zmęczenie

[mamalgosia]

Większość z nas jest po jakichś wakacjach, więc tekścik, który
wczoraj wpadł mi w ręce (znowu przypadkiem, bo sięgnęłam po tę
książkę nie z poniższego powodu) niech będzie przestrogą na to co
nas czeka.
"W sytuacjach ciężkiego przemęczenia trzeba uważnie rozeznawać, co
jest rzeczywistym jego źródłem (...) Czy jest ono skutkiem życiowej
konieczności, czy też naszego nieuporządkowania? Jak długo już trwa
ten styl życia, w którym wieczorem "lecimy z nóg"? Jeżeli stan
przemęczenia trwa wiele lat, wówczas odbija się on nie tylko na
życiu duchowym, ale także na zdrowiu fizycznym, samopoczuciu
psychicznym oraz życiu rodzinnym. W takiej sytuacji przeszkodą w
życiu duchowym bywa nie tyle przepracowanie i zmęczenie, ile raczej
nieuporządkowanie życiowe, które je nieustannie powoduje.
Ta sytuacja winna być traktowana jako wyzwanie do głębokiego
rozeznania duchowego i wewnętrznego nawrócenia (...) Częste
zmęczenie domaga się szczerego rachunku sumienia".
Przyznam, że nie patrzyłam na to w ten sposób. Przeciwnie: raczej
sumienie wyrzuca mi lenistwo niż przepracowanie.
Jak z Waszym zorganizowaniem? Mam niewiele zalet, ale tę mam. Tylko
że w czasie roku szkolnego naprawdę tego wszystkiego dużo

[luccio1]

Mogę Ci dorzucić doświadczenie własne - człowieka wtłoczonego w
kierat codziennej pracy od-do, codziennego dojazdu tamże i powrotu
stamtąd:
sam nie wiem, jak to się dzieje, że z każdym kolejnym rokiem każde
popołudnie po pracy wydaje się coraz krótsze; z każdym nowym rokiem,
gdy przychodzi mi gdzieś koło połowy stycznia planować urlop, to
mimo że są to stale te same 26 dni, z roku na rok zdaje się, jak
gdyby było go mniej i mniej...

[mamalgosia]

Tak, u mnie też czas coraz szybciej biegnie. Poniedziałek-piątek,
poniedziałek-piątek. Początek wakacji-koniec wakacji-święta.
Świeczka na torcie-dwie-pierwszy dzień w przedszkolu

[ula27121]

Ja jestem ostatnio zorganizowana ( tak nawet nawet) bo małe dzieci i praca mnie
organizują. Ale widzę u siebie skłonność do przekładania, niektórych drobnych
prac domowych na niedzielę. A to powoduje, że nie mogę tak do końca w niedzielę
wypocząć bo coś ciągle jeszcze mi "zalega"- czyli zmęczenie powodowane jest tym
nieuporządkowaniem w tym przypadku bo dzieci to konieczność.
Staram się jednak pamiętać o tym, że kiedyś ktoś uświadomił mi, że odpoczynek
to nie przywilej a obowiązek.

[ula27121]

ale widzę, że i tak muszę zrobić porządny rachunek sumienia. Może w dobrym
momencie to napisałaś mamałgosiu bo czuję, że wymiękam..., że trochę nie daje
rady i rzeczywiście odbija się to na wszystkim. Może nie jestem zorganizowana
tak jak mi sie wydaje....hm....dużo do przemyślenia dla mnie na dzisiaj

[mamalgosia]

Kiedyś przekładałam prasowanie na niedzielę. Wydawało mi się to w
miarę sensowne: w tygodniu naprawdę było ciężko, a w niedzielę był
czas, prasowałam przy filmie, sama przyjemność (oprócz koszul
mężowych, bo tego nie lubię). Ale jednak jakiś opór był, że chyba
nie powinnam, że skoro nie muszę, że dzieci patrzą, że Dzień
Pański...

