Kto ma prawo znac prawde, czyli o mediach

[isma]

Rzucam temat haslowo, ale pewnie dobrze wiecie, o co chodzi.
Bo w kwestii relacji miedzyludzkich, to mniej-wiecej intuicyjnie
wiemy, co mozna, i co nalezy komu powiedziec, zeby sie prawdzie nie
sprzeniewierzyc.

Ale z mediami jest inaczej. Czasami dowiadujemy sie z nich tego, co
one uwazaja za wiedze dla nas niezbedna. czasami ich rozmowcy
usprawiedliwiaja swoje niemilczenie tym, ze "ludzie maja prawo
wiedziec", a zatem zachowanie dla siebie jakiejs wiedzy byloby
klamstwem.

No, przykladowo, diecezjanie bisupa Wielgusa - mieli prawo znac
prawde wiadomo w jakiej sprawie? Pewnie tak. Diecezjanie biskupa
Stefanka - tez pewnie tak, chociaz wydawaloby sie, ze sprawa
inwigiliacji chrzystusowcow, do ktorego to zgromadzenia biskup
nalezy, moglaby byc raczej wewnetrzna sprawa zakonu, niz publiczna.

Kiedy prawda powinna stawac sie publiczna?

[nati1011]

Mnie najbardziej razi wydawanie wyroków przez media.

Nawt jeżeli odkryja jakąś sensację ie wolno zastępować sądów i
wydawać wyroków - a sposób relacji w mediach jest jednoznaczny.
ŻŹadnej domniemanje niewinności, żadnych wątpliwości. Człowiek od
razu jest skazany. Szczególnie bulwersowało mnie wydawanie wyroków
lustracyjnych. Wybaczcie, ale jakieś "dowody" czy "zeznania" złożone
przez SB-ka, przy braku większości "teczek" nie sa dla mnie podstawą
do mieszania z błotem wielu porżadnych ludzi. I np w sprawach tak
wątpliwych wierzę osobie posądzonej a nie "teczkom".

Jeżeli jest podejrzenie popełnienia przestępstwa - w pierwszej
kolejności powinny być zawiadomione odpowiednie organy - policaj,
urząd skarbowy czy co tam za to odpowiada. Dopiero jeżlei zwykła
ścieżka nie przynosi efektów wolno sprawę upublicznić - jako
ostatnią deskę ratunku. Myślę - dla przykładu, że np artykuły w
sprawie biskupa Wielgusa były usprawiedliwione. Ale w sprawie ks.
Malińskiego już nie.

Oczekiwałabym od mediów obiektywnego przedstawienia faktów - a nie
plotek i pomówień. Ale nasze media zachowują sie ostatnio jak
gadzinówki. Robią sensację ze wszystkiego i co najgorsze - kreują
wyroki. A to nie dziennikarz, ale widz powinien wysuwać wnioski z
przedstawionych wiadomości. Ale takich jest bardzo mało. Cóż mówię o
ideale )

I wyjątkowo razi mnie poprawność polityczna, czyli mówienie o
pewnych sprawach zgodnie z obecnie wytyczoną linią. Czy wyobrażacie
sobie np informację o zabójstwie w trakcie libacji alkoholowej,
której towarzyszyłaby informacja, że ofiara i zabójca byli parą
homoseksualną? A przecież jeżeli konkubent zabija konkubinę, to taka
informacja się pojawia. Ale przecież obecnie nie wolno sugerować, że
w środowisku homoseksualistów dochodzi do jakichkolwiek przestępstw,
bo od razu jest się homofobem.

Prawda zawsze obroni sie sama. Oby była prawdą. I o ile towarzyszy
jej troska o dobro drugiego człowieka, a nie nadzieja na pulizera.

troche OT

[isma]

O, Nati, poruszylas temat, ktory tez mnie interesuje. Z tym
zawiadamianiem odpowiednich organow. W praniu to sie, niestety,
okazuje, nieproste.

Zalozmy, ze przyszedl do mnie czlowiek z informacja o tym, ze
podczas wyjazdu wakacyjnego, dajmy na to, choru szkolnego, jego
opiekun stosowal regularna przemoc. Rodzaj fali - zlecal starszym
szykanowanie mlodszych, karal nieposluszenstwo wielogodzinnym
siedzeniem w kucki na korytarzu, obrzucal inwektywami, ponizal itp.
Moj rozmowca byl swiadkiem takich zachowan, wie tez, ze jeden z
rodzicow nawiedzil prokurature, wypytujac, jak mozna sprawe na
drodze prawnej rozwiazac (poniewaz Krakow to male miasto, po
wykonaniu jednego telefonu do zaprzyjaznionej prokurator ten fakt
potwierdzilam - znaczy sie, sprawa predzej czy pozniej moze sie stac
publiczna, a szeptana po katach jest z cala pewnoscia). Ale moj
rozmowca byl zdania - z ktorym sie nie do konca moge zgodzic - iz
wystarczy w tej sprawie, hmmmm... "upomnienie brata w cztery oczy",
co tez uczynil.

Minelo kilka miesiecy. Sprawa, wydaje sie, przyschla. Nie dotyczy
mnie bezposrednio. Wiem o niej z relacji wiarygodnego swiadka, ale
jednak nie pokrzywdzonego czy jego opiekuna. Ale jednak ten
czlowiek, no, dalej ma do czynienia z dziecmi ;-(((.

Co byscie zrobily (w sensie prawnym, to ja wiem, co mozna zrobic,
no, ale to nie jest sedno problemu)? Namawialy do sformalizowania
zarzutow? Porozmawialy z przelozonymi tej osoby?

Kto ma prawo "znac prawde" w takim przypadku?

[anndelumester]

W przypadku jakichkolwiek form przemocy wobec dzieci opcja -
"upomnienie brata w cztery oczy" jest moim zdaniem nie na miejscu.
Sa osoby nadajace sie do pracy z dziecmi i sa takie , ktore powinny
przzebywac daleko od dzieci.
BTW jako matka dziecka własnie wolalabym wiedziec i pewnie mialabym
zal , że ktoś wiedzial, nic nie zrobil..itd.

[isma]

Wiec mnie gryzie przede wszystkim to, ze jazdy mialy charakter
systemowy - ze sa osoby, ktore nie doswiadczyly krzywdy, za to
pokazano im, ze mozna krzywdzic innych. Bo, rozumiem, no (chociaz
nie podzielam), prawem rodzicow jest uznac, ze malym sie nic
dramatycznego nie stalo, i ze po sadach lazic nie beda. Ale,
cholera, zostaje wlasnie to budowanie struktur zla ;-(((.

[mader1]

no wiesz, On sam "upublicznił" swoje czyny - przeciez robił to
przeciwko dzieciom , publicznie.
Dlaczego namawiać do sformalizowania zarzutów ? Co z tego wyniknie ?
Po pierwsze tym dzieciom stała się krzywda, realna. Po drugie, może
zdażyć się to jeszcze raz.
A jaki jest powód zaniechania działania przewidzianego prawem w
danych okolicznościach ? Poniżenie innego człowieka pozostanie
bezkarne, poczucie poniżenia, niesprawiedliwości, bezsilności w
dzieciach też. Upomnienie miałoby wystarczyć, by ta osoba się
poprawiła ? To trzeba sobie zadać pytania. Czy w Niej nastąpiła
poprawa, czy to się nie powtórzy, czy zadośćuczyniła krzywdzie,
starała się ją naprawić ?

[mader1]

poza wszystkim może on po prostu potrzebuje jakiegoś leczenia , bo
ma skłonnosci do przemocy ?

[isma]

No wlasnie. Osoba ma tak, ze w tej chwili jest wzglednie correct
(zawsze byla, hmmmm, oschla i malo sympatyczna) ale trudno
powiedziec, czy z racji "poprawy", czy z racji obiektywnego braku
okazji do takich jazd, jakie mialy miejsce we wzglednym wakacyjnym
odosobnieniu.
Zadoscuczynienia nie bylo, z cala pewnoscia nie, w kazdym badz razie
nie na tym forum, na jakim nastepowalo krzywdzenie.
Zal - moze. A moze tylko obawa, nie wiem.

Moj klopot polega glownie na tym, ze wiedze mam z drugiej reki, choc
wiem, ze zrodla sa wiarygodne. Tyle, ze postapilabym wbrew intencji
zrodel, gdybym cos z ta wiedza probowala robic (zrodlo przyszlo do
mnie wskutek pewnego nieporozumienia, tj. myslalo, ze ja sprawe znam
skadinad )), a poza tym raczej z intencja dowiedzenia sie, co
ewentualnie grozi tej osobie - w sensie, czy da sie sprawe na
gruncie prawnym zamiesc pod dywan ;-((().

[mader1]

ja rozumiem, że sytuacja jest dość specyficzna... bo Ty nic nie
wiesz na pewno ? Masz tylko jedno źródło, ale wcale nie wiadomo,
jaka jest prawda ? Ale mam wrażenie, że gdy zaniecha się
wyjaśniania, szkoda będzie bardzo duża
To są dzieci.
One są bezbronne.

[isma]

Niestety, wiem na pewno ;-(((.

To raczej chodzi o to, ze, no, w zasadzie nikt mnie na adwokata nie prosil (jesli juz, to raczej, na adwokata, he, he, tej drugiej strony ;-(((). Te dzieci maja rodzicow, ktorzy - w pewnym aspekcie - mieli prawo w ich imieniu zdecydowac o przemilczeniu sprawy. Skoro jeden z nich chodzil do prokuratury i pytal, ale formalnie zadnych krokow nie podjal...?

Roboczo zakladam, ze wolno mi dochodzic sprawiedliwosci w odniesieniu do wlasnej krzywdy. Ale czy wolno mi dochodzic osadzenia krzywd "reszty swiata"? No, taki Zaleski - ja rozumiem, ze wstrzasnelo nim ujawnienie jego wlasnych papierow. Ale czy to mu dalo prawo do oskarzania (tu akurat, co gorsza, publicznego, ale generalnie idzie mi teraz o zasade) krzywdzicieli osob trzecich? Ktore np. chcialyby zapomniec? Jak sobie mysle o mozliwych do zaakceptowania dla mnie motywacjach dzialan tego rodzaju, to wlasnie przychodzi mi na mysl proba pokazania, ze jakies zlo mialo charakter systemowy. Ze to, wlasnie, powoduje cos na ksztalt zgorszenia, jesli jest niejawne i wydaje sie byc aprobowane.

Metnie gadam, wiem.

[mader1]

wiesz na pewno, że odbywały się akty przemocy dotyczące dzieci . A
jeżeli zmilczysz i to nadstępny raz się powtórzy ? a jeżeli
wyrządziło to ogromną szkodę - pisałaś o systemowym charakterze zła
bardzo trafnie.
Tu nie chodzi o odpowiedzialność za cały świat. Są rzeczy . o
których nie wiesz na pewno. Możesz się domyslać, ale nie wiesz. W
tym wypadku twierdzisz, że informacja jest pewna.Całkowicie. I nie
chodzi o drobiazg, jednorazowe krzyknięcie.....
Ja byn tego nie nazwała wtrącaniem się w cudze sprawy.
Chyba że wiesz, że jakis rodzic o tej sytuacji powiadomił.

