Wyrażanie szacunku

[mader1]

Bardzo się zdziwiłam, gdy moja teściowa widząc mnie baraszkującą po
dywanie z małą wtedy jeszcze Najstarszą, powiedziała, że tak się
spoufalając z dzieckiem, stracę cały autorytet. Teraz też patrzy,
choć nic już nie mówi, z dezaprobatą, gdy dzieci prowadzą z nami
polemikę
Dziecko ma nie dyskutować - tak okazuje dorosłemu szacunek
Ale jakiś czas temu zdziwiłam się jeszcze bardziej, gdy rówieśnik
mojej Najstarszej też powiedział, że On z rodzcami nie dyskutuje. Bo
Oni wtedy mają niezmienny argument - że widocznie nie ma do nich
szacunku, skoro polemizuje..... Wydawało mi się, że teraz inaczej
się dzieci wychowuje...
To jak jest ? Zawsze uważałam, że wystarczy swoje racje przedstawić
kulturalnie.

[nati1011]

To dla odmiany moja córka dyskutuje do upadłego nad każdą
drobnostką. Nawet codzienny strój lub zawartość śnaidania jest
powodem do półgodzinnej dyskusji. A na moje stwierdzenie, ze pewne
rzeczy są decyzją rodziców i nie podlegają dyskusji wogóle nie
reaguje.

Ja tez oczywiście uważam, że o pewnych sprawach można podyskutować,
a nawet trzeba dziecku przynajmniej wytłumaczyć. Ale uwierz mi, że
dyskusja na 250 tematów w ciagu dnia wykończy każdego. ))

Marzyło by mi się, by moje dziecko choć co drugie polecenie
wykonywało od reki ze słowami: dobrze mamusiu. A usłyszałam coś
takiego może ze dwa razy w życiu. Przeważnie jest : ale mamo........

))))))))

[mader1]

Marzyło by mi się, by moje dziecko choć co drugie polecenie
wykonywało od reki ze słowami: dobrze mamusiu. A usłyszałam coś
takiego może ze dwa razy w życiu. Przeważnie jest : ale mamo........

Ale myślisz, że to z powodu braku szacunku ?

[a_weasley]

mader1 napisała:

> Bardzo się zdziwiłam, gdy moja teściowa widząc mnie
> baraszkującą po dywanie z małą wtedy jeszcze
> Najstarszą, powiedziała, że tak się spoufalając
> z dzieckiem, stracę cały autorytet.

Przypomina mi to nieco siostry mojego dziadka, które były bardzo zbulwersowane,
że ich bratankowie - nie byle kto, bo synowie kierownika szkoły! - bawią się z
wioskowymi chłopakami.
Po czym wybuchła wojna i Nie Byle Kto Starszy, czyli mój ojciec, razem z owymi
chłopakami zasuwał na folwarku, bo z czegoś trzeba było żyć.

> Teraz też patrzy, choć nic już nie mówi,

To bardzo dobrze o niej świadczy, że nie mówi. W ten sposób daje wnukom dobry
przykład: że w rodzinie najważniejsza jest mama i tata i w sprawach dotyczących
rodziny nie należy z nimi dyskutować, nawet jak się jest babcią.

> z dezaprobatą, gdy dzieci prowadzą z nami
> polemikę

A to już jest zupełnie inna historia. Dzieci jednocyfrowe polemiki prowadzić nie
powinny.

> To jak jest ? Zawsze uważałam, że wystarczy swoje
> racje przedstawić kulturalnie.

Owszem, należy przedstawić kulturalnie i uzasadnić. Ale polecenie z
uzasadnieniem pozostaje poleceniem, a nie punktem wyjścia do dyskusji. Dziecko
nie jest partnerem dla rodziców ani rodzice nie są partnerem dla dziecka.
W moim rodzinnym domu wiadomo było, że kiedy zabawa, to zabawa, a kiedy
tata/mama mówi, co trzeba zrobić, to się robi (a jak się nie zrobiło, to nie ma
się co dziwić konsekwencjom). I to, że się do ojca mówi "Kłapouszku, jesteś
najbardziej kochanym osłem na świecie" (jako że u nas takim wentylem był podział
na role z Qbusia Puchatka), nie znaczy, że ten Kłapouszek jest przez to mniej
głową rodziny.
Z biegiem lat zrobił się problem, bo ojciec nie odróżniał nieznacznego
podśmiewania się z jego przywar od braku szacunku (tak samo zresztą jak
pokpiwania - za oczy - z sympatią z nieznacznej typowo babcinej sklerozy jego
śp. matki), ale w końcu dojrzał umysłowo dzięki kontaktom z kotami i teraz można
mu nawet powiedzieć, że dojrzał umysłowo, i się nie obraża.

