proszę o zachętę...

[szyszunia11]

...dla przyszłej młodej mamy tzn. co powiedzieć młodej mężatce, która ma bardzo ambiwalentne uczucia względem decyzji o pierwszym dziecku. Z jednej strony chciałaby przed 30-tką, mąż chce, warunki są... z drugiej - kończy drugie studia, chciałaby, oprócz tego, co robi obecnie - założyć firmę, zacząć zbierać plony z wieloletniego inwestowania w siebie, boi się utraty własnego życia, boi się ciąży, porodu... a jednak ciągle myśli o tym temacie, choć raczej z egoistycznych pobudek ale z drugiej strony - czy ktoś decyduje się na dziecko z czystego altruizmu? gdybym miała na niego czekać, to pewnie do końca życia pozostałabym bezdzietna. Więc co mi poradzicie?

ps modlę się by Pan Bóg jakoś mi pomógł wszystko poukładać

pozdrawiam, szyszunia

[nati1011]

stare powiedzneie mówi, że nigdy nie ma dobrego czasu na dziecko i
równocześnie każdy jest dobry.

argumenty "za"
- im poźniej tym trudniej zdrowotnie. Każdy rok po 25 roku życia to
może być - choć nie musi - trudniejsza ciaża.
Jeżlei ktoś nie chce poprzestać na 1 dziecku to tym bardziej
powinien zaczac przed 30-tką. Na wiele rzeczy kobieta ma czas, ale
na rodzenie dzieci w zasadzie tylko 20 lat.
Dziecko tak naprawdę wyłącza z życia zawodowego na 6 miesięcy
(zakładając, ze wszystko idzie zgodnie z planem) Potem można
stopniowo wracać do pracy.
- dziecko nie musi ograniczać. W tym czasie można robić inne rzeczy.
Np w ciaży kurs czy szkolenie, może nawet studia. Ja w ciaży
zdobywałam uprawnienia zawodowe, na co nie miałam czasu pracując, a
po ciąży poszłam na studia i założyłam działalność.

Ale tak naprawdę to nie zdołasz nikgo przekonać do dziecka. tą
decyzję trzeba podjąć samemu ))

[mmk9]

Rozbiegana, przestraszona, wszystkie sroki za ogon... Pięknie. Niech
ona usiądzie i posiedzi godzinkę, pomyśli, jakie jeszcze zadania
sobie narzucić No i wszystko do wykonania przed 30-tką,
oczywiście. Powiedziałabym jej "wolniej , dziewczyno, wolniej. Znane
są bowiem przypadki zostania matką kilkorga dzieci po 35-tce jak też
przypadki załozenia firmy po 40-tce. Jak tez przypadki nerwic i
niezachodzenia w ciążę od latania z wywieszonym językiem.

[samboraga]

czy dobrze zrozumiałam, że pytasz o znajomą? to...wydaje mi się, że to jest
sprawa między Nią, a mężem...

[franula]

nikogo bym do takiej decyzji nie motywowała i nie zachęcała, to
każdy musi taka decyzję podjąć sam tzn. w małżeństwie, w końcu sam
będzie ponosić konsekwencje

Można opowiedzieć jak było u mnie. Co mnie się wydaje. I tyle.

[isma]

No, wlasnie. To sa sprawy, co do ktorych nikogo, chyba, nie
mozna "zachecac". Ani do pierwszego dziecka, ani do drugiego, ani do
wielodzietnosci )).

Ja zakladam, ze w takich sprawach ma sie prawo mowic o wlasnym
doswiadczeniu: macierzynstwo zmienilo w MOIM zyciu to i to... Ale
bym sie nie powazyla na uogolnianie tych doswiadczen, a juz
zwlascza - aplikowanie uogolnienia do konkretnej osoby. I sama tych
doswiadczen nie majac, tez bym sie chyba nie powazyla na opowiadanie
o zaslyszanym od znajomych i sasiadkek. Nie w tej sprawie.

I na marginesie, odnosnie do tego szczegolu, ze dziecko "zazwyczaj"
wylacza z pracy zawodowej na pol roku. Tak technicznie, to dzieci
owszem, po uplywie tego pol roku wprawdzie sie znacznie
usamodzielniaja, ale jeszcze dlugo, dlugo pozniej np. choruja (i to
bez planu, niestety), co dla pracodawcy nie jest specjalnie
komfortowe. Gdyby chodzilo tylko o macierzynski, to kazdy pracodawca
jakos te pol roku by przecierpial.

