Szczęściarze

[mader1]

Spotkaliście ludzi, którzy nic nie muszą robić, a szczęście,
pomyślność, dobrobyt, miłość same pukają im do drzwi ? Czasem słyszę
o nich od znajomych - jak to co chwilę coś dostają, zbierają z
ziemi,a zaszczyty i zdrowie są zawsze przy nich... Ostatnio mówiła
mi o tym mama. Następny raz zaoponowałam, bo wprawdzie znam ludzi
szczęśliwych, ale mam wrazenie, że są oni tacy pomimo trudnościom i
przeciwnościom.
Ale może się mylę ? Znacie ich ?

[mama_kasia]

Kiedyś moja bardzo dobra koleżanka, osoba z mojej wspólnoty,
stwierdziła (z nutką zazdrości, choć starała się to ukryć ,
że Was to nie dotykają żadne nieszczęścia. Cóż, uśmiechnęłam
się tylko... To nie tak i ona pewnie, jakby się zastanowiła,
to zobaczyłaby, że to nie tak. Ale przecież nie chodzi o to,
aby licytować się, kto doświadczył więcej

tak, znam pewna historie moze nie do konca taka

[ese1]

historie kobiety, ktorej mama, kiedy ona byla dzieckiem, wyjechala do USA za
chlebem. Otworzyla tam punkt gastronomiczny, a kiedy okazalo sie to dobrym
pomyslem i mogla przerobic to na dobra restauracje, sciagnela do siebie dzieci.
Kobiete ta nazwe imieniem np. Ala, bo nie chce sie pozniej powtarzac. A wiec Ala
z rodzenstwem pojechala do matki do USA, tam pomagala przy rodzinnym biznesie.
Po wielu latach matka wracajac z Polski samolotem, nie zdazyla na swoj odlot,
leciala liniami zastepczymi, troche pechowo, bo samolot sie rozbil. Alicja z
rodzenstwem sprzedali restauracje, i ze spadkiem przyjechala do Polski. W USA
miala meza, ktory ja rzucil dla innej - Ala nie mogla miec wlasnych dzieci.
Przyjechala z majatkiem do Polski i wybudowala piekny ogromny dom nad jeziorem,
a wkrotce potem dostala ogromne odszkodowanie za wypadek lotniczy, kwota w
milionach dolarow. Tu w Polsce poznala mezczyzne, wyszla ponownie za maz,
chcieli adoptowac dziecko, ale niestety nie spelniali jednego warunku, byli juz
za starzy obydwoje, nadawali sie tylko na rodzine zastepcza, jednak i tego
wyszly nici, bo gosc mial wypadek i zmarl. Alicja zostala sama z pieniedzmi,
willa z basenem, 3-ma samochodami (takimi, ze oczy na wierzch wychodza,
wszystkie sprowadzane ze stanow). Kobieta ta ma dzis okolo 55 lat, jest samotna,
pije do kieliszka. Jest ona dobra znajoma mojej bylej opiekunki do corki. Kiedy
jeszcze mieszkalismy w Polsce, latem, moja opiekunka zaproponowala mi, abysmy
odwiedzili ta kobiete. POjechalismy - ja z dwojka dzieci plus opiekunka nasza.
No coz, miejsce i dom imponujacy, nasza niania zaciagnela mnie do lazienki i
pokazywala dywaniki, ktore jej kolezanke kosztowaly prawie 100 PLN. Pozniej
dzieci chlapaly sie w basenie, ogolnie bylo milo, kobiete ta jednak odebralam
jako taka lekko 'zdziwaczala'. Kiedy czas byl sie pozegnac zapytala sie mnie
ona, czy wszystko zabralam, ja na to, ze zapomnialam zabrac basenu tak w
zartach, a ona mi na to - wez sobie ten basen i dom, a oddaj mi swoje dzieci.
Hm... zatkalo mnie, zapamietalam te slowa bardzo mocno i zrozumialam, ze ja to
dopiero jestem 'szczesciara'.

errata

[ese1]

te dywaniki w lazience byly za 1000PLN

[mader1]

rozumiem, że tę kobietę, którą spotkało tyle nieszczęść otoczenie
jedynie z powodu posiadania pieniędzy uważało za szczęściarę ?
Na pewno jest dobra, skoro uświadomiła Ci, jaka jesteś szczęśliwa....

[maika7]

> Ale może się mylę ? Znacie ich ?

Ale to ci, którzy sami uważają sie za szczęśliwych i spełnionych, czy ci,
których my tak postrzegamy?

