Czujnosc

[isma]

Szlismy sobie dzisiaj na Maciejowa, pogladajac co chwile na M.,
puszczona, zgodnie z zasadami ludzi gor, jako najslabsza, przodem -
czy jeszcze lezie, i rozmawialismy o czujnosci.

O tym, ze chyba najwieksza zaleta czlowieka w kontakcie z drugim
czlowiekiem jest, jesli potrafi bez slow odgadnac jego nastroje,
potrzeby, oczekiwania. Czesto tego brakuje, zwlaszcza miedzy
doroslymi ludzmi, partnerami (wobec dziecka altwiej o taka kchajaca
czujnosc) - czesto zakladamy, ze ten drugi sam sobie poradzi. Albo,
jesli sobie mialby nie poradzic, to od nas czegos zazada.

Czujnosc. Nasluchiwanie. Wychylenie ku drugiemu.
Tak, jak w tym fragmencie "Potopu":


"Kmicic coraz był bledszy i resztkami sit trzymał na wodzy wybuch
szaleństwa; ale książę, cały zatopiony w swej mowie, upajał się
własnymi słowami, własnym rozumem, i nie zważając na słuchacza tak
dalej mówił:

- Jest, panie kawalerze, zwyczaj w tym kraju, iż gdy kto kona, to mu
krewni w ostatniej chwili poduszkę spod głowy wyszarpują, ażeby się
zaś dłużej nie męczył. Ja i książę wojewoda wileński postanowiliśmy
tę właśnie przysługę oddać Rzyczypospolitej. Ale że siła
drapieżników czyha na spadek i wszystkiego zagarnąć nie zdołamy,
przeto chcemy, aby choć część, i to nie lada jaka, dla nas
przypadła. Jako krewni, mamy do tego prawo. Jeśli zaś nie
przemówiłem ci tym porównaniem do głowy i nie zdołałem w sedno
utrafić, tedy powiem inaczej. Rzeczpospolita to postaw czerwonego
sukna, za które ciągną Szwedzi, Chmielnicki, Hiperborejczykowie,
Tatarzy, elektor i kto żyw naokoło. A my z księciem wojewodą
wileńskim powiedzieliśmy sobie, że z tego sukna musi się i nam tyle
zostać w ręku, aby na płaszcz wystarczyło; dlatego nie tylko nie
przeszkadzamy ciągnąć, ale i sami ciągniemy. Niechaj Chmielnicki
przy Ukrainie się ostaje, niech Szwedzi z Brandenburczykiem o Prusy
i wielkopolskie kraje się rozprawiają, niech Małopolskę bierze
Rakoczy czy kto bliższy. Litwa musi być dla księcia Janusza, a z
jego córką dla mnie!

Kmicic wstał nagle.

- Dziękuję waszej książęcej mości, to tylko chciałem wiedzieć!

- Odchodzisz, panie kawalerze?

- Tak jest.

Książę spojrzał uważniej na Kmicica i w tej chwili dopiero
spostrzegł jego bladość i wzburzenie.

- Co ci jest, panie Kmicic? - spytał. - Wyglądasz jak Piotrowin...

- Fatygi z nóg mnie obaliły i w głowie mi się kręci. Żegnam waszą
książęcą mość, przed odjazdem przyjdę się jeszcze pokłonić.

[mama_kasia]

> Szlismy sobie dzisiaj na Maciejowa...

Tylko pozazdrościć

> O tym, ze chyba najwieksza zaleta czlowieka w kontakcie z drugim
> czlowiekiem jest, jesli potrafi bez slow odgadnac jego nastroje,
> potrzeby, oczekiwania. Czesto tego brakuje, zwlaszcza miedzy
> doroslymi ludzmi, partnerami (wobec dziecka altwiej o taka kchajaca
> czujnosc) - czesto zakladamy, ze ten drugi sam sobie poradzi.

Chciałoby się, aby ten drugi rozpoznał, co się w nas dzieje,
czego oczekujemy, ale wydaje mi się właśnie tego nie należy
z tej drugiej strony oczekiwać. Takie oczekiwanie może
zniszczyć ludzi. Mam na myśli bierne oczekiwanie, bez
dawania sygnałów - bo przecież on powinien to wiedzieć.
A właśnie, że nie powinien. Czasami trzeba mu powiedzieć.

