szkole publicznej - placówki prywatne to oczywiście insza inszość.
Jednak w tym tekście mowa jest wyłącznie o strasznych rzeczach, jakie dzieją
się tym, którzy na religię nie chodzą. Czy sa jakieś przykłady
pozytywnej "kohabitacji"? Artykuł nie wymiania ani jednego, nie rozmawia tez
zbyt wiele z dziecmi, jak one same się w swojej sytuacji czują. Ani z ich
kolegami - np.tymi, którzy nikogo z racji "niechodzenia" NIE dręczą. Zapewne
patologie opisane w artykule gdzies wystąpiły, ale jakoś mi się nie wydaje,
żeby odmalowywały rzeczywisty bilans sytuacji. Oczywiście mogę się mylić,
mieszkam w duzym miescie i mam dziecko w szkole społecznej (podejrzewam
zresztą, że tej opisanej jako szkoła "w podwarszawskim Mysiadle", bo innej w
Mysiadle chyba nie ma - jesli to rzeczywiście ta, to tu mogę zdecydowanie
powiedzieć, że autor lekko zmanipulował informację...)

sorry za brak korekty pierwszych dwóch zdań:-) n/t

[mary_ann]

[jol5.po]

mam dziecko w przedszkolu, w szkole podstawowej i w gimnazjum, nie spotkałam się
z takimi przypadkami. Z takim naciskiem na religię, z takimi "nawiedzonymi"
nauczycielami, dyrektorami szkoły/przedszkola. Zwykle na religie nie chodzi
kilka dzieci. Nic się z tego powodu nie dzieje.

Wywiad zdaje się został zrobiony wśród ludzi bardzo "wyczulonych" w temacie
religijnych, mających jakies własne problemy z religijnością, areligijnością lub
wogóle z akceptacją siebie wśród innych. No bo np, czy naprawdę istnieje taki
"świat przedstawiony":
>Hipokryzją jest mówienie, że religia w przedszkolu to kwestia wyboru dziecka.
Jasne, że wybierze, żeby pójść z innymi dziećmi. Czujesz się inny i gorszy,
kiedy wszyscy gdzieś idą, a ty nie, kiedy wszyscy mają białą sukienkę, a ty nie,
kiedy wszyscy w klasie dostają komputer na komunię, a ty nie, kiedy dzieci
zaczynają powtarzać: Jezus jest dobry, a ludzie, którzy nie chodzą do kościoła,
są źli.<
te dzieci powtarzające "Jezus jest dobry"?? chyba, że ja żyję w innym środowisku.

[mader1]

Wiecie co, mam dość małe doświadczenie ze szkołami państwowymi. Z pewnością
osobom innych wyznań, religii w kraju, w którym przeważają katolicy, jest dość
ciężko. Pewnie ja w kraju muzułmańskim czy wśród buddystów nie miałabym lepiej.
Zastanawiam się, jak to jest, że takie zachowania wobec moich dzieci w
placówkach - szkole, przedszkolu katolickim wcale się nie zdarzały. To
straszenie dzieci diabłami, złymi mocami, dyskryminowanie dziecka z powodu
rozwodu rodziców... Albo mam wielkie szczęście, albo specjalnie wysyła się do
państwowych szkół samych złych czy tępych katechetów.
Chciałabym dodać ,że w szkole corki, państwowej, nauczycielka od polskiego,
szalenie ceniona w swoim środowisku także tłumaczyła mlodzieży pewne posunięcia
Giertycha.Nie wydaje mi się specjalnie nawiedzona czy wierząca. Jakoś nikt nie
odważył się wyjść z lekcji lub powiedzieć, że od tej pory nie będzie
uczestniczył

[prokasia]

Artykuł mocno negatywny. Zaczęłam rozmyślać co będzie, jak moja mała pójdzie we
wrześniu do zerówki. Jesteśmy protestantami i mieszkamy na wsi. Nasze dzieci
uczęszczają na zajęcia szkółki niedzielnej. Liczę tylko na przychylność
wychowawczyni i mimo wszystko niezmuszanie córki do zajęć religii.