A po drugie - widzialam takie rodziny, w ktorych urodzily sie dzieci
odrobine "felerne". Np. jak moje, bezglutenowe. I nagle sie okazalo,
ze jest duze rozczarowanie. "A mysmy sie spodziewali...": ze np.
bedzie mozna pojechac na wczasy za granicie (a tu guzik, bo diety
nie mozna utrzymac), ze poslemy do zlobka (a tu patrz wyzej...), ze
odetchniemy, wysylajac na kolonie (a tu patrz wyzej) itd.

Wedle mnie, prawda jest taka, ze odpowiedzialnie decydujac sie na
dziecko trzeba sie liczyc z perspektywa, duzego slowa uzyje, ofiary.
Od czlowieka zalezy, czy potrafi ofiarowywac z radoscia, czy nie. Od
okolicznosci, czy ta ofiara jest bardziej czy mniej radykalna.
Ale zawsze jest, nie ma co slodzic, ze dziecko wlasciwie prawie nic
w zyciu nie zmienia - a jesli, to tylko na lepsze )).

[mader1]

> I na marginesie, odnosnie do tego szczegolu, ze
dziecko "zazwyczaj"
> wylacza z pracy zawodowej na pol roku.

Taaa... moje dzieci kompletnie zmieniły moje życie. Ono się całkiem
zmieniło - ale oczywiście ja się na to zgodziłam
A też na początku myslałam nie tyle o pół roku, co o 5 miesiacach

[isma]

No bos Ty odpowiedzialna jest )).

A na marginesie - choc nie bez zwiazku z tematem - to niestety
podroz IC 1301 w poniedzialek o swicie odpada: M. wlasnie
triumfalnie wkroczyla w kolejne zapalenie oskrzeli. Zatem wychodzi
na to, ze jednak ja mam ten dyzur wziac )).

[mader1]

No i tak właśnie dzieci zmieniają nasze plany... Mało tego, jak
pamiętasz, po jakimś czasie inteligentna matka ma w planie
ewentualną koniecznośc zmiany planów ))) w ten sposób zwiększając
iloraz tejże w nieskończoność. Nagłe zmiany planów, stopniowe zmiany
planów, zmiany strategii, zmiany poglądów i spojrzenia a potem
powroty do wypróbowanych metod .... )))))
Ucałuj.

[isma]

No. Przy czym matka tym rozni sie od ojca (nie wiem, czy ogolnie,
czy u nas osobniczo), ze matka niezmordowanie konstruuje te rozne
warianty na wypadek zmieniajacych sie okolicznosci, ojciec zas
zaklada, ze skoro wszystko moze sie zdarzyc, to w ogole nic planowac
nie ma sensu )).

[mader1]

albo nie ma sensu zmieniać planów ))) jakoś to będzie )) i
przewidywać - jest nas dwoje, ona pewnie przewidziała )))
i wystarczy zadać niewinne pytanie" to co robimy ?" , żeby otrzymac
wszystkie możliwe warianty z rozrysowanymi konsekwencjami )))

Dal równowagi zostawiłam mu dziedziny, w których gdy mu mózg się
grzeje, niewinnie pytam " to co robimy ?" ))

[isma]

Zawsze podejrzewalam, ze - wbrew pozorom - mamy tego samego meza ;-
))).

[nati1011]

Ja mówiłam o minimum. I czasem sie to udaje. Czasem nie. Choćby
dlatego, ze nie da sieprzewidzieć ani jak przebiegnie ciaża, ani
jakie bedzie dziecko. Ale to miał byc watek zachęcający, a nie
szukający wszystkich "przeciw". chodziło mi raczej o to, ze jak sie
chce i jest taka potrzeba, to czasem można pewne rzeczy zmienić - np
pracę etatową na wolny zawód, który dużo lepiej pozwala godzić prace
z chorujacymi dziećmi.

Mój mały od października średnio jest w przedszkolu 5 dni w miesiacu
(w marcu załapał się na ostatni i znów ma ropny katar). W zaden
sposób nie pogodziłabym tego z pracą etatową.