[direta]

isma napisała:

> Niestety, wiem na pewno ;-(((.
>
> To raczej chodzi o to, ze, no, w zasadzie nikt mnie na adwokata nie prosil (jes
> li juz, to raczej, na adwokata, he, he, tej drugiej strony ;-(((). Te dzieci ma
> ja rodzicow, ktorzy - w pewnym aspekcie - mieli prawo w ich imieniu zdecydowac
> o przemilczeniu sprawy. Skoro jeden z nich chodzil do prokuratury i pytal, ale
> formalnie zadnych krokow nie podjal...?
A może nie podjął dlatego, że poczuł się don Kichotem? Że wyraźnie dano mu do
zrozumienia o "małej szkodliwości społecznej" czynu a inni rodzice uznali, że
lepiej sprawę przyklepać niz się borykac z całym aparatem wymiaru sprawiedliwości?
Bo jak w sądach jest każdy widzi, a dzieciaki tylko na niepotrzebny stres narażą
i jeśli nie wywalczą sprawiedliwosći, to dopiero będzie zgorszenie?
Czy jesteś pewna Ismo, że dałoby się tę sprawiedliwosc w naszych sądach
wywalczyć? Że winny zostałby ukarany?
A moze skonczyłoby się na tym, ze dzieci ucierpiałyby jeszcze bardziej, ze
przylgnęłoby potem do nich przezwisko "ciot" - bo na pewno skojarzono by sprawę
chóru ze słynną sprawą molestowania chórzystów w Poznaniu i w końcu byłoby jak w
tym dowcipie:
Nie wiem czy Kowalski ukradł, czy jego okradli, w każdym razie pamiętam, że był
zamieszany w kradzież.
Myślę, że to jest głowny powód dla ktorego wielu rodziców woli zamieść pod dywan.
"Bo synowie tego świata roztropniejsi są w obcowaniu z ludźmi podobnymi sobie
niż synowie światłości"

Jeśli wiesz na pewno że działanie przyniesie zburzenie struktur zła - działaj.
Dotrzyj do tego rodzica, który złożył zawiadomienie i wspierajcie się, potem
niech do Was dołączą inni rodzice.
Ty może tylko jesteś powołana do tego, by dać nadzieję i wskazać sposób
działania tym rodzicom, którzy są zdecydowani walczyc o dobro swoich dzieci.
Ale jesli z góry wiesz, ze sprawa nie zakonczy sie ukaraniem winnych - moze
lepiej odpuścić, żeby większego zgorszenia nie było?

Gdyby to się przydarzyło mojemu dziecku - chciałabym wiedzieć, że coś takiego
się działo i walczyć. Gdyby moje dziecko nie daj Boże znalazło się wśród
krzywdzicieli - też chciałabym wiedzieć, żeby móc z dzieckiem porozmawiać i
wyplenić zło w zarodku.
Myślę, że rodzice mają prawo wiedzieć.
A co z tą wiedzą zrobią, to juz sprawa między nimi i Bogiem.

[isma]

Aspektu seksualnego nie bylo, co do tego mam pewnosc. Zawiadomienia,
w sensie formalnym, tez - tylko "sondazowa" wizyta w prokuraturze.

Co do skutecznosci drogi sadowej jestem raczej sceptyczna. M.in.
dlatego, ze byloby to dokladanie traumy do traumy.
Ale sa tez inne drogi - np. sluzbowa, prawda? Jesli ktos jest
dyrygentem choru, opiekunem kolka plastycznego, animatorem oazy, bo
ja wiem, kim jeszcze - to mozna rozmawiac z przelozonymi tej osoby.
I w ten sposob probowac - jesli nie naprawic krzywdy - to
przynajmniej dac sygnal, ze zdarzenia nie byly w porzadku, i nie
dopuscic do ich powtarzania sie, nie?

A z tym "obcowaniem z synami tego swiata", to tak, istotnie - nie na
darmo jeden z moich preceptorow w tut. urzedzie powtarzal, ze lepiej
znac jednego prokuratora niz siedem kodeksow )).

[direta]

isma napisała:

> Aspektu seksualnego nie bylo, co do tego mam pewnosc.

To dobrze, ale gdy sprawe się rozdmucha i upubliczni, to zdziwię się jeśli
nikomu nie skojarzy się to z poznańskim chórem. I na pewno znajdą się
"przezywacze". Z bezinteresownej chęci dopieczenia.

Zawiadomienia,
> w sensie formalnym, tez - tylko "sondazowa" wizyta w prokuraturze.
>
> Co do skutecznosci drogi sadowej jestem raczej sceptyczna. M.in.
> dlatego, ze byloby to dokladanie traumy do traumy.
> Ale sa tez inne drogi - np. sluzbowa, prawda? Jesli ktos jest
> dyrygentem choru, opiekunem kolka plastycznego, animatorem oazy, bo
> ja wiem, kim jeszcze - to mozna rozmawiac z przelozonymi tej osoby.
> I w ten sposob probowac - jesli nie naprawic krzywdy - to
> przynajmniej dac sygnal, ze zdarzenia nie byly w porzadku, i nie
> dopuscic do ich powtarzania sie, nie?

No więc właśnie - bo tu chodzi o 2 rzeczy:
1. o ukrócenie tego typu praktyk
2. o to by dzieci miały pewność, że jest sprawiedliwośc, a zło powinno byc ukarane

[mader1]

W jakimś momencie naszej (europejskiej) historii kultury i prawa
odeszliśmy od samosądów, wydawania wyroków według widzimisię jednej
osoby ( choćby nalepszej). Zostały wypracowane przez wieki , z
zaczerpnięciem ze wzorów rzymskich, pewne procedury. Należy się ich
trzymać, a mam wrażenie, że to zostało gdzies zagubione.
Rzucane są ciężkie oskarżenia przed wydaniem wyroku. Oskarżenia,
które niszczą człowieka, wobec których staje bezbronny.
Zanim zostanie to dokładnie zbadane, mamy do czynienia ze swoistym
samosądem.
A przeciez wiemy, jak dobrze wiemy, że nawet gdy sprawa trwa długo,
jest obrońca, wyrok opiera się na dowodach, są błędy, są wyroki,
które po latach w świetle nowych dowodów okazują się błędne.

A pamiętacie jeszcze Kluskę wyprowadzanego, tuż przed wizytą
papieską w kajdankach, w swietle kamer do aresztu ?

Według mnie jednym z ważniejszych praw człowieka jest prawo do
intymności i dobrego imienia. Ażeby czlowieka tego dobrego imienia
pozbawić, należałoby mieć dowody, rzetelnie zbadać sprawę i
wszystkie jej okoliczności.

A ... co do lustracji to jestem za. Ale z zachowaniem wszelkiej
ostrożności w ferowaniu wyrokow.

[luccio1]

> A pamiętacie jeszcze Kluskę wyprowadzanego, tuż przed wizytą
> papieską w kajdankach, w swietle kamer do aresztu ?

Pamiętam. I mam wątpliwości.
Sponsorował budowę Sanktuarium Miłosierdzia Bożego - w porządku.
Trochę mniej w porządku, że głośno się tym przechwalał (trąbienie i
bicie w kotły na rogach ulic, że się daje jałmużnę).
Prawdę mówiąc wolałbym, gdyby podniósł płacepracownikom -
nawet "wybiegając przed szereg", albo np. dał 13 pensję na wakacje
letnie, 14 pensję na Boże Narodzenie (na Zachodzie to standart).

Poza tym: uczono mnie, że płacenie podatków, punktualnie i w
nieuszczuplonej wysokości i nie szukanie na siłę ulg - to jedna z
podstawowych cnót obywatelskich...

[a_weasley]

luccio1 napisał:

> Pamiętam. I mam wątpliwości.
> Sponsorował budowę Sanktuarium Miłosierdzia Bożego - w porządku.
> Trochę mniej w porządku, że głośno się tym przechwalał (trąbienie i
> bicie w kotły na rogach ulic, że się daje jałmużnę).

Jego prawo, sprawa między nim a Szefem. Odebrał już nagrodę swoją - jego wybór.

> Prawdę mówiąc wolałbym, gdyby podniósł płacepracownikom -
> nawet "wybiegając przed szereg", albo np. dał 13 pensję na wakacje
> letnie, 14 pensję na Boże Narodzenie (na Zachodzie to standart).

Azaż nie z denara zmówili się z nim?

[mader1]

znałam osobę, która pracowała u Niego - nie była wśród
aresztowanych - i nie narzekała.Choć wiązano z Nią duże nadzieje
w firmie, przejscie w inne miejsce, lepsze dla przyszłej kariery,
przyjęto ze zrozumieniem. Pożegnano ja z kulturą.

> Poza tym: uczono mnie, że płacenie podatków, punktualnie i w
> nieuszczuplonej wysokości i nie szukanie na siłę ulg - to jedna z
> podstawowych cnót obywatelskich...

Właśnie tak rozchodzi się " złe imię". Ulgi są po to, by z nich
korzystać. Ustawodawca ma w związku z nimi specjalny zamysł - mają
dawać jakiś efekt dla całej gospodarki.
Nie wiemy czy na siłę. Tak nam to w prasie przekazano.

> Prawdę mówiąc wolałbym,

Tego pana nie znam , ale niezaleznie na co bym przeznaczyła ogromne
pieniądze, które bym miała ))) (... bym)- najlepiej się
gospodaruje zawsze cudzymi pieniędzmi - nie mi oceniac Jego wybory,
które złe nie były.
Wszystkie sprawy wygrał. I co ? Ciągle winny, bo Go w telewizji
pokazali...

[luccio1]

mader1 napisała:
> Ulgi są po to, by z nich
> korzystać. Ustawodawca ma w związku z nimi specjalny zamysł - mają
> dawać jakiś efekt dla całej gospodarki.

Jeśli jednak ulgi są sformułowane na tyle niechlujnie prawniczo, że
możliwa jest rozbieżna interpretacja zależnie od Urzędu Skarbowego
(tj.: co jest nadużyciem w jednym Urzędzie, nie jest nim w
sąsiednim) - to wówczas korzystanie z ulg staje się wątpliwe
moralnie i z punktu widzenia ludzi stojących z boku wygląda na
krętactwo.

[kudyn]

Skoro prawo jest niechlujnie sformułowane to za karę Kluskę do paki wsadzić? Tym
bardziej, jeżeli skorzystanie z ulgi ma pozwolić szkołom taniej zakupić sprzęt
komputerowy. Ja tu wątpliwości moralnych dopatrzeć się nie potrafię.

[kann2]

Biskupi podają takie kryteria:

1. Prawdomówność.
2. Miłość
3. Sprawiedliwość
4. Roztropność
5. Unikanie zgorszenia
6. Troska o dobre imię
7. Odpowiedzialne rozpowszechnianie prawdy o bliźnich
8. Wiarygodność źródeł
9. Odpowiedzialny odbiór prawdy o drugim człowieku

www.episkopat.pl/?a=dokumentyKEP&doc=200775_1

[isma]

No, Bog Ci zaplac za promowanie PiTmenow )).

Z uzytych przeze mnie przykladow rzeczywiscie mogloby wynikac, ze
tylko o lustracje idzie, co jest jednak wrazeniem blednym. A
tymczasem kryteria PiT-menow okazuja sie byc, istotnie, nader
uzyteczne rowniez uniwersalnie!