[ula27121]

No właśnie...ja uwielbiam robić na drutach. Prawie zawsze mam robótkę przy
sobie, żeby nie przegapić okazji kiedy mogłabym coś "przydziergać".
Jedna pani zwróciła mi uwagę, że w niedzielę to mogłabym sobie darować.
Wiem, że moja mama nie pracuje w niedzielę w ogrodzie mimo, że kiedyś
twierdziła, że tak odpoczywa.
Nie wiem jak wybrnąć z takich sytuacji....chyba ten rachunek sumienia.

[mamalgosia]

Robótka na drutach... Nigdy nie uznałabym tego za pracę zakazaną w
święta. No, może gdyby była zarobkowa

Rytm zycia

[isma]

Hm. A to jakis, przepraszam za epitet, celibatariusz napisal?

Bo z tym zorganizowaniem, to wicie, panie dzieju, jest tak, ze jesli
ono musi obejmowac osoby drugie i trzecie, to ta idealna
koncepcja "uporzadkowanego zycia" sie nieco moze nadwatlic. Zgadzam
sie, ze trzeba rozeznawac priorytety. Zgadzam sie, ze nie warto
poswiecac czasu i energii rzeczom niepotrzebnym. Zgadzam sie, ze
wazne jest mozliwie precyzyjne zdefiniowanie hierarchii spraw.

Tylko ze... dazenie do formulowania maksymalnie precyzyjnych
definicji musi brac pod uwage niebezpieczenstwo utraty wiezi z
potocznym doswiadczeniem )). No, a w koncu o to chodzi, zeby to
doswiadczenie na lepsze przemieniac, a nie naukowe elaboraty
plodzic )).

Wiec moje doswiadczenie jest takie, za ja, owszem, swego czasu bylam
osoba doskonale zorganizowana. Na kazdy dzien "rozpiska" z
dokladnoscia do pol godziny. Wyliczone czasy dojazdow. Wiersze
znormalizowanego maszynopisu przeliczone na minuty (w redakcji
nosilam pseudo "Klepsydra" - bo zaleznie od tego, ile wierszy
informacji mi zlecono po powrocie z obslugi wystukac, zajmowalo mi
to przewidywalna z gory ilosc czasu - w okresie, kiedy pracowalam w
gazecie, byla to umiejetnosc na wage zlota, bo byly to ostatnie
miesiac odlewania sie w olowiu, przed wprowadzeniem skladu
komputerowego, dzieki czemu drukarnia wiedziala dokladnie, o ktorej
moze liczyc na kolumne).
Na palcach jednej reki moglam policzyc, do 30. roku zycia, ile razy
sie gdzies spoznilam. Przy mojej depresyjno-maniakalnej naturze, nie
powiem, niezle sie to sprawdzalo: trzymalo w ryzach.

No, ale dziecko urodzilam i za maz wyszlam. I otoz, bach,
niespodzianka. Nic to, ze dziecko zaprzeczylo stereotypom z
podrecznika, jakoby karmienie, spacerowanie, spanie i inne takie
mialy odbywac sie wedle w miare stalego rytmu. Nic z tych rzeczy -
skrajny opor materii ozywionej. U M. pewne jest po dzis dzien tylko
to, ze wstanie najpozniej o 7.00...

Ale to, jak powiadam, drobiazg. Zasadniczym bowiem powodem, ktory
sklonil mnie do porzucenia rozpisek, byl szczegolny charakter mojego
osobistego slubnego. Otoz slubny moj maz czas traktuje jak wiekszosc
ludzi Wschodu, tj. jako zjawisko absolutnie subiektywne i nie majace
zadnego praktycznego zastosowania. Na pytanie "kiedy?" moj maz
odpowiada "kiedy bede mogl" )). O planowaniu dalej niz w
perspektywie godziny nie ma mowy. I przy tym, on wcale nie jest
zmeczony )).