Inną sprawą jest założenie, że ten ktoś sam sobie poradzi.
Zgadzam się, nie zawsze sobie poradzi, nawet ten najtwardszy.

Albo,
> jesli sobie mialby nie poradzic, to od nas czegos zazada.

Nie znoszę, kiedy ktoś czegoś ode mnie oczekuje, a nie mówi
tego wprost. Nie znoszę. Dosyć dużo widzę. Często wiem,
czego chciałby ten drugi, ale właśnie w takich sytuacjach rodzi
się we mnie obrzydliwa przekora - niech powie, o co chodzi...
Wcale nie uważam, że robię dobrze. To taka pycha we mnie
Najgorzej jest wtedy, gdy ten drugi ma pretensje, że pomocy
nie otrzymał
A słabi, niepewni, zakompleksieni często nie mówią I ja
(czuję to) wcale ich nie "wychowam" swoim uporem. Tylko
miłością można coś polepszyć... Wiem to i ...próbuję inaczej.
Wiem, bo sama jestem momentami taka "okropna"
ich

[isma]

mama_kasia napisała:

> > Szlismy sobie dzisiaj na Maciejowa...
>
> Tylko pozazdrościć
>

Hm, no, ujme to tak: atrakcja byla to specyficzna, my ze slubnym
smigamy te trase tajemna sciezka poza szlakiem w godzine, a tu sie
trzeba bylo wlec prawie dwie, i powsciagac zapedy w rodzaju "a jak
ja bym te zmije zlapala i wydusila z niej ten jad, to co by bylo..."
Ale Przyslop jak zawsze cudna...
Dzisiaj byla przymiarka do Starych Wierchow, ale jednak to juz z
noszeniem na barana, niestety, wiec tata z progenitura musial wrocic
do schroniska. Zreszta zle sie szlo, polomy po nocnej trabie
powietrznej ogrone.
Za to jutro w przeciwna strone, na Lubon )).

> > O tym, ze chyba najwieksza zaleta czlowieka w kontakcie z drugim
> > czlowiekiem jest, jesli potrafi bez slow odgadnac jego nastroje,
> > potrzeby, oczekiwania. Czesto tego brakuje, zwlaszcza miedzy
> > doroslymi ludzmi, partnerami (wobec dziecka altwiej o taka
kchajaca
> > czujnosc) - czesto zakladamy, ze ten drugi sam sobie poradzi.
>
> Chciałoby się, aby ten drugi rozpoznał, co się w nas dzieje,
> czego oczekujemy, ale wydaje mi się właśnie tego nie należy
> z tej drugiej strony oczekiwać. Takie oczekiwanie może
> zniszczyć ludzi. Mam na myśli bierne oczekiwanie, bez
> dawania sygnałów - bo przecież on powinien to wiedzieć.
> A właśnie, że nie powinien. Czasami trzeba mu powiedzieć.

No! Wiec, zgadzam sie, od strony "biorcy" patrzac, on niczego
wymagac nie ma prawa. To niszczy niejedno malzenstwo, jak ona liczy
na to, ze on sie domysli, ze ona ma PMS )). Natomiast niewatpliwa
zaleta jest, jesli "dawca" ma te wlasnie ceche.


> Nie znoszę, kiedy ktoś czegoś ode mnie oczekuje, a nie mówi
> tego wprost. Nie znoszę. Dosyć dużo widzę. Często wiem,
> czego chciałby ten drugi, ale właśnie w takich sytuacjach rodzi
> się we mnie obrzydliwa przekora - niech powie, o co chodzi...
> Wcale nie uważam, że robię dobrze. To taka pycha we mnie
> Najgorzej jest wtedy, gdy ten drugi ma pretensje, że pomocy
> nie otrzymał

Ach, wlasnie. Przeklenstwo tych, ktorzy nie umieja prosic! Ja
pretensji nie miewam, ale brak "czujnosci" rejestruje. I wplywa to
na moje relacje z ta osoba.