Kiedyś już to pisałam - że jezeli chodzi o dzieci nikt nie jest w
stanie zpalanować 25 lat do przodu. Tyle może się wydarzyć i złego i
dobrego, ze nie wiem czy planowanie ma wogóle jakikolwiek sens.

Cieżko, trudno? Penie! Ale jak pięknie i szczęśliwie ))

[magdalaena1977]

isma napisała:
> A po drugie - widzialam takie rodziny, w ktorych urodzily sie dzieci
> odrobine "felerne". Np. jak moje, bezglutenowe. I nagle sie okazalo,
> ze jest duze rozczarowanie. "A mysmy sie spodziewali...": ze np.
> bedzie mozna pojechac na wczasy za granicie (a tu guzik, bo diety
> nie mozna utrzymac), ze poslemy do zlobka (a tu patrz wyzej...), ze
> odetchniemy, wysylajac na kolonie (a tu patrz wyzej) itd.
Uważam, że przesadzasz. Nie widzę problemu z wyjazdem za granicę z rodziną z
zachowaniem diety bezglutenowej. A dla starszych dzieci są specjalne
bezglutenowe kolonie i obozy.
Przecież to tylko drobna niedogodność żywieniowa i nie powinna determinować
całego życia osoby na diecie.

[isma]

Nie ja. Ci, ktorych znam. Ale to ich pierwszy "feler" w zyciu )).

[szyszunia11]

proszę o zachętę dla siebie nie dla znajomej tylko użyłam takiej "zaowalowanej formy"... wiem, że to tylko moja decyzja, tzn. moja i męża, ale i takl właśnie takich argumentów "za" potrzebuję, one mnie podnoszą na duchu bardzo Wam dziękuję!!

Po co nam dzieci ?

[mader1]

wiele, wiele lat temu zabawiłyśmy się i napisałysmy wątek pod tym
tytułem
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=15837217&a=15837217
Zapomniałam już, co tam napisałam
Dzieci.... dają poczucie siły i bezsiności. Są pretekstem do
przemeblowania swojego życia. do ciągłego pytania " po co ?" Do
zanurzenia się w siebie, swoje uczucia, do poznania siebie

[mader1]

a... przeczytałam sobie ten zarchiwizowany wątek. Ależ Wy pieknie
napisalyście. I... Brucha, cieszę się, ze ciagle coś tam skorbniesz
od czasu do czasu... I spojrzałam, że jednak trochę nas weteranek
jest...

Potwierdzam to, co napisała Verdana. Świetnie jest mieć nastolatki.
Wiecie, ze one same potrafią przynieść bilet na koncert - i dla Was ?
Powiedzieć od niechcenia " A, kupiłam też dla Ciebie, bo wiem, że
lubisz. "
Albo przeczytać z książki jakiś fragment i... okazuje się, że to ten
sam, który ty kiedyś uwielbiałaś )))
Ale my Cię Szyszunia nie namawiamy, my uwielbiamy mieć dzieci
.... "jak śpią".... ))))

[kulinka3]

Jeśli jesteś katoliczką, to poszukaj również w nauce kościoła wskazówek w tym
względzie.

[sion2]

Zgadzam sie z Ismą, zachecac CIEBIE nie mogę. Moge powiedziec czego
sama jestem swiadkiem aczkolwiek wokol siebie wiec moje slowa beda
bez uwzglednienia wszystkich okolicznosci wymienionych osob ale
prawdziwe - zapewniam.
Jakos tak mam ze spotykam wiele kobiet ktore boja sie decyzji o
dziecku. gdy w koncu zdecyduja sie z rozsądku - nie znam ŻADNEJ
ktora by tej decyzji żałowała, a mowie o 6 kobietach.
X bardzo sie bala ciazy, dziecka, nie chciala. Najwazniejsza byla
praca, lęk że straci pracę, że bedzie musiala siedziec w domu i "nic
nie robic". Zdecydowala sie z rozsądku w wieku 28 lat. Cala ciaze
zadnego zachwytu, zadnego wyczekiwania, wlasciwie myslala tylko o
sobie, ile przytyla i jak szybko wroci do formy po porodzie. Nie
kręcilo jej kupowanie slicznych ubranek i wybieranie wozka. Nie
cierpiala rozmow o dziecku. Gdy urodzila dostala okropnego zapalenia
piersi - przez tydzien nie zajmowala sie dzieckiem w ogole. Bylam u
nich po miesiacu, zauwazylam pierwsze przejawy milosci. Po 3
miesiacach... inna kobieta. Co chwila "moje kochanie" "jak ja cie
kocham" "mamusia niezastąpiona jest" caluski i gilgotki co 5
minut.Wróciła do pracy po 5,5 miesiacach z trudem i zalem. Po pracy
gna do domu. uwielbia kupowac ciuszki i zabawki.