[isma]

a_weasley napisał:
>
> A to już jest zupełnie inna historia. Dzieci jednocyfrowe polemiki
prowadzić ni
> e
> powinny.

Tak, a z chwila wejscia w strefe drugiego krzyzyka nabywaja tej
umiejetnosci za natchnieniem Ducha sw...
Obawiam sie, ze dziesieciolatek, ktoremu zamykano buzie przez
poprzednie lat dziewiec (nie licze wieku niemowlecego), moze miec
powazne klopoty z umiejetnoscia prowadzenia sensownej polemiki.

No, ale skoro mowisz, ze tak ma byc...

[a_weasley]

isma napisała:

> Tak, a z chwila wejscia w strefe drugiego krzyzyka
> nabywaja tej umiejetnosci za natchnieniem Ducha sw...

Gdybym Cię nie znał, przypuszczałbym, że naprawdę nie rozumiesz, o co mi chodzi.
Albo że naprawdę sądzisz, że uważam, jakoby tego typu zmiany w świadomości (i,
co za tym idzie, zmiany zakresu tego, co dopuszczalne) dokonywały się skokowo.
Powiem więcej, w tym przypadku przypuszczałbym, czytając

> Obawiam sie, ze dziesieciolatek, ktoremu zamykano
> buzie przez poprzednie lat dziewiec (nie licze
> wieku niemowlecego), moze miec powazne klopoty
> z umiejetnoscia prowadzenia sensownej polemiki.

że naprawdę nie widzisz trzeciego wyjścia pomiędzy dyskutowaniem poleceń
rodziców przez małe dziecko a całkowitą niemożnością wypowiadania się w
sprawach, które delikwenta dotyczą.
Ja jakoś tej umiejętności polemiki nabrałem (być może wprawiając się w relacjach
z równymi sobie). Powiem więcej, śmiem twierdzić, że z wiekiem osiągnąłem w tej
dziedzinie niejaką wprawę.

[isma]

Wlasnie, eeeeee, specyfika tej wprawy, rozwazana w kontekscie Twojej
wypowiedzi w tym watku, mi bardzo daje do myslenia )).
I na tym poprzestanmy.

Nasze dziecko z kolei polemizuje z nami od kiedy mowi, i ja to
uwielbiam - co ewentualnie, oczywiscie, moze zaowocowac
bezpardonowym oddaniem mnie do domu starcow w stosownym czasie. Ale
Kann mowi, ze u Helclow da sie wytrzymac, to moze konsekwencje tych
bledow wychowaczych nie beda az tak dotkliwe )).

[anndelumester]

> Nasze dziecko z kolei polemizuje z nami od kiedy mowi, i ja to
> uwielbiam - co ewentualnie, oczywiscie, moze zaowocowac
> bezpardonowym oddaniem mnie do domu starcow w stosownym czasie.
No to u nas podobnie bedzie. DDDDD i o zgrozo my tez to
uwielbiamy, btw zauwazam zadziwiajaca zdolnośc mojego dziecka do
bezblednego rozrozniania osob doroslych budzacych szacunek od
takich, ktore muszą sobie tego autorytetu dodmuchć. Ale to pewnie
wynik naszych błedoww i wywrotowej pedagogiki w przedszkolu D


-

[mader1]

> Owszem, należy przedstawić kulturalnie i uzasadnić. Ale polecenie z
> uzasadnieniem pozostaje poleceniem, a nie punktem wyjścia do
dyskusji. Dziecko
> nie jest partnerem dla rodziców ani rodzice nie są partnerem dla
dziecka.
> W moim rodzinnym domu wiadomo było, że kiedy zabawa, to zabawa, a
kiedy
> tata/mama mówi, co trzeba zrobić, to się robi (a jak się nie
zrobiło, to nie ma
> się co dziwić konsekwencjom).

