konsekrowane dziewice w XXI wieku zresztą....

[alex05012000]

ja bardzo przepraszam, bo chodzi o wątek zamieszczony już na innym
forum, ale zbaraniałam...
nie umiem stawić tak, zeby było aktywne -
www.gazetawyborcza.pl/1,75480,5089477.html
jest tam artykuł o niejakiej Annie Goliszek, 31-letniej pracownicy
firmy komputerowej, która jest trzecią i najmłodszą dziewicą
konsekrowaną w archidiecezji lubelskiej.... - Jeżeli ktoś zapyta o
męża, mówię wprost. Jest nim Jezus Chrystus. - mówi zainteresowana...
sama idea, jak dla mnie totalnie latająca w oparach absurdu, ale
pomijając to, może ktoś mi wytłumaczy na czym to polega i po co....,
to jeśli w ogóle to dlaczego to ma byc publiczna szopka, niby ślub,
w sukni, z udziałem rodziny... kompletna farsa jakaś.... w każdym
razie moje dwa fakultety, nie teologiczne, nie pozwalają mi objąć
powyższego zdroworozsądkowym umysłem... ja rozumiem, ze ta pani chce
się poświecić kontemplacji, życiu w samotności, dla wiary itd.,
doskonale rozumiem i nie neguję, jej wola, chce to robić nie
wstępując do zakonu, jej sprawa, ale niech to robi w ciszy domowego
ogniska, nie afiszując sie tym i nie organizując pseudo ślubu w
białej sukni i z obrączką... i niech nie opowiada, że jest żoną
Chrystusa!

[isma]

Abstrahujac od samej Anny Marii, i abstrahujac od pewnego, ekhm,
dziwacznego pozareligijnego anturazu (ktory jednakowoz jest wlasciwy
np. wiejskim weselom, i nikt z tego sprawy nie robi), to wlasciwie
dlaczego mialaby swojej decyzji nie oglaszac publicznie? A malzonkom
po co publiczny slub, skoro mogliby sie umowic miedzy soba, i
chwatit? Po co sie z tym "afiszuja"?

[alex05012000]

hmm, ja tam widzę zasadniczą różnicę... dla mnie ślub to mąż i żona,
czyli facet i kobitka, innego ślubu nie ma... małżonkowie to hmm
musza chyba zawrzeć ślub publicznie, wobec świadków itd, chociażby
ze względów formalno-prawnych, dziedziczenie, dzieci i inne takie...
nie chodzi mi o to że te kobiety to robią, i nawet że to zgłaszają
do publicznej wiadomości, chociaż dla mnie to absurd, natomiast
forma mnie przeraziła, dla mnie można poświecić swoje życie Bogu w
ten czy inny sposób ale nie można wyjść za mąż za Chrystusa, jeszcze
sobie go wyobraża jako młodego szatyna, rozmawia z nim, obrączkę
nosi ....
nie wiem, ale mnie ta informacja wprowadziła w stupor ...
p.s. a co to ma do wiejskiego wesela???

[verdana]

Wybaczcie i nie wyrzucajcie z forum.
Dla mnie ceremonia ta do złudzenia przypomina parady gejowskie.
Dlaczego - bo w obu wypadkach swoje życie seksualne wystawia się na
widok publiczny. Ja naprawde nie musze wiedzieć, czy dana osoba z
kimś sypia i w jaki sposób.
Ślub - czy to pary, czy zakonny kryje w sobie znacznie wiecej - te
oba zjawiska koncentrują się przede wszystkim na życiu seksualnym.
Obcenym lub nieobecnym.
Alek - zakonnice też poslubiaja Boga i nosza obrączki- ale w takim
wypadku kryje się za tym jednak - IMO coś wiecej, ma to znaczenie
znacznie mniej dosłowne, niż w takim wypadku.

[kudyn]

Nie rozumiem dlaczego mają sie koncentrować przede wszystkim na życiu
seksualnym? Co więcej kryje się w ślubie zakonnicy?

[kudyn]

To tak jak w zakonie, ślubuje, zakłada obrączkę, nie wiem czy sobie Go
wyobrażają, dokonuje tego publicznie, tylko nie mieszka z innymi siostrami, nie
ma przełożonej itp.
Co dziwnego w rozmawianiu z Nim to nie rozumiem, po prostu się modli własnymi
słowami, Jezus jest osobą więc można z nim rozmawiać.

[verdana]

W zakonie wiąże sie to z zyciem zakonnym wyborem miejsca i sposobu
zycia, przestrzeganiem reguły, posluszeństwem. Akurat to, ze
zakonnica nie bedzie z nikim sypiać jest sprawa drugorzedną i
nieistotną, nie deklaruje tez całemu swiatu, czy jest dziewicą czy
nie. Śluby zakonne nie dotycza tylko tego, sa pewną formalnoscią
(tak jak małżenstwo), ktora jednostronnie nie może byc ani zawarta,
ani zerwana.
W ślubach dziewictwa skladanych publicznie, przy zachowaniu
dotychczasowego trybu zycia - to dziewictwo (a nie poswięcenie Bogu)
wysuwa się jakoś na pierwszy plan. Wydaje się, ze rownie dobrze
można poswiecić się Bogu nie robiac z tego demonstracji.

[kudyn]

Dziewictwo jest w zakonie rzeczą równorzędną, tak samo publicznie składają ślub
czystości. Kto jest drugą strona w ślubie zakonnym? Z tego co wiem, ślubuje się
Bogu wobec zgromadzenia.

[a_weasley]

verdana napisała:

> Wydaje się, ze rownie dobrze
> można poswiecić się Bogu nie robiac z tego demonstracji.

Oczywiście, że można, ale takie świadectwo zdaje mi się cennym.

[alex05012000]

dla mnie to nie jest normalne...
co do rozmowy, to jest chyba różnica w rozmowie z Bogiem a w
rozmowie z mężem ... przynajmniej dla mnie co innego modlić sie
własnymi słowami, a co innego rozmawiać z Bogiem jak z małżonkiem...
Bóg osoba czy nie osoba jest BOGIEM, a nie moim mężem... mogę złożyć
śluby czystości seksualnej, nie jedzenia wołowiny, codziennego
odmawiania modlitwy x, oddawania połowy pensji ubogim czy
jakiekolwiek inne, ale nie mogę poślubić Boga czy Chrystusa, nota
bene byłby strasznym bigamistą, bo tych dziewic jest 3 tylko w
lubelskim województwie... a reszta kraju i świata...

[kudyn]

Ponieważ jest Osobą to mogę z nim rozmawiać, gdyby nie był osobą to owszem,
byłoby to dziwne. To jak się rozmawia, to już sprawa indywidualna, każdy to robi
inaczej zarówno z mężem, jak i z Bogiem.

[mama_kasia]

Mam dwie bliskie koleżanki - konsekrowane dziewice
Jedna złożyła ślubowanie bez udziału bliskich osób, w obecności
księdza. Nie wiem, jak to się odbyło.
Druga zaprosiła przyjaciół. Było nas ze 20 osób może. Była
eucharystia, śluby, suknia i owszem, ale nie pamiętam jaka
Zresztą wszyscy byliśmy ubrani odświętnie. Były też prezenty.
Daliśmy obraz malowany na szkle z odpowiednim cytatem (wyrób
własny )) Był poczęstunek potem.
Tu nie chodziło o pochwalenie się życiem w celibacie, wyborem
takiego życia. To po porstu jeden z możliwych życiowych wyborów,
wypowiedzianych przed Bogiem, w obecności Kościoła. To jeden
z wyborów taki jak małżeństwo, czy życie zakonne, bycie
księdzem...
Te moje koleżanki są najzupełniej normalne Takie...
fajne, swojskie dziewczyny

Do artykuły się nie odnoszę, bo ciężko się odnieść, gdy nie
zna się osoby

[madziaq]

Hmmm... No nie powiem, mnie też to razi. I może nie tyle sam ślub dziewictwa -
to decyzja tej dziewczyny, na pewno duże poświęcenie. Czy motywuje ją ogromna
wiara i chęć poświęcenia Bogu wszystkiego, czy jakieś uświadomione, bądź
nieuświadomione kompleksy, to nie mnie oceniać (choć nie podoba mi się, że testy
psychologiczne kandydatce na konsekrowaną dziewicę robi inna konsekrowana dziewica).

Mnie razi to, że ona ma do Jezusa stosunek... przepraszam, ale najlepiej mi tu
pasuje słowo erotyczny. Raczej łagodnie erotyczny i na pewno nie jest to jej
dominujące uczucie w stosunku do Jezusa, ale jednak... Wyobraża Go sobie jako
przystojnego mężczyznę, z długimi włosami i brodą (ale nie każdemu mężczyźnie
dobrze w długich włosach - cytat z artykułu) No ja przepraszam, ale czy któraś z
tu obecnych kobiet myśli o Jezusie w kategoriach przystojnego mężczyzny? Bo
jeśli tak, to ja też się poddaję. Moim zdaniem to nie jest zdrowe...

[kudyn]

No zainteresowało mnie to, wyobrażacie sobie Jezusa, jeśli tak, to jak? Ciekawy
jestem, kto sobie Go wyobraża jako brzydala.

[mama_kasia]

Eeee, no tak jak na obrazach ...długie włosy, broda...
Przecież był człowiekiem, ...więc jak ...człowieka z tamtej epoki

[mama_kasia]

Ale jak o przystojnym(!) mężczyźnie to o Jezusie nie myślę.
W zasadzie w ogóle nie jak o mężczyźniem, ale jak o
Człowieku.

[madziaq]

Mam jakiś tam obraz Jezusa zakodowany - tak jak przedstawiano Go na ilustracjach
w Biblii, na obrazach. Ale nie zastanawiam się, czy był przystojnym mężczyzną,
czy brzydkim. W ogóle w takich kategoriach o Nim nie myślę. W ogóle nie myslę o
Nim jako o mężczyźnie, w sensie - jakby tu napisać - osoby komplementarnej do
kobiety I własnie to mnie zaszokowało w tym artykule, że ta pani najwyraźniej
w ten sposób o nim myśli

[alex05012000]

o właśnie!, dla mnie też Chrystus jest taki jak na obrazach czy
ilustracjach z Biblii. Był człowiekiem, owszem, nawet mężczyzną był,
ale jakby na chwilę, jest Bogiem, dla mnie to w ogóle nie uchodzi
myśleć o nim jako mężczyźnie, wyobrażac sobie go przystojnym czy
brzydkim... przecież to Bóg, jedna z osób boskich, a nie moj kolega,
sąsiad z 4rgo czy jakiś przystojniak w kabriolecie na
marszałkowskiej... tak jak madziq w takich kategoriach o Chrystusie
nie śmiałabym myśleć!. mnie też zaszokowało w artykule, że ta pani
najwyraźniej myśli o Chrystusie jako o mężczyźnie, z którym bierze
ślub, tak całkiem na poważnie, tylko jego... hemmmm nie ma i nie
będzie...
poza tym, może ja sie mylę ??? ale jest różnica między ślubem
(między mężczyzną i kobietą) a ślubami (w l.mnogiej, zakonnymi czy
innymi ślubami czystości, ubóstwa itp.
tak czy inaczej nigdy o tym zjawisku nie słyszałam i może dlatego
jestem tak zszokowana...

[kudyn]

Jezus stał się człowiekiem, mężczyzną, Żydem i nim(i) pozostał. Jedna z trzech
osób w Trójcy jest nie tylko Bogiem, ale i człowiekiem. Wyglądał jak czyjś
kolega z Nazaretu, jeździł podobną marką osiołka co inni. I pewnie nie było w
nim wiele boskiego z wyglądu.

[mama_kasia]

To wszystko prawda, że Jezus był człowiekiem z krwi i kości, ale
jednak pięknie ujęła to Alex:

"Był człowiekiem, owszem, nawet mężczyzną był,
ale jakby na chwilę, jest Bogiem, dla mnie to w ogóle nie uchodzi
myśleć o nim jako mężczyźnie, wyobrażac sobie go przystojnym czy
brzydkim... przecież to Bóg, jedna z osób boskich, a nie moj kolega,
sąsiad z 4rgo czy jakiś przystojniak w kabriolecie na
marszałkowskiej..."

To Bóg, Święty. Czasami brakuje takiego spojrzenia w drugą
stronę. ...To tak, niezależnie od Twojej wypowiedzi, mi się
nasunęło

[minerwamcg]

> "Był człowiekiem, owszem, nawet mężczyzną był,
> ale jakby na chwilę, jest Bogiem, dla mnie to w ogóle nie uchodzi
> myśleć o nim jako mężczyźnie, wyobrażac sobie go przystojnym czy
> brzydkim... przecież to Bóg, jedna z osób boskich, a nie moj kolega,
> sąsiad z 4rgo czy jakiś przystojniak w kabriolecie na
> marszałkowskiej.

Jezus Chrystus nie był mężczyzną "jakby na chwilę". Jest nim do dzisiaj. Jego
ciało jak każde - rosło, potrzebowało jedzenia, snu, cierpiało. Wyglądało tak
albo siak. Miało płeć, grupę krwi, chromosomy. Dziś, jako zmartwychwstałe, ma
również inne właściwości - ale dalej jest, istnieje. I w dalszym ciągu jest to
ciało mężczyzny, o takim czy innym wyglądzie.