[alex05012000]

ano przeczytałam... szkoda, że w artykule przykłady sa wyłącznie negatywne, a
przeciez kontrprzykładów nie brakuje...
w naszym, państwowym przedszkolu, w zerówce jest religia, na początku roku
każdy rodzic wpisuje dziecko na poszczególne zajęcia, w tym religię, nie chodzą
dwie osoby, o jednej rodzinie wiem, że protestanci, o drugiej nie wiem
dlaczego, nikt z tego nie robi problemu, na tańce czy gimnastykę też nie
wszyscy chodzą... Teraz dwa dni były rekolekcje, tez rodzice podpisywali czy
chca aby dzieci uczestniczyły, o wszystko sie nas-rodziców pytają zresztą...
aha, synek tej protestanckiej rodziny, przemiły skądindąd Kazio, który bywa u
Oli na urodzinach corocznie... uczestniczył np. w jasełkach przedszkolnych, był
królem, pani zapytała mamę czy chcą brać udział, chcieli...
o pani katechcetce naszej przedszkolenj niewiele wiem...religia jest w środku
dnia, wiec nie mam szans się z nią zobaczyć zreszta ... Oli zajęcia sie
podobają, duzo rysują, kolorują obrazki, chyba też coś spiewają, nie mam
powodów do narzekania, Gdybym była innego wyznania lub ateistką nie posłałabym
jej na religię, na zasadzie dla świetego spokoju... co będzie w szkole, też
państwowa zwykłą szkoła blisko domu... nie wiem, mam nadzieję, ze nie trafimy
na nawiedzonych lub straszących diabłem...

[alex05012000]

oczywiście jest już "pasjonująca" dyskusja na e-mamie na ten temat...

[rycerzowa]

Wiecie, ale my piszemy z innych pozycji; w tym przypadku jesteśmy większością,
dlatego trudno nam zrozumieć czyjąś szczególną wrażliwość, czy raczej szczególne
przewrażliwienie.

W wątku o artykule mamyanieli rozmawialiśmy o złośliwych uwagach otoczenia na
temat wielodzietności. Też chciałam dołożyć swoje, ale jak się zastanowiłam, to
wyszło mi,że najczęstsza reakcją ludzi był zachwyt i chęć pomocy. Ale pamięta
się przede wszystkim te kilka głupich zdań, które ktoś tam kiedyś raz czy dwa
bezmyślnie rzucił.
Taka jest właściwość ludzkiej pamięci,że zwraca uwagę na to co złe, i pamięta złe.

Pamiętam z bardzo wczesnego dzieciństwa jak inna mała dziewczynka uderzyła mnie
w twarz, gdyż powiedziałam o Gomułce to, co sie w moim domu głośno mówiło.
Ja nic nie rozumiałam i ona nic nie rozumiała. Nasze światy były inne.
I jeszcze bardzo mi było mi przykro, gdy nie mogłam jak inne dzieci iść na
pochód pierwszomajowy i machać czerwoną chorągiewką, a to z powodu przekonań
moich rodziców. Dziecko jest małym konformistą i wyróżniać się nie lubi.
Na to jest czas później, od wieku dojrzewania.

Niby uczymy nasze dzieci odnosić się z szacunkiem do tych "innych" , ale to nie
znaczy, że tamte inne nie cierpią. W klasie syna cichy i grzeczny chłopczyk z
niewierzącej rodziny pokradł kolegom pierwszokomunijne gadżety (wtedy zegarek i
kalkulatory), pokazywał wszystkim i chwalił się, że to "od chrzestnego".

Nietolerancja nie zawsze przybiera formę ostrej dyskryminacji, najczęściej jest
okazaniem ,że "ty nie należysz do nas". Dla dziecko to jest bardzo trudne do
przyjęcia.