Znam jedną parę - dobrobyt na nich nie spłynał, ale uważają, ze mają
wystarczająco dostatnie życie. Są u kresu swojej drogi. Przeżyli idąc przez
ponad pół wieku ramie w ramię, pielęgnując swoją miłość i bliskość. W niezłym
zdrowiu dożyli starości. Przeżywali razem straty, smutki i radosci. Przy ich
uczuciu ogrzał sie niejeden człowiek, i niejeden nauczyl łagodności w stosunku
do innych ludzi widząc, jak zyczliwośc otwiera ludzkie serca.
Stanowczo, Mader, ta para, o której piszę jest szczesliwa pomimo trudności,
jakich doświadczyła. Dostają duzo i sami dają chyba jeszcze więcej. Promieniści

M.

[mader1]

ja tez znam ludzi uważających się za szczęśliwych My też się
raczej uważamy za szczęśliwych - piszę raczej, bo momentami jesteśmy
jak zbite psy ))) - to wtedy, gdy nie esteśmy szczęśliwi ))
Miałam na mysli ludzi - szczęściarzy- którzy to szczęście mają " za
darmo", bez żadnych starań.

[maika7]

> Miałam na mysli ludzi - szczęściarzy- którzy to szczęście mają " za
> darmo", bez żadnych starań.

A to, nie, takich w moim otoczeniu nie widzę.


M.

[lucasa]

mader1 napisała:

> Spotkaliście ludzi, którzy nic nie muszą robić, a szczęście,
> pomyślność, dobrobyt, miłość same pukają im do drzwi ? Czasem
słyszę
> o nich od znajomych - jak to co chwilę coś dostają, zbierają z
> ziemi,a zaszczyty i zdrowie są zawsze przy nich...

ja znam taka pare. nie bezposrednio - ale co o nich slysze, to
wlasnie w takim kontekscie - co im sie (nastepnego) udalo.
dziewczyna, taka co na studiach najlepsza, wszystkiego co sie
dotknela poza studiami, okazywalo sie, ze ma talent. po tym jak
wyszla za maz za druga milosc zycia. progozy medyczne na dzieci nie
byly zbyt optymistyczne. a jest juz trojka maluchow. dom (wielki)
mogli kupic bardzo okazyjnie (i to zaraz po studiach), samochod
dostali okazyjnie. maz ma prace z zarobkami duzo wyzej niz
przecietnymi w dodatku robi to co jest jego pasja. ona w domu z
dziecmi dostala prace taka, ktora moze robic w domu z zarabia (za te
kilka godzin, ktore lubi) przecietna pensje i jeszcze widzi swoje
nazwisko w druku (wiec i spelniona mama i satysfakcje zawodowa tez
ma). oboje szczesliwi. zaangazowani religijnie. milo slychac o tym
co im nastepnego wyszlo. ale faktycznie na to wyglada, ze to im
spada z nieba.

ale sa tez takie osoby jak moj brat i bratowa. nawet jak jest
podgorke, to sie nie skraza i na zewnatrz wyglada, ze wszystko jest
ok. i taka krazy o nich opinia. a i przeciwnosci tez potrafia
wykorzystac.

pozdrawiam,
A

ps.

[lucasa]

i ja jestem szczesciarz.
moze nie we wszystkim i nie jest to takie oczywiste dla kazdego. ale
w tym co dla mnie najwazniesze - tak. a nawet nie wiem jak za to
dziekowac. bo wszystko za darmo.

A

ze Szczesciem...

[ese1]

jest podobnie jak z definicja kariery. Kiedys na zajeciach na studiach,
spodobalo mi sie, kiedy prowadzacy zapytal nas kto uwaza, ze zrobil w zyciu
kariere. Bo dla kazdego slowo kariera oznacza co innego, tak samo jest ze
szczesciem. Niektorzy cale zycie beda nieszczesliwi, bo nie stac ich na Wille z
basenem i osobiscie znam takich ludzi, ktorzy cale zycie maja 'pod gorke' w ich
mniemaniu, ale znam tez takich, ktorzy majac niepelnosprawne dziecko czuja sie
szczesliwi wzajemna miloscia.
A tak naprawde to Szczescie jest zawsze, w kazdym z nas, trzeba po prostu je
umiec i chciec odnalezc.