Y takze z rozsadku sie zdecydowala na dziecko. urodzila corke 7 lat
temu majac 26 lat. zajmowala sie nia tyle o ile, duzo babcia
pomagala, jako tlumaczka duzo pracowala w domu. twierdzila ze to jej
pierwsze i ostatnie dziecko. gdy dziewczynka miala 2 latka Y zaczela
niesmialo przebakiwac ze byc moze kiedys dla dobra dziecka, aby nie
bylo jedynaczka, zdecyduje sie na drugie dziecko. gdy cora miala 3
latka niesmiale planowanie zmienilo sie w pragnienie drugiego
dziecka. probowali z męzem 1,5 roku, raz poronila. zaczela miec
niemal obsesje na punkcie posiadania drugiego dziecka gdyz cora z
roku na rok robi sie fajniejsza i bardzo zdolna. Udalo sie, zaszla w
ciaze. Ma teraz core 7 lat i synka 1,5 roku. Jest szczesliwa.

Z do 33 roku odkladala zajscie w ciaze. bala sie, uwielbiala
podroze, prace. zdecydowala sie po dlugich namowach męża. gdy
urodzila dziecko zakochala sie w nim po uszy, karmila piersia 2 lata
zeby alergii nie mialo. po 4 latach zapragnela drugiego dziecka,
bardzo. niestety juz za pozno dla niej, 2 poronienia i koniec
marzen. nie moze sobie darowac.

I tak moglabym bez konca (no prawie).

[magdalaena1977]

> gdy dziewczynka miala 2 latka Y zaczela
> niesmialo przebakiwac ze byc moze kiedys dla dobra dziecka, aby nie
> bylo jedynaczka, zdecyduje sie na drugie dziecko.
Jako jedynaczkę naprawdę wkurzają mnie takie wypowiedzi.

[isma]

A ja sie uodpornilam. Jesli ktos ten poglad aplikuje do wlasnych
planow rodzinnych (jak w tym przypadku), to jego sprawa. I jego
dziecka (ktore niekoniecnzie musi ten poglad podzielic ;-O).

Natomiast jak mnie usiluje w tym duchu pouczac, to owszem, potrafie
byc STRASZNA )).

[sion2]

isma napisała:

> A ja sie uodpornilam. Jesli ktos ten poglad aplikuje do wlasnych
> planow rodzinnych (jak w tym przypadku), to jego sprawa. I jego
> dziecka (ktore niekoniecnzie musi ten poglad podzielic ;-O).
>
> Natomiast jak mnie usiluje w tym duchu pouczac, to owszem,
potrafie
> byc STRASZNA )).


Mam nadzieje ze zauwazylyscie że to NIE MOJE poglady. podobnie jak
wszystkie ktore wymienilam w poszczegolnych przypadkach
>

[magdalaena1977]

sion2 napisała:
> Mam nadzieje ze zauwazylyscie że to NIE MOJE poglady. podobnie jak
> wszystkie ktore wymienilam w poszczegolnych przypadkach
Zauważyłam i dlatego nie wpisałam Twojego nicka powyżej cytatu.

[szyszunia11]

Właśnie takie historie chciałam przeczytać.

[magdalaena1977]

Uświadom sobie, że Ty w zasadzie MOŻESZ mieć dziecko. Że możesz (w porozumieniu
z mężem) starać sie o nie.

A ja nie mogę. Nie mam takiej możliwości. Jestem sama, nic nie wskazuje na to,
że cokolwiek się zmieni w najbliższej przyszłości.
I że nawet dziewczyny na forach typu bocian, które sie leczą, są w dużo lepszej
sytuacji ode mnie. Bo co miesiąc mają szansę na zapłodnienie.