Nie ma w tym nic deprecjonującego dla Boga - raczej wielkie wywyższenie dla
człowieka. Wcielenie Boga to chwała dla Ciebie, dla mnie, dla sąsiada spod
czwórki i przystojniaka w kabriolecie tak niewyobrażalna, że gdybyśmy sobie z
tego zdali sprawę, w każde Boże Narodzenie leżelibyśmy krzyżem przed dowolnym
kościołem nie zważając na zimno

[luccio1]

kudyn napisał:

> Jezus stał się człowiekiem, mężczyzną, Żydem i nim(i) pozostał.

Patrząc na obrazu w cerkwiach unickich (grekokatolickich) Małopolski Wschodniej
(Ukrainy Zachodniej) - zwłaszcza na haft krzyżykowy obrzeżający nieszytą tunikę
Pana Jezusa w wycięciu na szyję - można by pomyśleć, że był Rusinem/Ukraińcem.
Ukraińcem był również św. Jan Chrzciciel - nazywał się Iwan Kupała (na Iwana
Kupałę - 24 czerwca wg kalendarza ruskiego czyli juliańskiego, 8 lipca wg
kalendarza polskiego czyli gregoriańskiego - zwyczajowo pali się ogniska...).

Tak naprawdę - będąc i pozostając Żydem, jest równocześnie "wszystkim dla
wszystkich", czyli każdym dla każdego (Polakiem dla Polaka, Niemcem dla Niemca -
itd.).

[kudyn]

Są również obrazy gdzie z apostołów tylko Judasz wygląda jak Żyd.

Ja jednak pozostanę przy Jezusie, który jest Żydem zarówno dla Żydów, Polaków,
Niemców czy Ukraińców.

[minerwamcg]

Wyobraża Go sobie jako
> przystojnego mężczyznę, z długimi włosami i brodą (ale nie każdemu mężczyźnie
> dobrze w długich włosach - cytat z artykułu) No ja przepraszam, ale czy któraś
> z
> tu obecnych kobiet myśli o Jezusie w kategoriach przystojnego mężczyzny? Bo
> jeśli tak, to ja też się poddaję. Moim zdaniem to nie jest zdrowe...

Jaa! Oczywiście, że wyobrażam sobie Jezusa jako przystojnego mężczyznę, bo niby
jak miałabym Go sobie wyobrażać? Nie bez powodu śpiewa się o Nim w pieśni
pasyjnej per "najpiękniejszy z ludzkich synów". Z pewnością był piękny, bo nie
wierzę, żeby boskość i piękno duszy nie przekładały się na ludzką urodę.
Z wizerunków Jezusa dość "podobny" wydaje mi się obraz Miłosierdzia Bożego.
Mimo, że s. Faustyna nie była zadowolona i twierdziła, że Jezus w jej wizjach
jest jeszcze piękniejszy.

[kudyn]

No różnie to bywa ))
Spotkałem się już z dowodzeniem fałszywości wizji s.Faustyny w oparciu o urodę -
"Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się
nam podobał" Iz 53,2.

[minerwamcg]

Owszem, jak się wyrwie zdanie z kontekstu, można na podstawie Biblii udowodnić,
że "nie ma Boga" ))
Izajasz mówi o cierpiącym Słudze Jahwe, który to fragment odnosi się
jednoznacznie do Męki Pańskiej. Pewnie, że ociekający krwią Jezus przybijany do
krzyża "nie miał wdzięku ani blasku", bo niby czemu miałby go mieć, i Jego twarz
miała prawo wówczas "być niepodobna do ludzi" (to notabene też z Izajasza)...

[nati1011]

to ja może po kolei.

Sama ceremonia - ja jestem typ minimalistyczny. Dla mnie dużo
rzeczy. które dzieja sie w kościele jest przerysowane, zbyt barwne,
uroczyste itd... Wprawdzie do szat liturgicznych się przyzwyczaiłam,
ale nie przeszkadzałby mi ksiadz w garniturze. Sama jak brałam ślub
maiałam wielki problem, bo niemal wszystkie suknie ślubne były pełne
koronek, cekinów i brylancików. Istna beza w pianie. Przez zupełny
przypadek znalazłam prosta sukienkę w haft richerie. Ale wiele osób
lubi, bogato, dostojnie itp. Tego akurat bym się nie czepiała.

zakon czy dziewictwo - zakony kobiece różnią sie zdecydowanie od
męskich. Dużo trudniej w nich realizowac indywidualne plany - nie
krzyczcie od razu, że każdy człowiek musi pozbyć sie swoich planów
na rzecz woli Boga - ale np ktoś chce być lekarzem lub pracować na
misjach, jest przy tym świadomy, że ta jego pasja życiaowa nie da
sie pogodzić z życiem rodzinnym i chce ją poświęcić Bogu. Wg mnie
nie ma takiej możliwości wstępując do zakonu, gdzie jednak
przeważnie wola przełożonych nie musi być w zgodzie z pragnieniami
zakonnicy. Nie każdemu taki styl życia odpowiada. Muślę też że ważną
rolę mogą odgrywać wzgledy rodzinne. Np dziewczyna ma chorą matkę,
która nie ma sie kto zaopiekować. Nie może wstąpiś do zakonu, bo nie
ma komu powierzyc opieki nad matką.

czy robić to publicznie - a dlaczego nie. Przecież rózne śluby,
abstynencji, duchowej adopcji, itp też odbywają się publicznie. Po
pierwsze dla świadectwa dla innych a po drugi taki ślub staje się
przez to mocniejszy i ma się wiecej motywacji by go dotrzymać niż np
cichej obietnicy przy wieczornym pacierzu.

małżonek Chrystus - W dzieciństwie jeździłam na rekolekcje
młodzieżowe przy współudziale śióstr z nowicjatu - chyba urszulanek.
I one bardzo często opowiadały o chrystusie jako o swoim oblubieńcu,
opisywały jak go sobie wyobrażają. Były to młode dziewczyny i często
jak zaczepiali je chłopcy to tez mówiły, że mają już narzeczonego.
Było to bardzo naturalne i zapewniam, zę bez żadnych podtekstów
seksualnych.

A tak na koniec - czy nam wszystko się musi z sexem kojarzyć?
Myślę, zę te publiczne śluby to tez pewien znak sprzeciwu wobec
twierdzeń tego świata, ze udane życie seksualne jest podstawą
wszelakiego szczęścia człowieka, a każdy kto nie korzysta z niego
bez żadnych ograniczeń jest uważany przynajmniej za dziwaka

A zupełnie prywatnie to myślę, że Jezus był przystojnym mężczyzną,
ale w takiej formie klasycznej, proste rysy, jasne spojrzenie,
bijący z twarzy pokój i zdecydowanie. Musiał być pociagający, skoro
poszły za nim też liczne kobiety. ))) Przyszedł do nas jako
człowiek, wiec nie widze powodu, by wyobrażac sobie Go jako ducha. I
jak kiedyś dostaniemy te nasze nowe ciała to raczej bez śladów
zmarszczek, rozstępów czy siwych własów. Zresztą gdyby Jezus był
brzydki, kaleki czy chory to raczej nie porwałby za sobą tłumów -
niestety - doskonale wiedzą o tym ci wszyscy, kórzy nie są piekni,
zdrowi i młodzi ((

[minerwamcg]

Nati - bingo! Napisałaś dokładnie to, co ja napisałabym, gdyby mi nie
przeszkadzał katar, kaszel i osłabienie po antybiotyku Dzięki.

[magdalaena1977]

madziaq napisała:
> czy któraś z tu obecnych kobiet myśli o Jezusie w kategoriach
> przystojnego mężczyzny?
Ja wyraźnie myślę o Jezusie w kategoriach mężczyzny. Nie jako potencjalnego
partnera seksualnego, tylko jako Człowieka , który występuje z zasady w dwóch
modelach. Męskim i żeńskim.
Pamiętam jak kiedyś mnie zbulwersowała szopka, w której Dzieciątko miało postać
nagiej laleczki z gładkim miejscem miedzy nogami.
A przecież Jezus jako mężczyzna miał penisa i to od chwili Narodzin.
Możemy nie pokazywać Jego genitaliów i dlatego większość Dzieciątek jet owinięta
w pieluszkę, a większość Ukrzyżowanych ma przepaskę biodrową (BTW w Sagrada
Familia jest Ukrzyżowanie z nagim Jezusem), ale sugerowanie, że ich nie miał
wydało mi się cokolwiek bluźniercze.

[justyna.ada]

Nie wiem, jakie są te inne konsekrowane dziewice, jakie były ich
drogi życiowe, zanim taką decyzję podjęły. Zgadzam się, że jest to
rodzaj życia zakonnego tylko nie w zgromadzeniu, tak jakby śluby
zakonne ale bez przełożonych
Ale faktycznie, nie da sie ukryć, że seksualny element wysuwa się
na pierwszy plan, bo poza nim nic takiej osoby nie różni od
świeckich niekonsekrowanych. Tzn. pracuje, żyje wśród rodziny i
przyjaciół, może sobie jeździć na wakacje itd no nie? a różni ją
to, że z nikim nie sypia. Bo 'poświęcić się Bogu" to może z
powodzeniem i małżonek. Natomiast jej poświęcenie się Bogu
wykonawczo różni się tym, że nie ma męża z którym by wspólnie
organizowała czas, i z którym by łączyła ją więź seksualna.
Nic mi do tego, że ktoś zawiera taki "slub" publicznie, bo i inne
osoby konsekrowane też się "ślubują" publicznie.

Natomiast chyba jestem faktycznie jakąs bezbożnicą, bo nie
przemawia do mnie obraz osoby takiej wiecznie wyciszonej,
zahukanej, wycofanej, broń Boziu jakieś większe emocje, (no tak mi
to brzmi)
I wymiękłam przy tym jak "lubię serial M... ale burzę się gdy widzę
jak w nim ludzie mieszkają bez ślubu"

[justyna.ada]

Skoro odróżniamy "konsekrowane dziewictwo" i życie w zgromadzeniu
zakonnym, to jak wygląda sytuacja kobiety, która chciałaby
poświęcić się Bogu tak jak w artykule, jest stanu wolnego, no ale
ową dziewicą nie jest? czy jej zycie się będzie później czymś
różniło?

a idąc jeszcze dalej: co ma zrobić mężczyzna, który analogicznie
pragnie żyć życiem konsekrowanego świeckiego? i co z tym
dotychczasowym dziewictwem, ma jakieś znaczenie? i jak to ustalić?

[madziaq]

Mnie się też jedna rzecz skojarzyła, którą, szczerze mówiąc, aż się boję
napisać... Stosując tak dosłowne podejście do tematu "ślubu z Chrystusem" jak
pani opisana w artykule, która wręcz powiedziała, że zapytana o męża odpowiada,
że jest nim Jezus (co nota bene nie poparte obszerniejszym wyjaśnieniem budzi
podejrzenia co do zdrowia psychicznego), to jeżeli zakonnice, czy dziewice
konsekrowane, czyli kobiety poświęcone Bogu uważają się za żony Jezusa (jak to w
ogóle brzmi!) to za kogo mają uważać się zakonnicy? Zdecydowanie podejście tej
pani przedstawione w artykule jest nie w porządku. Takie jest moje zdanie.

[isma]

Nie no, ja mysle, ze troche trzeba takie twierdzenia jednak brac
jako metafore, niezupelnie doslownie. W Pismie sw. zreszta na to
przykladow jest dosc.

Ale kaplan to zasadniczo Kosciolowi (ktory po polsku jest rodzaju
meskiego, ale np. po lacinie juz nie) poslubiony jest )). Mamy
takiego znajomego ksiedza, ktoregosmy poznali w okolicznosciach
zgola nieklerykalnych, i tenze, jak sie z nami zegna, to zawsze
mwoi, ze do zony sie spieszy. Co postronnych swiadkow troche dziwi
(ale nie oburza, jak oburza stwierdzenie kobiety, ze jej mezem jest
Jezus - ciekawe, dlaczego )). A on po prostu na parafie wraca.
Duuuuza parafie - jak niejedna polska diecezja ;-O.

[mama_kasia]

Nasi franciszkanie "żoną" nazywają brewiarz ))))

[isma]

Mam wrazenie, ze w tym artykule sie gdzies tam wspomina, ze to
dziewictwo nie ma znaczenia, eeee, ginekologicznego.
A co do mezczyzn - no, mozna zalozyc, ze podobnym rozwiazaniem jest
diakonat swieckich: bywaja zonaci, bywaja niezonaci.

[mader1]

Tak - dziewictwo nie ma znaczenia ginekologicznego, który w tej
dyskusji wysuwany jest na pierwszy plan.
Nie ma też stosownych badań ginekologicznych.

[kulinka3]

Zresztą w kościele obecnie bardziej mówi się o czystości niż o dziewictwie.

[mama_kasia]

bo nie
> przemawia do mnie obraz osoby takiej wiecznie wyciszonej,
> zahukanej, wycofanej, broń Boziu jakieś większe emocje, (no tak mi
> to brzmi)

przepraszam ale rozśmieszyło mnie to. Musiałabyś zobaczyć
jedną z tych moich ognistych "konsekrowanych" )))

[isma]

Mnie sie wydaje - abstrahuje, jeszcze raz napisze, od konkretnej
osoby, ze kluczowa sprawa tu jest to, ze ta osoba wybiera NA
PRZYSZLOSC zycie w bezzennosci (tj. bezmezowosci )).