A tam... zaraz partnerem. Nie, u nas w domu są rodzice i dzieci.
Nie udajemy nikogo innego. Odróżniamy polecenia " nie do dyskusji" -
typu : "umyj zęby, odnieś talerz..." itd od poleceń- prośb, które
uzasadniamy, choć też chcemy by były bezwzględnie wykonane ( np "
Proszę, wróć dziś zaraz po lekcjach, ponieważ muszę wyjść do babci i
popilnujesz przez ten czas brata" itd). Ale jest szereg sytuacji,
które ja (mąż) jakoś sobie wyobrażamy, ale rozegrać mogą się
inaczej. Po uwzględnieniu zasadnych wniosków
U naszych dzieci te "polemiki" rozkładają się w czasie mniej więcej
tak :
jak są zupełnie małe co chwilę dopytują "dlaczego" tudzież " nie
chcą" czegoś albo zapominają - na przykład po drodze do łazienki,
że poszły tam w celu umycia rąk )) Trzeba je pilnować,
przypominac, doprowadzać i tłumaczyć 10 raz - czasem już
poirytowanym tonem, przyznam.
Potem uczą się - mając jeszcze wiek jednocyfrowy - że część
poleceń i tak będą musiały wykonać, więc nie dyskutują
Jest wtedy spokojniej.
Potem nie trzeba co do części tematów nawet wydawać poleceń, bo już
wiedzą, czego oczekujemy i " jak się w domu to robi".
Ale polemiki i dyskusje są podejmowane, ponieważ wzrasta stopień
niezależności - część sytuacji dzieci już same mogą kreować,
rozwiązywać po swojemu czy mieć trochę inną koncepcję na ich
rozwiązanie.
Mogą mieć też swoje zdanie, odrębne od naszego o wielu osobach,
wydarzeniach.

> Z biegiem lat zrobił się problem, bo ojciec nie odróżniał
nieznacznego
> podśmiewania się z jego przywar od braku szacunku (tak samo
zresztą jak
> pokpiwania - za oczy - z sympatią z nieznacznej typowo babcinej
sklerozy jego
> śp. matki), ale w końcu dojrzał umysłowo dzięki kontaktom z kotami
i teraz możn
> a
> mu nawet powiedzieć, że dojrzał umysłowo, i się nie obraża.

Jesteś szczęściarzem. Mój tato sam zartując z wielu osób, żartów na
swój temat nie uznawał. Pokpiwanie uważał za skandaliczny brak
szacunku. Do mojej mamy łatwiej trafić żartem niż poważnymi
argumentami i pokpiwania się nie boi Ale moja teściowa
mogłaby się śmiertelnie obrazić. To też w Jej oczach brak szacunku
dla rodzica.

[isma]

mader1 napisała:
Odróżniamy polecenia " nie do dyskusji" -
> typu : "umyj zęby, odnieś talerz..."

O, to, to wlasnie. Nie zalezy to od wieku dziecka, tylko od wagi
nakazu/zakazu.

"Nie wolno zjadac pinezek" - i to sie bezwglednie egzekwuje. Ale jak
to sie robi zasada odnoszona do wszystkich dzialan wobec dziecka,
to... jest ryzyko, ze w jakims momencie dziecina nie odrozni
polecenia bezdyskusyjnie waznego od malo waznego i dyskutowalnego -
i bedzie nieszczescie, otworzy buzie szerzej niz w ciup i zezre te
pinezke. Majac przepisowo raczki w maldrzyk, bo to akurat w jego
przeladowanej lepetynie sie ostalo.

Mader, jak noga?

[a_weasley]

isma napisała:

> "Nie wolno zjadac pinezek" - i to sie bezwglednie
> egzekwuje.

Co oczywiście nie znaczy, bym miał coś przeciwko uzasadnieniu takiego zakazu,
np. plastycznemu przedstawieniu ubocznych skutków takiej diety (znakomity opis
psa, który zeżarł sprężynę, jest w "Rzeźni nr 5" Vonneguta).