[imbirka]

Ja nie bardzo rozumiem, co to znaczy "nic nie muszą robić"? Nie znam ludzi, którzy leżą na kanapie i nic nie robią, a szczęście, dobrobyt i pomyślność sama przychodzi...Ci, którym się powiodło finansowo, czy w życiu osobistym, zawdzięczają to aktywnej postawie - ciężkiej pracy, zdobywaniu wykształcenia, dbaniu o małżeństwo, czerpaniu radości z drobnych rzeczy, i czasami zbiegowi pomyślnych okoliczności, ale nigdy tylko temu. Nie wierzę w takie opowieści o "szczęściarzach", bo zazwyczaj biorą się z bardzo powierzchownego oglądu życia innych ludzi. Sama się z tym spotkałam w innej sprawie - gdy już długo staraliśmy się o dziecko, ale jeszcze nikomu nie mówiliśmy o naszych kłopotach, okazało się, że osoby z naszego b. bliskiego otoczenia uważają, że ja nie chcę mieć dziecka z powodu ambicji zawodowych. A w moim przypadku trudno było o bardziej mylną opinię...
>Następny raz zaoponowałam, bo wprawdzie znam ludzi
> szczęśliwych, ale mam wrazenie, że są oni tacy pomimo trudnościom i
> przeciwnościom.
Bycie szczęśliwym to MZ taki stan dość niezależny od "obiektywnych" wyznaczników szczęśliwości. Uważam podobnie jak ty, i widzę to po sobie - nie wiem czy jestem szczęśliwa, raczej bywam, mimo świadomości, że mi w życiu trudno i ciężko.

[mader1]

tak. to jest mój pogląd. Po prostu nigdy, nigdy nie widziałam
człowieka, który byłby szczęśliwy bez żadnego wysiłku.
Dla mnie pieniądze - nawet gdy ktoś ma ich więcej niż ja, nie są
gwarancją szczęścia - choć zapewne z nimi jest łatwiej. Łatwiej ?
Jak to napisałam to zaraz pomyślałam, że nawet tego pewna nie
jestem...

[nati1011]

szczęście zależy tylko i wyłacznie od naszej psotawy wewnętrznej.

Szczęścia nie można kupić. Można miec wszystko- pieniadze, zdrowie,
pomyślność i być nieszczęśliwycm. Można tez nie mieć nic i być
pełnią (prawie) szczęścia.

[kim5]

Nati, spod klawiatury mi to wyjęłaś. Szczęście to stan a nie stały
repertuar zjawisk/funduszy.

[alex05012000]

ja tak w sprawie porządkowej... mnie się zdaje ze mylone sa dwa
pojęcia:
szczęśliwi [nie koniecznie bogaci, nie koniecznie tacy co im życie w
4litery nie dało, ale pogodni i zadowoleni...itd]
i szczęściarze - którym się wszystko lub dużo rzeczy udaje [np.
skonczyli dobre studia bez specjalnego trudu, trafiła im sie dobra
praca przypadkiem, jakas ciotka z usa zostawiła spadek to kupili
dom, trafili na extra żonę/męża, mają 3 udanych dzieci, które nigdy
nie chorują i dobrze sie ucza...itd]

[ese1]

alex05012000 napisała:

> ja tak w sprawie porządkowej... mnie się zdaje ze mylone sa dwa
> pojęcia:
> szczęśliwi [nie koniecznie bogaci, nie koniecznie tacy co im życie w
> 4litery nie dało, ale pogodni i zadowoleni...itd]
> i szczęściarze - którym się wszystko lub dużo rzeczy udaje [np.
> skonczyli dobre studia bez specjalnego trudu, trafiła im sie dobra
> praca przypadkiem, jakas ciotka z usa zostawiła spadek to kupili
> dom, trafili na extra żonę/męża, mają 3 udanych dzieci, które nigdy
> nie chorują i dobrze sie ucza...itd]

dobrze to ujelas. Szczesciarzem jest pewnie ten, kto wygral w totka, ale nie
koniecznie musi byc z tego powodu szczesliwy, choc osobiscie nie znam takich

[mader1]

świetnie to ujęłaś, dziękuję co romanistka, to romanistka

[imbirka]

O tak, to bardzo trafne

[mader1]

a czy nie uderzyło Was, że gdy ktoś pisze o szczęściarzach w sensie
użytym przez alex na myśl przychodzą mu głównie pieniądze...
Szczęśliwi obejmuje już bardziej całokształt.