Mowicie, ze to niczym sie nie rozni od stylu zycia niezameznej osoby
swieckiej - a otoz rozni sie tym, ze niezamezna swiecka potencjalnie
dopuszcza mozliwosc malzenstwa. A konsekrowana niezamezna - JUZ nie.
Przy czym wcale nie chodzi tylko o samo wspolzycie, bo najpewniej
rzecz obejmuje tez nienawiazywanie relacji "rokujacych" z osobami
plci przeciwnej. Relacji typu wylacznego.

Ja to widze troche tak, jak - przy calej swiadomosci roznic -
przejscie z narzeczenstwa do malzenstwa. Narzeczeni, wiadomo -
kochaja sie, chca byc ze soba, ale ciagle jeszcze nie jest to ten
wybor ostateczny, furtka jest otwarta, trwa miedzy nimi "teraz". A
malzenstwo jest wyborem skierowanym na "zawsze".
No i dziewica (choc wolalabym okreslenie " osoba niezamezna" ))
konsekrowana, w odroznieniu od niekonsekrowanej, ma wlasnie za soba
taki wybor na "zawsze".

Osobiscie troche mnie razi - ale to jest kwestia mojej osobniczej
skazy, dokladnie to samo mnie razi w niektorych weselach oraz
prymicjach - cyrk z prezentami, od spiworow poczawszy, na kopertach
z gotowka skonczywszy. Raza mnie akcje z poszukiwaniem twarzowej
sukni slubnej jak, nie przymierzajac, skarbu ukrytego w roli. No,
ale to chyba trzeba z dobrodziejstwem inwentarza przyjac, taka
tradycja.

Czy te dziewice konsekrowane sa potrzebne. Oczywiscie, niby to samo
mozna praktykowac w ramach zycia zakonnego. Ale... pytanie, czy
zakonnicy sa w zakonach dla zakonow, czy dla Kosciola. Jesli to
drugie, to byc moze Kosciol bardziej potrzebuje ludzi zyjacych jak
swiadkowie w swiecie, niz za klasztornym murem, nie wiem.

[isma]

Aha - "swiecka" to ja pisze w znaczeniu kolokwialnym,
oczywista. "Swiecka", znaczy sie, ze "niekonsekrowana".

[mama_kasia]

> Ja to widze troche tak, jak - przy calej swiadomosci roznic -
> przejscie z narzeczenstwa do malzenstwa. Narzeczeni, wiadomo -
> kochaja sie, chca byc ze soba, ale ciagle jeszcze nie jest to ten
> wybor ostateczny, furtka jest otwarta, trwa miedzy nimi "teraz". A
> malzenstwo jest wyborem skierowanym na "zawsze".
> No i dziewica (choc wolalabym okreslenie " osoba niezamezna" ))
> konsekrowana, w odroznieniu od niekonsekrowanej, ma wlasnie za soba
> taki wybor na "zawsze".

Właśnie tak I w sumie ja tam nawet nie wiem, czy te moje
koleżanki to dziewice, czy nie. Nie intersowało mnie to.
Dla nas to są "osoby niezamężne" z takim, świadomym ich,
wyborem na całe życie. I to nie tylko wyborem, ale wpierw
odkryciem, że do takiego życia powołał je Bóg.
Taką decyzję mogą również powziąć panowie. Zresztą jeden
się zastanawia i próbuje odkryć, czy to właśnie jest jego
powołaniem

[kim5]

Przerażałaby mnie wizja samotnego życia. Powiem otwarcie - to nie
brak seksu jest problemem, jestem w stanie wyobrazić sobie osoby,
które nie potrzebują seksu. Ale samotność? Samotność do końca życia?
Zakon jest jednak pewną wspólnotą. Jaka jest "wartość dodana" dla
społeczeństwa, Boga z takiego życia? Po co takie poświęcenie?
Może to świętokradcze, ale nie służyłaby Bogu gorzej kochając
swojego męża i dzieci. Moim zdaniem służyłaby lepiej.

[kudyn]

Jaka jest wartość dodana to nie nasza sprawa wiedzieć. Skoro Bóg ją do takiej
drogi powołał, a nie widzę żadnych podstaw negowania jej powołania, to pewnie
wie jakie są wartości dodane. Podobnie jak siostry żyjące w zgromadzeniach
klauzurowych.

[minerwamcg]

> Może to świętokradcze, ale nie służyłaby Bogu gorzej kochając
> swojego męża i dzieci. Moim zdaniem służyłaby lepiej.

Nie tyle "świętokradcze" co... bardzo ludzkie. Ludzie kochają wiedzieć, co dla
innych (i dla Boga!) byłoby lepiej, w czym byliby szczęśliwsi, co przyniosłoby
więcej pożytku zainteresowanym, Bogu i światu... taka sobie powszechna pokusa
bycia miarą wszechrzeczy ))
Też tak mam.

[kim5]

Po prostu próbuję ogarnąć - co jest trudne - dlaczego można być
powołanym do życia bezżennego i to jest cacy, ale nie można być
powołanym do życia bezdzietnego w małżeństwie (mówię o decyzji, a
nie ew. niemożności posiadania dzieci) - bo to jest be.

[verdana]

I prawde mowiąc ta idealizacja zycia samotnego jest dla mnie
średniowieczną pozostałością idei, ze wszelkie zycie seksualne,
nawet w małzenstwie jest jednak nieczyste. I naprawdę poswięcic sie
Bogu moga tylko osoby, ktore nikogo na ziemi nie kochają, o nikogo
nie dbaja, o nikogo się nie troszczą. Zakon to co innego, jest jakiś
wspólny cel, siostry czy bracia - czyli wspólnota.
Czy to jest naprawde szczytny cel? Watpię. raczej starach przed
jakimkolwiek zwiazkiem z drugim człowiekiem.

[minerwamcg]

Verdana, uwierz nam na słowo, że w duchowości katolickiej jest miejsce na
samotność, na ofiarę z tego, co by się mogło mieć, a z czego się rezygnuje, na
wyrzeczenie i ubóstwo, nie tylko materialne. Fakt, że tego nie rozumiesz,
naprawdę nie oznacza, że to nie ma sensu i trzeba koniecznie przedstawić to jako
strach przed odpowiedzialnością albo "średniowieczną pozostałość".

[sion2]

Ciekawy temat, choc przyznam nie bardzo rozumiem rozterki wasze.
Oczywiscie mnie tez razi wiele w tym artykule, ten "rozgłos" i te
niezbyt trafione wypowiedzi. Jednak to jest tylko artykuł, moze
przeczyta go jakas osoba ktora odkryje dzieki temu swoje powolanie
do bycia "dziewicą konsekrowaną"?
"...Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to, jak by się
przypodobać Panu. Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński, zabiega
o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać żonie. [...] Podobnie
i kobieta: niezamężna i dziewica troszczy się o sprawy Pana, o to,
by była święta i ciałem i duchem. Ta zaś, która wyszła za mąż,
zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać mężowi."(1 Kor
7,32-34
Nie wiem czy wy krytykujecie artykuł czy sam fakt istnienia takiej
formy życia w kosciele, jak dziewica konsekrowana? (pytanie do tych
co krytykuja)
Nigdy mi do glowy nie przyszlo aby slubowanie Bogu na wiecznosc
czystosci, ubostwa i posluszenstwa lub tylko czystosci jak w tym
wypadku mialo jakikolwiek podtekst erotyczny lub bylo ucieczka od
relacji z innymi. Ten caly Bartoś nie jest zadnym autorytetem bo sam
zrezygnowal z milosci oblubienczej jaką obdarzył go Chrystus.
dziewczyna pracuje normalnie w formie, ma przyjaciol, chodzi na
spotkania z nimi, udziela sie w katechumenacie - to ma byc uciekanie
od relacji z ludzmi? a ze z nikim nie bedzie tak blisko jak mąż z
żoną - ba!
W kosciele od pierwszych wiekow istniala taka forma zycia i JEST ONA
STARSZA NIZ ZYCIE WSPOLNOTOWE, czyzby Kosciol sie mylil prawie 2000
lat?
Sprowadzanie slubowania Bogu czystosci do slubowania "unikania
seksu" jest wielkim nieporozumieniem. Slubowanie Bogu czystosci to
oddanie Mu sie na wyłącznosc: ciało i duszę. To stawianie na
pierwszym miejscu relacji z Bogiem i budowanie na niej milosci
blizniego, bez ktorej - podkreslę - milosc do Boga nie jest
prawdziwa. Verdana tutaj niezrozumiala zupelnie: oczywiscie ta osoba
jako wolna moze pograzyc sie w egoizmie i "o nikogo sie nie
troszczyc ani nie martwic" w praktyce jednak obumiera wtedy zycie
duchowe a poza tym taka osoba ma swiadomosc ze odsuwajac sie od
bliznich odsuwa sie od Boga. Wlasnie zycie w samotnosci z wyboru
daje mozliwosci a w tej sytuacji NAKLADA OBOWIAZEK wiekszej troski o
blizniego.
Jest tyle lektury duchowej - zacznajac od samego Pisma sw - gdzie
Bóg sam mówi o milosci oblubienczej do czlowieka, tyle pism
wczesnochrzescijanskich i az do naszych czasow - poczytajcie.
Osoba konsekrowana: zakonnica, dziewica, czlonkini Instytutu Zycia
Konsekrowanego JEST oblubienicą Chrystusa. Argument poligamii jest
tak samo trafny jak dylemat jak sie wszyscy ludzie pomieszcza w
niebie skoro jest ich tyle... albo jak Bog moze byc obecny w wielu
miejsach jednoczesnie. gdyby na swiecie istnial tylko jeden czlowiek
ktory potrzebowal odkupienia Syn Bozy stalby sie czlowiekiem i umarl
na Krzyzu. Bo Bóg zawsze daje siebie CALEGO dla kazdego z nas.

[isma]

Mnie sie to wydaje jakies takie... no, dosyc oczywiste, ze skoro z
natury rzeczy seks ma to do siebie, ze biora sie zen dzieci, no to
tam gdzie jest miejsce dla seksu (znaczy w malzenstwie) to i dla
dzieci byc powinno. A tam gdzie nie ma miejsca dla seksu, to i dla
dzieci nie ma.

Ja sie nie podejmuje osadzac, co jest "lepsze", zwlaszcza ze jednak
malzenstwo jest sakramentem, no a konsekracja dziewic, z calym
szacunkiem dla tego wyboru, nie. Ja bym chyba nie byla w stanie
zrezygnowac z takiego zrodla sily, jakie laska sakramentalna w zyciu
daje. Tak mysle.
Ale mysle tez sobie, ze jesli ktos np. powolania do malzenstwa nie
czuje (i jest to przeswiadczenie ugruntowane), to nic w tym
nadzwyczajnego, ze decyduje sie ten wybor jakims aktem, publicznie
wiadomym, utrwalic. Zwlaszcza, jesli jest to wlasnie swiadoma,
rozeznana decyzja, a nie ostatnia deska ratunku pt. "nikt mnie nie
chcial".

[nati1011]

Gdzieś kiedyś czytałam, chyba przy okazji dyskusji o celibacie - że
jest wiele zawodów, które wymagają od człowieka większego
poswięcenia. Nie przez przypadek np wśród lekarzy jest tak duży
odsetek rozwodów. Po prostu zaangażowanie się np w leczenie ludzi w
znaczny spsób potrafi ograniczyć czas i siły jakie mozemy poświęcić
rodzinie. Bezżenność była tam przedstawiona jako rodzaj poświęcenia
się w całości sprawie - czy to kościołowi, czy nauce czy choćby
leczeniu... Jeżeli zawieramy małżeństwo to - nawet bez dzieci -
przejmujemy na siebie pewne obowiązki, dbanie o związek, opiekę nad
małżonkiem... Nie możemy już wtedy w całości poświęcić sie Bogu.
Oczywiście można zostac świętym małżonkiem czy rodzicem ofiarując
swoje małżeństwo czy rodzicielstwo Bogu, ale przecież rózne są drogi
i różne powołania. To tak jakby mówić, ze siostry klauzurowe byłyby
bardziej pożyteczne np jako pielęgniarki w szpitalach. Chyba nie nam
o tym sadzić.

[verdana]

Ale czy powolaniem może być odcięcie sie od odpowiedzialnosci za
kogokolwiek? Bo przecież, pomijając inne elementy, na tym to własnie
polega.

[nati1011]

verdana napisała:

> Ale czy powolaniem może być odcięcie sie od odpowiedzialnosci za
> kogokolwiek? Bo przecież, pomijając inne elementy, na tym to
własnie
> polega.

chyba to żle pojmujesz. Brask męża czy dzieci nie oznacza braku
odpowiedzialnosći, tak jak samo zamążpójście nie oznacza
automatycznie, ze ktoś jest odpowiedzialny.

[verdana]

Ale skoro Kościół przyjmuje, ze brak dzieci w małżeństwie to egoizm -
to postanowienie, ze sie nie załozy rodziny - czy to nie jest też
forma egoizmu? (Moim zdaniem nie, ale to kłóci mi sie z traktowaniem
bezdzietnosci jako egoizmu).
Całe zycie poswiecone Bogu - przy rezygancji z rodziny, ale braku
rezygnacji z pracy, rozrywek, wakacji - nie wydaje mi się prawdziwym
poswieceniem w zadnym wypadku.