[isma]

Nie mowilismy o uzasadnianiu przez rodzicow, tylko o tym, czy
dziecko ma prawo z zakazem (lub jego uzasadnieniem) polemizowac z
nadzieja na skutek po swojej mysli.

Otoz NAWET w tym przypadku, MSZ, polemizowac moze (chociaz
zazwyczaj, jak napisala Mader, szybko chywta, ze szkoda czasu), to
jego sprawa, zabraniac dyskusji nie zamierzam - ale raczej mnie nie
przekona.

OT Wyrażanie szacunku

[mader1]

pan doktor był baaardzo wyrozumiały ...I sympatyczny. Na razie nie
założył mi gipsu - jeżeli NIE BĘDĘ CHODZIŁA przez TYDZIEŃ ( TEN) i
będę polegiwać z lodem na nodze, będzie się goić. Bardzo boli, i to
podobno dlatego, że drugi raz w tym samym miejscu
Radził, żebym polecenia dla dzieci spisała na kartce DRUKOWANYMI i
pokazywała co jakiś czas palcem ))), żeby sobie strun głosowych
nie zedrzeć przed świętami. Praktyk
Zepsułam wszystkim dzień Nie byłam na Wigilii w przedszkolu ( a
bylismy tam umówieni z pewną Bliską naszej rodzinie osobą), nie
bylismy ( przeze mnie) na mszy...
Ale jak siedziałam na Dyżurze, spotkałam samotną kobietę - okropne
złamanie otwarte... bardzo cierpiała... I jak tak razem
posiedziałysmy, mój ból nabrał rzeczywistych rozmiarów.

[kulinka3]

Łączymy się w bólu, z Tobą Mader, bo mamy taką samą sytuację już 2
tydzień.Zastosuj się do rad pana dr, bo inaczej czeka Cię to samo co nas, czyli
kolejna 3 wizyta u lekarza. Leż i uśmiechaj się miło do zarobionych
domowników)), ale jakby nie skutkowalo przeistocz się we włoską matkę!

[mader1]

no nie ! To Ty też postanowiłas przed Świętami wić się na łożu
boleści zamiast ciężko pracować ?
Doktor polecił internet do robienia zakupów )) Powiedziałam Mu, że
kupiłam wszystko... Wszystko ! jak dla osoby ze zdrową nogą ))
zaraz okazało się, że po parę małych rzeczy trzebaby wyjść ))

[kulinka3]

Nie ja, nasze najstarszo- najmłodsze.Ja latam, jak kot z pęcherzem)), ale Ty
musisz się ograniczyć))i z serca Ci współczuję, bo już nie wiem co gorsze,
łoże boleści czy unieruchomienie w łóżku.Ściskam.

[mama_kasia]

Ależ Maderku, leż sobie i pomyśl, jakie to szczęście, że
nie musisz wszystkiego przygotowywać, bo lekarz Ci zabronił.
Masz usprawiedliwiony luz )) A rodzina sobie poradzi
No, gorzej, że boli, ale to też minie...

nie
> bylismy ( przeze mnie) na mszy...

No jakie przez Ciebie? Specjalnie sobie tę nogę skręciłaś?!

[alex05012000]

maderku, na skręconą nogę:
3 x dziennie okłady z lodówki z altacetu, tzn rozpuścić altacet,
zmrozić, namoczyć szmatkę i położyć na nodze takie lodowate
psikadło "Lipo-hepp" (nie pamiętam jak sie pisze dokładnie), psikać
3 razy dziennie
maść jeszcze była, ale musiałabym po powrocie do domu zobaczyć na
kartce od lekarza...
do łykania było też, z kasztana chyba, na krążenie, i coś
przeciwzapalnego, przeciwobrzękowego, prezciwzakrzepowego, 2
preparaty do łykania, mam zapisane w domu...
w maju sobie załatwiłam kostkę, była fioletowo-sina, chodziłam o
kuli - po tygodniu zeszło, ortopeda mi to wszystko nadawał, podam ci
nazwy leków telefonicznie wieczorem...wszystko bez recepty...
będę myśleć intensywnie!!! aha, może ci przywieźć takie
usztywnienie-unieruchomienie kostkowe, z materiału, z rzepami, na
suwak? nie mówił lekarz żeby coś takeigo nosić??? odezwij sie
maderku mailowo, jutro mogę ci podwieźć!!!