[lucasa]

mader1 napisała:

> a czy nie uderzyło Was, że gdy ktoś pisze o szczęściarzach w
sensie
> użytym przez alex na myśl przychodzą mu głównie pieniądze...

mnie nie zdziwilo, bo szczesciarzom "cos" spada z nieba (wlasnie tak
bez niczego, lezac na kanapie i sie nie starajac, a tu
niespodziewanie zadzwoni ktos z propozycja pracy :p, lub propozycja
wydania ksiazki lub tomika wierszy :p).a to "cos" jest materialne.
szczesciarzom moga tez ewentualnie maz/zona/dzieci (tudziez dobre
zdrowie czy pogodny charakter) spasc z nieba, ale nadal jest to
namacalne i widzialne dla postronnych obserwatorow.

ale, tak, masz racje.
czy raczej Alex dobrze zauwazyla i rozgraniczyla szczesciarzy i
szczesliwych (ale wlasnie chodzi o to, ze sa tacy co i do tej i do
tej kategorii naleza i ja myslalam, ze to o takich ten watek).
A

[luccio1]

Myśląc o kimś: "szczęściarz", myślę o czym innym:
o tym, że ten człowiek w swoim marszu naprzód, ile razy napotkał
zamknięte drzwi, za którymi znajdował się dalszy odcinek drogi do
przejścia, tyle razy napotykał człowieka, który w odpowiednim
momencie te drzwi otwierał przed nim.
Myślę tutaj o podstawowych etapach "pasujących" człowieka na
samodzielnego naukowca, jakimi są doktorat i habilitacja: w obu
przypadkach główną część pracy musi wykonać sam starający się - a
jednak choćby samo dopuszczenie do obrony/kolokwium, czy
poprzedzających egzaminów, zależy przecież nie od niego - tu decyzję
podejmuje ktoś inny...

[maika7]

> Myślę tutaj o podstawowych etapach "pasujących" człowieka na
> samodzielnego naukowca, jakimi są doktorat i habilitacja: w obu
> przypadkach główną część pracy musi wykonać sam starający się - a
> jednak choćby samo dopuszczenie do obrony/kolokwium, czy
> poprzedzających egzaminów, zależy przecież nie od niego - tu decyzję
> podejmuje ktoś inny...

Decyzje podejmuje ktoś inny, ale
1. nie jeden człowiek, tylko zespół ludzi
2. Decyzja zapada na podstawie dorobku delikwenta

czyli klucz do tych akurat drzwi jest w ręce zainteresowanego

[luccio1]

ad 1)
zespół - owszem; zwykle jednak w zespole istnieje jednostka
narzucająca swoją wolę pozostałym;

ad 2)
klucz - ale do jednego zamka; zamków jest więcej - "zamkiem" może
być sam proces oceny, gdzie bywa dużo wolnej przestrzeni dla
swobodnej interpretacji oceniającego w kwestii, czy podchodzący do
egzaminu uczynił zadość, czy też nie...

[maika7]

> zespół - owszem; zwykle jednak w zespole istnieje jednostka
> narzucająca swoją wolę pozostałym;

Daj spokój - to dorośli ludzie, każdy może głosować jak chce. Jesteś
zwolennikiem spiskowej teorii dopuszczających do doktoratów?


> klucz - ale do jednego zamka; zamków jest więcej - "zamkiem" może
> być sam proces oceny, gdzie bywa dużo wolnej przestrzeni dla
> swobodnej interpretacji oceniającego w kwestii, czy podchodzący do
> egzaminu uczynił zadość, czy też nie...

Oceniany jestes na kilku etapach. Masz racje - trudno o wymierną ocene dorobku.
Próbuje się to robic i przeliczać na punkty "uczelniane". Jednak przy solidnym
dorobku trudno go zakwestionować.

Dorobek to Twoje klucze, nawet jak Ci dziurke od kluczy plasteliną zalepią, to
dasz radę

Co Ty habilitacje robisz i w stresie jesteś? czy co? )

[luccio1]

maika7 napisała:
> Co Ty habilitacje robisz i w stresie jesteś? czy co? )

Jestem.
Pracując poza strukturami uczelnianymi, podrobiłem moją zamierzoną
habilitację na tyle, na ile mogłem to zrobić w czasie wolnym we
własnym domu, przy własnym biurku (pracę zaczynałem nie mając
jeszcze komputera, przed r. 2000).
Do dokończenia tej pracy potrzebne są czas i pieniądze - teraz brak
i jednego (ograniczony urlop) i drugiego (z czegoś muszę żyć).
Nadto powaliła mnie informacja, że jako człowiek podchodzący do
stopnia z zewnątrz, z boku, musiałbym wyłożyć 12.000 PLN za samo
przeprowadzenie przewodu.

(Doktorat już mam. Gdyby habilitację zniesiono, mógłbym już teraz
obsyłać wszystkie konkursy na profesora uczelnianego po całej
Polsce - dorobek publikacyjny wygląda nieźle.
A jest wiele głosów, i to ludzi z tytułami, uważających habilitację
za niepotrzebne zmuszanie dojrzałego człowieka do pisania jeszcze
jednej rozprawy typu szkolnego).