[sion2]

verdano dla ciebie zycie poswiecone Bogu powinno miec tylko jeden
wymiar - pokutny?
dziewica konsekrowana musi pracowac bo z czego bedzie zyla? podobnie
w zupelnie swieckich miejscach pracy pracuja czlonkinie Instytutow
Zycia Konsekrowanego
nie chodzi tutaj o rezygnacje w duchu "wyłączenia ze swiata" - do
tego powolanie maja osoby w zakonach kontemplacyjnych
a wszystkie inne, odpowiednio do charyzmatu danego zgromadzenia, w
mniejszym lub wiekszym stopniu maja za powolanie ŻYC W SWIECIE i w
swoich srodowiskach byc przykladem ze mozna zyc Ewangelia i
traktowac Boga na serio
tutaj razi mnie takze beztroskie mowienie tej osoby z artykulu
ze "Jezus jest moim męzem", nie na tym polega powolanie takiej osoby
aby trabic na prawo i lewo ze slubowalo sie Bogu, ona ma za zadanie
milowac bliznich, byc dla nich przykladem moralnym, promieniowac
miloscia, dobrocia itd a dopiero gdy zapytaja "a skąd ona to ma?"
mowic o Bogu i to niekoniecznie odrazu jak o swoim Oblubiencu

nie rozumiem ciebie verdano - czy chrzescijanka, taka oddająca swoje
zycie Chrytusowi na wyłącznosci, nie ma prawa do wakacji, kina,
rozrywki (tej dobrej)? bycie chrzescijaninem lub oblubienica Boga to
chodzenie w worku pokutnym calą dobe? najczestszym powtarzanym
zwrotem w Nowym Testamencie jest "radujcie sie"

u mnie w parafii w Wielkim Poscie byly misje w ty m roku, to takie
bardziej gruntowne rekolekcje, skierowane do wszystkich grup
wiekowych, prowadzone przez caly zespol ludzi, do mlodziezy
gimnazjalnej i licealnej wyszli z koncertem na ktory zaprosili jakas
znana grupe grajaca wspoleczesna muzyke (nie powtorze nazw bo nie
znam sie i nie zapamietalam nawet) - mlodziez bawila sie swietnie a
jednoczesnie byla ewangelizowana

chrzescijanstwo nie jest staroswieckie, bo Chrystus jest
ponadczasowy, kiedys do Jerozolimy wjechal na osiolku bo taki byl
najpopularniejszy srodek transportu wtedy, obecnie wzialby rower
albo moze jakis skromny samochod?

dziewica konsekrowana jest duchem, cialem takze ale nie w tym sensie
ze ma tym cialem "nie byc obecna w swiecie" - wlasnie na odwrot, ma
niesc Chrystusa do zwyklych miejsc pracy gdzie bedzie mogla
ewangelizowac postawa i swoim zyciem uczetniczac we wszystkich
sprawach tego swiata, rozrywce takze

[isma]

No, wlasnie. "Poswiecenie" to przeciez nie jest to samo
co "udreczenie".
Ona (znaczy, dziewica konsekrowana, nie Anna Maria personalnie) sie
poswieca Panu Bogu - na inny SPOSOB, ale JAKOSCIOWO tak samo - jak
autentycznie wierzaca zona/ autentycznie wierzacy maz. Ona bierze na
siebie inne zobowiazania i inne trudnosci ja czekaja, niz zone/meza -
i z tego, co na siebie wziela, bedzie rozliczona, tyle. Ale w
zadnym wypadku sam tylko fakt wyboru sposobu zycia nie czyni
ja "lepsza" od zony/meza.

[a_weasley]

verdana napisała:

> Ale skoro Kościół przyjmuje, ze brak dzieci w małżeństwie to egoizm
> to postanowienie, ze sie nie załozy rodziny - czy to nie jest też
> forma egoizmu?

W małżeństwie bezdzietnym z wyboru człowiek odcina się od odpowiedzialności za
dzieci nie rezygnując z zalet stałego związku tudzież z seksu.

> Całe zycie poswiecone Bogu - przy rezygancji z rodziny, ale
> braku rezygnacji z pracy, rozrywek, wakacji - nie wydaje mi
> się prawdziwym poswieceniem w zadnym wypadku.

A tego to nie rozumiem. Idąc Twoim torem rozumowania należałoby uznać, że księża
nie powinni mieć rozrywek ani wakacji i jedyną formą poświęcenia życia Bogu może
być zakon klauzurowy.

[verdana]

Księża i zakonnice biorą na siebie specjalne obowiązki związane ze
służbą Bogu, ale jednoczesnie służą i wiążą się - nawet w zakonach
konteplacyjnych - jakimś ludziom. Tutaj jednak pojawia się myśl, ze
słuzba Bogu wyklucza zwiazanie się i odpowiedzialność za innych
ludzi - wyłączając z tego np. prace zawodową. czyli mozna służyć
Bogu wykonujac polecenia słuzbowe, ale nie mozna - opiekując się
dzieckiem, czy bedac związanym z mężem czy wspolnotą. jaka ma byc
wyższość tej postawy, czy jakikolwiek budujący przyklad z tego
wynikajacy???
Wspominam o rozrywkach czy wakacjach - bo człowiek, ktory poswięca
się Bogu ma prawo do przyjemnosci - ale w tym wypadku sprawia to na
mnie wrażenie rezygnacji wyłacznie z obowiązków.

[mama_kasia]

Ale te osoby żyją w świecie, nie w jakiejś próżni.
Nadal odpowiedzialni są np. za swoich starszych rodziców,
za np. chrześniaków, za osoby ze wspólnot świeckich, w których
może są, za parafię, za Kościół. I to może być bardzo realna
odpowiedzialność. A jednak powołania do małżeństwa nie czują.

jaka ma byc
> wyższość tej postawy, czy jakikolwiek budujący przyklad z tego
> wynikajacy???

No właśnie nie ma wyższości tej postawy nad innymi.

[mama_kasia]

A jeszcze mi się skojarzyło. Poprawcie, jeśli się mylę, ale
księża diecezjalni też jakoś tam specjalnie ze wspólnotą
związani nie są. Czasami sami są na parafii.
Jakby tak porównywać, mają parafię, swoje obowiązki, ale
i te bezżenne mają swoją pracę. I ci, i te powinni służyć
parafii, podlegają biskupowi.

[minerwamcg]

> Księża i zakonnice biorą na siebie specjalne obowiązki związane ze
> służbą Bogu, ale jednoczesnie służą i wiążą się - nawet w zakonach
> konteplacyjnych - jakimś ludziom.

Na jakiej podstawie sądzisz, że człolwiek samotny poświęcony Bogu ale niebędący
w zakonie nie służy ludziom? Może im służyć na milion sposobów, zresztą, gdyby
tego nie robił, jego poświęcenie Bogu nie byłoby nic warte.

Tutaj jednak pojawia się myśl, ze
> słuzba Bogu wyklucza zwiazanie się i odpowiedzialność za innych
> ludzi - wyłączając z tego np. prace zawodową.

Gdzie się pojawia taka myśl? O ile wiem, nikt tak nie twierdzi. Tym bardziej, że
przeczą temu np. zakonnicy płci obojga, pracujący w najbardziej "normalnych"
zawodach. Także tych związanych ze szczególną odpowiedzialnością za drugiego
człowieka - jako nauczyciele, lekarze, opiekunowie bezdomnych.

>czyli mozna służyć
> Bogu wykonujac polecenia słuzbowe, ale nie mozna - opiekując się
> dzieckiem,

Znowu - nikt tak nie twierdzi. To jest wyłacznie Twoja dowolna interpretacja.

>jaka ma byc
> wyższość tej postawy, czy jakikolwiek budujący przyklad z tego
> wynikajacy???

Żadna. Jest to tak samo dobre powołanie jak każde inne. I tak samo budujący
przykład, jak podjęcie służby Bogu w kapłaństwie czy zakonie.

>ale w tym wypadku sprawia to na
> mnie wrażenie rezygnacji wyłacznie z obowiązków.

Naprawdę uważasz, że taka osoba po złożeniu ślubów siada z założonymi rękami i
czeka, aż stanie się święta? Ma odtąd mnóstwo obowiązków, nie mówię tu tylko o
brewiarzu i codziennej eucharystii (życie poświęcone Bogu jest w klasztorze dużo
łatwiejsze, tam wszystko jest pod tym kątem ukierunkowane) - i żadnej pomocy
wynikającej z bycia we wspólnocie. Zakonnica kiedy cierpi może poprosić
"siostry, módlcie się za mnie" - i całe zgromadzenie pada na kolana, niezależnie
od tego pociesza, opiekuje się, pokrzepia tak czy siak. Dziewica konsekrowana
jest ze swoim problemem zdana na Boga - i na samą siebie. Zero wsparcia jakie
daje wspólnota.
Jeszcze raz powtarzam - to, że czegoś nie rozumiesz, nie znaczy, że jest to bez
sensu. Dla niewierzącego pomysł rezygnacji z życia rodzinnego jest głupotą lub
egoizmem - wierzący może odnaleźć w nim podstawę nieprawdopodobnie bliskiej
relacji z Bogiem.

[mama_kasia]

Tylko taka mała uwaga
No bo znam te dwa konkretne "przypadki"

Dziewica konsekrowana
> jest ze swoim problemem zdana na Boga - i na samą siebie. Zero wsparcia jakie
> daje wspólnota.

Te moje "przypadki" mają wsparcie we wspólnocie świeckiej,
w której są. Bardzo duże wsparcie Ale i dla tej wspólnoty
są ogromny wsparciem, i modlitewnym, i takim normalnym, pomocowym.
...A spotykamy się co roku na letnich rekolekcjach

[sion2]

verdana napisała:

> Tutaj jednak pojawia się myśl, ze
> słuzba Bogu wyklucza zwiazanie się i odpowiedzialność za innych
> ludzi - wyłączając z tego np. prace zawodową. czyli mozna służyć
> Bogu wykonujac polecenia słuzbowe, ale nie mozna - opiekując się
> dzieckiem, czy bedac związanym z mężem czy wspolnotą. jaka ma byc
> wyższość tej postawy, czy jakikolwiek budujący przyklad z tego
> wynikajacy???

1. nikt nigdzie nie pisal o wyzszosci tej postawy, ani w artykule
nie ma o tym mowy ani nikt na forum nie napisal tego, chyba ze cos
przeoczylam, ani kosciol tak nie glosi; ludzie maja rozne powolania,
ktore maja jeden element wspolny: powolanie do swietosci, do niej
kazdy ochrzczony jest powolany a realizowac moze to powolanie na
roznych drogach: malzenstwa (nie unikajac seksu bo ten wg nauki
kosciola jest DOBRY), zycia konsekrowanego, kaplanstwa, zycia
zakonnego
2. nigdy kosciol nie glosil ze nie mozna chwalic Boga wykonujac
swoje obowiazki a jest wrecz przeciwnie bo Ewangelia wiele mowi o
wiernosci "w rzeczach malych", kazdy jest wezwany do realizacji
powolania swojego i w podejmowaniu wynikajacych z niego obowiazakow
np. pracy zawodowej, wychowywania dzieci, pracy w parafii, sluzenia
w zakonie itd. wykonywanie obowiazakow to PODSTAWOWY sposob na
chwalenie Boga
3. verdano troszke rozmawiasz sama ze soba tzn oburzasz sie na cos
co nie istnieje - przypisujesz kosciolowi nauke ktorej nie glosi i
nastepnie sie na nia oburzasz


> Wspominam o rozrywkach czy wakacjach - bo człowiek, ktory poswięca
> się Bogu ma prawo do przyjemnosci - ale w tym wypadku sprawia to
na
> mnie wrażenie rezygnacji wyłacznie z obowiązków.


dziewica konsekrowana jest oblubienica Chrystusa w kosciele, ma
obowiazki duchowe oraz liczne apostolstwa ktorch porzucenie bedzie
niewiernoscia powolaniu a jej podstawowym obowiazkiem jest glosic
Chrystusa swoim zyciem - jak myslisz czy to łatwe?

[kulinka3]

Kasiu,to może ja czegoś nie wiem, ale mnie uczono o wyższości dziewictwa nad
małżeństwem.A tutaj stosowny fragment z Familiaris consortio.
Czyniąc w specjalny sposób wolnym serce człowieka40 tak, aby zapalić je bardziej
miłością do Boga i do wszystkich ludzi41, dziewictwo świadczy o tym, że
Królestwo Boże i jego sprawiedliwość są ową cenną perłą pożądaną nad wszelkie,
nawet największe wartości, której człowiek winien szukać jako jedynej wartości
ostatecznej. Dlatego też Kościół w ciągu swych dziejów zawsze bronił wyższości
tego charyzmatu w stosunku do charyzmatu małżeństwa, z uwagi na jego szczególne
powiązanie z Królestwem Bożym42.

[nati1011]

kulinka3 napisała:

> Kasiu,to może ja czegoś nie wiem, ale mnie uczono o wyższości
dziewictwa nad
> małżeństwem.A tutaj stosowny fragment z Familiaris consortio.
> Czyniąc w specjalny sposób wolnym serce człowieka40 tak, aby
zapalić je bardzie
> j
> miłością do Boga i do wszystkich ludzi41, dziewictwo świadczy o
tym, że
> Królestwo Boże i jego sprawiedliwość są ową cenną perłą pożądaną
nad wszelkie,
> nawet największe wartości, której człowiek winien szukać jako
jedynej wartości
> ostatecznej. Dlatego też Kościół w ciągu swych dziejów zawsze
bronił wyższości
> tego charyzmatu w stosunku do charyzmatu małżeństwa, z uwagi na
jego szczególne
> powiązanie z Królestwem Bożym42.