[mader1]

Nie mam takiej możliwości. Jestem sama, nic nie wskazuje na to,
> że cokolwiek się zmieni w najbliższej przyszłości.

A tego nie wiesz Jak cała rodzina i znajomi już uznali, że mój
brat jest zatwardziałym kawalerem, on przprowadził kobietę. Teraz
mamy już zaproszenia na ślub. Ona powiedziała, że jeszcze rok temu
nie uwierzyłaby, że kiedykolwiek będzie miała zakochanego w sobie
mężczyznę. Że będzie chciał się z nią ożenić. Jeszcze rok temu.

[magdalaena1977]

> > Nie mam takiej możliwości. Jestem sama, nic nie wskazuje na to,
> > że cokolwiek się zmieni w najbliższej przyszłości.

mader1 napisała:
> A tego nie wiesz
I tyko to pozwala mi zachować cień nadziei.
Ale jednocześnie wiem, że o ile moją spotkać swoją drugą połówkę za 10 lat, to
każdy rok w (staro)panieństwie zmniejsza moją szansę na dziecko.

[alex05012000]

kuzynka urodziła pierwsze dziecko mając 45 lat, w ciążu czuła sie
lepiej niż jej koleżanki jak miały 30, dziecko zdrowe ....

[isma]

Eeeee. Nie bede Cie "pocieszac", ale sciskam. Nic niemozliwego nie
ma.

[alex05012000]

z całym szacunkiem nie wrzucajmy do jednego worka singielki,
niezdecydowanej na dzieci mężatki i pary zmagającej sie z
niepłodnością...
samotna kobieta może w każdej chwili poznać przyszłego męża i za 9m
mieć pierwsze dziecko, nawet gdy komuś sie to wydaje mało
prawdopodobne, czasami zresztą trzeba losowi nieco pomóc...
tragedię par bezpłodnych zostawmy na osobności, to naprawdę wielki
dramat i nie ma co tej tematyki mieszać
co do zachęty - dla szyszuni- to ja osobiście gdybym miała coś
doradzić zostawiłabym temat na powiedzmy rok, na spokojnie skończyła
studia, nabrała oddechu i dystansu i wróciła do sprawy... takie
międlenie za i przeciw czasami nie jest najlepsze...
co do logistyki, wykluczając dzieci z problemami zdrowotnymi, po
kilku miesiącach można spokojnie wrócić do aktywności zawodowej,
zwłaszcza, że jak zrozumiałam, jakieś zaplecze finansowe jest...
można pracowac i mieć małe dziecko, można mieć firmę i dziecko -
pytanie podstawowe czego sie w życiu chce? nieststey decyzję trzeba
podjąć samemu i samemu ponosi się konsekwencje, te miłe i te mniej
miłe...

[szyszunia11]

Dziękuję Ci alex, to mądre, co piszesz ale wiesz, nie wiem, czy mi się uda zostawić temat na rok.... no bo temat się do mnie "przyczepił" ostatnio i to chyba wskazuje na to że tak naprawde to ja chce, tylko chyba przeraża mnie nieodwracalność decyzji. Ale wiem, że łatwe decyzje bez poważnych konsekwencji to się skończyły w pisakownicy... Myślę też, że w tym przypadku faktycznie nie ma co siadać z kartką i ołówkiem i robić czysto rozumowego bilansu. Dzieci chcę mieć i na 100% o tym wiem. Kwestia tylko: czy to już teraz? Mam 26 lat, po wakacjach 27 - w sumie to nie ma na co czekać jak sądzę. I bardzo doceniam fakt, że mój mąż jest chętny, to mnie bardzo popycha w stronę macierzyństwa, bo gdyby jemu nie zależało, to byłoby mi trudno. Bardzo, bardzo Wam wszystkim dziękuję, wszystkie posty uwaznie przeczytałam.