Dlatego ja zawsze zachęcam moich obojętnych religijnie znajomych do ochrzczenia
dziecka, do posyłania go na religię. Tłumaczę to względami kulturowymi, w duchu
mam nadzieję, że dziecko jednak "coś załapie".
Mam rację, czy nie mam - nie wiem.
Tak naprawdę to chyba chodzi o zaoszczędzenie małemu dziecku cierpienia.

[mama_kasia]

To ja z kolei doskonale pamiętam, jak w podstawówce zostałam wyśmiana z
powodu niechodzenia na religię (a religia była w salce katechetycznej).
Mam to przed oczyma do dzisiaj. Tyle było ironii w głosie tego chłopca.
To naprawdę nie było takie proste. Szczególnie, że w domu w tej dziedzinie
wsparcia nie miałam.
Wtedy też się mówiło i wiedziało, kto na religię nie chodzi. Wtedy też
dzieci dokuczały i mogło się zostać odrzuconym. Czy religia w szkole to
nasiliła? Nie wiem.

[jol5.po]

a mnie jednak dziwi, że ta linia podziału i dyskryminacji przebiega w artykule w
nawiązaniu do religii. To znaczy rozumiem, że rodzice niewierzący mogą bardziej
uwaznie przyglądac się szkole, przedszkolom, że moga zauważać bardziej wyraźnie
niektóre rzeczy. Ale wydaje mi się, że po przeciwnej stronie nie ma takiego
zwratego przychylnego religii społeczeństwa jak z reklamówek LPR-u.
Ja nie znam religii w szkole, bo skończyłam LO w 1989 r. Ale pamietam ze szkoły
nastrój raczej taki, że nikt się o religię nie pytał, nie interesował. Raczej
takie duże zaangażowanie budziło zdziwienie, na lekcji religii też jak ktoś się
mocniej interesował to było dziwne. Towarzystwo w salce katechetycznej było
raczej chłodne.
Moja siostra w LO chodziła z klasą na religię, jako jedyna broniła księdza -
dosyć miernie sobie radził pedagogicznie, klasa była bezlitosna, wyłapowano jego
potkniecia, śmiano się z niego. W początku lat 90. to był okres sporów o ustawę
aborcyjną, antyklerykalizmu. Nie sącę, żeby teraz w społeczeństwie był większy
procent ludzi zaangażowanych tak mocno religijnie. Większość jest chłodnych. Ilu
z moich znajomych skarżyło się, że teraz to musi chodzić w niedzielę do
kościoła, bo dziecko komunijne. Zaraz po komunii przestali zresztą. A opis w
artykule mówi o jakimś bardzo religijnym społeczeństwie - nie wiem, może ja się
obracam w innych kręgach. Albo rodzice przepytywani na okoliczność artykułu
należą do większych wrażliwców.
>Dziecko niechodzenie na religię odbierze jak zakaz, karę. Na tym
polega perfidia wprowadzenia religii do szkół i przedszkoli: że nagle
niewierzący rodzice jawią się własnym dzieciom jako karzący za nic.
Zostaliśmy postawieni w sytuacji zabraniaczy. Bardzo świadomie nigdy jej
Brunonowi nie stwarzamy.<
Ci rodzice bardzo się zastanawiają nad metodami wychowawczymi. Ale wydaje mi
się, że większośc wzrusza ramionami jeśli chodzi o religię.
Moje podstawówkowe dzieci mają po dwie, trzy osoby w klasie, które nie chodzą na
religię. To w ogóle nie wywołuje reakcji. Komunie były w parafiach, a dużo
dzieci dojeżdża, więc i tak każdy miał w innym terminie.
Rozmawiałam chłopakiem, nastolatkiem, chodzi do liceum, normalnego państwowego,
nie tego z najwyższej półki. Kilka osób nie chodziło od początku na religię, ale
ta liczba się zwiększyła, kiedy prowadzacy zaczął wymagać porządnego prowadzenia
zeszytu. Oni się smieją, że ktoś jest grubszy, że czegos tam nie ma, czasami
jest jakiś kozioł ofiarny (klasa jest sportowa, mój znajomy nawet nie przyznał
się, że jest ministrantem - "bo to głupio tak"), ale na pewno nie z tego, że
ktoś nie jest religiny, albo niewierzacy.
Te dyskusje z emamy o religii to jest chyba przecietne spojrzenie. Takie są mamy
dzieci w polskich szkołach. Czy one sa specjalnie religijne??
Jedne są, inne nie, ale najwięcej jest takich przecietnych, chłodnych.
Wiem, że pojedyncze osoby mogą miec odczucia jak w artykule, że mogą się zdazyc
pojedyncze przypadki nawiedzonych nauczycieli, ale nie wydaje mi się to normą, a
tak sugeruje artykuł.
Ale myślę sobie, że moze się klimat zmienia. Ale nie w społczeństwie, oddolnie,
a odgórnie. To uwikłanie religii w polityke, itd., i myslę, że osoba
niewierzaca, która wypowiada się w artykule:
"wszyscy przywódcy państwowi i partyjni mówią: "Polska jest krajem katolickim".
Ja do tej grupy nie należę i co? Czuję, że jestem wrogiem. Nie mam psychicznego
bezpieczeństwa."
ma coraz większe prawo tak mówić.