Ale, niestety, w odniesieniu do mediow, pies jest pogrzebany chyba w
rozumieniu pojecia "unikania zgorszenia" ;-(((.

[mader1]

Nie tylko unikanie zgorszenia, choć sianie zgorszenia to zdaje się
raczej cel - wtedy jest wiecej szumu wokół nie tylko sprawy , ale i
tytułu prasowego.
Jeszcze pies pogrzebany :
7. Odpowiedzialne rozpowszechnianie prawdy o bliźnich
8. Wiarygodność źródeł
9. Odpowiedzialny odbiór prawdy o drugim człowieku

[isma]

W odniesieniu do lustracji, to faktycznie, wiarygodnosc zrodel jest
kluczowa )).

Ale mnie interesuje tez moment, kiedy ustalenie "prawdy" mamy juz za
soba. Znamy ja. Na przyklad dlatego, ze jest naszym wlasnym
doswiadczeniem. Zeby (jednak!) wrocic do przykladu lustracji - dajmy
na to, wyczytalismy we wlasnych aktach, jak niejaki Sonik, ze
donosil na niego niejaki Karkosza.
Co daje Sonikowi prawo do obwieszczenia mediom, ze niejaki Karkosza
(aktualnie nie pelniacy zadnej funkcji publicznej, spolecznej itp.)
na niego donosil?

[mader1]

rozumiem, że dowiaduję się, że moja koleżanka/kolega donosiła na
mnie. To nawet prawdopodobne jest. Wiem, nie budzi to wątpliwości,
ok. Na jej szczeście media wcale by się tą sprawą nie
zainteresowały - bo raz : ja nie jestem osobą znaną, publiczną,
dwa : ona nie jest... Niby nie ma problemu.
Ale są jeszcze wspólni znajomi, prawda ? Mówic, czy nie ? Nie
wyobrażam sobie bym po dowiedzeniu się o takim fakcie obdzwoniła
wszystkich znajomych i im powiedziała.Bo niby co miałoby z tego
wyniknąć ? Ale gdyby ktoś zapytał, nie widziałabym powodu, by
ukrywać. Czyli pada pytanie" oglądałaś swoje akta ? - tak. - donosił
na ciebie ktoś - tak. - kto ? - X"
Nie wydaje mi się, by media były najlepszym miejscem do
roztrzygania, roztrząsania, dochodzenia i zadośćuczyniania.Do
wchodzenia w ludzkie dramaty. Ale ostatnio całe życie ludzi, o
których ma pojęcie ( czy którymi się interesuje) choćby większa
garstka innych ludzi, toczy się jakby publicznie
I to jest jeden z elementów tego papierowo- publicznego życia.

[luccio1]

isma napisała:
> Co daje Sonikowi prawo do obwieszczenia mediom, ze niejaki
Karkosza
> (aktualnie nie pelniacy zadnej funkcji publicznej, spolecznej
itp.)
> na niego donosil?

Idzie tu o dążenie do przywrócenia świata - w miejscu i w zakresie
dla mnie dostępnym - do elementarnego porządku.

życie na pokaz...

[mader1]

A publiczne opowiadanie o swoich problemach ? O problemach rodziny,
znajomych w rozlicznych talk show's ?
Odnajdywanie rodziców, którzy oddali dziecko do Domu Dziecka ?
Flirty, godzenie rodzin, łączenie par ?
Wszystko w świetle kamer ?
Łzy wzruszenia widzów, wysoka oglądalność, temat do rozmów w domu...

[nati1011]

zdecydowanie nie. To żerowanie na najniższych instynktach.

Obawiam się jednak, że niedługo słowo "intymny" trafi do słownika
staropolsczyzny z adnotacją - zaprzestano stosować w II połowie XX
wieku ((

Jeszcze jak ma to jakiś cel: np odnajdywanie rozdzielonych rodzęństw
czy pokazanie tych dzieciaków z domu dziecka... no mogę zrozumieć,
choć nie jestem przekonana, czy to najlepsze rozwiązanie problemu.

odnośnie lustracji w świetle chrześcijaństwa

[nati1011]

Ja mam pewne zastrzeżenia odnośnie chrezścijańskiego podejścia do
lustracji.

Zalóżmy, że ktoś tam 40 lat temu popełnił jakieś świństwo. Np
doniósł na kolegę ze studiów. Młody był, głupi. Celowo nie piszę o
tych zmuszanych do współpracy, bo to zupełnie inna hiostora. Nasz
student zrobił to dobrowolnie.

Ale za parę lat wydoroślał. Zmądrzał. Wyrósł na uczciwego i
moralnego człowieka. Wyznał i odpokutował tamten grzech młodości.

Nie powiedział kolegom. Nie dlatego, ze się bał, tylko nie chciał
ich ranić. Wiedział, że wyznanie prawdy by mu ulżyło, ale nie chiał
przysparzać cierpienia swoim bliskim. Zadośćuczyniła im to jakoś
inaczej.

Czy wolno nam teraz po latach rzucać w niego kamieniami? I
przekreślać cały - może bardzo piekny życiorys? Czy nikt z nas nie
ma na sumieniu drobnych świńst, kórych się do dziś wstydzi? W czym
jesteśmy lepsi, że na nas nie ma kwitów.... I dlaczego to akurat ta
wina ma przekreślać człowieka, a nie np zdradzanie żony? Albo
oszustwo podatkowe?

Trochę tak to widzę. Gdyby mój mąż mnie zdradził. Ale ta sprawa
byłaby dawno zakończona i w miarę możliwości naprawiona. Co by mi to
pomogło, gdyby mi się przyznał? Co oczy nie widzą, to sercu nie żal.
Czasem lepiej nie wiedzieć. A jak się domyśla, to nie mieć pewności.

[mader1]

> Trochę tak to widzę. Gdyby mój mąż mnie zdradził. Ale ta sprawa
> byłaby dawno zakończona i w miarę możliwości naprawiona. Co by mi
to
> pomogło, gdyby mi się przyznał? Co oczy nie widzą, to sercu nie
żal.
> Czasem lepiej nie wiedzieć. A jak się domyśla, to nie mieć
pewności.

To trochę jak ja... w niektórych okolicznościach nie dociekam, bo
nie jestem mściwa. Ale to tez zalezy od okoliczności. Gdyby ten sam
mąż , który Cię zdradził ( a może zdradza, czy zdradziłby następny
raz, gdyby nadarzyła się okazja) robił Ci sceny zazdrości i
awantury w zwiazku z tym, że jesteś miła w stosunku do swoich
klientów , mogłabyś chcieć wiedzieć

[nati1011]

wyraźnie opisuję sytuację, gdy byl to stary błąd, dawno zrozumiany i
odpracowany.

Wyjątkowo podle się czułam, gdy o wsółpracę z SB oskarzani byli
ludzi, którzy potem wręcz heroicznie z komunizmem walczyli. Nie nam
oceniać. Zwłaszcza tych, którzy nie mogą się już bronić zza grobu. A
relację mamy bardzo jednostronną i wątpliwego pochodzenia i
wiarygodności.

[mader1]

> wyraźnie opisuję sytuację, gdy byl to stary błąd, dawno zrozumiany
i
> odpracowany.

No. Ale niejedno w życiu widziałam


> Wyjątkowo podle się czułam, gdy o wsółpracę z SB oskarzani byli
> ludzi, którzy potem wręcz heroicznie z komunizmem walczyli. Nie
nam
> oceniać. Zwłaszcza tych, którzy nie mogą się już bronić zza grobu.
A
> relację mamy bardzo jednostronną i wątpliwego pochodzenia i
> wiarygodności.

Św. Piotr. Jego historia była dla mnie zawsze wielkim pocieszeniem,
wielką nadzieją, wielkim Darem.
Myślę o sobie, o różnych chwilach w moim życiu, o tym, co jeszcze mi
się zdarzy - bo przecież Piotr takze był przekonany, że już nigdy,
nigdy nie zdradzi... I nie potępiam, a zwłaszcza tych, którzy potem
to odpracowali, odpokutowali. Nie odważyłabym się. Ich historia
może być nadzieją dla mnie, gdy następnym razem upadnę mocno i na
pysk.

[luccio1]

mader1 napisała:
> Św. Piotr. Jego historia była dla mnie zawsze wielkim
pocieszeniem,
> wielką nadzieją, wielkim Darem.
> Myślę o sobie, o różnych chwilach w moim życiu, o tym, co jeszcze
mi
> się zdarzy - bo przecież Piotr takze był przekonany, że już nigdy,
> nigdy nie zdradzi...

Tylko że donosicielstwo - to nie św. Piotr.
Donosicielstwo - to Judasz. To on doniósł, że Jezus z Uczniami
będzie tego a tego wieczoru, w tym a tym ogrodzie...
Nie wiemy, czy został potępiony - bardzo możliwe, że Bożego
Miłosierdzia (które z definicji jest nieskończone) starczyło i dla
niego.
Ale po tym, jak wydał Pana Jezusa, nie próbował już nikogo pouczać!

[mader1]

> Ale po tym, jak wydał Pana Jezusa, nie próbował już nikogo pouczać!
No właśnie. Bo to jak ta historia ze zdradą męża. Niestety, on
spada z piedestału. Swój autorytet musi ciężko odrobic..... choć to
wcale nie jest niemożliwe.
Mam wrażenie, ze nie wystarczy nie powiedzieć, żeby było o.k.
Choc to nie oznacza według mnie, żeby mówić miały akurat gazety.
Straciły prawo do oceniania, bo sami nie chcą być oceniani.

[a_weasley]

nati1011 napisała:

> Wyjątkowo podle się czułam, gdy o wsółpracę z SB
> oskarzani byli ludzi, którzy potem wręcz heroicznie
> z komunizmem walczyli. Nie nam oceniać.

A niby dlaczego? Zdrada jest zdradą. Trzeba rzeczy nazywać po imieniu. Mogę się
zgodzić, że potem swoją winę odkupił.
Ja już swoje wypłakałem. Nad biednym fałszywie oskarżonym x. Czajkowskim.
Wcześniej, w 1992, nad jeszcze biedniejszym Bonim, który się tak przejął
fałszywymi oskarżeniami, że aż dostał zawału.
Wzruszające. Gdyby nie fakt, że oskarżenia były prawdziwe.

OT - do Arthura

[isma]

Arthurze - odbierz poczte gazetowa, bardzo prosze )).

[a_weasley]

Nic nie przyszło.

[isma]

Poslalam jeszcze raz ze skrzynki moderatorskiej.

zdrada i przyznanie się do winy

[mama_kasia]

> Trochę tak to widzę. Gdyby mój mąż mnie zdradził. Ale ta sprawa
> byłaby dawno zakończona i w miarę możliwości naprawiona. Co by mi to
> pomogło, gdyby mi się przyznał? Co oczy nie widzą, to sercu nie żal.
> Czasem lepiej nie wiedzieć. A jak się domyśla, to nie mieć pewności.

No ja zdecydowanie chciałabym, aby mąż się przede mną przyznał.
Zdrada jest dla mnie złamaniem obietnicy, przysięgi. Ukrywanie
zdrady jest kłamstwem. Za dużo zła. Pewnie, że bym cierpiała,
ale takie cierpienie może być (z Bogiem) oczyszczające. I wcale
nie chodzi o mściwość, a o oczyszczenie. Zgadzam się na cierpienie.
Nie zgadzam się na kłamstwo.