[mader1]

kochana, już piszę, piszę, dzięki

[isma]

Altacet mozna kupic w zelu, w tubce. Bardzo wygodny w uzyciu.

[alex05012000]

można kupić żel, z początku w owym czasie sama kupiłam, ale ortopeda
właśnie kazał okładać takim rozpuszczonym i zmrożonym,

[a_weasley]

mader1 napisała:

> Odróżniamy polecenia " nie do dyskusji" -
> typu : "umyj zęby, odnieś talerz..." itd
> od poleceń- prośb, które uzasadniamy, choć też
> chcemy by były bezwzględnie wykonane

I pewnie jeszcze obu tych kategorii od próśb dotyczących czegoś, co jest do
swobodnej decyzji dziecka. Owóż właśnie tego odróżnienia mi zabrakło, a też
bliższego zdefiniowania "polemiki", bo czym innym jest pojedynczy protest (np.
prośba o przesunięcie godziny zakończenia zabawy), który zostaje załatwiony
pozytywnie lub odmownie i to już jest koniec, a czym innym dyskusja i
negocjowanie, bo jak dziecko się nie da przekonać to rodziców załatwi odmownie
(a wystarczy przejść na sąsiednie "Wychowanie", żeby spotkać apostołki takiej
postawy).

> wzrasta stopień niezależności -

Pewnie, że wzrasta i chociaż nie zmienia się skokowo, to stopniowo zmiany
ilościowe przechodzą w jakościowe. To się nazywa dialektyka

> Jesteś szczęściarzem. Mój tato sam zartując z wielu
> osób, żartów na swój temat nie uznawał.

Mój tak gdzieś do siedemdziesiątki też nie (teraz ma 80).

[mader1]

to mój umarł zbyt młodo Już się nie zastanawiam nawet, jaki byłby
koło 70-tki czy 80-tki. Z pewnością by mnie czymś zaskoczył.

[mama_kasia]

U mnie te sytuacje ciągle są takie niepewne. Bo z jednej
strony pokutuje wychowanie, wzięte z domu, gdzie z rodzicami się
nie dyskutowało, a tym samym ...nie rozmawiało A z drugiej
strony taka radość, że dzieci chcą wyrażać własne zdanie.
Staramy się zachować postawę rodzica, któremu dziecko ma być
posłuszne, ale pamiętamy też o Miłości słuchającej, dopuszczającej,
przytulającej. Ten fragment z Pisma Świętego przychodzi mi do głowy
o szacunku dla ojca i matki i jednocześnie o nierozdrażnianiu
dzieci.

[minerwamcg]

Myślę, że spora część nieporozumień w tym temacie bierze się z braku uściślenia.
Co to mianowicie znaczy "dyskutować z rodzicami".
Będę szczęśliwa, kiedy dziecko powie mi "mama, ja wcale tak nie uważam. Kaśka
powinna zrobić tak, bo tak byłoby mądrzej". Wtedy ja zapytam dlaczego mądrzej i
wywiązuje się dyskusja, przy okazji której mogę dziecku coś wyjaśnić, czegoś się
o nim dowiedzieć, poruszyć jakiś problem.
Nie sprzeciwię się, kiedy dziecko powie "nie chcę tych niebieskich spodni. Są
okropne, nie lubię ich. Pójdę w czarnych" (chyba, że czarne spodnie będą
ukochanymi obszarpanymi bojówkami, a strój będzie dotyczył imienin babci).
Gwałtownie zaprotestuję natomiast, kiedy na moje "wynieś śmieci" dziecko odpowie
"A dlaczego ja? W tym tygodniu już dwa razy wynosiłem".

[isma]

Minerwa, Arthur napisal w tonie kategorycznym, cytuje: "dzieci
jednocyfrowe polemiki prowadzic nie powinny".

Ty go znasz, my go troche znamy, i mozemy zakladac, ze to byl, nooo,
zart, figura retoryczna. Ale wez pod uwage, ze nie wszyscy, co to
czytaja (i uczestnicy tego forum, i przypadkowi czytacze), to
wiedza. I potem czlowiek przeglada rozne fora, z ktorych sie
dowiaduje, ze wierzacy to by najchetniej dziecko zakneblowali, bo,
no wlasnie, niepolemizowanie jest dowodem szacunku.