[magdalaena1977]

Również dla przeciętnie katolickiej rodziny niektóre zachowania katechetów mogą
być problemem:

Już na tym forum czytałam narzekania na poziom katechezy w przedszkolu i np. na
siostrę, która straszy spaleniem się w piekle za bicie kolegi. I chyba nawet
trudniej z taka praktyką walczyć, jeśli generalnie podziela się wiarę siostry w
piekło, w karę za grzechy, a tylko uważa się opowieści o kotłach ze smołą za
horror dla wyobraźni przedszkolaka.

Publiczne odpytywanie z tego "kto był w kościele w niedzielę" wydawało mi się
zawsze sprzeczne z zasadą spowiedzi usznej.

Znajoma mojej mamy już w latach osiemdziesiątych postawiła się księdzu nie
wyrażając zgody, żeby jej małe dziewięcioletnie dzieci podjęły zobowiązanie, że
do 18 roku życia nie będą pić alkoholu.

Mojej cioci katecheta rozwalił całkowicie wszelkie niedzielne plany na rok przed
bierzmowaniem jej córki, żądając się chodzenia na konkretną mszę w kościele
parafialnym.

[arwena_11]

Moje dzieci chodzą do katolickiego przedszkola, więc religia od początku to był
nasz wybór. Ale wyobraźcie sobie, ze przez pierwsze chyba dwa czy trzy miesiące
przedszkola religii nie było. Bo nie miał kto uczyć. Dyrekcja nie chciała
pierwszej z brzegu osoby, tylko kogoś odpowiedniego dla dzieci. bo nie każdy
sie nadaje. Oczywiście najprosciej napisać do kurii że potrzebny katecheta, i
przyjąc to co daje kuria. Tylko że jak widać z art. to nie zawsze jest dobre
dla dzieci. A u nas wychodzi sie z założenia, ze z dzieckiem trzeba ostrożnie.
Mozna go zrazić tak, że w ogóle nie bedzie chciało brać udziału w religii.
Może to w tym problem leży? Szkoły i przedszkola przyjmują tych co da parafia
lub kuria. Nie zajmują się szukaniem osób z "charyzmą" takich, które pociągną
dzieci i młodzież za sobą.
Ja jak byłam w podstawówce to nie było religii w szkole, ale w parafii mięliśmy
religię klasami. Czyli no poniedz. 8a wtorek 8b itd. Było ok. Poza tym mięliśmy
super księdza, który organizował wycieczki, mecze a nawet dyskoteki w salkach
katechetycznych.