No i teraz tak. Mozna sie albo zameczyc na smierc, probujac
organizowac wspolne zycie swoje i osoby (osob!!!), ktora organzacji
zadnej sie nie poddaje, albo, hm, pokochac )). Zatem wiedziemy od
kilku lat zywot lilii polnych.
I rzec musze, ze, choc dla kogos tak jak ja przyzwyczajonego do
stalego rytmu zycia (nie powiem, jakies enklawy rytmu zostaly - ale
to te, ktore leza w mojej wylacznej gestii, np. praca zawodowa czy
modlitwa), nie bylo latwo zmienic przyzwyzajenia - to zmeczona
jestem z cala pewnoscia mniej, niz w pionierskich czasch, gdym
myslala, ze faceta lat 40 mozna wdrozyc do pewnych - w moim
owczesnym mniemaniu nader pozytecznych - nawykow )).

[mamalgosia]

isma napisała:

> Hm. A to jakis, przepraszam za epitet, celibatariusz napisal?
Tak, celibatariusz. Którego bardzo lubię, a w książce było o
depresji, lękach i zranieniach (pięknie i mądrze zresztą, oby
owocnie we mnie), o tym przepracowaniu tak na boku tylko. O. Augustyn


>
> Bo z tym zorganizowaniem, to wicie, panie dzieju, jest tak, ze
jesli
> ono musi obejmowac osoby drugie i trzecie, to ta idealna
> koncepcja "uporzadkowanego zycia" sie nieco moze nadwatlic.
Ismo, ale myślę, że nie o to chodzi. Nie chcę tutaj wyliczać, bo
każdy ma swoje zajęcia i każdy rozeznaje sam, które są ważne, a
które tylko pilne (lub aż). Ja wiem o sobie, że potrafię posprzątać
łazienkę w 30 minut, ale potrafię też w godzinę - i to sprzątanie
godzinne nie jest bynajmniej dokładniejsze.


dazenie do formulowania maksymalnie precyzyjnych
> definicji musi brac pod uwage niebezpieczenstwo utraty wiezi z
> potocznym doswiadczeniem )).
Ale gdzie w tym tekście jest takie dążenie? Ja go wcale nie wyczuwam
i nie znajduję

A to co napisałaś dalej... Polemizujesz własciwie ze mną - bo to ja
napisałam o zorganizowaniu - a nie z celibatariuszem. Bo on mówi o
uporządkowaniu. A ono w Twoim życiu własnie jest. To, że
dostosowałaś się jakoś, że coś zmeiniłaś, że są kompromisy i że się
to jakoś kręci - tak właśnie, że nie czujesz się zmęczona. Chyba
właśnie o to chodzi, tak to ja rozumiem. Żeby nie padać z nóg. I nie
padasz, prawda?
21sza

[luccio1]

Tato, gdy jeszcze żył, notował w jednym zeszycie sprawy każdego
dnia, które zdarzyły się rzeczywiście; w drugim - pisał sobie plany,
dzień po dniu, z wyprzedzeniem miesięcznym. Oba zeszyty rubrykował,
dzieląc stronę na cztery pola (1 pole = 1 dzień).
Mnie zostało z tego tylko zapisywanie zdarzeń, które istotnie
zaszły, w rubrykach kalendarzyka drukowanego (od lat jest
to "Kalendarz Słowa Bożego" wydawany przez Werbistów).

[mamalgosia]

O, też tak robię. Planowane rzeczy wpisuję w jeden sposób (np.
konferencja, impreza u brata, wyjazd gdzieś), a te, które się
wydarzyły, w inny. Też kiedyś wystarczał mi werbistowski kalendarz,
teraz jakoś ledwo się mieszczę w paulińskim.
A jeszcze marzy mi się taki, by myśli wpisywać. Ale mam problemy z
ich werbalizacją, więc niech zostanie jak jest: konferencja,
impreza, wyjazd

[kulinka3]

Aby wszystkie nasze zmęczenia były spowodowane solidnym wykonaniem naszych
codziennych obowiązków względem Boga i ludzi.Dobrego nowego roku, szczególnie
dla nauczycielek i mam szkolniaków i przedszkolaków!!