A co do smieci - po pierwsze, jest na to prosty sposob, zwany
harmonogramem wynoszenia. Zeby sie nie uzerac z domownikami, u nas
mniej wiecej zostalo ustalone, co do kogo ze spraw przewidywalnych
nalezy, i tyle. Zostaje kwestia nieprzewidywalnych.

Po drugie - a dlaczegoz by nie mialo protestowac? Zwlaszcza, ze moze
miec racje (w moim wlasnym domu np. moja rodzicielka "niczyje"
obowiazki domowe chetniej cedowala na mnie niz na kogokolwiek
innego, a jak mi sie czasem zdarzylo zapytac, czemuz to moj
rodziciel - skadinad oczywiscie nie do spelaniania wszystkich z
racji choroby fizycznie zdolny - nie bywa adresatem tego rodzaju
prosbopolecen, to twierdzila, ze skoro sam sie za nie nie bierze, to
widocznie nie moze, a dziecku zlecic zawsze mozna. No to teraz, jak
amja oboje dobrze po szescdziesiatce, zaistniala koniecznosc
proszenia rodziciela go o wykonanie roznych, ciagle jeszcze niezbyt
forsownych, czynnosci - tyle ze ta prosba trafia w proznie... A
gdyby ktos kiedys - w tej akurat sprawie - dziecka jednocyfrowego
posluchal...) ?

[minerwamcg]

Jeżeli chce się jakąś opinię sprowadzić do absurdu, nic prostszego,
jak potraktować ją literalnie i zastosować do wszelkich mozliwych i
niemozliwych sytuacji. W ten sposób nawet niewinna konieczność mycia
zębów rano i wieczorem może zostać przedstawiona jako narzędzie
ponurego terroru ))
Nie mam dzieci. Mam jednak nadzieję, że jak już one będą, będę się
starała dzielić obowiązki sprawiedliwie. I wykręcania się od
wynoszenia śmieci nie odnoszę do sytuacji przeciążania pracą jednego
członka rodziny, lecz do migania się od obowiązku kogoś, kto zgodnie
z wcześniejszymi ustaleniami ten obowiązek miał wypełnić.

[verdana]

Mój syn, lat trzynaście, na większość polecań odpowiada "tak, mamo". W związku z
tym automatycznie zwalamy wszystko na jedynego, najmłodszego nieszczęśnika,
który sie nie broni.
Bardzo mnie i resztę rodziny to niepokoi. Goście odwiedzający nasz dom też juz
zauważyli, ze dziecko coś dziwne jest.
To skutek wychowania przez czworo dorosłych, którzy przyjęli, ze dziecko ma
wykonywać polecenia (może polemizować, ale wykonać ma i tak).
Teraz ja oraz przyjaciółka-psycholog wymyślamy strategię "Jak zbuntować własne
dziecko przeciw sobie". Problem rzadki ale wcale niebłahy. Odmawianie jest jedną
z najważniejszych życiowych umiejętności.
Dobrze, ze własnego pokoju nie sprząta, inaczej byłby to już przypadek
psychiatryczny.

[mader1]

No tak. Wyszło, że rozmawiamy o wszystkim naraz, bo trochę tak był
zbudowany post założycielski - zamiast opisać konkretną sytuację,
napisałam ogólnie. Bo też i tak to wygląda - babcia uważa , że
dziecko powinno cały czas mówić tylko " tak mamo" i nasiąkać
mądrością rodzica, który nigdy się nie myli i zawsze chce dobrze.

> Nie mam dzieci. Mam jednak nadzieję, że jak już one będą, będę się
> starała dzielić obowiązki sprawiedliwie.