A co do pytań kto był na mszy, to u nas mimo szkoły i przedszkola katolickiego
nic takiego nie ma.

Za to pamiętam jak w podstawówce po każdych wyborach, a były to lata 80,
wychowawczyni pytała którzy rodzice byli na wyborach. Byłam jedyną osobą w
klasie, która nie podnosiła wtedy ręki. Ciekawe która indoktrynacja jest
gorsza?

[mader1]

> A co do pytań kto był na mszy, to u nas mimo szkoły i przedszkola
katolickiego
> nic takiego nie ma.

No właśnie. Zauważyłam już w czasie przygotowania młodszej do komunii, ktore
odbywało się w parafii ( podczas gdy starszej w szkole katolickiej), że w
szkołach katolickich jest mniejsze ( przepraszam za słowo) " zamordzie" w
sprawach wiary i jej praktykowania. Jest dużo kultury, zaufania, żadnych
wypytywań, odznaczań, podpisów rodziców, karteczek i zaświadczeń. Nawet jeżeli
są konieczne prosi się o nie, nie wymaga i tłumaczy dlaczego należy je
przynieść. Powaliły mnie książeczki, sprawdzanie , wielokrotne próby,
nerwowość, wystawność w przypadku przygotowań młodszej. Choć wielokrotnie
krzyczano i tresowano chłopcow byli oni bardziej niegrzeczni niż ci, których
traktowano łagodnie, ze zrozumieniem , ale stanowczo podczas przygotowań I
komunii u starszej. Uczono ich odpowiedzialności.

Szkoła podstawowa - rok 1965

[otryt]

Myślę, że każda inność wśród dzieci jest zauważana i komentowana. Gruby, chudy,
mały, duży, w okularach, jąkający się, zezowaty, w niemodnych spodniach,
biedny. Tak było zawsze. Chodzi tylko o to, aby te komentarze były kulturalne i
na miejscu. Aby zachowywać się taktownie. Tego trzeba dzieci uczyć, a nie tego,
aby nie zauważały inności. Nic na to nie poradzimy, że ci inni sami odczuwają
dyskomfort z powodu swojej inności, nawet wtedy, gdy nikt im nie dokucza i nie
daje żadnego innego ku temu powodu. Nic nie poradzimy na ten rodzaj
przewrażliwienia.

Pamiętam swoją podstawówkę. Rok 1965. Wtedy z religią było odwrotnie.
Chodziliśmy na katechezę do kościoła, prawie cała klasa. Był to okres
przedkomunijny, zajęć z religii więcej niż zwykle. Wszystkie jednak po
południu, po lekcjach. Komunistyczna szkoła (z portretami Gomułki i
Cyrankiewicza w każdej klasie) wiedziała dobrze, że tak jest i właśnie wtedy
wymyślali jakieś popołudniowe zajęcia dla dzieci: czyny społeczne, harcerstwo,
itp. Dzieci się podzieliły. Część poszła na religię, część na zajęcia
organizowane przez szkołę. Sporo dzieci nie przyszło na te szkolne zajęcia.
Następnego dnia wychowawczyni odpytywała każdego o powody nieobecności.
Większość dzieci zmyślała jakieś bajeczki. Ja również, że niby babcia chora
albo klucz zginął i nie mógł wyjść z domu. Ale ktoś w końcu powiedział prawdę,
że był w kościele. Nasza Pani, ktoś bardzo ważny dla 9-latka, autorytet większy
niż rodzice w tym wieku, powiedziała, że religia to zabobon i ciemnota, że się
dziwi, że on taki dobry uczeń chodzi na religię. Takie miałem wychowanie w
szkole. Być może część ludzi pamiętających tamte czasy, odreagowuje podobne
historie, które były na porządku dziennym w większości szkół. Ja jednak tej
dyskryminacji nie widzę.