[mama_kasia]

Jak chcę, to potrafię
Potrafię być zorganizowana. Jestem maniacko punktualna, aż
do przesady - dochodzi do scysji w domu Jak mam za dużo spraw
do ogarnięcia, rozpisuję sobie szczegółowy plan. Rzeczy do
załatwienia na bieżąco wpisuję do kalendarza, który wisi w kuchni
na ścianie.
Przemęczona nie jestem (na ogół, bo teraz to akurat kiepskawo).
Mam dużo czasu. Mogłabym robić więcej. No ale ja nie
pracuję zawodowo.

Wewnętrzne konflikty i nieuporządkowanie

[otryt]

mamalgosia napisała:

>Ta sytuacja winna być traktowana jako wyzwanie do głębokiego
>rozeznania duchowego i wewnętrznego nawrócenia (...) Częste
>zmęczenie domaga się szczerego rachunku sumienia".

>Przyznam, że nie patrzyłam na to w ten sposób. Przeciwnie: raczej
>sumienie wyrzuca mi lenistwo niż przepracowanie.
>Jak z Waszym zorganizowaniem?

Bardzo mądre słowa zacytowałaś, Mamałgosiu. Myślę, że temat ten
należy rozumieć znacznie szerzej niż tylko osobiste zorganizowanie,
punktualność czy planowanie. Oczywiście nie neguję tych spraw, ale
jest coś znacznie ważniejszego, co może wpływać na nasze zmęczenie.
Pewno wielu z nas zna paradoksalne dość zjawisko, że nic nie robiąc
można być bardziej zmęczonym niż po 15 godzinach sensownej i dobrze
wykonanej pracy. Naturalnym stanem człowieka jest stan wewnętrznej
harmonii, pokoju, braku napięć, lęków oraz wewnętrznych i
zewnętrznych konfliktów. Nie zawsze uświadamiamy sobie ich
istnienie. Bywa, że toczy nas jakiś wewnętrzny robak, który pożera
znaczną część naszej życiowej energii. Jakaś myśl nas stale drąży,
powodując, ze mięśnie karku lub pleców są stale napięte. Nauczyłem
się kiedyś rozpoznawać u siebie zanik stanu szczęścia, pojawienie
się myśli, która uwiera, powodując wewnętrzne rozdrażnienie i
niepokój. Puszczam wtedy swój film od tyłu, aby przyłapać, jaka to
myśl spowodowała niepokój. Bywa, że jest to lęk zaszczepiony przez
usłyszane gdzieś zdanie, bywa, ze jakiś nierozwiązany konflikt albo
zaniedbana sprawa, bywa, że grzech, z którego nie zdawałem sobie
wcześniej sprawy. Gdy uświadomimy sobie co jest przyczyną niepokoju,
już na gruncie racjonalnym można zrobić coś konkretnego, załatwić w
końcu zaległą sprawę, pójść do spowiedzi albo oddać sprawę Bogu w
modlitwie. Bóg zdejmuje z nas wtedy napięcie, jeśli tylko zrobimy,
to co do nas należy, jeśli napełnimy kanwie wodą (Kana Galilejska) i
ufnie oczekujemy działania Boga. Niezwykle męcząca jest praca i
wszelka działalność, której sensu nie widzimy. Dlatego pytanie o
sens wciąż powinno być u nas obecne.