Każdy tak chce. Niewiele osób chce dla swoich dzieci być
niesprawiedliwym. W dodatku je kocha bardzo mocno. Ale tak, jak
można się i niesprawiedliwie zachować wobec innych osób, tak samo w
dobrej nawet wierze, można niesprawiedliwie traktować swoje własne
dziecko. I tu nie chodzi o sytuacje absurdalne. Nagle w zalataniu, w
zmęczeniu czy zwykłej nieuwadze, zwala się jakąś czynność na jednego
czy częściej zauważa się błędy jednego z dzieci... Dlatego dla mnie
ważnym jest WYSŁUCHAĆ i choć czasem psuje to moje plany, przyznać
rację
Ale w głębi duszy uważam, że jestem sprawiedliwa )))

[rycerzowa]

Każdy człowiek, niezależnie od wieku, powinien mieć swoją "przestrzeń wolności".
Współczesne dziecko ma z tym problem, gdyż jest stale w centrum uwagi.

W domu mojego ojca obowiązywała zasada "tak, ojcze, tak matko", ale dzieci wyrosły samodzielne, bo było ich aż sześcioro. Poza tym świat dzieci i świat dorosłych to były dwa odrębne światy. Kontakty z "panem ojcem" były siłą rzeczy rzadkie, dzieci miały sporo swobody.

Jeśli w domu jest jedno, dwoje dzieci, i sporo dorosłych dookoła, to ten mały człowiek jest stale na cenzurowanym, jest ciągle kontrolowany, no i wchodzi w liczne relacje z dorosłymi, zbyt liczne. Gdyby chcieć się zawsze trzymać zasady "tak, tatusiu, mamusiu" to musiałby być pozbawionym własnej woli.
A jak się mu pozwala na własne zdanie, to mamy pajdokrację.
No, nie jest łatwo.

[jol5.po]

>>To skutek wychowania przez czworo dorosłych, którzy przyjęli, ze dziecko ma
wykonywać polecenia (może polemizować, ale wykonać ma i tak).
Teraz ja oraz przyjaciółka-psycholog wymyślamy strategię "Jak zbuntować własne
dziecko przeciw sobie". Problem rzadki ale wcale niebłahy. Odmawianie jest jedną
z najważniejszych życiowych umiejętności.<<

a jak to dziecko ma po prostu taki charakter??
Znaczy się może jest spokojny, i jeszcze do tego introwertyk.
Zresztą mam wrażenie, że bunt to sprawa jeszcze trochę późniejsza, ok 14 lat.
Może mu się jeszcze pojawi. Ale czy jest sens uczenia buntu?
Przepraszam, może to nie całkiem na temat wątku, ale tak mnie to uderzyło w
wypowiedzi. Także w kontekście tego, ze sama mam dziecko bardzo zbuntowane, to
znaczy mające problem ze współpracą, własnie 14-latkę.
Właśnie takiemu zbuntowanemu mam wrażenie, że jest ciężej mieć własne zdanie, bo
nie dość, że mu sie wydaje, że to jego zdanie jest wiecznie zagrożone, to
jeszcze zanim wyrobi sobie to zdanie, to już buduje sobie jakieś przeciwne
zdanie do tego, które ma rodzic, czasami w bardzo nieprzemyślany sposób.
Właśnie "tak mamo" może być wyrazem asertywności.
Choć przed 13-latkiem jeszcze całe nastolatkowanie i nie wiadomo, czy z dnia na
dzień nie zbudzi się w nim jeszcze lew i to bez pomocy pani psycholog.

[verdana]

E, nie - mój wcale grzeczny i spokojny nie jest, dyskutuje i kłóci się - owszem.
od zarania swego życia. Czyli zadnie przeciwne ma, ale jest nazbyt posłuszny.
Tylko nie potrafi, nawet gdy widzi, ze jest wykorzystywany, przeciwstawić się i
powiedzieć "nie". Póki my go wykorzystujemy, to jest jeszcze OK . Ale nie
można założyć, ze inni tego nie wykorzystają - już widzę, ze w szkole często
robi coś za innych.
Ja raczej stawiam na bezradność - nie wygra z czwórka dorosłych. Mnie
zaniepokoiło, jak kazałam zgasić telewizor - i on wyłącza w środku filmu.
Ja mam może nietypowe doświadczenie z dwójką całkowicie nie buntujących się
nastolatków i uważam, ze troszkę buntu dobrze by im jednak wtedy zrobiło.

