"miłosc nie zazdrosci..."

[ula27121]

A ja zazdroszczę mężowi, że on może sobie poleżeć a ja w tym czasie
prasuje.... Zazdroszczę mu, że nie musi się martwić o to co zjedzą dzieci na
obiad, że może jeździć na szkolenia bez strachu o to co się dzieje w domu bo
ja jak wyjeżdżam to ciągle myślę i dzwonię....nie potrafię się oderwać...Czy
to znaczy, ze nie kocham? Czy znów coś źle interpretuję?

[imbirka]

Wiesz co, ja co prawda nie mam dzieci, ale też się zawsze denerwuję i zamartwiam
o różne rzeczy, a mój mąż akurat o te nie, ale za to innymi sie przejmuje
więc ten spokój u niego bywa dość pozorny. A jeśli chodzi o prasowanie i
martwienie o obiad, to chyba nie Twoja zazdrość jest problemem, a podział
obowiązków miedzy Wami? Może masz poczucie, że wszystko jest na Twojej głowie, i
warto byłoby o tym porozmawiać z mężem?

[marta_nie_martka]

Spotkałam się z piękną interpretacją na naukach przedmałżeńskich, niestety,
dawno to było, a ja zajęta bardziej narzeczonym niż naukami, nie zapisałam sobie

Mogę odpowiedzieć przykładem? Mam przyjaciółkę, jeszcze z liceum. I na początku
naszej przyjaźni byłam o nią bardzo zazdrosna, o uwagę, którą kierowała na
innych,itd. Dużo o tym myślałam, męczyło, mnie to uczucie. I zaczęłam inaczej
myśleć o tej sytuacji, był to powolny i trudny proces. Zaczęłam cieszyć się z
tego, że inni też dostrzegają jak ona jest fajna. Cieszyły mnie jej nowe
koleżanki, i każdy kto ją doceniał. Jednocześnie, przy wszystkich swoich
nastoletnich kompleksach, zrozumiałam, że mi nic nie ubywa, mimo, że nie zawsze
miałam jej uwagę tylko dla siebie.

Do Twojego przykładu bardziej mi pasuje "miłość nie szuka swego"

[loya2005]

marto_nie_martko!!!
Bardzo Ci dziękuję za przytoczenie przykładu. Twój post powinnam
była przeczytać wiele, wiele lat wcześniej-myslę, że zaoszczędziłoby
mi to przykrych sytuacji, których do dziś się wstydzę. Teraz już mi
łatwiej "pogodzić się" z tym, że bliskie mi osoby oprócz mnie mają
też innych przyjaciół, przyjaciółki. Nie mniej zdarzają się
(niestety sytuacje, w których gryzę się z powodu TAKIEJ właśnie
zazdrości. (a wydawałoby się, że jako dorosła kobieta jestem osobą
emocjonalnie dojrzałą)
skąd się bierze taka zazdrość o czyjąś uwagę? kompleksy, zła
samoocena?

pozdrawiam,

[mamalgosia]

loya2005 napisała:
Nie mniej zdarzają się
> (niestety sytuacje, w których gryzę się z powodu TAKIEJ właśnie
> zazdrości. (a wydawałoby się, że jako dorosła kobieta jestem osobą
> emocjonalnie dojrzałą)
> skąd się bierze taka zazdrość o czyjąś uwagę? kompleksy, zła
> samoocena?


U mnie to na pewno kompleksy i niska samoocena. No,ale ja nie jestem
dojrzała (pomimo tego, że dorosła już od dłuższego zcasu)

[loya2005]

U mnie to na pewno kompleksy i niska samoocena. No,ale ja nie
jestem
> dojrzała (pomimo tego, że dorosła już od dłuższego zcasu)

no to zupełnie tak jak u mnie. mamałgosiu jak sobie z tym radzisz?

[mamalgosia]

"jak sobie z tym radzisz"...
No więc powiem prawdę: nie radzę sobie. Zupełnie. Każdy dzień jest
zmaganiem się ze sobą, ludźmi i światem wokół, każdy dzień jest
próbą wędrówki ku dojrzałości, w każdym dniu jest udawanie
dojrzałości.
Ale efekty moim zdaniem mizerne.