I tak i nie. Troche upraszczając. Ogromna większośc ludzi odczuwa
poped seksualny i potrzebę posiadania potomka. Sa to instynkty -
pojawiają sie naiezaleznie od naszej woli. W którymś momencie
dziewczyna po prostu odczuwa chęc posiadania (tak posiadania jako
pierwotnego uczucia) swojego własnego dziecka. Zaczyna sie więc
rozglądać za partnerem. Wychodzi jej na przeciw silny - dużo
silniejszy niż u kobiet - popęd seksualny meżczyzny. W
chrześcijaństwie te popędy, czy checi można realizowac tylko w
małżeństwie. Tak tworzy sie rodzina. Czesto w oparciu tylko o popędy
i instynkty. Dlatego tak duzo rodzin się rozpada. Można wiec
uogólnić, ze generalnie człowiek jest powołąny - instynktem - do
założenia rodziny i przedłużenia gatunku. Nie ma w tym nic złego, bo
tylko w ten sposób możemy przyjść na świat. Oczywiście ewangelia
wymaga od nas byśmy nie poprzestali na tych pierwotnych uczuciach
tylko się w tej drodze uświęcali.

Jeżeli ktoś świadomie postanawaia ten instynkt pozostawić
niezaspokojonym - dla chwały Boga, to jakby wchodzi na wyższy
stopień zatopienia sie w Bogu. Jest blizej Boga już tu na ziemi.
Przecież jest wyraźnie powiedziane, ze w Niebie nie będziemy sie już
żenili. Nie dlatego, ze jest to złe czy mniej dobre, tylko dlatego,
ze bedziemy potrafili złączyć sie w "jedno ciało" z Bogiem i innymi
ludzmi. (przyznaję, ze nie do końca to rozumiem i trochę mam obawy
o własne więzi rodzinne po śmierci, ale ufam, ze Bóg to wspaniale
wymyślił).
Część ludzi postanawia już tu na ziemi spóbować żyć dla Boga i
innych, nie ograniczając się tylko do małżonak i własnych dzieci.
Rezygnując z miłośi do małżónka i dzieci można tą miłość - i wręcz
trzeba - przelać na wielu innych ludzi. Jednym to wychodzi lepiej
innym gorzej, ale generalnie jest to jakiś kroczek bliżej Boga.


Czy to nas w jakiś sposób wartościuje - moim zdaniem nie. Tak jak
zjedzenie smacznego obiadu jest dobre z natury - dostarcza
pożywienia, spędzasz miło czas z rodziną itp itd - tak post - czyli
rezygnacja z tego co jest z natury swojej dobre jest tym kroczkiem w
kierunku Boga. I tak samo można też pójść w drugą stronę i objeść
sie na swoją szkodę.

A przy okazji dyskusji. Jaką drogę może wybrac kobieta? Żona lub
zakonnica. A jeżeli któraś nie czuje sie ani w jednej ani w drugiej
roli? Ja np jestem samotnikiem. Pobyt na koloniach był dla mnie
koszmarem. Zakon, gdzie tak wiele rzeczy odbywa sie grupowo byłby
dla mnie nie do wytrzymania. Czy to znaczy, ze wtedy trzeba - na
siłę - szukać kandydata na męża? A jeżeli go nie ma? Jak już ktoś
napisał, patrzymy wtedy jak na dziwaka, nieudacznika, widocznie musi
być coś z nią/nim (bo przecież podobny problem mają też meżczyźni)
nie tak. Już o ciociach i życzeniach światecznych nie wspomnę )

Dlaczego taka osoba nie może wybrać drogi życia samotnego? Jeżeli
ktoś nie widzi sie ani wśród duchownych ani w małżeństwie? Ma
udawać, że szuka? Narażać się na uciażliwe - i czesto przykre -
pytania, uwagi lub - sami to pisaliście - podejrzenia o
homoseksualizm? Dla mnie taki formalny wybór samotnego życia jest
jak najbardziej ok.

[nati1011]

a z tą wyższością to trochę jak z wykształceniem. Wyższe jest po
prostu wyższe niż średnie czy zawodowe, ale czy to w czymś ujmuje
tym tylko z maturą lub nawet bez? W końcu nie każdy ma predyspozycje
i możliwości by zostac profesorem. )

[kulinka3]

Sam wybór nie wartościuje."Wartościuje" odpowiedź na łaskę,co jednak nie zmienia
nauki kościoła w tym temacie)).
A, i można jeszcze żyć w celibacie apostolskim.To taki nowy rodzaj celibatu))

[isma]

Nas tez tak uczono, ostatnio zreszta dosyc forsownie. No, ale
jednak, co by nie powiedziec, malzenstwo sakrament jest. O ile,
pwoiedzmy, zrozumiala jest wyzszosc (funkcjonalna zwlaszcza)
dziewictwa nad malzenstwem w przypadku kaplanstwa, to juz z zyciem
konsekrowanym bym sie mocno zastanawiala.

Ale tak poza wszystkim, to - nie ma sie chyba co spierac o to, kto
tam ma siedziec u boku Pana Jezusa, po prawicy czy po lewicy. W
kazdym razie ja, po roku rozmawiania na ten temat srednio raz na
tydzien, dostrzegam gleboka zbednosc tego rodzaju dywagacji ;-(((.

familiaris consortio

[sion2]

"wyższosc" powolania do dziewictwa nad powolaniem do malzenstwa nie
jest rozumiana jako "lepszosc" osob je wybierajacych ani jako droga
uprzywilejowana do osiagniecia doskonalosci - malzonkowie są
powolani do swietosci i osoby konsekrowane tez ale kazdy realizuje
ją na innej drodze; nie mozna byc swietym lepszym lub gorszym bo
swietosc to zjednoczenie z Bogiem a ono albo jest calkowite albo nie
ma go wcale
i tutaj mozna docenic liczbe kanonizacji dokonanych przez JP2, ktory
szczegolnie sie staral poprzez nie ukazywac swiatu ludzi zwyklych,
swieckich, maloznkow i samotnych ktorzy osiagneli swietosc i moga
byc przykladem dla ludu Bozego

a juz na pewno wartosciowanie charyzmatow nie ma nic wspolnego z
seksem, ktory jest nazywany w nauce kosciola m.in.
wspoluczestniczeniem w akcie stwarzania a juz bardziej donioslego
znaczenia chyba przypisac mu nie mozna

ciekawe ze jestem po 7 latach teologii a slowo wam daje zupelnie
zupelnie nic mi sie nie kojarzylo z "wyzszoscia" dziewictwa nad
malzenstwem - ot, niedouczona jestem...

[kulinka3]

I nikt nie mówi, że owa wyższość oznacza lepszość, oznacza ono,że bezżeństwo
lepiej odpowiada wymogom świata przyszłego.Małżeństw przecież w niebie nie
będzie.Dlatego pewnie stwierdzenie o wyższości tego charyzmatu. A i tak, jak
pisałam wcześniej, wszystko zależy od miłości.

[mader1]

verdana napisała :
> mnie wrażenie rezygnacji wyłacznie z obowiązków.

Małzeństwo i macierzyństwo to dla mnie tyleż obowiązków co
przyjemności.Jasne, z wielu rzeczy w moim życiu musiałam
zrezygnować, ale mnóstwo tez dostałam Rodzina to nie tylko
obowiązki, to także radość !
Nawet jak jestem wykończona, jak dziś , pamiętam o tym.
Te dziewczyny po prostu mają swoją drogę. Nie doświadczą wielu
kłopotów, ale też i przyjemności.
Inne życie po prostu. Jeżeli są odpowiedzialne i będą chciały slużyć
ludziom, naprawdę się napracują.

[magdalaena1977]

kim5 napisała:

> jestem w stanie wyobrazić sobie osoby,
> które nie potrzebują seksu.
Dla mnie brak popędu seksualnego u dorosłego człowiek jest pewną aberracją,
zwłaszcza, że może być spowodowany wyłącznie kwestiami fizjologicznymi.
Oczywiście z punktu widzenia religijnego można to widzieć jako szczególny dar /
krzyż / środek do realizacji konkretnego powołania.

[a_weasley]

magdalaena1977 napisała:

> kim5 napisała:

>> jestem w stanie wyobrazić sobie osoby,
>> które nie potrzebują seksu.

> Dla mnie brak popędu seksualnego u dorosłego
> człowiek jest pewną aberracją, zwłaszcza, że
> może być spowodowany wyłącznie kwestiami
> fizjologicznymi.

"Nie potrzebują seksu" to niekoniecznie "nie odczuwają popędu seksualnego". Jest
jeszcze takie coś jak sublimacja. I zapewniam Cię, że nie jest to wymysł
katolickich teologów.

[szyszunia11]

Ja jestem przekonana, że większość zdrowych ludzi odczuwa popęd seksualny, nie wyłączając 'dzeiwic konsekrowanych", zakonników itd. I dobrze i tak powinno być, bo ich wybór takiego a nie innego zycia nie powinien wypływać z zaburzeń psychofizycznych. Słyszałam, że ważnym elementem rozeznawania powołania do zycia konsekrowanego jest doświadczenie swojej płciowosci (nie mam na myśli koniecznie seksu) bo decyzję o zostaniu np księdzem powinien podjąć mężczyzna w pełnym wymiarze tego słowa, który wie, czym jest jego męskość i wszystkie jej aspekty a także z czego będzie musiał zrezygnować. Natomiast "nie potrzebowanie seksu" jak najbardziej jestem w stanie sobie wyobrazić, tzn myślę, że większość z nas może żyć normalnie a nawet szczęśliwie i w sposób satysfakcjonujący nie uprawiając seksu, mimo, iż z popędem jest wszystko ok. Zgadzam się z którąś z przedmówczyń, że trudniejsza do wyobrażenia jest wizja samotności, choć przecież i w związkach bywa się samotnym. A nawet najwspanialszy przyjaciel (np mąż) nie jest w stanie zrozumieć człowieka do końca i w stu procentach. Ale to już temat na inną dyskusję

ps myślę, że większą aberracją byłaby potrzeba seksu tak dalece posunięta, że bez seksu człwoiek "chodzi po ścianach" i po prostu "musi"... myśle, że narmalni ludzie rzadko tak miewają i może raczej kreują się na takich niż takimi w rzeczywistości są

pozdrawiam

Publicznie...

[mader1]

Właściwie wszystko już zostało powiedziane a nawet napisane
Ale ja o tym, dlaczego to ma być publiczne.
Tak bardzo publiczne to nie było. Uroczystość religijna, zaproszeni
na nią przyjaciele i znajomi, rodzina... Przypomniało mi się "
pasowanie" na ministranta w niektórych parafiach - jest uroczyście,
kazanie, niektórzy rodzice " puchną " z dumy i zapraszają babcie i
ciocie, żeby cieszyły się dzieckiem. I strój odpowiedni. I często
koledzy są na tej samej mszy - jest tak samo publicznie ))) A jak
są ciocie i babcie to i jakiś prezencik się znajdzie w postaci
czekolady czy innych tam...
Kasia już napisała, że jakoś się trzeba było na uroczystość, na
którą ich zaproszono ubrać No i ubrano się uroczyście A ta
dziewczyna, co staje się konsekrowaną dziewicą też musi być jakoś
ubrana. Nawet na urodziny cioci zakładamy coś fajnego, wcale nie
dziwi mnie, że wymyslała sobie jakąś sukienkę. Może Mama_Kasia nie
zauważyłaby nawet jak wygląda
" Dziewictwo". No skoro publicznie zobowiazała się, że nie wyjdzie
za mąż - bo w gruncie rzeczy o to tu chodzi - wiadomo, że nie
współżyje.
Toż samo dotyczy wszystkich niezamężnych, nieżonatych w KK.
Nie wiem czy to jakieś obnoszenie się z tym - można to w katechizmie
przeczytać, że nie wolno )))
Dziewczyna nie domaga się dla siebie żadnych praw W świetle prawa
polskiego nic się nie zmieniło, od Kościoła niewiele się domaga -
gotowa jest mu służyć i dawać raczej niż brać.
Dlaczego ?
Jasne, ze ja to nie do końca rozumiem. Ale ja jestem mężatką, nie
muszę tego rozumieć, bo to przecież nie moja droga. Nie wybrałabym
sobie takiej.
Natomiast przypomniały mi się nasze rozmowy o tym , jak niewiele
kościół ma do zaofiarowania osobom samotnym. Często mówi się takiej
pannie czy kawalerowi - ożeń się, wyjdź za mąż i wywiera taką
presję, że biedactwo samo już nie wie, czego chce,a jedynie, co
powinno. Rozwiazaniem może być zosatnie ksiedzem lub zakonnicą.
Ta dziewczyna w pewnym momencie doszła do wniosku, że małżeństwo to
nie jest jej droga. Nie ma takze powołania zakonnego.
Postanowiła zakomunikować to uczciwie i publicznie, teraz wszyscy
wiedzą, czego się po niej spodziewać. Rodzice i znajomi nie będą
spoglądac jej w oczy z nadzieją ani jej pocieszać.
Natomiast, własnie w związku z naszą rozmową, ze kościól jest
bezradny wobec osób wolnych, panien, kawalerów - może jest w
kościele bardziej potrzebna niż możemy przypuszczać ? Właśnie jako
teolog, panna z wyboru ?