> A słabi, niepewni, zakompleksieni często nie mówią

Hmmm... Ja to bym sie raczej zaliczyla do tych, co zawze mocni. Ale
moze masz racje?

i jak na Luboniu?

[mamalgosia]

Tam jest takie prześmieszne schronisko - wysokie, ale chude,
miałam wrażenie, że tam mają jeden pokój.
Piękne piargi przy zejściu (lub przy wejściu - zależy, jakim
szlakiem się wchodzi/schodzi, rzecz jasna)

[isma]

A, jak na Luboniu, to napisze jutro, chyba ze BRAK CZUJNOSCI w moim
malzenstwie zaowocuje tym, ze nie dogadamy sie co do szlaku
wejsciowego. Ja sie nie lubie wloczyc oplotkami, moze byc ostro po
poziomicach, a slubny wprost przeciwnie. Uzgodnilismy na razie co do
zejscia, ze niebieskim )).

[mama_kasia]

Stare Wierchy wspominam z rozrzewnieniem... zima, brak wody,
sylwester i mój pierwszy (opłakany) kontakt z nartami .
Ach... i wycieczka na Turbacz i widok na Tatry

[justyna.ada]

A żołnierze tymczasem bez rozkazu ładowali wiuki i siodłali konie.

Soroka mówił im :

- Nie zawadzi to, trzeba być na wszystko gotowym.

- My też gotowi! - odpowiadali starzy zabijakowie ruszając wąsami.

Jakoż pokazało się wkrótce, że Soroka dobrze znał swego pułkownika,
bo nagle Kmicic ukazał się w sieni, bez czapki, w koszuli tylko i
hajdawerach.

- Konie siodłać! - krzyknął.

- Posiodłane.

- Wiuki ładować!

- Spakowane.

- Dukat na głowę! - krzyknął młody pułkownik, który pomimo całej
gorączki i wzburzenia spostrzegł, że ci żołnierze w lot odgadują
jego myśli.



Taaaaak. Pamiętam parę takich "pożarowych" sytuacji w pracy, gdzie
razem z drugim człowiekiem jest sie skupionym na tym samym, nawet
mówić za dużo nie trzeba. I dooooooobrze jest tak się zgrać z
ukochaną osobą, że nie tylko odgadnie się, czego może potrzebować,
ale i odgadnie się, jaki ma nastrój, i co należy powiedzieć. Czasem
to wygląda, jakby druga strona kończyła myśl pierwszej, która nie
została powiedziana.

Co nie przeszkadza, że informacja to cenna rzecz

[mamalgosia]

Znam tę czujność. Która niestety potrafi się przerodzić w lęk i
paranoję - czujność do bólu - nie mówię co myślę, nie mówię co
czuję, nie mówię co we mnie - z obawy przed reakcją drugiej osoby.
Czujność nad każdym swoim słowem czy milczeniem.

[mader1]

pogladajac co chwile na M.,
> puszczona, zgodnie z zasadami ludzi gor, jako najslabsza, przodem -

> czy jeszcze lezie,

Nie chodziłam po górach - może dwa razy na wycieczce szkolnej, ale
co to było za chodzenie. Ledwo wlazłam na jakis pagórek, a już
radość mnie przepełniała, że weszłam tak wysoko ))))
Zastanawia mnie, jak często tę zasadę - najsłabszy przodem -
stosujemy ?
A jak często bacikiem, bacikiem smagamy, żeby gonić najlepszych (
siebie czy innych - mniejsza)...

Isma ostatnio mało pisze, to jakoś się trzeba przeszłością
ratować ))))

[mamalgosia]

Przypomniała mi się myśl, którą gdzieś przeczytałam - jesli idziesz
przed przyjacielem, nie musisz się obawiać, że wbije ci nóż w plecy.
Jesli idziesz za przyjacielem, nie musisz się obawiać, że ci
ucieknie.
Nie na temat, ale cenne

Gorce

[mamalgosia]

W tym roku przez tydzień miałam możność podglądać je od stóp. też
piękne