[loya2005]

a jak sprawić; jak wychować dzieci, żeby wierzyły (też) w siebie,
dobrze myślały o sobie i żeby nie musiały takich wątków zakładać?

[mama_kasia]

Może okazywać miłość. Nie tylko wiedzieć samemu, że się je kocha,
nie tylko kochać, ale o tej miłości im mówić.

mamo_kasiu !

[mamalgosia]

Jak tylko przeczytałam Twój post, to poczułam jaki jest dla mnie
ważny. Chciałam Ci to napisać, ale mi umknęło. I wczoraj znowu mi
umknęło. Jak to dobrze, że teraz sobie o tym przypomniałam! Wczoraj
byłam z Młodym na placu zabaw, droga daleka, on siedział w wózku i
podziwiał barany na niebie, więc mogłam dużo przemyśleć. I właśnie
myślałam o tym, co napisałaś.
Jest taka tendencja w postmodernistycznym świecie, że słowa ulegają
dewaluacji, wyrażenia stają się wyświechtane, obietnice czcze i
wszystko w ogóle rzucane na wiatr. Wtedy trzeba podkreślać, że
miłości nie udowadnia się słowami, że trzeba czynów itp. I tak jest.
Że nie wystarczy gdy słodki młodzieniec pod pachnącym jaśminem wyzna
słodkiej pannie, że ją miłuje - musi jeszcze dać jej siebie i
przyjąc ją dla siebie.
Ale kto wie, czy nie ma również tendencji odwrotnej. To znaczy:
wiem, że ona jest. Czyny mówią same za siebie, skoro to robię, to
wiadomo, że z miłości, no bo z czego. A jednak te słowa... Na pewno
nie "zamiast", ale oprócz są bardzo ważne. Dla mnie życiodajne.
Od czasu gdy pobraliśmy się z moim Mężem nie było dnia, by nie
powiedział mi, że mnie kocha. I nie nudzi mi się to. Za każdym razem
jest dla mnie świeże i nowe, za każdym razem daje siły.
Idę powiedzieć wszystkim moim Chłopcom, że ich kocham
A Tobie, Kasiu: dziekuję

[mama_kasia]

Słowa mogą mieć wielką moc
Pamiętam, jak kiedys tata powiedział nam, że nie potrafi
okazywać nam miłości ani o niej mówić (tak był wychowany,
taka była jego mama, że o tym się nie mówiło). Ale czyż
właśnie w tych słowach (nie potrafię) nie powiedział, że
kocha? ) To "nie potrafię" tkwi we mnie jak wielkie wyznanie,
że kocha Tak też można
Najtrudniej powiedzieć mi o tym, że go kocham, najstarszemu.
I zawsze jestem zaskoczona, jak go pogłaszczę, a on nie ucieka,
on, który nie znosi takiego okazywania uczuć

[loya2005]

Nie pamiętam żebym jako dziecko słyszała od rodziców, że mnie
kochają. Wiem, że się wtedy o tym nie mówiło, poza tym preferowany
był "zimny chów". Choć z drugiej strony wiem, że ich troska o
zapewnienie "normalności" była kierowana miłością i troską.
Dzieci mam b.młode i nie szczędzę im wyznań i przytulań; jak sądzę
nie zaprzestanę, dopóki młode będą większe i zaczną uciekać od
głaskania
Martwię się o co innego: ponieważ należę do ludzi o niskiej
samoocenie i kompleksach mniej lub bardziej uzasadnionych, nie
chciałabym tego jakoś (podświadomie może) przenieść na dzieci.

loya

[mamalgosia]

może zainteresuje Cię ten wątek?:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=55156517&a=55156517

[loya2005]

zainteresował!
bardzo Ci dziękuję
pozdrawiam,

[marta_nie_martka]

To u mnie było tak samo jak u Ciebie, a właściwie u Was Niska samoocena, plus
nieśmiałość i brak jakichkolwiek talentów towarzyskich. Bardzo trudno nawiązuję
znajomości, nie umiem ich podtrzymywać, z przyjaźniami jest jeszcze gorzej, i
bałam się, że stracę tą naj, naj lepszą przyjaciółkę. Rozkwit naszej przyjaźni
przypadł na pierwsze lata studiów, czyli nie byłam już nastoletnią kozą, a
jednak poddawałam się emocjom.