[jol5.po]

to ciekawe co piszesz
czyli wszystko w normie, kłóci się, dyskutuje, ale jest grzeczny, za bardzo
i co ciekawe to trzecie dziecko, które się nie buntuje
a powiedz, Ty się buntowałaś jako nastolatka??
Ja ciężko przechodziłam nastolatkowanie i mam wrażenie, że moja córka dokłądnie
zachowuje sie w ten sam deseń, tylko mi się wydawało, że ja wysuwałam jakieś
propozycje współpracy, ona często tego nie robi.
A dyskusje syna i kłótnie obejmują tez dorosłych?
I jeszcze tak sobie myslę, ze naprawdę grzeczność, jesli jest spokojna, do tego
dziecko jest pogodne może być oznaką asertywności. Mam wrażenie, ze bunt mojej
córki tak samo mocno ją boli, jak mnie, ale ona nie umie inaczej. ona ma przymus
wewnętrzny kwestionowania, ale jest jej przez to bardzo trudno.
Kiedyś myślałam, ze bunt jest twórczy, to znaczy, że wykluwa się w ten sposób
dojrzałość, do któej inaczej dojść jest bardzo trudno. Ale teraz sobie myślę, że
może jest trzecia droga, niebuntujące dziecko dochodzi tez do dojrzałości pod
warunkiem, że nie jest tłamszone przez dorosłych. Że dają mu wolność dorastania,
a nie wykorzytuje grzeczności do przywiązywania dziecka do siebie - nie opuścisz
mamusi, prawda??
ale to chyba całkiem nie Twój przypadek

[isma]

Jest pytanie, co to jest bunt )).
Jak mialam 16 lat, to sie wyprowadzilam z domu (w ktorym skadinad
bardzo mi bylo dobrze) pod cudzy dach, bo sie uwazalam za TAAAAKA
samodzielna. Wiec niby wysokie C - malo kto sie w moim otoczeniu tak
buntowal, raczej poprzestawalo sie na bojach o glosnosc sluchania
muzyki.
Ale moja rodzina przyjela ten fakt ze stoickim spokojem, zakladajac,
ze jak mi sie znudzi, to powroce na rodzicielskie lono. No i tak
bylo )).

Mysle sobie, ze dojrzalosc MOZE sie wykluc z buntu, o ile rodzice
umieja ten bunt z dzieckiem madrze przezyc (wlasnie w jakiejs
obustronnej wolnosci). Bo jesli jest permanentna walka o wplywy, i
to walka czasem nieczysta, to po okresie buntu, jak juz czlowiek sie
usamodzielni, wcale nie przychodzi madra dojrzalosc, tylko raczej
cos na ksztalt zyciowego sobkostwa: "wreszcie nikt mi nie bedzie
mowil, co mam robic".

[verdana]

No właśnie - ja się nie buntowałam, i do dziś ponoszę tego konsekwencje. Moi
rodzice byli liberalni, dawali mi dużo wolności, ale mama np. musi wiedzieć,
gdzie jestem i jakie mam plany. Do dziś nie mogę wyjść wieczorem z MOJEGO domu,
bez dyskusji "czy musisz?" , a "o której wrócisz". A ojciec kontroluje moje
życie zawodowe, przyjaźnie, ale jednak jest to nacisk, od którego nie mogę sie
wyzwolić.
I życzę dzieciom więcej zdrowego dystansu do rodziców. A do tego potrzebna jest
umiejętność odmawiania.

[jol5.po]

słuszne pytanie Ismo
co to jest bunt?
może być, że odpowiedź będzie zależała od punktu siedzenia - w skórze dziecka,
czy w skórze rodzica

Verdano, a myślisz, że rodzice już dorosłego zbuntowanego dziecka nie próbują go
kontrolować
różnica może być w tym, jak dziecko to odbiera, były buntownik ma komfort
nieprzejmowania się tym
a rodzic może być tak zmęczony wczesniejszą walką, z ulgą przyjmie poluzowanie
kontaktów z dzieckiem

niby zdrowsze relacje, ale też poranione. Ja nie znam takich spokojnych reakcji,
o jakich pisze Isma, u mojej córki zaś nie widze tak dalekosiężnych planów,
raczej: na złość odmrożę sobie uszy.