Jest jakiś związek pomiędzy pedanterią, przesadną punktualnością a
brakiem poczucia bezpieczeństwa. Planując, poddając się wewnętrznej
dyscyplinie czujemy się bardziej bezpieczni, mniej spraw jest w
stanie nas zaskoczyć, wprawić w nieprzewidziany kłopot. Tacy ludzie
chyba prawie wcale nie improwizują. I odwrotnie, bałaganiarze i
spóźnialscy bardzo często mają więcej poczucia wewnętrznego
bezpieczeństwa. Ich życie to jedna wielka improwizacja. Gdy spotkają
się ludzie tak skrajnie różni to trudno się im razem współżyje.
Pisała o tym Isma. Ja miałem podobnie. Byłem kiedyś człowiekiem
drobiazgowo planującym przeróżne czynności, moja żona z kolei
odwrotnie. Wspólne życie to proces ciągłego docierania się,
ustępowania, dostrzegania pozytywnej strony cech współmałżonka. Dziś
już nie jestem człowiekiem tak bardzo planującym, jak kiedyś, zdarza
mi się czasem puścić sprawy na żywioł. Czasem potrafię perfidnie
okłamywać swoich najbliższych, jeśli chodzi o godzinę odjazdu
pociągu, mszy w nowym miejscu, kina, teatru, godziny umówionego
wspólnego spotkania. Bywa, ze jesteśmy umówieni na 18, a ja mówię
żonie, że na 17. Najczęściej i tak przyjdziemy z godzinnym
opóźnieniem, a więc w sam raz. Wiem, że z kreacją i kosmetykami
nigdy nie zdąży się na czas. Wtedy siedzę sobie spokojnie i czekam,
aż żona skończy te wszystkie makijaże. Kiedyś się denerwowałem.
Jednak mój spokój bywa dla niej coraz częściej podejrzany. Wtedy
pyta o ile godzin ją okłamałem? Ale to pozostaje zawsze moją słodką
tajemnicą.

mamalgosia dziekuje

[nati1011]

jak to czasami parę słów potrafi postawić nas do pionu.

Ja jestem wiecznie zmeczona, zagoniona, przepracowana.... Spora w
tym wina mojego zdrowia, ale tez na pewno jest dużó miejsca na
lepsze zorganizowanie życia.

[slonce.1]

no to daliscie mi do myślenia...

Kobieta zorganizowana

[isma]

Nie moge, no, nie moge )).
Wszystkim swietym Martom, gospodyniom domowym, nie wyrabiajacym sie na
zakretach, z serdeczna dedykacja:

"Wszystko, co robimy na ziemi, wymaga zorganizowania i pilnosci. A zatem,
kobieto, zorganizuj sie: jesli masz przygotowac mieso, a chcesz przyjsc i
wysluchac porannego kazania, musisz kupic je wieczorem dnia poprzedniego, a
rankiem wstac wraz z brzmieniem Sovany i wstawic mieso na ogien. Zanim
przyjdziesz, mieso sie upiecze. Potem wystarczy je tylko podgrzac. Tym sposobem
podzielisz czas na to, co duchowe i doczesne, u tym sposobem wszystko bedzie z
pozytkiem.

A jesli wstajesz o polnocy i przychdzisz sluchac kazania, to po nieprzespanej
nocy zamiast sluchc tego, co glosze, przysypiasz; wstan zatem troche wczesniej,
jak ja ci mowie, i przyjdz sluchac, a bedzie obudzone i cialo i duch. Bo jesli
nie bedziesz wykonywac prac domowych, ktore sa konieczne, nie bedziesz gotowac,
to moze twoj maz nie bedzie chcial, abys przychodzila sluchac kazania. W domu
gorliwosc, mowie wam, powinno sie miec, kobiety.."

No )). Prawie polnoc. Ale piatek idzie, to problem gotowania miesa o swicie
odpada, pasta bedzie )).

[nati1011]

dobre Isma, i jakie prawdziwe ))

[isma]

No, to dzwon katedralny z Sovany dla Was. Skoro toto az do Sieny
bylo slychac, to moze i nam sie przyda:

travel.webshots.com/photo/2877080400043731407BwUmLp

A teraz, kobiety, zorganizujcie sie )).

[mama_kasia]

eee, myślałam, że będzie go słychać

[mama_kasia]

Bardzo, bardzo mi pasują te słowa

[mamalgosia]

Jak już napisałam powyżej: mam niewiele zalet, ale tę akurat mam.
Jestem naprawdę dobrze zorganizowana.
Tylko, że wiele rzeczy nie ode mnie zależy i za dużo na mojej
konkretnej, osobistej głowie.
Wczoraj wysiadłam fizycznie i psychicznie - ze zmęczenia właśnie.
Trzeba się pozbierać