[alex05012000]

hmmm, nieodracalność decyzji to jest przypisana naszemu dorosłemu
życiu, z powodu obaw z nią zwiazanych to ja nie chciałam wychodzić
za mąż, potem ostrożnie i z pewnym ociąganiem wzięlam ślub cywilny,
a dopiero po 6 latatch kościelny...ale moja historia to raczej
wyjątek od reguły, co do dziecka to też nie jestem dobrym
przykładem, piszesz że masz 26 lat, naprawdę myślę, że masz jeszcze
duuuuużo czasu ale to idywidulane, bardzo indywidualne... ja w wieku
26 lat byłam sama i o ile jakiegoś faceta chętnie bym widziała przy
sobie, to do małżenstwa miałam totalną awersję a słowo dziecko było
mi całkowicie obce..., nie ma reguły... jeśli nie chcesz sobie dac
roku to daj sobie wakacje do wakacji a raczej łącznie z nimi... a
potem zacznij działać, w te lub wewte...

[nati1011]

ech magdalena, wiosna idzie, ciepło się robi, optymizmem w końcu
powiało, a ty z takim pesymizmem ))

Ja tez znam parę takich beznadziejnych przypadków. Nic nie
wskazywało, czy to na związek czy to na dziecko (lekarze krzyżyk
położyli i powiedzieli, że z medycznego punktu widzenia absolutnie
niemożliwe) A dziś to szęśliwe dzieciate rodziny.

Daleka jestem od bagatelizowania. Doskonale znam gorzki smak
samotności. Zarówno tej jak nie ma sie do kogo przytulić jak i tej -
chyba jeszcze gorszej - we dwoje. A jednak wszystko poukłądało sie
lepiej niż mogłabym to wymarzyć. I częsciowo także dlatego, że z
pewnych rzeczy zrezygnowałam, a dziś wcale mi ich nie brak.

pozdrawiam cie ciepło.

[verdana]

Ja Cie nie zachęcę. Jesteś jeszcze dostatecznie mloda, by nie musieć
miec dzieci 'bo tak trzeba", "bo chyba już pora". Lepiej,
zdecydowanie lepiej mieć dzieci, kiedy czujesz, ze naprawdę,
naprawdę, nie ma takich przeszkód, które przeszkodzilyby Ci pragnąć
dziecka.
Lepiej miec dziecko parę lat później, ale bez wątpliwości, niż
siedzac z dzieckiem w domu mysleć "gdyby nie ono, konczyłabym teraz
fajne studia, kocham go, ale...". Nie jest bowiem prawdą, ze 100%
kobiet, ktore majac watpliwosci zdecydowały się na dziecko, bo już
czas, potem nie załuje. Niestety, znam takie, ktore żalują.
Gdybys miała o 5-6 lat więcej napisalabym co innego, ale tak? Masz
jeszcze mnóstwo czasu. Starczy i na studia i na pracę i na dzieci.

[ekan13]

Myślę, że gdy przychodzi taki moment, ze chcesz dziecka, to zadna zachęta nie jest potrzebna i nagle żadne okoliczności nie sa przeciw, a wszystkie za.
Ja chciałam poprzestać na dwójce, myśl o trzecim dziecku była dla mnie nie do przyjęcia. Pojawiło się trzecie, a wraz z nim dużo wieksze zaufanie do Boga, że wie co robi. Teraz się już nie zapieram Można wszystko pogodzić, bo z każdym następnym dzieckiem jesteśmy jednocześnie lepiej zorganizowane. Zdecydowanie przy trójce potrafię zrobić więcej niż umiałam przy jednej.

Może za bardzo przyzwyczailiśmy się do zycia z organizerem i wydaje nam się, że wszystko mozemy zaplanować, a to takie wielkie złudzenie.
Z jednym dzieckiem,z piatką,czy bez dzieci życie moze ułozyć się tak, że nie zrobimy żadnej wielkiej kariery, nie osiągniemy spektakularnego sukcesu i jednocześnie z jednym dzieckiem, piatką czy bez dzieci możemy wszystko osiagnąć. Nie jest to chyba kwestia ilości posiadanych, czy nie posiadania dzieci, a całej masy zdarzeń na, na które nie zawsze mamy wpływ.

Dla tej "zachęty" powiem tylko, że mnie niezależność finansowa, cudowne urlopy, satysfakcja i odnalezienie drogi do Boga spotkały dopiero jako mamę trójki całkiem małych jescze wtedy dzieci
Pozdrawiam