[mamalgosia]

Myślę, że gdyby po kolei wziąć pod lupę określenia św. Pawła na
miłość, to na niejednym noga by nam się powinęła. A to dlatego, że
nasza ludzka miłość nie jest doskonała. Ale i tak nazywam ją
miłością

A co do zazdrości to chyba jest to moja największa wada,
wychodziłoby więc na to, że nie potrafię kochać w ogóle Wierzę
jednak, że tak nie jest

[mamalgosia]

Miłość nie zazdrości - to my zazdrościmy. Miłość nie szuka swego -
to my szukamy. Miłość nie pamięta złego - to my pamiętamy.

A teraz "tylko" przemieniać nas w miłość

[mader1]

A nie jesteś czasem zmęczona ? No bo... jak taki człowiek ( nawet
kobieta) jest mocno zmęczony, powieki się kleją, a jeszcze " musi"
coś przeprasować, a drugi też zmęczony przecież ( chociaż
mężczyzna), ale już sobie leży przyjemnie wyciągnięty, to ten
pierwszy zmęczony trochę się ( spoglądając sporadycznie znad deski,
sporadycznie, bo fałdki się robią) buzuje. Tak kocha tego drugiego
zmęczonego, że wyciągnąłby się cieplutko i przyjemnie obok. A nie
stał z dala ! Odgrodzony deską !
A na tych wyjazdach... tęsknisz za nimi bardzo. On też tęskni, ale
mu pewnie " nie wypada" dzwonić jak ta baba. Kochacie.
Porozmawiajcie tylko na temat podziału obowiązków.

[ula27121]

Myślę, że jest dokładnie tak jak piszesz....a ja to ogólnie przyznam, że
nienawidzę prowadzenia domu i strasznie sie przeciwko temu buntuję. I mimo, że
mam bardzo duża pomoc od męża to wkurzam się że niektóre rzeczy po prostu muszę
zrobić ja...Bo on pracuje na dwóch etatach a ja na jednym zatem automatycznie
ten drugi domowy jest dla mnie. Ale widzę też, że jak jestem wyspana to już mi
wiele rzeczy mniej przeszkadza.
Tylko, że często rzeczywiście "szukam swego", zazdroszczę i stąd moje
wątpliwości. A spotykam kobiety, które jak opowiadają o sobie w małżeństwie, o
tym jak są zakochane, jak gotują z uśmiechem na ustach i jak wstają w nocy do
dzieci z radością że mogą z nimi więcej czasu spędzić.....mam ich co raz więcej.
Nie mam wątpliwości, że kocham ale mam wrażenie....może jakoś powierzchownie?
Ale niedługo zacznę się wysypiać

[mamalgosia]

ula27121 napisała:

A spotykam kobiety, które jak wstają w nocy do
> dzieci z radością że mogą z nimi więcej czasu spędzić.....mam ich
co raz więcej

??? Naprawdę? Nie znam ani jednej takiej

[ula27121]

To chyba muszę zmienić towarzystwo......

[mamalgosia]

nie wiem, nie namawiam. Ale naprawdę nie znam takich

[fiamma75]

mamalgosia napisała:

> ula27121 napisała:
>
> A spotykam kobiety, które jak wstają w nocy do
> > dzieci z radością że mogą z nimi więcej czasu spędzić.....mam
ich
> co raz więcej
>
> ??? Naprawdę? Nie znam ani jednej takiej
>
Ja też
Do naszej generalnie wstaje maż, ale też nie czyni tego z radością :-
)