A... a artykuł mi się nie podoba. Mam wrażenie, że wiele wypowiedzi
jest odpowiedziami na zadawane pytania, a one ( czegóż się innego
spodziewać, w końcu to codzienna gazeta) powracały ciągle do tego,
co najbardziej " interesujace" - dawnych miłości

jeszcze o dziewicach :)

[mader1]

artykuł

www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/dziewice_konsekrowane.html

Bądź dobry - każdy, kogo spotkasz, prowadzi ciężki bój. J. Watson
Wychowanie w wierze

[verdana]

Alez ja rozumiem rezygnacje z małżenstwa , dzieci, rodziny na rzecz
czegoś "wiekszego". Tylko rezygnacja publiczna, czynienie z tego
uroczystosci - wydaje mi się czymś skrajnie sztucznym. Tym bardziej,
ze rezygnuje sie nie z czegoś zlego, a dobrego - jedoczesnie
ukazujac zycie rodzinne jednak w wątpliwym świetle.

[mader1]

> ukazujac zycie rodzinne jednak w wątpliwym świetle.

Ja tego tak nie odbieram. Dlaczego w wątpliwym ? Że je konsekrują ?
A małżeństwo to sakrament.
Natomiast Verdano zupełnie nie mam pretensji do Ciebie o te pytania,
bo masz prawo nie rozumieć tak z marszu zwłaszcza

[mader1]

ja to jednak inaczej widzę. Osoby samotne na ogół odbierane są przez
społeczeństwo, jako " dziwne", "inne" . Panieństwo zaś często jako
stan " przejściowy".Ja w tym obrzędzie widzę taki znak - " nie
jesteście gorsze , równie dobrze możecie służyć kościołowi, jest w
Nim dla was miejsce"

[mama_kasia]

No nie, tak to nie jest w każdym razie w ogólnym
założeniu, choć z ludźmi róznie bywa i ktoś składając takie
czy inne śluby może mieć w pogradzie tych, co tychże ślubów
nie składają. Założenie w każdym razie jest inne, a droga
dobra I nie nazwałabym tego rezygnacją

[isma]

Ale Verdana, no, przeciez nie zawsze jest tak, ze rezygnacja z
czegos to jest od razu jakis chwalebniejszy krzyz, za ktorego
niesienie sie dostaje lepszy bilet do nieba.

Przykladowo - ja z pierwszego wyksztalcenia jestem historyk teatru.
Ale w ktoryms momencie swiadomie zadecydowalam, ze nie bede uprawiac
tego zawodu - nie dlatego, zeby byl zly, tylko m.in. dlatego, iz
jednak przekonalam sie, ze wole ludzi niz ksiazki. Zrezygnowalam z
dziewietnastowiecznych gazet na rzecz zywych ludzi. A potem, w
jakims sensie, zrezygnowalam z zywych ludzi na rzecz przekladania
papierow, tj. teraz juz np. w zasadzie tzw. interesantow nie
widuje )). Lepiej? Gorzej? Nie. Inaczej.

i jeszcze :)

[mader1]

żebysmy wiedzieli , o czym rozmawiamy:

"5. Do konsekracji można dopuszczać dziewice żyjące w świecie, które:
a) nigdy nie zawierały małżeństwa ani nie żyły publicznie, czyli
jawnie, w stanie przeciwnym czystości;
b) według ogólnej opinii przez swój wiek, roztropność i obyczaje
dają rękojmię, że wytrwają w życiu czystym oraz poświęconym służbie
Kościołowi i bliźnim;
c) zostały dopuszczone do konsekracji przez biskupa ordynariusza
miejsca.
Do biskupa należy ustalenie sposobu, w jaki dziewice prowadzące
życie świeckie mają się zobowiązać do zachowania dziewictwa na
zawsze."

A jest to fragment większej całości " Obrzędy konsekracji dziewic"

www.kkbids.episkopat.pl/wprowadzeniedowkl/pontyfikal/sdziewic.htm

-
Bądź dobry - każdy, kogo spotkasz, prowadzi ciężki bój. J. Watson
Wychowanie w wierze

[magdalaena1977]

mader1 napisała:
> Natomiast przypomniały mi się nasze rozmowy o tym , jak niewiele
> kościół ma do zaofiarowania osobom samotnym. Często mówi się takiej
> pannie czy kawalerowi - ożeń się, wyjdź za mąż i wywiera taką
> presję, że biedactwo samo już nie wie, czego chce,a jedynie, co
> powinno. Rozwiazaniem może być zosatnie ksiedzem lub zakonnicą.
Ale ja mam wrażenie, że konsekrowane dziewictwo to właśnie taka supertradycyjna
metoda radzenia sobie z samotnością. - oczywiście nie neguję możliwości
istnienia takiego powołania.

Ale jakoś nasuwa mi się obraz homoseksualizmu (tj skłonności homoseksualnych), z
którym też Kościół nie potrafi sobie poradzić i woli udawać, że ich nie ma. I
pewnie iluśtam katolickich chłopców , którym podobali się ich koledzy a nie
koleżanki, wybrało sutannę nie z powołania, ale właśnie dlatego, że pozornie
wszystko jest ok. - jak zostanę księdzem, to nikt się nie będzie dziwił, że się
nie żenię.

A ze stosunkiem Kościoła do samotnych to IMHO jest problem raczej z
niezauważaniem przez Kościół samotności niechcianej, przynajmniej świadomie.
Krytykując bezdzietne (albo małodzietne) małżeństwa , większość księży nie
bierze pod uwagę ograniczeń w płodności tylko od razu peroruje o egoizmie
(ostatnio był u nas ksiądz, który porównał ograniczenie się do jednego dziecka
do aborcji).

Tak samo spotykając osobę samotną - od razu widzą egoizm, chęć "robienia
kariery" itp. ewentualnie są gotowi zaakceptować dziewictwo jako powołanie
quasizakonne.

[isma]

O, to ten z jednym dzieckiem i aborcja, to faktycznie duzy format.
Uch, jak ja nie cierpie kleru ;-(((.

Natomiast z tym homoseksualizmem. No, nie wiem. Jesli sklonnosci sa
silne, to wydaje mi sie, ze priorytetem byloby jednak po pierwsze
zapewnienie sobie dogodnych warunkow do folgowania tymze, a dopiero
po drugie ewentualnie zapewnienie sobie alibi towarzyskiego co do
bezzennosci. No wiec jednak kaplanstwo to jest zajecie na widoku
publicznym - z folgowaniem mogloby byc z tej racji trudniej.

[minerwamcg]

> A ze stosunkiem Kościoła do samotnych to IMHO jest problem raczej z
> niezauważaniem przez Kościół samotności niechcianej, przynajmniej świadomie.

Wiesz, generalnie trudno jest poradzić sobie z ludzkim nieszczęściem. Każdym. A
niechciana samotność może takim być.
W zasadzie ludzie nieszczęśliwi o ile w Bogu mogą znaleźć nieprzebrane źródła
pociechy, o tyle w Kościele różnie z tym bywa. Dopiero od niedawna zauważa się
dramat bezdzietnych. Albo rodziców po stracie dziecka. Albo homoseksualistów,
którzy jednak próbują żyć zgodnie z prawem Bożym. Albo... W zasadzie jako tako
dostrzegani są tylko ubodzy, chorzy, więźniowie i rozwodnicy w powtórnych
związkach. Aha, i jeszcze samotne matki. W sumie to nie tak mało...
Ale i tak ludzkiego nieszczęścia jest więcej. Nie wiem, kiedy Kościół zacznie
dostrzegać osoby samotne i np. stworzy dla nich jakieś sensowne duszpasterstwo...
----
Osoby mrowie a mrowie

[mader1]

> A ze stosunkiem Kościoła do samotnych to IMHO jest problem raczej z
> niezauważaniem przez Kościół samotności niechcianej, przynajmniej
świadomie.

Tak sobie właśnie pomyslałam, że może te dziewczyny konsekrowane (
to znaczy konsekrowane dziewice) będą bliżej tych problemów ?
Otworzą jakąś furtkę do rozumienia dylematów, potrzeb ludzi
samotnych ? I nie na zasadzie - " ty też zostań konsekrowaną
dziewicą", bo przecież one przez wiele lat także borykały się z
samotnością czy próbowały " spełnić oczekiwania", zanim zobaczyły
jaka może być ich droga.
Minerwa bardzo dobrze napisała - nie ma prostych rozwiazań ludzkiego
niepowodzenia w jakijś sferze czy nieszczęścia. Gdyby takie były,
życie układałoby Ci się , tak jak sobie życzysz.

> Tak samo spotykając osobę samotną - od razu widzą egoizm,
chęć "robienia
> kariery" itp. ewentualnie są gotowi zaakceptować dziewictwo jako
powołanie
> quasizakonne.

Masz rację. Ludzie mają skłonność do banalizowania problemów innych
czy znajdywania dla nich prostych rozwiązań... To niesprawiedliwe.

[reszka2]

Jak sądzicie - na ile dziewictwo konsekrowane psychologa (-żki) która badała
bohaterkę artykułu przed konsekracją, mogło wpływać na ocenę czy da sobie radę w
tym czego się podjęła? In plus - bo pani doktor z KULu zna to "od podszewki",
czy in minus? Przecież to młoda osoba, 31 lat... Taka mi się trochę wydaje
niedojrzała i egzaltowana, tak ją przynajmniej przedstawiono w tym artykule.

[isma]

Hmmmm, no ja bym akurat jakos specjalnie do wyniku tego rodzaju
badania sie nie przywiazywala. Kandydatow na malzonkow nikt w
Kosciele - uprzedzajaco - nie bada, czy sobie dadza rade w tym,
czego sie podjeli )). Nie mowiac juz o tym, ze takowi zazwyczaj
sa przed trzydziestka )).

Powaznie zas. Ja nie sadze, zeby badanie moglo objac to, jak
dziewczyna sie bedzie zachowywac przez najblizsze pol wieku. To by
bylo przepowiadanie pogody przez gorala, a nie badanie. Mysle, ze
tego rodzaju badanie ma na celu po prostu wykluczenie jakichs
powazniejszych zaburzen psychicznych, jakiejs manii na tle
religijnym etc., tyle.

[mary_ann]

> Jak sądzicie - na ile dziewictwo konsekrowane psychologa (-żki)
która badała
> bohaterkę artykułu przed konsekracją, mogło wpływać na ocenę czy
da sobie radę
> w
> tym czego się podjęła? In plus - bo pani doktor z KULu zna to "od
podszewki",
> czy in minus? > Jak sądzicie - na ile dziewictwo konsekrowane
psychologa (-żki) która badała
> bohaterkę artykułu przed konsekracją, mogło wpływać na ocenę czy
da sobie radę
> w
> tym czego się podjęła? In plus - bo pani doktor z KULu zna to "od
podszewki",
> czy in minus?

Co do przewidywania (z jaką-taką pewnością, a nie szansą 25-
procentową)), to, jak słusznie zauważyla isma, równie dobrze z fusów
można by wróżyć. I wszystko jedno, kim byłaby wróżka.

Natomiast uważam, że Kościołowi powinno zależeć na rzetelnym,
obiektywnym wykluczeniu zaburzeń osobowości u osób publicznie
deklarujących chęc obrania tak niebanalnej drogi, by nie
skompromitowaly one przypadkiem samej idei. A w tym celu powinien
odwolac się do psychologów, którzy nie są osobicie przywiązani do
idei konsekrowanego dziewictwa.

[otryt]

Myślę, że artykuł w GW miał na celu zdyskredytowanie tej formy
życia. Sporo osób pokazało sens i właściwe rozumienie dziewictwa
konsekrowanego. Moja przyjaciółka żyje właśnie w taki sposób. Sam
akt zaślubin odbył się po cichu, wewnątrz wspólnoty świeckiej, wiele
osób może się tylko domyślać. Przyjaciółka jest nauczycielem
akademickim a dodatkowo służy innym ludziom zajmując się dziećmi z
rodzin dysfunkcyjnch, organizacją ich czasu wolnego, wakacji. Oprócz
tego uczestniczy we wspólnocie działającej przy parafii, która
zajmuje się ludźmi starszymi, chorymi i opuszczonymi. Jak wiele jest
takich osób zamknietych w czterech ścianach swoich mieszkań rzadko
kiedy zdajemy sobie sprawę. Zapracowana i zaganiana od rana do
samego wieczora. W swoim domu bywa tylko kilka godzin nocnych, aby
się wyspać. A przez cały czas w ruchu w służbie drugiego, często
obcego człowieka. Chwila wyciszenia w codziennej modlitwie i
Eucharystii. Po czym znów do przyjętych na siebie dobrowolnie
obowiązków. Na chwałę Boga. W niektóre jej sprawy sam się
włączałem, aby dopomóc. Jak wiele dobra czyni wśród ludzi sam Bóg
tylko wie. Suma bezinteresownych działań wielu takich osób sprawia,
że nasz świat staje się lepszy. Swoim życiem dają świadectwo, że w
dzisiejszym świecie robienie coś dla drugiego człowieka, nie
oczekując nic w zamian, jest także obecne i możliwe.