[sion2]

Dla mnie niedopuszczalne jest rozpatrywac czyjąś przeszłosc bez
kontekstu calego zycia - w tym sie zgadzam z biskupami. uwazam że
nie jest dobrze przekreslac calego czlowieka i jego dorobek bo
kiedys zarejestrowal sie jako TW. A propos jak sie skonczyla sprawa
bpa Stefanka bo jestem tak zalatana [czytaj:zapisana] ostatnio że
nie mam czasu ani na wiadomosci ani na Internet znam tego
czlowieka osobiscie (a raczej znalam) i same plusy... naprawde
wielkiego pokroju czlowiek... oczywiscie jesli wspolpracowal -
trudno, ale nie bede na pewno go przekreslac

natomiast jesli chodzi o to donoszenie na widok czyjegos zla...
mysle ze jesli chodzi o dzieci mamy wieksze zobowiazania niz w
kazdej innej sytuacji... ja bym sie starala namowic tego znajomego
ismy do zawiadomienia prokuratury, drążyłabym sprawe az do
znudzenia...

[isma]

Ze Stefankiem, zdaje sie, stanelo na tym, ze rozwaza kroki prawne
wobec gazety.
Szczerze mowiac, niezaleznie od tego, czy wspolpracowal czy nie, to
czytanie w kosciolach listu poparcia (oprocz jego wlasnych
wyjasnien, do ktorych jak najbardziej ma prawo) dla niego przez
duchowienstwo diecezji - jakos mi nie bardzo lezy. No, ale to na
marginesie.

[kann2]

isma napisała:

> Ze Stefankiem, zdaje sie, stanelo na tym, ze rozwaza kroki prawne
> wobec gazety.

O tak. Nawet ks. Tadeusz Zaleski mu to doradzał. Niebywałe.
Natomiast zgadzam się z Tobą, że pisanie komunikatu do odczytania w
kościołach jest wątpliwe. Którego biskupa czy księdza tego rodzaju
zaprzeczenia oczyściły? Chyba tylko jednego Jezuitę, ale nie
zaprzeczenia, a wygrana przed sądem:
www.gazetawyborcza.pl/1,75478,4694690.html

[isma]

Ach, moj drogi, co do tego jezuity, to sad ustalil tylko, ze
konkretny esbek sfalszowal konkretna teczke. Znam takich, co
utrzymuja, iz o niewinnosci Woloszyna to nie swiadczy ;-O. Aberracja
kompletna.

Z tym poparciem duchowienstwa diecezji to to nie tylko jest
nieskuteczne, ale, moim zdaniem, podkresla wrazenie "solidarnosci
koroporacyjnej", ktora to, jak wiadomo, jest jednym z podstawowych
zarzutow wobec postawy Kosciola Matki naszej w sytuacjach
kryzysowych ;-(((.

A z innej beczki - komunikat z 342. zebrania plenarnego KEP mowi o
tym, ze zaden z biskupow nie wspolpracowal, w sensie, ze swiadomie i
tajnie. Ale nie jest dla mnie jasne zdanie o "wiedzy" owczesnych
wladz koscielnych w tej materii. To ezopowo jest powiedziane - nie
wiadomo, czy idzie o konkretne kontakty konkretnych osob, czy o to,
ze czasem okolicnzosci wymuszaly kontakt z SB na plaszczyznie, ze
sie tak wyraze, sluzbowej.

[nati1011]

- nie
> wiadomo, czy idzie o konkretne kontakty konkretnych osob, czy o
to,
> ze czasem okolicnzosci wymuszaly kontakt z SB na plaszczyznie, ze
> sie tak wyraze, sluzbowej.


Mam nadzieję, że źle zrozumieałam. Przecież o winie - jakiejkolwiek -
można mówić, gdy jest chęć współdziałania. Gdy ktoś się godzi.
Czy rozmowa (przymusowa) z oficerem SB przed wydaniem paszportu to
wsółpraca? Czy wizyta w biurze SB w sprawach budowy kościoła
parafialnego to współpraca? Czy wykorzystywanie przez tajniak
informacji uzyskanych np od znajomych w trakcie przyjęcia
urodzinowego jest współpracą tych osób? Chyba niektórzy zapomnieli
jak wyglądał tamten okres. Oczywiście wielu ludzi nie miało kontaków
ze służbami, ale wielu innych - z racji choćby zawodu - było na nią
na każdym kroku nasrażonym. Ale to jeszcze nie byłą współpraca. Bo
jeśli tak, to zdrajcą był każdy, kto miał sa sąsiada SB-ka (choćby
tajniaka, o czym nie miał pojęcia) i umówił się z nim parę razy na
piwo.

W tym miejscu przypomina mi się "śmieszna" sytuacja towarzysząca
publikacji informacji zawartych w teczce Kaczyńskiego (nie pamiętam
którego) z automatyczną adnotacją, że te materiały zostały
sfałszowane. Tak. Te akurat były sfałszowane, a wszystkim pozostałym
wierzy się jak świętym. Tego nie potrafię zrozumieć.

Ja wiem, że byli wtedy bohaterowie i zwykłe kanalie. Ale jeżeli nie
możemy w sposób obiektywny przedstawić faktów - a nie możemy - to
lepiej spalić te teczki, niż mamy bohaterów omyłkowo mieszać z
kanaliami.

A tylko czekam, jak co niektóre kanalie będa brac zaświadczenia z
IPN-u świadczące o ich "świętości". Bo przecież najważniejsze teczki
zostąły zniszczone.

[isma]

Nie, nie, Nati, to nie o to chodzi.
Chodzi m.in. o to, ze, w Memoriale Episkopatu Polski w sprawie
wspolpracy... biskupi m.in. stwierdzili, w odniesieniu do ksiezy:

"...Odpowiedzialność dotyczy w pierwszej kolejności wszystkich,
którzy zataili
swoje kontakty z funkcjonariuszami bezpieczeństwa przed swoimi
przełożonymi, a
zwłaszcza nie wykonywali obowiązku składania do Kurii Biskupiej
szczegółowego
sprawozdania o wszelkich rozmowach prowadzonych z pracownikami
organów
bezpieczeństwa lub milicji na spotkaniach, które były organizowane
bez
prawidłowych w świetle kodeksu postępowania administracyjnego
urzędowych
wezwań. Obowiązek taki wynikał z postanowień 106 Konferencji
Plenarnej
Episkopatu z 24 stycznia 1968 r."

Inaczej mowiac: byly pewne, scisle okreslone, kategorie kontaktow,
ktore KKH ocenila jako niebedace wspolpraca swiadoma i tajna:
- te, ktore wynikaly z prawidlowych w sensie administracyjnoprawnym
wezwan roznych organow panstwa, w tym SB (to jest to, o czym piszesz
np. w zwiazku z budowa kosciolow, takze paszportami itp.)
- te, ktore odbywaly sie nieformalnie, ale za wiedza przelozonych.

O ile te pierwsze nie budza zasadniczo zadnych watpliwosci, i tu
KEP we wczorajszym komunikacie Ameryki swoim stwierdzeniem odnosnie
do obecnych biskupow nie odkryla, o tyle co do tych drugich, hmmmm,
no juz sprawa jest troche sliska. Zwlaszcza w odniesieniu do ksiezy
zakonnych, bo ci ustalonym przez episkopat wytycznym nie podlegaja,
i kuriom niczego meldowac nie musieli (przykladowo, Stefanek wlasnie
jest zakonnikiem).

Zastanawiam sie po prostu, czy stwierdzono, ze kontakty nalezaly
tylko do tej pierwszej kategorii, a zatem sa kompletnie bez zarzutu,
czy tez, ze wprawdzie mialy tez nieformalny charakter, ale
dopuszczalny (tylko na jakiej drodze dopuszczalny - skoro, jak
napisalam powyzej, ksieza zakonni procedurze "odtajniania" kontaktow
z SB nie podlegali)? Jak wskazuje przyklad Skworca, roznie z tym
moglo byc.

(Ja moge pisac niezbyt precyzyjnie, bo probuje wlasnie znalezc
kontrargumenty dla inicjatywy zlozkalizownaia pomnika Jana III
Sobieskiego w Wiedniu oraz wypozyczenia kilku dziel sztuki z muzeow
watykanskich, a to wymaga duzego dystansu do rzeczywistosci )) -
jak by co, to mnie korygujcie.)

[isma]

Oooo. W KAI-u podali:

Bp Stanisław Budzik powiedział KAI, że na ręce Zespołu ds. Oceny
Etyczno-Prawnej wpłynęły oświadczenia wszystkich biskupów, których
akta badała w IPN Kościelna Komisja Historyczna. Zespół ten
przestudiowawszy wyniki prac Komisji orzekł, że nie ma podstaw, aby
kwestionować oświadczenia biskupów, którzy wyjaśnili swój sposób
kontaktów ze służbą bezpieczeństwa. "Wykazano, że siła tych
dokumentów nie jest wystarczająca, aby formułować zarzut świadomej
współpracy wobec któregokolwiek z obecnych biskupów" - oświadczył
sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski.

Hierarcha dodał, że nie ma dowodów o nieposłuszeństwie kanonicznym
tych duchownych, o których mówią dokumenty znalezione przez
Kościelną Komisję Historyczną. Kontakty te odbywały się bowiem za
zgodą ich przełożonych.

[mader1]

więc co z Wielgusem ?

[isma]

No wiec wlasnie, zglupialam kompletnie. Zwlaszcza, ze
termin "przelozony" mozna tez rozumiec szeroko, np. tak, ze w
przypadku nauczyciela akademickiego - rektor KUL to moglby byc np.,
i sprawa zalatwiona. Dalej mnie frapuje jednak przede wszystkim ten
obowiazek meldowania w kuriach - w jakiej formie on byl nalozony, i
czy faktycznie byl spelniany.

Kannie, czy Ty w koncu w styczniu, po dziewiatej, dotarles (o ile to
jeszcze pamietasz )), do tego Logosa i przejrzales ten zbior
komunikatow KEP?

[kann2]

No, nie dotarłem wtedy, bo się przestraszyłem, kogo tam mogę
spotkać. Ale rzeczywiście trzeba to będzie zrobić. Tzn. byłem w
Logosie, ale faktycznie nie otworzyłem tej książki. Przepraszam i
poprawę obiecuję. Może w środę, mam takie 10 minut w których tam
zachodzę.

Znając jednak po pierwsze, bałaganiarstwo formalne partykularnego
prawodawcy kościelnego, a po drugie - co ważniejsze -
niebezpieczeństwo cenzury kościelnej, boję się, czy tak otwartym
tekstem biskupi mogli powiedzieć, że każdy kogo wzywają na rozowy,
ma się opowiedzieć przełożonemu.

Ciekawe, że ostatnio dwóch posądzanych o współpracę broniło się
twierdząc, że o wszystkim wiedział, już to Jacek Kuroń, już to
kardynał Wojtyła. Niestety, anie jednego, ani drugiego nie można o
to zapytać.

[isma]

Nie bylo czego sie bac, rekiny zima siedza pod lodem. Zreszta nawet
jesienia rekiny jadaja raczej jarsko )).