[maika7]

> Jestem.
> Pracując poza strukturami uczelnianymi, podrobiłem moją zamierzoną
> habilitację na tyle, na ile mogłem to zrobić w czasie wolnym we
> własnym domu [...]

No to nie zazdroszczę. Tym bardziej, że faktycznie koszty przeprowadzenia
przewodu są dość znaczne. Życzę Ci zatem spotkania na swojej drodze ludzi
otwierających drzwi, a nie przytrzaskujących palców.

> (Doktorat już mam. Gdyby habilitację zniesiono, mógłbym już teraz
> obsyłać wszystkie konkursy na profesora uczelnianego po całej
> Polsce - dorobek publikacyjny wygląda nieźle.
> A jest wiele głosów, i to ludzi z tytułami, uważających habilitację
> za niepotrzebne zmuszanie dojrzałego człowieka do pisania jeszcze
> jednej rozprawy typu szkolnego).

To zalezy - teraz można habilitować się z dorobku, bez pisania rozprawy, co jest
sporym krokiem do przodu. Pisanie rozprawy to czasem rzeczywiście kilka ładnych
lat wyjętych z życia i - w sumie - zahamowanie rozwoju.

Napiszesz, jaką dziedziną nauki się zajmujesz? I dlaczego jestes poza
strukturami zamiast byc w strukturach?
M.

[luccio1]

Jestem ukończonym historykiem i historykiem sztuki - z magisteriami
z obu dyscyplin.
Doktorat z historii - historią też się zajmuję (zaczynałem od
średniowiecza, a to znaczy, że mogę się zajmować równie dobrze każdą
epoką późniejszą).
Doktorat robiłem w Instytucie Historii PAN, w ramach tamtejszego
Studium Doktoranckiego (początek lat 80. - na UJ czegoś tekiego z
historii wówczas nie było). Broniłem się w Warszawie.
Po doktoracie miało czekać na mnie stanowisko w nowo powstającej
placówce wspomnianego Instytutu, zakładanej w Krakowie już-już, lada
dzień.
Obroniłem się w r. 1988 - natychmiast okazało się, że z powodów
oszczędnościowych placówka przestała istnieć, zanim na dobre
powstała; skoro zaś poszedłem robić doktorat do PAN, stałem się dla
UJ niczym "poganin i celnik". Przyszedł rok 1989 i musiałem brać
pracę, jaka była - w muzeum. Niby praca lekka, ale po odsiedzeniu
dnia i mnóstwie czynności, o których nie przypuszczałem, że je
kiedykolwiek będę wykonywał, czuję się teraz po powrocie do domu jak
przepuszczony przez wyżymaczkę, bez siły, by pociągnąć jakąkolwiek
pracę badawczą na własny temat (jeszcze kilka lat temu udawało mi
się to).
Czy masz już pełny obraz?

[maika7]

> Czy masz już pełny obraz?

Prawie
Pewnie trzeba jeszcze do tego dodac, ze Twoje muzeum nie jest pewnie
zainteresowane wspomożeniem finansowym Twoich badań i opłaceniem przewodu.

Nie wiem, jak wyglada "siatka placówek badawczych dla historyków", ale
próbowałes zaczepić sie w jakiejś PAN-owskiej placowce poza Krakowem? Albo w
jakiejkolwiek placówce, która prowadzi badania i wspiera badaczy?
Przewód habilitacyjny mozesz otworzyć na dowolnej uczelni (która może takowe
przeprowadzać), myslałes o tym?
Co sie stało, że w ostatnich latach Twoja energia i ciekawośc świata gdzieś sie
zapodziała? I dlaczego chcesz robic habilitacje - dla własnej satysfakcji? Dla
otworzenia sobie nowych drzwi? dla podsumowania pewnego etapu rozwoju naukowego?
To ogromny wysiłek - dlaczego go podejmujesz nie mając nad soba "tykającego
zegara lat uczelnianych"?

Jesli pytam zbyt "obcesowo" - nie odpowiadaj.


M.

[luccio1]

maika7 napisała:
> Co sie stało, że w ostatnich latach Twoja energia i ciekawośc
świata gdzieś sie
> zapodziała? I dlaczego chcesz robic habilitacje - dla własnej
satysfakcji? Dla
> otworzenia sobie nowych drzwi? dla podsumowania pewnego etapu
rozwoju naukowego
> ?
> To ogromny wysiłek - dlaczego go podejmujesz nie mając nad
> sobą "tykającego zegara lat uczelnianych"?