[reszka2]

I widzisz różnice pomiędzy cichymi zaślubinami a
takim "przedstawieniem"?
Ja nie neguję powołania pani Anny, tylko zdumiewa mnie
sposób "wejścia" w ten stan.

[isma]

No ale sluby tez bywaja rozne, no. Jedni robia wieksza fete, inni
mniejsza. Jedni z cala parada, kabrioletem, skrzypkiem, Ave Maria,
ciskaniem bukietami, bilonem oraz ryzem - a inni nie.

[alex05012000]

Ja nie neguję powołania pani Anny, tylko zdumiewa mnie
sposób "wejścia" w ten stan.
to samo mogłabym napisac! otóż i to mnie chyba najbardziej
zbulwersowało!!!

[nati1011]

reszka2 napisała:

> I widzisz różnice pomiędzy cichymi zaślubinami a
> takim "przedstawieniem"?
> Ja nie neguję powołania pani Anny, tylko zdumiewa mnie
> sposób "wejścia" w ten stan.


Róznica taka jak miedzy skromnym ślubem z udziłąem najbliższych a
weseliskiem na 500 osób. Ani jedno nie musi być lepsze ani drugie
gorsze. Ja w tym artykule nie zauważyłam przedstawienia ani zbytniej
oprawy. Że odbyło się w kościele? A gdzie miało się odbyć? na
zachrystii przy zgaszonych świecach? Biskup w tym uczestniczy, wiec
musiało być z odpowiednią oprawą należna w naszej tradycji biskupom.

Ceremonię opisała GW ząłoże sie że opis tego samego zdarzenia w
gazecie katolickeij byłby zupełnie inny. Ale to już chyba uwagi do
dziennikarki a nie dziewczyny.

[isma]

Tu jest fotka:
miasta.gazeta.pl/aliasy/mod/super_zoom.jsp?xx=4400412
Natomiast, Nati prawde z biskupem mowi. Powiem wiecej, przy okazji
niedawnego chrztu doroslych w aktedrze wawelskiej dziewczyny
wporawdzie sukiem slubnych nie mialy, ale wygladaly, nooooo...
bardzo odswietnie )).

[nati1011]

i co w tym zdjęciu jest przesyconego?

Że sukienka, że długa, że biała? Biały to symbol czystości o ile się
nie mylę. A suknia piękna, prosta. A z niektórych opisów ta ja sobie
coś zupełnie innego wyobrażałam

[isma]

Toz wlasnie po to zamiescilam, zeby sie mozna bylo przekonac, czy
byl umiar w tym "przedstawieniu", czy nie )).

Inna sprawa, ze te "opisy" to sa autorstwa samej Anny Marii, wiec
jesli ktos odniosl wrazenie, ze to byla jakas superwymyslna kiecka,
to zainteresowana sie do tego, niestety, odrobine przyczynila.

[nati1011]

miałam na myśli raczej uczestników tej dyskusji W wywiadzie jest
tylko mowa o wymarzonej sukni. Jak się okazuje to nie musi być jakaś
strasznie bogata suknia.

A co do gości w kościele, chodze na ślub, chrzty itp uroczestości
znajomych. Msze chrzcielne lubię, nawet jak chrzci się całkiem obce
dzieci. Gdyby ktoś zapowiedział, ze bezie chrzest osoby dorosłej to
posżlabym ze zwykłęj życzliwości. A tu jeszce jak była zapowiedz, ze
biskup przyjeżdza.... Na chrzcinach mojego małego było 35 osób
(tylko rodzina i najbliżsi przyjaciele) + drugie tyle w kościele
(sąsiadek i dalszych znajomych). Tak samo na komunii starszej. Były
to tak ważne dla nas uroczystości, ze chcieliśmy by wszyscy sie z
nami cieszyli. A prezenty? Oczywiście były. O ile były dawane z
miłości a nie chęci pokazania się przed innymi, to co w tym złego?

[alex05012000]

drodzy uczestnicy dyskusji... nie rozumiemy się... ja sie po prsotu
okropnie zdziwiłam, mnie to dziwi, was nie, ale mnie owszem, zresztą
tych dziewic jest w Polsce 30, więc nie jest to zjawisko powszechne
i chyba człek ma prawo sie mocno zdziwić... może ten artykul jest
źle napisany, tendencyjny i podkreślający nie to co najważniejsze w
sprawie, ale pierwsza moja informacja na powyższy temat była włąśnie
z tego artykułu...niestety
nie piszcie o ślubach, chcrztach i komuniach bo jest to zjawiskowo
normalne, zwykłe, zmnane, ktoś ma wystawniejszą uroczystość, a ktos
m,niej, nie o to mi chodziło, chodziło mi o to że zszokowało mnie ze
w ogóle coś takiego istnieje i ze sie z tego robi wielką ceremonię z
udziałem biskupa, przepraszam, ale gdyby mi jakaś kobieta
powiedziała że złożyła śluby wobec Boga, że nie wyjdzie za mąż,
będzie dziewicą i poświęci sie kontemplacji czy coś takiego to bym
jej życzyła wszystkiego najlepszego, ale gdyby zaczęła mówić, ze
jest żoną Jezusa Chrystusa to bym zaczęła dla niej szukać
najbliższego gabinetu psychiatry... nie wiem czy rozumiecie o co mi
chodzi, bo z tej wielkiej dyskusji, którą niechcący rozpętałam
wynika, ze nie do końca...

[isma]

No troche Cie rozumiemy, a troche nie )). Jednak troche czym
innym jest stwierdzenie: "ja tego nie rozumiem, nie zetknelam sie z
tym", a czym innym stwierdzenie: "niech ona nie robi tego czy
tamtego, bo to kosmos, odjazd, absurd, szok, niech idzie do
psychiatry".

W udziale biskupa nic dziwnego nie widze. Zakonnice skladaja sluby
na rece biskupa (z drobnymi wyjatkami - u benedyktynek zdaje sie, ze
ksieni), sakramentu kaplanstwa udziela biskup. To jest wyraz tego,
ze Kosciol przyjmuje w Boze imie deklaracje woli takiej osoby.
Kosciol uwaza, ze wybor takiego stanu jest dopuszczalny, i widzi w
nim dobro. Inna sprawa, jaka jest, i jak to opisuje konkretna osoba.

W Krakowie, o ile mnie moja slynna pamiec nie myli, konsekracja
dziewic byla jakies dwa czy trzy lata temu w Lagiewnikach. Z
udzialem metropolity, zbiorowa, bez sukien slubnych, z obraczkami.
Ale to byly panie jednak nieco starsze - moze one po prostu nie
potrzebowaly tej uroczystej formy, nie wiem (jak bierze slub para w
powaznym wieku, to zazwyczaj naturalne jest, ze mniej jest
fajerwerkow: fryzur, sukien, gosci itp.).

A z tym mowieniem o "mezu" - widzisz, wszystko zalezy, JAK sie to
mowi. Mlode osoby maja tendencje do mowienia, ekhm, w emocjach,
kwieciscie - tyle ze wiekszosc mowi w ten sposob o kolegach ze
szkolnej lawy, no.

[isma]

Aha - jeszcze jedno. Ten obrzed, jednak, Kosciol
nazywa "konsekracja", a nie "zaslubinami (z Chrystusem)".
Konsekracja, czyli "PO-swieceniem", czyli "U-swieceniem").

Kosciol przyjmuje od czlowieka deklaracje woli uswiecenia swojego
zycia. Czlowiek publicznie mowi "Chce, Boze, zebys mi towarzyszyl w
stawaniu sie takim, jakiego mnie pragniesz".

No i jednych Pan Bog pragnie w malzenstwie, innych w kaplanstwie, a
innych, jak widac, w stanie dziewictwa - niebedacego przypadkiem,
zbiegiem okolicznosci, tylko swiadomym wyborem - tyle.

Moim osobistym zdaniem, podstawowe jest wiec rozeznane dla siebie
samego osobiste powolanie do swietosci, a nie to, tam, oblubienstwo
z Chrystusem, no i o tym przede wszystkim, jak dla mnie, mowic
warto. No, ale w koncu ludzie mowiac o swoich malzenstwach, tez
rozne rzeczy uwazaja za wazniejsze od innych - jedni porozumienie
intelektualne, inni udany seks, inni wspolne dzieci, a jeszcze inni
jeszcze cos innego )).

[franula]

to ja mam pytanie czy istniej coś podobnego u mężczyzn? bo przez
wątek przewinęło się że istnieje ale w linkowanych artykułach była
mowa tylko o kobietach

[isma]

No, chyba istnieje.
W Sacramentum caritatis np. pisza, nie czyniac jakiejs specjalnej
roznicy miedzy mezczyznami a kobietami:


81. W kontekście związku pomiędzy Eucharystią i różnymi powołaniami
w Kościele szczególnie jaśnieje "profetyczne świadectwo osób
konsekrowanych, które w celebracji eucharystycznej oraz w adoracji
znajdują moc do radykalnego pójścia za Chrystusem posłusznym, ubogim
i czystym". Konsekrowani mężczyźni i kobiety, chociaż spełniają
liczne zadania wychowawcze i troszczą się o potrzebujących, w
nauczaniu czy posłudze chorym wiedzą, że zasadniczym celem ich życia
jest "kontemplacja rzeczy Bożych oraz ustawiczne zjednoczenie z
Bogiem". Istotny wkład, jakiego Kościół oczekuje od życia
konsekrowanego dotyczy o wiele bardziej porządku bycia niż
działania. W związku z tym chciałbym tu przywołać znaczenie
dziewictwa jako świadectwa właśnie w odniesieniu do tajemnicy
Eucharystii. W istocie, oprócz odniesienia do celibatu kapłańskiego,
tajemnica eucharystyczna odsłania wewnętrzny związek z dziewictwem
konsekrowanym, gdyż jest ono wyrazem wyłącznego oddania się Kościoła
Chrystusowi, którego przyjmuje jako swego Oblubieńca z wiernością
radykalną i płodną. W Eucharystii dziewictwo konsekrowane znajduje
natchnienie oraz pokarm dla całkowitego oddania się Chrystusowi. Z
Eucharystii ponadto czerpie ono pociechę i zachętę, by również w
naszych czasach być znakiem miłości bezinteresownej i płodnej, którą
Bóg żywi wobec ludzkości. W końcu, poprzez swoje specyficzne
świadectwo, życie konsekrowane staje się obiektywnie przywoływaniem
oraz antycypacją"godów Baranka" (Ap 19, 7-9), które są kresem całej
historii zbawienia. W tym znaczeniu skutecznie odsyła do tej
eschatologicznej perspektywy, której każdy człowiek potrzebuje, aby
mógł ukierunkować własne wybory oraz decyzje życiowe.

[minerwamcg]

> No troche Cie rozumiemy, a troche nie )). Jednak troche czym
> innym jest stwierdzenie: "ja tego nie rozumiem, nie zetknelam sie z
> tym", a czym innym stwierdzenie: "niech ona nie robi tego czy
> tamtego, bo to kosmos, odjazd, absurd, szok, niech idzie do
> psychiatry".

Ooo! I to jest m.in. to, z czym polemizuję w wypowiedziach osób niewierzących.
Jeżeli czegoś nie rozumiesz, to przyjmij, że nie rozumiesz, w końcu nie ma
przepisu, że wszystko co się dzieje w takich czy innych wspólnotach religijnych
trzeba rozumieć. Ale na podstawie swojego niezrozumienia nie przypisuj innym z
automatu niskich pobudek albo braku równowagi psychicznej...

[nati1011]

minerwamcg napisała:

> Ooo! I to jest m.in. to, z czym polemizuję w wypowiedziach osób
niewierzących.
> Jeżeli czegoś nie rozumiesz, to przyjmij, że nie rozumiesz, w
końcu nie ma
> przepisu, że wszystko co się dzieje w takich czy innych
wspólnotach religijnych
> trzeba rozumieć. Ale na podstawie swojego niezrozumienia nie
przypisuj innym z
> automatu niskich pobudek albo braku równowagi psychicznej...

Ta nasza dyskusja bardzo przypomina dyskusje o celibacie kapłanów.
Oczywiście najwiecej do powiedzenia mają świedcy i to niekoniecznie
mocno praktykujący ))))

Jak to wszystko co związane jest z płciowością człowieka budzi tak
gorące emocje. Tylko czekać aż jakśe mądre grono psychiatrów ogłosi,
zę dziewictwo powyżej 16 roku życia jest poważnym zaburzeniem
psychicznym ))))

[alex05012000]

ja nie napisałam, że dla wszystkich to absurd, tylko, że dla mnie,
dla mnie to jest, a przynajmniej czytając artykuł było, bo w ogóle
nie miałam pojęcia, ze coś takiego może istnieć i na czym polega,
czymś wysoce dziwnym... teraz jest mniej dziwne, bo przeczytałam 110
postów na ten temat..., choć nie samo zjawisko mnie zszokowało
najbardziej tylko forma jego celebrowania ..., wy znacie owe
dziewice z autopsji, słyszeliście o takich uroczystościach a ja
nigdy, jest to niecodzienne zjawisko, chyba jest, itd, nie będę w
kółko to samo...
jeszcze raz powtarzam zato - artykuł został źle sformułowany i
tendencyjnie napisany, i zamiast rzetelnie poinformować narobił
zamieszania...

[a_weasley]

alex05012000 napisała:

> jeszcze raz powtarzam zato - artykuł został źle
> sformułowany i tendencyjnie napisany, i
> zamiast rzetelnie poinformować narobił zamieszania...