A ja sobie dzisiaj poszlam. Ale nic z tego, biskupi, jak zbiorowa
Pytia, w komunikacie obwiescili ludowi Bozemu, ze sie zastanawiali
nad sytuacja Kosciola w Polsce )).

Wiec mnie tez ta pewnosc Budzika co do tego, ze en masse "przelozeni
wiedzieli" bardzo sie podoba, w swej blogoslawionej ogolnosci -
kazdemu da sie znalezc takiego przelozonego, co to juz na lonie
Abrahama sie wyleguje... Skadinad jest to metoda znana w zalatwianiu
skarg ("nie zwolnil sie tam u was kto w wydziale, albo nie poszedl
na emeryture? To sie napisze, ze wlasnie on prowadzil te sprawe,
coscie zawalili").

Cyryl jak Cyryl, ale te metody... ;-(((

[isma]

No, tak. Tosmy sie dowiedzieli.

Bp Budzik w wywiadzie dla "Dziennika":

"W niektórych materiałach znajdują się notatki z rozmów danego
kapłana z funkcjonariuszem SB, ale po jego wyjaśnieniach nie ma
podstaw do kwestionowania, że były to rozmowy, a nie współpraca, i
ze prowadził je z polecenia swojego kościelnego przełożonego."

Nie ma podstaw do kwestionowania wyjasnien biskupa. Czyli, papierow
na te "polecenia" nawet nikt nie probowal szukac. No, to
sie "historycy" nabadali, ze hej ;-(((.

[mader1]

Mnie oczywiście usprawiedliwia zawsze to, ze jestem prostą
kobietą )), ale na mój prosty rozum to jest tu coś mocno
pogmatwane.
Taka komisja to mogłaby w tak prosty sposób uzasadniać swoje zdanie
kiedyś, kiedyś gdy jeszcze nie było wokól tego tak dużego szumu i
tak wielkich wątpliwości i ... dezorientacji wiernych.
Mam wrażenie, że " po Wielgusie" takie oświadczenie sprawę jeszcze
mocniej gmatwa i przyczynia się do jeszcze wiekszej dezorientacji.
Jeżeli sprawę wnikliwie zbadano, jeżeli żaden biskup nie
współpracował, może należałyby się Komuś przeprosiny i dokładniejsze
wyjaśnienie sprawy ?
a jeżeli ciągle " nic nie wiemy, ale przypuszczamy..." to po co to
oświadczenie ?

A ! Miałam już się nie odzywać... b/t

[mader1]

[kulinka3]

Chyba się nie powstrzymam)) to za co przepraszał bp.Wielgus już nie
rozumiem. A o współpracy to wiedzieli ci, którzy już niestety pomarli i
świadczyć nie mogą.Eh życie......

[kann2]

Czy orzeczenie zespołu dotyczy także sprawy abp. Stanisława
Wielgusa?

- Zespół przygotował część ogólną i kończy obecnie pracę nad oceną
poszczególnych przypadków. W tej części ogólnej, w której nie
wymieniano żadnych nazwisk, nie ustosunkował się do przypadku abp.
Stanisława Wielgusa. Zespół przyznaje jednak, że jest to przypadek
najtrudniejszy.

www.dziennik.pl/polityka/article87518/Koniec_lustracji_biskupow_w_Polsce.html

[kann2]

mader1 napisała:

> więc co z Wielgusem ?

Już jest odpowiedź:

A jednak wielka mistyfikacja...

Ksiądz arcybiskup Stanisław Wielgus nie był tajnym współpracownikiem
SB. Sprawa jego oskarżenia o współpracę ze specsłużbami PRL została
celowo sprowokowana. Fakt ten potwierdził wydany 22 listopada br.
komunikat z 342. zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski,
przywołując końcowe wyniki prac powołanej przez to gremium
Kościelnej Komisji Historycznej oraz Zespołu ds. Oceny Etyczno-
Prawnej.

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=wi&dat=20071124&id=wi14.txt

[isma]

No nie no, zaraz, ale to jest tlumaczenie ignotum per ignotum.
Wielgus nie wspolpracowal, bo wedlug komunikatu zaden aktualny
biskup nie wspolpracowal. Ale co KHK i zespol ustalily, i na jakiej
podstawie, to dalej nie wiadomo.
A ze oskarzenie - w sensie: momemt, w ktorym sie pojawilo, bylo
nieprzypadkowe, to zgoda. Tylko, ze to nie jest dowod na jego
nieprawdziwosc.

No, w najblizsza sobote sobie jeszcze Dziennik poczytamy. A i
redaktor Terlikowski nie pozostanie w milczeniu ;-(((.

[kann2]

A czemu dopiero w najbliższą sobotę?

Supernowa

[isma]

Ciekawskis. O ile ja sie znam na astronomii, to w sobote powinna sie
nowa gwiazda na firmamencie lustracyjnym pojawic. Chyba, ze niebiosa
sie zachmurza do tego czasu, to obserwacja nie bedzie dostepna
szerokiej publicznosci.

No, nic. Poki co, moze zdaze do biblioteki )).

Ciekawość

[kann2]

www.mis24h.com/images/cat_1.jpg

W rzeczy samej:

[isma]

Curiosity killed the cat!

Ale moze ofiar w ludziach nie bedzie.

[mader1]

Szczególnie zwraca uwagę fragment :
"Marek K. chciał się chyba wykazać przed przełożonymi, że
spacyfikował takiego wroga socjalizmu. Wyrządził mi tym poważną
krzywdę - powiedział o. Wołoszyn."
Praca, to praca. Trzeba się było przed [rzełożonymi czymś wykazac, a
jak ktoś ( czyt. UB ek) był nieudolny, niezręczny to tworzył sobie
fikcję, żeby dostać premię czy nagrodę albo po prostu nie zostać
zwolniony.
Doniesienia prasowe puszczam więc " mimo uszu", bo z tego, że
dziennikarz coś wyczytał niewiele wynika.

[nordynka1]

trochę obok ale powiązane - sposób podawania informacji

ostatnimi czasy czytam gazety ze swoistym filtrem na oczach -
zwracam uwage na sposób podania informacji, zastanawiam się jak
inaczej możnaby te samie wiadomości podać i..niestety, wciąż się
przekonuję, że media stosują mniej lub bardziej widoczną
manipulację. A no choćby artykuł na temat wysokiego urzędnika
pewnego samorządu, który miał dopuścić się korupcji i nielegalnie
zarobić jak podano - "...aż 142 tys zł...". Po co to słówko "aż" ?
Wzbudza odpowiednie emocje i wrażenie jeszcze większego świństwa
popełnionego przez osobę związaną z partią niepopieraną przez tę
gazetę. Sam akt korupcji jest świństwem i niepotrzeba mu
wyolbrzymiania przez stwarzanie wrażenia, że to o jakieś ogromne
pieniądze chodzi i w tej partii to właśnie tacy ludzie są.
A numer gazety z piątku przed wyborami..., noo postarali się
naprawdę. Na pierwszej stronie tekst o tym, że nie popierają żadnej
partii, ale ".. jesli chcesz tego tego i tamtego a nie chcesz tego
owego i tamtego, to wiesz na kogo masz głosować.." W każdym,
dosłownie każdym dziale był artykuł na anty do partii niepopieranej
przez gazetę. Nawet w sporcie, na całą stronę. TYlko pogodę ominęli.

Prawda zawsze przyniesie dobro i obroni się sama. Jednak te same
fakty można podać w różny sposób - zasugerować to czy tamto, coś
wyolbrzymić a coś pominąć. Brakuje mi mediów podających informacje,
a nie interpretujacych je po swojemu.

wiarygodnosc tytulow

[isma]

Ooo, tak. "Glos Wielkopolski", ktory oglosil piorem pana
Kazmierczaka rewelacje na temat Stefanka, wslawil sie na poczatku
roku tegoz samego piora tekstem o Dziwiszu, tuszujacym seksskandale
w Watykanie i szykanujacym Zaleskiego.

Pioro ma, o ile wiem, w zyciorysie wyrok za naruszenie praw
autorskich innej osoby, no, ale to szczegol.

[nati1011]

Prawda "przerobiona" na sposób medialny przestaje być prawdą.

Moja wersja wydarzeń (na potrzeby tego wątku)

Fakt:
Posłankę zatrzymano na gorącym uczynku przyjmowania kasy od
podstawionego faceta.

Informacja:
Posłanka wzięła łąpówkę i została złapana na gorącym uczynku.

Fakt nieujawniony:
Podstawiony facet, przez rok czasu uwodził posłankę i mieli tzw
romans.

Wątek poboczny:
Posłanka pilonie potrzebowała pieniędzy i próbowałam je pożyczyć od
swoich znajomych.

Fakt nieznany:
Kochanek ofiarował swoją "Pomoc"

Pytanie:
1. Czy posłanka w momencie zatrzymania brała łapókę, czy odbierała
pożyczkę od kochanka?
2. Gazeta napisała prawde czy nie?

Histora naciągnięta, ale chyba dobrze obrazuje na ile można mieć
zaufanie do "rewelacji" medialnych i jak łatwo z neutralnego
zdarzenia zrobić aferę.

"aż" i "jedynie"

[otryt]

nordynka1 napisała:

>Po co to słówko "aż" ? Wzbudza odpowiednie emocje i wrażenie
>jeszcze większego świństwa popełnionego przez osobę związaną z
>partią niepopieraną przez tę gazetę.

Tylko dwie literki i jak wiele zmienia w odbiorze tekstu. Nie
zwracałem wcześniej na to uwagi. Przez analogię, każda reklama, gdy
mówi o cenie zawsze umieszcza słowo "jedynie". Pozdrawiam

[maadzik3]

Powiedziałabym, że to zależy))
W przypadku osób publicznych, mogących mieć z tytułu sprawowanej funkcji wpływ
na pewien krąg osób (nie tylko na przekazywanie im pewnych swoich opinii i
przemyśleń, ale czasem bezpośrednio na ich życie)uważam że ich prywatność
powinna być w stosunku do "zwykłych obywateli" mniej chroniona. Po prostu jeżeli
ktoś korzysta z przywilejów bycia "autorytetem" (czesem moralnym), "fachowcem",
"przedstawicielem oficjalnym jakiegoś gremium" itp. itd. to osoby wobec których
tak występuje mają prawo zweryfikowania jego/ jej słów z faktami z życia tej
osoby. Niekoniecznie tymi pachnącymi skandalem, choc te sie swietnie sprzedaja,
chodzi mi o fakty dot. wyksztalcenia, przebiegu kariery, ale tez potwierdzajace
lub nie wiernosc temu co dana osoba glosi. Nie celem potepienia - czlowiek nie
krowa, czasem zmienia zdanie, ale jesli ktos uzurpuje sobie prawo do decydowania
o moim zyciu chce wiedziec z kim mam do czynienia.
Osoby niepubliczne powinny korzystac z daleko posunietego prawa do prywatnosci.
Generalnie uwazam ze fakty z zycia prywatnego powinny byc ujawniane tylko
wowczas gdy maja znaczenie dla stosunkow tej osoby z innymi osobami wobec
ktorych ma realna wladze lub publicznie wystepuje jako autorytet. W tym sensie
rozwod Maliniakowej, ktora od rana do nocy trabila ze rozwody sa "be" mnie nie
interesuje (bo i czemu mialby, poza ewentualna pomoca tejze w ciezkich
chwilach), podobnie rozwod kogos tam z show-biznesu, mimo ze to juz news, ale
rozwod (zwlaszcza np. z orzeczeniem o winie) polityka ktory chcialby
wspolobywatelom rozwodow zakazac (przypadek teoretyczny) to juz jest zupelnie co
innego. Mysle ze nie musze tlumaczyc dlaczego))
Jedna zasada obowiazuje IMHO zawsze. Informacja (dobra lub zla) na temat jakiejs
osoby musi byc rzetelna, w miare mozliwosci pelna. No a osoba o ktorej sie
wypowiadamy publicznie powina o tym wiedziec. Poza sytuacjami gdy ujawnienie
informacji grozi informatorowi realnym niebezpieczenstwem (raczej domena prawa
karnego) nie uznaje anonimowych zrodel, plotek towarzyskich przeciekajacych do
prasy itp. Jesli mam odwage cos powiedziec prasie o kims (pamietajac o 8
przykazaniu) to powinnam miec odwage powiedziec to wpierw tej osobie - ze
zapytano mnie, ze zamierzam powiedziec, albo np. powtorzyc opinie (jesli chce
sie wypowiadac) ktorej nigdy nie tailam i ktora nie raz wyglaszalam publicznie.