Dla otwarcia sobie nowych drzwi - dla własnej satysfakcji tak po
drodze.
Przede wszystkim dla otwarcia sobie drzwi do stanowiska
samodzielnego, gdzie nie będzie mnie prześladować sytuacja typu:
jutro idę na urlop; co miałem zrobić, zrobiłem do 11 przed
południem, zaczynać czegokolwiek nowego nie ma sensu - a tu trzeba,
wypada odsiedzieć na pusto jeszcze 5 godzin do końca dnia pracy.

Z drugiej strony: nie wierzę w to, że kontakt drogą korespondencyjną
(jakimkolwiek środkiem technicznym) jest wystarczający; chcąc
jeździć po Polsce i rozmawiać na miejscu, rychło rozszastam urlop i
nie starczy go na prawdziwy odpoczynek, którego potrzebuję coraz
bardziej z roku na rok - latka lecą, pierwsze 50 już za mną...
Na urlopy bezpłatne mnie nie stać - na mnie głównie stoi dom. Dom
znajduje się w Krakowie, jest urządzony sprzętami, z których każdy
mógłby opowiedzieć długą historię, każdy jest dla mnie jakby żywy
człowiek; w szafach leży dorobek naukowy Rodziców - i mój własny,
księgozbiór Ojcowski, Macierzysty, uzupełniany przez lata już przeze
mnie; na meblach stoją drobiazgi ręki mojej Żony - sama rozumiesz,
że chciałbym to zachować i nie ruszać tego wszystkiego z miejsca.
Poza tym, jak wiesz, przenosiny do Krakowa skądkolwiek indziej w
Polsce - to awans, a już na pewno dla krakowianina ewentualność
opuszczenia Krakowa, gdyby trzeba to było robić pod przymusem, to
wstrząs, po którym niejeden się do końca nie pozbiera.
To na razie byłoby tyle.
Pozdrawiam
Łukasz

[maika7]

> Dla otwarcia sobie nowych drzwi - dla własnej satysfakcji tak po
> drodze.
> Przede wszystkim dla otwarcia sobie drzwi do stanowiska
> samodzielnego, gdzie nie będzie mnie prześladować sytuacja typu:
> jutro idę na urlop; co miałem zrobić, zrobiłem do 11 przed
> południem, zaczynać czegokolwiek nowego nie ma sensu - a tu trzeba,
> wypada odsiedzieć na pusto jeszcze 5 godzin do końca dnia pracy.

W Muzeum masz normowany czas pracy? Paskudztwo


> Z drugiej strony: nie wierzę w to, że kontakt drogą korespondencyjną
> (jakimkolwiek środkiem technicznym) jest wystarczający; chcąc
> jeździć po Polsce i rozmawiać na miejscu, rychło rozszastam urlop i
> nie starczy go na prawdziwy odpoczynek, którego potrzebuję coraz
> bardziej z roku na rok - latka lecą, pierwsze 50 już za mną...

To zalezy co robisz. Jesli tylko przeprowadzić chcesz przewód - tracisz
kilkanascie dni urlopu w jednym roku. A po drugiej 50-tce będzie trudniej


> Na urlopy bezpłatne mnie nie stać - na mnie głównie stoi dom. Dom
> znajduje się w Krakowie, jest urządzony sprzętami, z których każdy
> mógłby opowiedzieć długą historię, każdy jest dla mnie jakby żywy
> człowiek; w szafach leży dorobek naukowy Rodziców - i mój własny,
> księgozbiór Ojcowski, Macierzysty, uzupełniany przez lata już przeze
> mnie; na meblach stoją drobiazgi ręki mojej Żony - sama rozumiesz,
> że chciałbym to zachować i nie ruszać tego wszystkiego z miejsca.
> Poza tym, jak wiesz, przenosiny do Krakowa skądkolwiek indziej w
> Polsce - to awans, a już na pewno dla krakowianina ewentualność
> opuszczenia Krakowa, gdyby trzeba to było robić pod przymusem, to
> wstrząs, po którym niejeden się do końca nie pozbiera.

) o awansie przy przenosinach do Krakowa oczywiście nie wiem. Dla mnie każde
miasto powyżej 5 tys. mieszkańców to miejsce, w którym wytrzymuję kilka dni )
Ale skoro jestes totalnie zakorzenionym Krakowianinem to rozważ te ewentualnośc
choćby przeprowadzenia przewodu poza Krakowem - moze nie jest to całkiem
absurdalny pomysł?