Do wszystkiego, co pisze prasa, trzeba podchodzić z dystansem. Im bardziej
skomplikowane zagadnienie - nie dotyczy prasy specjalistycznej - tym z większym
dystansem, bo dziennikarz prawdopodobnie nie zna się na tym, o czym pisze.
Usłyszy jedno, zrozumie drugie, napisze trzecie, bo tak lepiej brzmi, w redakcji
potną tak, żeby dobrze do ramki pasowało...
Nie każdy ma chęć, czas i zdrowie, żeby chociażby w pełni wykorzystać prawo do
autoryzacji. A już tekstu odautorskiego dziennikarz nie ma obowiązku dawać do
autoryzacji i gdyby autorka reportażu o nas jako małżeństwie międzywyznaniowym
nie zrobiła nam tej grzeczności, poszłyby do druku takie kwiatki jak "duchowny
katolicki, metodystyczny i jezuicki" albo "ewangelia o cudzie w Ghanie
Galilejskiej"...

:))))

[madziaq]

Przy weselu w Ghanie Galilejskiej oplułam monitor
Miłego dnia życzę

Alex :)

[mader1]

Dobrze, że napisałaś o tej dziewicy, bo wszyscyśmy się trochę o tym
dowiedzieli
Dorze, że podzieliłaś się swoimi wątpliwościami , bo

"... teraz jest mniej dziwne, bo przeczytałam 110
> postów na ten temat..., "

Widzisz, jak dobrze, że się ta dyskusja rozpętała ))

"> jeszcze raz powtarzam zato - artykuł został źle sformułowany i
> tendencyjnie napisany, i zamiast rzetelnie poinformować narobił
> zamieszania..."

Co do artykułu całkowicie się zgadzam. Co do zamieszania - osoby,
które są na tym forum - Ty także- wiele rzeczy twórczo potrafią
wykorzystać

O mediach

[isma]

Co do artykulu, to ja mysle, ze to jest kwestia kilku czynnikow. Byc
moze jest swiadomie tendencyjny, byc moze jest wynikiem
niedostatecznej kompetencji dziennikarza (jak teraz czytam swoje
artykuly sprzed 15 lat o samorzadzie, to mi sie wlos jezy na glowie -
mimo, ze staralam sie jak umialam, a dociekliwa bylam zawsze, i
zadna tendencyjnosc mi nie byla w glowie. Ale czesto-gesto lykalam
jednak zdumiewajaco bezkrytycznie, co mi rozmowcy, np. niezadowoleni
interesanci, powiedzieli).

Ale przede wszystkim, moim zdaniem, to jest to, co pisalam przy
okazji pierwszego kwietnia. Dowiadczamy rzeczywistosci na sposob
multimodalny. Trzeba czerpac informacje z mozliwie wielu zrodel i je
konfrontowac. Nie da sie oprzec tylko na jednym zrodle.

[mary_ann]

alex05012000 napisała:

> udziałem biskupa, przepraszam, ale gdyby mi jakaś kobieta
> powiedziała że złożyła śluby wobec Boga, że nie wyjdzie za mąż,
> będzie dziewicą i poświęci sie kontemplacji czy coś takiego to bym
> jej życzyła wszystkiego najlepszego, ale gdyby zaczęła mówić, ze
> jest żoną Jezusa Chrystusa to bym zaczęła dla niej szukać
> najbliższego gabinetu psychiatry... nie wiem czy rozumiecie o co
mi
> chodzi,

Ja Cię, alex, doskonale rozumiemEeech.

[alex05012000]

nie wiem, może dla was to normalne, zwyczajne wydarzenie, ale ja
nigdy w życiu o czymś takim nie słyszałam nawet i jakoś trudno mi
pojąć tę kwestię, dziwne to i tyle...
nie neguję chęci poświęcenia sie Bogu czy wyboru (żeby nie było
rezygnacja z ) akurat takiej drogi, ale ślub kojarzy mi sie
jednoznacznie, z dwojgiem ludzi wstępującym w związek małżeński, a
ta pani wyglądała jakby rzeczywiście ślub brała tylko pana młodego
zabrakło ... dorosłe osoby przyjmujące chrzest w odświętnych
sukniach mnie nie dziwią, pani zaślubiająca Chrystusa owszem...

[nati1011]

dorosłe osoby przyjmujące chrzest w odświętnych
> sukniach mnie nie dziwią, pani zaślubiająca Chrystusa owszem...

A czy kobieta wstępująca do zakonu nie zaślubiają Chrystusa? Myślę
że tak samo byłabyś zdziwiona obserwując ceremonię wstępowania do
zakonu. Przepraszam, ale chyba zbyt dosłownie rozumiesz określenie -
ślubować Chrystusowi. A raczej zbyt cieleśnie.

[magdalaena1977]

Kiedyś zakonnica pokazywała nam zdjęcia ze swoich obłóczyn wieczystych. I pewne
podobieństwo do wesela jednak jest - były trzy panny, miały habity , składały
wianki przed ołatrzem. Potem było przyjęcie, przyjechali rodzice ...

[isma]

No tak. Ale jednak trzeba odroznic oprawe od istoty rzeczy. Mysle,
ze jak sie wyswiecalo ksiezy cichaczem w Czechach, to tez nikt nie
robil z tej okazji szop pt. defilady przez miasto w wiencu
prymicyjnym, czy jak tam sie to nazywa. Ale, z szopa czy bez szopy,
to sakrament ten sam przeciez.

Mnie jakos nie ekscytuja specjalnie przeczytane w gazecie wypowiedzi
samej Anny Marii - ona nimi nie wiecej swiadczy na rzecz
sensownosci/bezsensownosci dziewictwa konsekrowanego, niz kazda
poszczegolna zona na temat sensownosci/bezsensownosci malzenstwa.
Jak to w zyciu: sa lepsze i gorsze zony, lepsze i gorsze zakonnice,
lepsi i gorsi ksieza. Ale moze nie ma co na podstawie pojedynczych
przypadkow generalizowac.

[alex05012000]

nati1011 napisała:
> dorosłe osoby przyjmujące chrzest w odświętnych
> > sukniach mnie nie dziwią, pani zaślubiająca Chrystusa owszem...
> A czy kobieta wstępująca do zakonu nie zaślubiają Chrystusa?
- no wg mnie nie
Myślę że tak samo byłabyś zdziwiona obserwując ceremonię wstępowania
do zakonu. Przepraszam, ale chyba zbyt dosłownie rozumiesz
określenie - ślubować Chrystusowi. A raczej zbyt cieleśnie.
- ja też przepraszam, ale tak wynikało (przynajmniej ja tak
zrozumiałam) z artykułu i wypowiedzi w nim zawartych, a ja stety czy
niestety moją wiedzę na ten temat rozpoczęlam tym nieszczęsnym
artykułem...

[nati1011]

alex05012000 napisała:
> - ja też przepraszam, ale tak wynikało (przynajmniej ja tak
> zrozumiałam) z artykułu i wypowiedzi w nim zawartych, a ja stety
czy
> niestety moją wiedzę na ten temat rozpoczęlam tym nieszczęsnym
> artykułem...

Więc zapomnij o tym nieszczęsnym artykule. Pewnie jedynym jego celem
było wywołanie sensacji. Dość dużó tu było napisane o celowości
takiego powołania. A ty tak trochę z uporem trzymasz się tego 1
artykułu. Kto wie, czy to były dokłądne słowa tej dziewczyny, czy
tez "podretuszowane" przez dziennikarza. W tak delikatnych sprawach
bardzo ąłtwo zgubić pierwotny sens wypowiedzi. Choć ja osobiście nic
tam szokującego nie znalazłam.

[otryt]

reszka2 napisała:

>I widzisz różnice pomiędzy cichymi zaślubinami a
>takim "przedstawieniem"?

To sprawa trzeciorzędna. Jeden woli tak, drugi inaczej. I na tym
mało istotnym elemencie skupiła się uwaga dziennikarza. Pytania o
byłych chłopców to też pokazywanie fałszywego tropu. Artykuł pomija
to, co najważniejsze.

Ważne zaś jest to, co robię te kobiety? Jak ktoś mądrze już napisał,
służyć drugiemu człowiekowi można na milion sposobów, a do tego
najczęsciej sprowadza się powołanie, o którym rozmawiamy. Etos
służby zanika. Nawet lekarze nie pracują od niedawna w "służbie
zdrowia" lecz w "ochronoe zdrowia", czyli są ochroniarzami )).
Słowo "służba" uwiera jakoś wielu współczesnych ludzi. Po napisaniu
swojego postu pojawiła się refleksja, ze takie dziewice pomagają
tam, gdzie zwykłe rodziny sobie nie radzą (dzieci, osoby stare,
opuszczone i chore). Obowiązki wszelakie, emigracja, wyjazd do
innego miasta sprawiają, że nie starcza już możliwości, aby zająć
się starymi rodzicami, nawet, gdy są chorzy. Ludzie opuszczeni
bardzo często mają swoje dzieci, żyjące gdzieś daleko. Na szczęscie
są członkowie świeckich wspólnot, w tym dziewice konsekrowane, które
ten problem jakoś rozwiązują bądź łagodzą. Ale to tylko dwie z
niezliczonych możliwości służenia drugiemu człowiekowi.

Pytanie trochę na boku

[madziaq]

Nasunęło mi się po lekturze tego artykułu, może ktoś obeznany odpowie. Otóż, w
artykule jest napisane, że konsekrowane dziewice są oecne w chrześcijaństwie od
pierwszych wieków i wzorem dla nich jest dziewica Maria. No i moja ciekawośc
podsunęła mi następujące pytanie - czy według tradycji katolickiej Maria
pozostała dziewicą (zachowała celibat) również po narodzinach Jezusa? Niby mówi
się "Maryja zawsze dziewica". Z drugiej strony - miała męża... Czy są jakieś
przekazy, tradycje coś mówiące na ten temat? Nie to, żebym znów wysuwała wątek
seksualny na pierwszy plan Ale gdyby ktoś znający... bo ja wiem... pisma
apokryficzne, albo coś takiego, się wypowiedział, to moja ciekawośc poczuje się
zapokojona

[kulinka3]

www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TD/matka_boza/dziewica.html

[madziaq]

dziękuję Jakoś nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałam i szczerze
mówiąc, dziwi mnie ta interpretacja. Musze to sobie przemysleć...

[minerwamcg]

Wieczyste dziewictwo Maryi jest kontrowersją między katolikami a protestantami -
katolicy są na tak, protestanci na nie, i uważają, że po narodzinach Jezusa
Maryja miała z Józefem jakieś dzieci. I jedni i drudzy swoje przekonanie
wyprowadzają z Biblii, zarzucając sobie nawzajem nadinterpretację i przekręcanie
tekstu natchnionego Słowem, temat jest gorący.
Nawiasem mówiąc, ma to bezpośredni związek z duchowością tych wyznań - w
katolicyzmie ceni się dziewictwo, bezżenność, celibat, u protestantów nie...

Działający link do komentowanego artykułu

[a_weasley]

alex05012000 napisała:

> nie umiem stawić tak, zeby było aktywne -

Proszę bardzo.

[maadzik3]

Ja nieśmiało i nie wyrzucie, ale dla mnie było to nie do przejścia (ten tekst).
Po pierwsze pewna pycha, wywyzszanie się nad innych jako żona Boga (upppsss),
matka dorosłym dzieciom - innym wierzącym (upppsss) - jednym słowem osoba w
pozycji niezwykłej (we własnych oczach) infantylnie podkreślanej. Poza tym
sprowadzenie Boga do roli człowieka, którego ma niejako na szczególnych prawach
lub na wyłącznoś (bo odzywa się do niego we własnych oczach trochę jak do
czekającego na obiad męża właśnie). Ponadto szopka (pewna) ze ślubuem w
dopasowanej sukience - hmmm... co do afiszowania się i poświęceń (w tym życia
osobistego) to wspomnę Biblię "niech nie wie lewica twoja co czyni prawica", co
do afiszowania niemal cielesnego związku z Bogiem, jest to dla mnie niesmaczne.
No, jakoś tak... duży niesmak miałam po przeczytaniu.

[isma]

Ale no bo tekst to jedno, a dziewictwo konsekrowane w ogolnosci to
drugie.
Przeczytaj np. to:
krakow.naszemiasto.pl/wydarzenia/567736.html
Zupelnie normalne kobity, nie? Nawet jak mowia "teraz to Bog jest
naszym oblubiencem", to to brzmi jak metafora, a nie jak
pretensjonalny pensjonarski belkot. Dlatego mowie: fakt, ze np.
jakas pani sie zwraca do meza per "psinko ty moja slodziutka" nie
oznacza od razu, ze w malzenstwie sie kazdemu czlowiekowi trociny z
mozgu robia, no.

[kudyn]

maadzik3 napisała:

> Po pierwsze pewna pycha, wywyzszanie się nad innych jako żona Boga (upppsss),
> pozycji niezwykłej (we własnych oczach) infantylnie podkreślanej.
> czekającego na obiad męża właśnie). Ponadto szopka (pewna) ze ślubuem w
> co do afiszowania się i poświęceń (w tym życia
> osobistego) to wspomnę Biblię "niech nie wie lewica twoja co czyni prawica"

No też by się chciało zacytować "nie sądźcie z zewnętrznych pozorów" albo "nie
sądźcie abyście..."