Perełka dziennikarskiej manipulacji

[otryt]

Pragnę zwrócić uwagę na to, że media mają swoich właścicieli, oni z
kolei swoje interesy. Dziennikarz nie może pisać co chce i jak chce.
Musi trzymać się polityki informacyjnej wyznaczonej z góry.

Piękny przykład manipulacji: „Sąsiedzi cieszą się z wyprowadzki
Kaczyńskich” . Napisała ją Katarzyna Wójtowicz w Gazecie Wyborczej.
Rozumiem, że można nie lubić polityka danej opcji i wszelkimi
sposobami starać się mu zaszkodzić. Można wyciągać poważne sprawy i
liczne afery. Jednak tutaj przekroczono wszelkie granice. Ciekawe
czy pani Katarzyna wstydzi się tego artykułu? Michnik lub Żakowski
nie napisaliby czegoś takiego, aby się nie ośmieszyć. Zlecili to
początkującej dziennikarce. Zdają sobie dobrze sprawę, że część
wyborców to kupi. Takich artykułów o bzdetach było bardzo dużo.
Bzdety nadyma się do kosmicznych wymiarów. Przeinacza. Błędnie
interpretuje materiał, aby w końcu dać tytuł, który ma luźny związek
z treścią artykułu. Czytelnik został zmanipulowany.

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,55670,3154770.html
Cóż opowiedzieli dziennikarce sąsiedzi?

1).- Owszem, zawsze powie "dzień dobry" - mówią mieszkańcy - ale o
bliższym kontakcie nie było mowy.

2) Zapraszaliśmy Kaczyńskich na kawę, chcieliśmy im pokazać nasze
małe kotki. Pani prezydentowa Maria obiecywała nawet, że przyjdzie,
ale nigdy nie wpadła z wizytą - mówi Lucyna Czerniawska

3) Inne sąsiadki też nie wypiły herbatki w towarzystwie pani
prezydentowej.

4) Nie pożyczają też od niej szklanki cukru lub mąki, gdy im
zabraknie.

5) Podkreślają, że Kaczyńscy są mili, ale trzymają wszystkich na
dystans.

6) Czasami spotykaliśmy panią Marię na spacerze z psem, ale nawet do
niej nie podchodziliśmy, bo zawsze obok szli ochroniarze - opowiada
Maria Rachmielowska

7) nawet piesek prezydenta nie ma łatwego życia. Jak ten biedak ma
się załatwiać, kiedy trzech "borowików" nie spuszcza z niego
wzroku? - dodaje pani Lucyna.

8) Piotr Kamecki, lokator spod czternastki, też za prezydentem
tęsknić nie będzie, ale przyznaje, że mieszkanie z nim w jednym domu
miało zalety. - Na ulicy było spokojniej. No, ale po meczach Legii
to już różnie bywało. Nieraz chuligani ukręcili lusterko i
porysowali samochód. Kiedy pod domem pojawiła się ochrona
prezydenta, już się to nie zdarzało - mówi.

9) Inni lokatorzy też płakać nie będą, jedynie gospodarz domu
odczuwa żal. - Nikt nie jest święty, ale za pana prezydenta to w
naszej kamienicy było jak w prawdziwym domu - uważa pan Antoni.

10) Zasmucona jest wiceprezeska Domostwa. - Pan Lech Kaczyński
wnosił do naszego domu słońce i radość. Wyjątkowo niekłopotliwy
lokator. Bardzo żałuję, że się wyprowadza - mówi.

Katalog zbrodni zawierają punkty 1-7. Punkty 8-10 mówią o
pozytywach, jednak aby ktoś się nimi za bardzo nie przejął zdania 8
i 9 są osłabione wtrętami autorki, że lokatorzy (inni) nie będą
płakać ani tęsknić. Punkt 10 wystarczyłby za wszystko. Punkt 9 to
też wielka pochwała, ale ginie w dwóch nie wiadomo przez kogo
dodanych negatywach. Każdy chciałby mieszkać w miejscu, gdzie
sąsiedzi wnoszą ciepło i radość, gdzie żyje się jak w prawdziwym
domu. Jednak wniosek autorki jest inny: Sąsiedzi czekają na ich
wyprowadzkę z utęsknieniem, cieszą się, nie mogą się doczekać, choć
żaden nie powiedział tego wprost. Jakby to była jakaś rodzina
pijaków, żuli lub awanturników. To wszystko owiane grozą tajemnicy,
bo termin wyprowadzki jest nieznany. Termin zna tylko uzbrojony po
zęby BOR. Tytuł dopełnia wszystkiego: „Sąsiedzi cieszą się z
wyprowadzki Kaczyńskich. Wielu ludzi poprzestaje na przeczytaniu
tylko tytułu lub tytułu i streszczenia pobieżnie przeglądając tekst.
Pozostaje gdzieś z tyłu głowy wrażenie, że byli wyjątkowo
uciążliwymi lokatorami, bo przecież tylko wtedy się cieszymy, gdy
tacy się wyprowadzają. Radio cytując przegląd prasy wtłoczy to
zdanie w kilku sekundach lub w dowcipie w przerwie między muzyką.
Informacja poszła w świat. Będzie powielana w innych mediach i w
milionach domów. Punkt 10 stanowi zapewne alibi, aby obronić się
przed zarzutem o manipulację. Wtedy GW zawsze może powiedzieć, że
były różne głosy i oni te różne głosy zamieścili, także te pozytywne.

[mader1]

miałam się już na tym wątku nie odzywać, bo zdecydowanie mnie tu za
dużo, ale pamiętasz jak jakiś czas temu dyskutowaliśmy o innym
artykule ? Też rzetelnym inaczej
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=39697069&a=39697069

[isma]

Ano. Odzywaj sie, odzywaj. Bo ianczej to ja sie krolem Sobieskim
calkiem zalamie.

Swoja droga, moj slubny mi zawsze wypomina, jak to usilowalam
nauczac podstaw dziennikarstwa, i, po dlugim meczeniu uczestnikow
zajec, aby wyeksplikowali, co tez sie powinno znalezc w informacji
prasowej, pewien student wykrzyknal odkrywczo: "dziennikarz powinien
napisac prawde", na co prowadzaca zajecia odruchowo odpalila: "a co
to jest prawda?".

Taaak, pytanie Pilata )).

[mader1]

> Ano. Odzywaj sie, odzywaj. Bo ianczej to ja sie krolem Sobieskim
> calkiem zalamie.
może zapodaj temat na forum, to może nawet coś interesującego z
tego wyniknąć )))
A... i pogłaszcz Miniaturkę

kompletnie OT, choc tez o manipulacji

[isma]

No, tak. Ze niby, dal nam przyklad (i mozliwosc) wychowywania w
wierze, Turczynow rznac?
No i te muzea watykanskie...

Smichy-chichy sobie robisz wacpani, a ja musze w ciagu najblizszej
godziny dobitnie wyajsnic, dlaczego NIE. Odpowiedz "bo nie" (ktorej
mozna uzyc w stosunku do dziecka, nawet wychowywanego w wierze - ew.
w jakiejs innej formie stylistycznej) nie wchodzi w rachube ;-(((.

[a_weasley]

otryt napisał:

> Piękny przykład manipulacji: „Sąsiedzi cieszą się z wyprowadzki
> Kaczyńskich” . Napisała ją Katarzyna Wójtowicz w Gazecie Wyborczej.

Dla ścisłości w "Nowym Dniu", tabloidzie wydawanym przez tę samą spółkę, który
na szczęście zrobił zasłużoną klapę.

> 2) Zapraszaliśmy Kaczyńskich na kawę, chcieliśmy im pokazać nasze
> małe kotki. Pani prezydentowa Maria obiecywała nawet, że przyjdzie,
> ale nigdy nie wpadła z wizytą - mówi Lucyna Czerniawska

Która zresztą się strasznie wkurzyła, bo mówiła zupełnie co innego (wiem to od
jej syna).

[otryt]

a_weasley napisał:

>Dla ścisłości w "Nowym Dniu", tabloidzie wydawanym przez tę samą
>spółkę, który na szczęście zrobił zasłużoną klapę.

To prawda. Ja jednak tę informację już w lutym 2006 zaczerpnąłem z
portalu internetowego Gazeta.pl. Była podana obok kilku innych
najważniejszych informacji politycznych na pierwszej stronie portalu.
Umieszczanie bzdetów obok spraw bardzo poważnych to też jakaś metoda
manipulacji.

>Która zresztą się strasznie wkurzyła,
>bo mówiła zupełnie co innego (wiem to od jej syna).

Mała ta Warszawa Wkurzyła się tak strasznie, bo sąsiad nie
przyszedł obejrzeć kociąt? Też bym do kogoś takiego nie poszedł.
Zapraszając nie miała chyba najlepszych intencji. A ta jej złosć
może zainicjowała powstanie tego artykułu?

[nordynka1]

otoż to..

inny tytuł z tej samej gazety z tego tygodnia "Prezydent nie
wysłucha expose premiera", na pierwszej stronie. Prezydent nie
wysłucha, bo wyjeżdża z wizytą dyplomatyczną ustaloną dawno temu, a
to premier ustala termin swojego expose. Ale informacja z
odpowiednim wydźwiękiem poszła w świat.

Miałam się juz nie odzywac

[mader1]

i nie będę ))
Ale to mnie ubawiło szczególnie
Początek artykułu :
"Inne sąsiadki też nie wypiły herbatki w towarzystwie pani
prezydentowej. "
Koniec artykułu :
"Jako jedna z nielicznych miała okazję wypić kawę w mieszkaniu
Kaczyńskich."
I patrzcie, jak pięknie napisane )) Jedno drugiemu nie
przeczy )))
Jak ktoś do mnie przyjdzie, podam mu wszystkie napoje ))

[luccio1]

Ks. Czajkowski:
sprawa obrazu w katedrze sandomierskiej, przedstawiającego jakoby
mord rytualny
(żądał usunięcia tego obrazu - naprawdę nie ma tam nic! autor
obrazu, Karol de Prevot, nie wiedział, jak ów "mord rytualny"
wygląda, nikt nie potrafił mu opowiedzieć, jak miałaby wyglądać
rzecz, która się nie zdarzyła - poprzestał na przedstawieniu pleców
postaci skupionych kręgiem wokół powierzchni silnie oświetlonej
punktowo - stołu?).