No nic, trzymam kciuki za potwierane drzwi wszelkie, za decyzje dobre i za
usamodzielnienie się naukowe i wychodzenie z pracy w chwili dogodnej.
A nienormowany czas pracy ... skutkuje tym czasami, że własnie wybieram sie do
domu.... pomieszkać nieco )) Mam nadzieję, ze pomysł robienia habilitacji
nigdy nie zakiełkuje w mojej głowie ))
Dobrej nocy


M.

[ula27121]

mader1 napisała:

> Spotkaliście ludzi, którzy nic nie muszą robić, a szczęście,
> pomyślność, dobrobyt, miłość same pukają im do drzwi ?

Muszę pracować ale nie muszę się o tą pracę starać. Szczęście, pomyślność,
dobrobyt ( bo dla mnie to dobrobyt może kogoś by to rozbawiło....), miłość....to
do mnie zapukało i puka...

>Czasem słyszę
> o nich od znajomych - jak to co chwilę coś dostają, zbierają z
> ziemi,a zaszczyty i zdrowie są zawsze przy nich...

Ostatnio chorowały mi dzieci ale jak teraz na to patrzę to stwierdzam, ze są
super zdrowe.

Myślę, że to o mniei przyznam, ze już nawet kiedyś zastanawiałam się kiedy
coś na mnie spadnie. Bo to chyba nie możliwe żeby się komuś całe życie układało.
A jak spadnie to sobie na pewno z tym nie poradzę....może dlatego nie spada...

[kubadere]

Czasem czuję się jak szczęściara,mam kilkoro znajomych,którzy też
tak na mnie/nas patrzą...
Bóg nam błogosławi,mam dobrego-wierzącego męża,zdrowego i słodkiego
syna - poznałam Boga,czego więcej do życia potrzeba...staram się
cieszyć tym co mam, patrzeć na życie z nadzieją,choć wynajmujemy
mieszkanie z garażem i nie mamy własnego lokum,choć auto dostaliśmy
od przyjaciół a nie mamy prawa jazdy i stoi (...) ,choć żyjemy z
jednej przeciętnej pensji nie brakuje nam niczego,bo dobry Bóg
ciągle zaopatruje,a to w wózek,a to w kolejne tanie mieszkanie na
wynajem,a to w samochód właśnie,a to Kuba dostanie od naszych
przyjaciół pakę extra ubrań...
ale czasem myślę po co to wszystko,wolałabym by mąż zarabiał tyle by
było nas stać na ubrania dla Kuby, łóżeczko, wózek...
Mamy znajomych co myślą,że wszystko nam łatwo przychodzi...doceniam
to wszystko co Bóg nam zsyła z nieba,ale czasem naprawdę wolałabym
kupić...
Wiem,że błogosławieństwo i pomoc drugiemu człowiekowi wraca z
wielokrotnością...
Pamiętam jak byłam w ciąży,było ciężko z finansami,nie wiem jak
przeżywaliśmy kolejny miesiąc...szłam obok sklepów z akcesoriami dla
dzieci i marzyłam by móc kupić choć coś najdrobniejszego dla
maluszka i nie mogłam...ale Bóg dawał nam ludzi co o tak po prostu
przynosili nam rzeczy dla dziecka - takie o jakich nigdy nie
marzyłam,bo były firmowe,drogie i z górnej półki...

[ula27121]

jakoś ten wątek nie daje mi spokoju....nie wiem dlaczego
Przypomniałam sobie, że mam taką przyjaciółkę Nie sądzę aby opowieść o niej
kogoś zainteresowała ale ona ma życie dokładnie takie jak opisała mader w wątku
założycielskim. A, ze jest moją przyjaciółką to wiem, że jest i szczęśliwa i
szczęściara i w cale nie pomimo trudnościom.
I do tego jest mądra, fajna i w ogóle cudowna.....

[mader1]

ale to dobrze
Wiesz, nie chodziło mi o jakieś wielkie trudności... Ja to chyba
pisać nie powinnam, bo nie potrafię precyzyjnie wyrażać swoich
myśli... Czasem to jest staranie, wysiłek

> I do tego jest mądra, fajna i w ogóle cudowna.....

myślę, że jest świetna, ale przypuszczasz, że po prostu " taka się
urodziła" i nic Ją ta cudowność nie kosztuje ? Żadnej pracy nad
sobą, nic ?
Wiesz, ja nie podważam tego, co piszesz, tylko się zastanawiam czy
powiedzenie " w czepku urodzony" jest prawdziwe ? czy niektórzy to z
natury są "dobrzy, bezproblemowi, radośni" - takie kwiatki Pana
Boga ?

[ula27121]

Musiałybyśmy ustalić "próg" dla tych trudnościNo bo ( bez złośliwości) jet
dla niej trudnością gotowanie bo nie lubi ale....gosposie zatrudnili. Jest
trudnością chodzenie do pracy....zatrudnili pracowników...

Studia nie lekkie ale ona bardzo utalentowana- ja siedziałam dwa razy dłużej nad
książkami i miałam gorsze efekty. Z tym to się chyba człowiek rodzi?

Szczera, prawdomówna...

Do tego bardzo urodziwa....z Panem Bogiem w przyjaźni...

[mader1]

ula27121 napisała:

> Musiałybyśmy ustalić "próg" dla tych trudnościNo bo ( bez
złośliwości) jet
> dla niej trudnością gotowanie bo nie lubi ale....gosposie
zatrudnili. Jest
> trudnością chodzenie do pracy....zatrudnili pracowników...

Nie, no co Ty rozmawiamy i nie podejrzewam cię o złośliwość.
Myślimy razem
Tak, ważny jest próg trudności. Tak już chyba mamy, że swoje
rozważania odnosimy jakoś do swojej sytuacji - świadomie czy
podświadomie, prawda ? Wielu ludzi wokól mnie " dostało więcej" i w
związku z tym musieli czy muszą pracować dużo mniej, by mieć to
samo, co ja. No niezupełnie to samo, bo moja sytuacja ( tak jak ich)
jest autorska, niepowtarzalna - bo tak jak pieniądze można jeszcze
przeliczyć jakoś, to problemy, uczucia, przeżycia, miłość,
nieszczęścia i radości są nie do przeliczenia i nie do porównania
Ale... no nie wdając się w szczegóły naszych WYJĄTKOWYCH sytuacji,
są elementy porównywalne I patrząc ze swojego pułapu,widzę,jak
wiele muszę się napracować, by tamten pułap osiągnąć lub nawet nie
osiagnąć go nigdy. Wtedy mogę pomysleć sobie o ich problemach " cóż
to za wysiłek", " cóż to za problem" - bez złośliwości i zazdrości,
stwierdzając fakt.
A potem myślę sobie o innych progach. Takiej dziewczynie z
podstawówki, której pomagałam w matematyce - nie mogła pojąć
ułamków. Rodzinę to miała nawet o wyższym statusie finansowym i
prestiżu niż moja... Ale nauka jej nie szła , choć była dobra i
fajna. A uczyła się dłużej i intensywniej niz ja. Poszła do
zawodówki. Jest po rozwodzie, Jej dwoje dzieci ma kłopoty zdrowotne,
nie może wykonywać zawodu - bo okazało się, że ma dużą alergię.
Nie piszę o tym, by analizowac, czy się starała bardziej czy mniej
niż ja. W tym czasie, gdy Ją poznałam, starała się jeszcze bardzo.
Myślę o tym, że biorąc za " próg" trudności, jej próg w tej chwili,
z jej punktu widzenia, ja pewnie nie mam żadnych problemów i
trudności. A ja czuję trochę inaczej , choć czuję się szczęśliwa.

Własnie. " Szczęściarze" , ale każdy ze swoim dostanym szczęściem
coś musi dalej zrobić.
Jeżeli " bredzę" to wybacz )))), dzieci mnie wołają, więc trochę
się spieszyłam.

[ula27121]

Ach, te dzieci
Tak, jest dokładnie tak jak napisałaś. I dlatego właśnie najpierw napisałam, że
to chyba ja jestem taką szczęściarą a potem sobie przypomniałam o tej
przyjaciółce i stwierdziłam, że to jednak ona nią jest. Taką szczęśliwą szczęściarą.

bo tak jak pieniądze można jeszcze
> przeliczyć jakoś, to problemy, uczucia, przeżycia, miłość,
> nieszczęścia i radości są nie do przeliczenia i nie do porównania
i tak sobie pomyślałam, że te trudności to są rzeczywiście różnie przez różnych
odczuwane. Bo dla mnie gotowanie to naprawdę koszmar a mam koleżanki , które nie
lubią ale jakoś tak są z tym pogodzone. Dla mnie z kolei nie jest problemem
praca, za którą nie przepadam mimo, że spędzam w nie mnóstwo czasu.

ale każdy ze swoim dostanym szczęściem
> coś musi dalej zrobić.
Dokładnie.....ale to chyba na następny wątek

Ps.: nie bredzisz