Bp Stefanek:
przed uroczystościami w Jedwabnem powiedział: "od nas nikogo tam nie
będzie" - tzn. sam je zbojkotował, księżom z kierowanej przez siebie
diecezji (świadomie nie napisałem: swojej!) zakazał udziału.
I faktycznie - z diecezji łomżyńskiej nikogo tam nie było.

[kudyn]

"W latach 1698 i 1710-1713 toczyły się bodaj dwa najbardziej znane oskarżenia o
mord rytualny w Polsce. Duża w tym zasługa ówczesnego biskupa sandomierskiego
Stanisława Żuchowskiego, który spopularyzował obydwa posądzenia w swych
pracach[68] Posądzenie z 1710 roku zostało również utrwalone przez malarza
Karola de Prevot na stallach w Kościele św. Pawła w Sandomierzu [69].

W kwietniu 1698 roku, w kaplicy kolegiackiej zakonnik znalazł martwe dziecko.
Po szczegółowy zbadaniu sprawy okazało się, iż jest to Małgorzata, córka
Katarzyny Mroczkowicowej. Po wstępnym przesłuchaniu ustalono, że dziecko zmarło
śmiercią naturalną, matkę zaś ukarano jedynie za to, że go nie pochowała. Wyrok
ten nie został jednak zatwierdzony przez biskupa krakowskiego. Sprawę
postanowiono rozpatrzyć ponownie. W trakcie przesłuchania 18 kwietnia Katarzyna
zeznała, iż martwe dziecko dostarczyła Żydowi Berkowi „we wtorek przed niedzielą
Białą”, który miał z niego rzekomo spuścić krew[70]. Zeznania te odwołała
dopiero po konfrontacji z oskarżonym 21 kwietnia.

Berkowi kazano się stawić przed sądem miejskim, pomimo początkowych sprzeciwów
przystał na to. Dalszy przebieg sprawy tak oto opisuje ksiądz Żuchowski:

Nad to rozkaże przynieść z Kościoła dziecinę
Aby widzieć zabójstwa znaki, oraz minę
Jaką na ten czas będzie na sobie wyrażał
Czy ze strachu struchleje? czy będzie odgrażał?
Boć to jest na złoczyńców próba pospolita.
Z twarzy czasem co wewnątrz dzieje się wyczyta
Ledwie co z trumny wieka pachołek usunie
W oczach sądu, pospólstwa, w oczach Żyda lunie
Krew się z porżniętych razów: ledwie nie przemówią
Rany wszystkie, kiedy się tak krwią osurowią
Jakby świeżo zadane, płynie aż krew z trumny
Wszyscy wstaną, na taki casus niefortunny
Patrzaią, żałują się, mówią że do Boga,
Krew ta o pomstę woła, i to męką srogą
Drugi raz już wytryska, na on czas w Kościele
Teraz znowu powtórnie, choć siódmej Niedziele
Po zabiciu dziecka. Potym skąd się brała
Krew jeszcze? Kiedy wszystkie wygnieciono z ciała,
I z żyłek pryncypalnych, jak kiedy truciznę
Czuje drogi Achates, gęstym surowiznę
Obmywa z siebie zaraz potem i wydaje
Co przeciwna zaraza na niego powstaje.
Tak i ta droga perła, krwawe toczy znoje.
Gdy blisko niego stoją, ludzie winnych dwoje.
Z dawnego doświadczenia te powieści słyną
Że przy zabójcach rany zabitych krwią płyną[71] .

Jak się wydaje, zaistniała sytuacja była wystarczającym powodem do tego, aby
wszcząć postępowanie przed Trybunałem Koronnym. Dnia 29 lipca Mroczkowicowa
zeznała, że oddała dziecko żywe do Berka i jego żony. Ci zaś następnie je
umęczyli [72]. Tak więc zarzut o dokonanie mordu postawiono zarówno przed
arendarzem żydowskim, Aleksandrem Berkiem, jak również jego żoną. Pomimo tortur
oskarżony nie przyznał się do winy.

Sąd jednak podjął decyzje o winie Berka, jak również Mroczkowicowej. Obydwoje
skazani zostali na karę śmierci. Zachowała się relacja z tych wydarzeń, opisana
przez księdza Żuchowskiego:

Na plac prowadzić każą, dopiero się zaleje
Nie w czas się matka łzami, i ciężko boleje
Widzi się bydź w ostatniej, a straszliwej chwili
Widzi śmierć przed oczyma, nim pod miecz nakłoni.
Wpuł żywa wpuł umarła, odsłoniętej głowy
Temiż co pierwej Żyda powoływa słowy.
Kat też miecza dobędzie, pióro drży przed strachem.
Żyd blisko niej w śmiertelną koszulę przybrany,
Stał jako sęp ponury, nic więcej, spytany
Tylko że to nieprawda, nie wiem odpowiada.
Niedługo kat i miecza do karku przykłada
Samo się ostrze ostrzy, tylko co przymierzy
Łeb spadnie, brzydki kadłub o ziemie uderzy.
Taki koniec czeka każdego rozlewce
Grotem drugiego rażąc samo się krzy drzewce.
......
Potym głowa niewiasty pod szubienicami
Wbito i z Żydowskiemi na pale ćwierciami
Które żeby się długo na słońcu napiekły[73]

W roku 1710 w Sandomierzu doszło do kolejnego oskarżenia o mord rytualny: Żydzi
oskarżeni zostali o zamordowanie dziecka Jerzego Krasnowskiego. Głównym
podejrzanym był rabin Jakub Herc. Pochodził on z Orawy, skąd podczas wyprawy
wiedeńskiej przeniósł się na Śląsk, a stąd do Pacanowa i Sandomierza[74] .
Podczas trwającego trzy lata procesu, bardzo czynnie udzielał się ksiądz S.
Żuchowski, który m.in. nakazał sporządzić owe słynne obrazy. W trakcie procesu,
syn oskarżonego Abramek, przeszedł na katolicyzm i złożył obciążające
oskarżonych zeznania. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku oskarżenia ze
Świniar, tu również z biegiem czasu zwiększała się liczba oskarżonych.
Ostatecznie w 1713 roku wszyscy oskarżeni, poza nieletnim neofitą, skazani
zostali na śmierć [75]. W roku 1712 August II mocny wydał również dokument w
sprawie tego oskarżenia, na mocy którego wszyscy Żydzi z Sandomierza raz na
zawsze mieli opuścić to miasto[76]"

historicus.umk.pl/modules/wfsection/article.php?articleid=66

[luccio1]

Obraz sandomierski oglądałem. Prawda, że już dawno temu (1978) - ale
oglądałem go okiem historyka sztuki (byłem wtedy na obozie
inwentaryzacyjnym Instytutu Historii Sztuki UJ).
Na tym obrazie naprawdę niczego nie widać - o co chodzi, wiadomo
tylko z podpisu.

Wracając do właściwego tematu:
ks. prof. Czajkowski przeszedł w stan spoczynku - zniknął ze
świecznika.
To samo zrobił ks. Maliński.
Co przeszkadza biskupowi Stefankowi uczynić to samo? czyżby
przyzwyczajenie do bycia w centrum, przyzwyczajenie do rozkazywania
i patrzenia, jak inni wykonują? poczucie satysfakcji, że gra się
ludźmi jak pionkami?
Chce bronić "dobrego imienia" przed sądem? Czy nie zdaje sobie
sprawy, że już dawno temu sam je zbrukał, że sam podeptał swój honor?

Dziennikarze

[otryt]

Napisałem wcześniej, że dziennikarze bardzo często sprzeniewierzają
się prawdzie, a więc podstawowej sprawie. Jeśli tak jest, to z
pewnością nic dla nich nie znaczą takie drobiazgi jak miłość,
sprawiedliwość, roztropność, unikanie zgorszenia, troska o dobre
imię, odpowiedzialność. Nie mówię o wszystkich, ale dotyczy to
znacznej części środowiska. Kłamstwa jakimi karmią nas media, nie są
prostymi kłamstwami, bo na to są paragrafy. Przyjmują one postać
przeróżnych manipulacji. Jak wielka jest pomysłowość w tym względzie
może zadziwiać i przerażać. Dałoby się grubą książkę z przykładami
napisać. Ludzie ci bardzo często prostytuują swój talent,
wykorzystując go w złej sprawie. Nie jest chyba dla nikogo
odkryciem, że dziennikarz pisze to, co mu każą właściciele mediów.
Naprawdę niezależni publicyści zostali już chyba tylko w internecie.

Myślę, że media powinny pełnić rolę edukacyjną w naszym bardzo
skomplikowanym świecie, a więc obok dobrego pióra dziennikarze
powinni znać się bardzo dobrze na jakimś wycinku wiedzy. Dziennikarz
powinien objaśniać rzeczywistość, powinien przypominać ludziom (bo
pamięć jest bardzo słaba), co było wcześniej w danej sprawie, co kto
mówił dawniej i co robił, aby nie dało się tak łatwo być
przefarbowanym lisem, wciskać kitu. Tymczasem miast objaśniać
rzeczywistość, procesy, konflikty, które zachodzą, aby wyborcy
świadomie uczestniczyli w demokracji, by rozumieli, postępuje się
dokładnie odwrotnie - rzeczywistość się zaciemnia i utwierdza
wyborców w poczuciu chaosu i niezrozumienia. W mętnej wodzie można
robić mętne interesy. Publika patrzy i nic nie rozumie. Sprawy ważne
są przemilczane, za to wrzuca się mnóstwo tematów zastępczych,
drobiazgi rozdyma się do kosmicznych rozmiarów. Brakuje mi finałów
rozpoczętych z wielkim hukiem spraw. Zaczynając jakiś temat w
mediach, należy go pilotować przez cały czas, aż do takiego lub
innego finału. Mam na myśli z hukiem ujawniane afery, które potem
rozmywają się w niebycie.

sw. Franciszka Salezego

[isma]

Wklejam, bo wazne. Dawno nie czytalam tak dobitnego tekstu.

Orędzie Benedykta XVI na 42. Światowy Dzień Środków Społecznego
Przekazu

Drodzy bracia i siostry!

1. Temat najbliższego Światowego Dnia Środków Społecznego Przekazu –
„Środki społecznego przekazu na rozdrożu między gwiazdorstwem a
służbą. Szukać prawdy, by się nią dzielić" – pokazuje, jak ważna
jest rola tych narzędzi w życiu osób i społeczeństwa. Nie ma bowiem
dziedziny ludzkiego doświadczenia, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod
uwagę rozległe zjawisko globalizacji, w której media nie stały się
częścią składową stosunków międzyosobowych oraz procesów
społecznych, gospodarczych, politycznych i religijnych. W związku z
tym w orędziu na Światowy Dzień Pokoju 1 stycznia tego roku
napisałem: "Specjalna odpowiedzialność za promowanie poszanowania
rodziny, informowanie o jej oczekiwaniach i prawach, ukazywanie jej
piękna spoczywa szczególnie na środkach społecznego przekazu, ze
względu na ich możliwości edukacyjne" (n. 5).


2. Dzięki zawrotnej ewolucji technologicznej środki te uzyskały
niezwykłe możliwości, stawiając jednocześnie nowe i nieznane pytania
i problemy. Niezaprzeczalny jest wkład, jaki mogą one wnieść w
przepływ wiadomości, w poznawanie faktów i szerzenie wiedzy:
przyczyniły się one, na przykład, w decydującym stopniu do
alfabetyzacji i socjalizacji, jak również do rozwoju demokracji i
dialogu między narodami. Bez ich udziału naprawdę trudno byłoby
sprzyjać i umacniać zrozumienie między narodami, nadać globalny
wymiar dialogom pokojowym, zapewnić człowiekowi podstawowe dobro
informacji, gwarantując jednocześnie swobodny przepływ myśli przede
wszystkim w odniesieniu do ideałów solidarności i sprawiedliwości
społecznej. Tak! Media jako całość nie są jedynie środkiem szerzenia
idei, ale mogą i powinny być także narzędziami w służbie świata
bardziej sprawiedliwego i solidarnego. Nie brakuje niestety ryzyka,
że mogą się one przekształcić w systemy służące podporządkowaniu
człowieka logikom podyktowanym przez panujące w danym okresie
interesy. Tak jest w przypadku przekazu wykorzystywanego dla celów
ideologicznych bądź w celu sprzedania produktów konsumpcji za pomocą
natrętnej reklamy. Pod pretekstem przedstawiania rzeczywistości w
istocie dąży się do usprawiedliwiania i narzucania wypaczonych
wzorów życia osobistego, rodzinnego czy społecznego. Ponadto, aby
zwiększyć tzw. oglądalność, czasami media nie wahają się uciekać do
wulgarności, przemocy i przekraczania zasad. Istnieje wreszcie
możliwość, że przez media są proponowane i promowane wzorce rozwoju,
które raczej pogłębiają przepaść technologiczną między krajami
bogatymi i biednymi, zamiast ją zmniejszać.


3. Ludzkość stoi dziś na rozdrożu. Również do mediów odnosi się to,
co napisałem w encyklice „Spe salvi” na temat dwuznaczności postępu,
który ofiaruje nowe możliwości dobra, ale też otwiera przepastne
możliwości zła, które wcześniej nie istniały (por. n. 22). Należy
zatem postawić sobie pytanie: czy mądrze jest godzić się na to, by
środki społecznego przekazu służyły niekontrolowanemu gwiazdorstwu
bądź znalazły się we władaniu tych, którzy posłużą się nimi w celu
manipulowania sumieniami. Czy nie należałoby raczej sprawić, aby
pozostały one na służbie osoby i dobra wspólnego i
sprzyjały "formacji etycznej człowieka, we wzrastaniu człowieka
wewnętrznego" (tamże)? Ich niezwykły wpływ na życie osób i
społeczeństwa jest faktem powszechnie uznanym, należy jednak
podkreślić przełom, powiedziałbym nawet – prawdziwą i właściwą
zmianę roli, jakiej muszą one stawić czoło. Dziś, w coraz
wyraźniejszy sposób, przekaz zdaje się czasami rościć sobie prawo
nie tylko do przedstawiania rzeczywistości, ale też do
determinowania jej dzięki posiadanej władzy i sile sugestii.
Stwierdza się na przykład, że w sprawie niektórych wydarzeń media
nie są wykorzystywane do właściwej roli informacji, ale
do "tworzenia" samych wydarzeń. Wielu pasterzy postrzega z
niepokojem tę niebezpieczną zmianę ich funkcji. Właśnie dlatego, że
chodzi o rzeczywistość, która głęboko wpływa na wszystkie wymiary
ludzkiego życia (moralny, intelektualny, religijny, społeczny,
uczuciowy, kulturalny), narażając dobro osoby, należy powtórzyć, że
nie wszystko to, co jest możliwe technicznie, jest dopuszczalne
etycznie. Wpływ środków przekazu na życie współczesnego człowieka
stawia zatem pytania, których nie można uniknąć, a decyzji i
odpowiedzi, na które one czekają, nie można dłużej odkładać.


4. Rolę, odgrywaną w społeczeństwie przez narzędzia społecznego
przekazu, należy już traktować jako integralną część kwestii
antropologicznej, która jawi się jako kluczowe wyzwanie trzeciego
tysiąclecia. W taki sam sposób, jak to się dzieje na froncie życia
ludzkiego, małżeństwa i rodziny oraz w dziedzinie wielkich zagadnień
współczesnych, dotyczących pokoju, sprawiedliwości i ochrony
stworzenia, również w sferze przekazu społecznego w grę wchodzą
konstytutywne wymiary człowieka i jego prawdy. Gdy komunikacja traci
etyczny punkt odniesienia i wymyka się spod kontroli społecznej,
przestaje się liczyć z centralnym miejscem człowieka i jego
nienaruszalną godnością, co grozi negatywnym wpływem na jego
sumienie i jego decyzje, a w ostateczności uzależnieniem wolności i
samego życia osób. Właśnie dlatego niezbędne jest, aby środki
społecznego przekazu zazdrośnie broniły osoby i w pełni szanowały
jej godność. Coraz więcej osób uważa, że w tej dziedzinie niezbędna
jest dziś " info-etyka", tak jak istnieje bioetyka w dziedzinie
medycyny i badań naukowych związanych z życiem.


5. Należy unikać, by media stały się tubą materializmu gospodarczego
i relatywizmu etycznego, będących prawdziwymi plagami naszych
czasów. Mogą one natomiast i powinny przyczynić się do poznawania
prawdy o człowieku, broniąc jej przed tymi, którzy usiłują jej
zaprzeczyć lub zniszczyć. Co więcej, można powiedzieć, że
poszukiwanie i przedstawianie prawdy o człowieku stanowią najwyższe
powołanie komunikacji społecznej. Wykorzystywanie do tego wszystkich
środków wyrazu, coraz piękniejszych i coraz bardziej wyrafinowanych,
jakimi dysponują media, to porywające zadanie, powierzone w
pierwszej kolejności przełożonym i pracownikom tego sektora. Zadanie
to jednak w jakiejś mierze dotyczy nas wszystkich, wszyscy bowiem w
czasach globalizacji, jesteśmy użytkownikami i pracownikami
komunikacji społecznej. Nowe media, szczególnie telefonia i
internet, odmieniają oblicze samej komunikacji i być może jest to
cenna okazja do nakreślenia go na nowo, tak aby były lepiej
widoczne, jak się wyraził mój czcigodny poprzednik Jan Paweł II,
zasadnicze i niezbywalne rysy prawdy o osobie ludzkiej (por. List
apostolski “Il rapido sviluppo”, 10).


6. Człowiek spragniony jest prawdy, poszukuje prawdy; dowodzą tego
zainteresowanie i powodzenie wielu inicjatyw wydawniczych, programów
czy filmów telewizyjnych wysokiej jakości, w których uznane są i
dobrze ukazane prawda, piękno i wielkość osoby ludzkiej, łącznie z
jej wymiarem religijnym. Jezus powiedział: "Poznacie prawdę a prawda
was wyzwoli" (J 8, 32). Prawdą, która nas wyzwala, jest Chrystus,
ponieważ tylko On może odpowiedzieć w pełni na pragnienie życia i
miłości, jakie mieszka w sercu człowieka. Ten, kto Go spotkał i
pasjonuje się Jego orędziem, doświadcza nieogarnionego pragnienia
podzielenia się tą prawdą i przekazania jej: "To wam oznajmiamy, co
było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy
własnymi oczami – pisze św. Jan – na co patrzyliśmy i czego dotykały
nasze ręce [...], oznajmiamy wam, abyście i wy mieli
współuczestnictwo z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy:
mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem. Piszemy to w tym
celu, aby nasza radość była pełna" (1 J 1, 1-

[isma]

Wzywajmy Ducha Świętego, aby nie zabrakło odważnych pracowników
mediów i prawdziwych świadków prawdy, którzy, wierni nakazowi
Chrystusa i przejęci orędziem wiary, "potrafią stawać się
wyrazicielami dążeń współczesnej kultury i starają się przeżywać
obecną epokę masowej komunikacji nie jako czas alienacji i
zagubienia, ale jako cenną sposobność do poszukiwania prawdy i
budowania wspólnoty między ludźmi i narodami" (Jan Paweł II,
Przemówienie do uczestników konferencji na temat mediów i kultury, 9
listopada 2002).


Z tym życzeniem z serca udzielam wszystkim mego błogosławieństwa.


Watykan, 24 stycznia 2008, święto św. Franciszka Salezego

list do nas wszystkich

[mader1]

dziękuję Isemk, Clifford ciągle trwa, mogłam więc przeczytać
zapodany przez Ciebie tekst, nie czytając go na głos Małemu
Szczególnie fragmenty :

Ich niezwykły wpływ na życie osób i
> społeczeństwa jest faktem powszechnie uznanym, należy jednak
> podkreślić przełom, powiedziałbym nawet – prawdziwą i właściwą
> zmianę roli, jakiej muszą one stawić czoło. Dziś, w coraz
> wyraźniejszy sposób, przekaz zdaje się czasami rościć sobie prawo
> nie tylko do przedstawiania rzeczywistości, ale też do
> determinowania jej dzięki posiadanej władzy i sile sugestii.
> Stwierdza się na przykład, że w sprawie niektórych wydarzeń media
> nie są wykorzystywane do właściwej roli informacji, ale
> do "tworzenia" samych wydarzeń. Wielu pasterzy postrzega z
> niepokojem tę niebezpieczną zmianę ich funkcji. Właśnie dlatego,
że
> chodzi o rzeczywistość, która głęboko wpływa na wszystkie wymiary
> ludzkiego życia (moralny, intelektualny, religijny, społeczny,
> uczuciowy, kulturalny), narażając dobro osoby, należy powtórzyć,
że
> nie wszystko to, co jest możliwe technicznie, jest dopuszczalne
> etycznie. Wpływ środków przekazu na życie współczesnego człowieka
> stawia zatem pytania, których nie można uniknąć, a decyzji i
> odpowiedzi, na które one czekają, nie można dłużej odkładać.
i

Zadanie
> to jednak w jakiejś mierze dotyczy nas wszystkich, wszyscy bowiem
w
> czasach globalizacji, jesteśmy użytkownikami i pracownikami
> komunikacji społecznej. Nowe media, szczególnie telefonia i
> internet, odmieniają oblicze samej komunikacji i być może jest to
> cenna okazja do nakreślenia go na nowo, tak aby były lepiej
> widoczne, jak się wyraził mój czcigodny poprzednik Jan Paweł II,
> zasadnicze i niezbywalne rysy prawdy o osobie ludzkiej (por. List
> apostolski “Il rapido sviluppo”, 10).

wydały mi się ważne. Ludzie zawsze byli po trosze " dziennikarzami"
przecież komunikując się między sobą i zmieniając ustnie czy to
listownie, zasłyszane teksty. Plotka zabiła niejednego.
Ale teraz... mamy jeszcze większe możliwości... czy mamy tego
świadomość ?