dwa pytania

[mamalgosia]

W przerwie konferencyjnej.
1) Jak skrytykować dane zachowanie, nie podważając autorytetu
rodziców.
Konkretny przykład: Dziecko (około 5 letnie) na placu zabaw pluje na
zjeżdżalnię. Zwracam mu uwagę, że dzieci się pobrudzą itp. Na co on
odchodzi i spluwa na ławki, huśtawki. Znowu zwracam uwagę, na co on:
- Mój tatuś też tak robi. Jak jedziemy samochodem, to spluwa przez
okno.

Proszę o propozycje odpowiedzi

2) Co zrobić, jeśli nieletnia osoba powierzy w tajemnicy coś, co
jest przestępstwem. Płacze i rozpacza na samo wspomnienie o rozmowie
z rodzicami. Z jednej strony: zaufała i zostanie zawiedziona. Z
drugiej: rodzic musi takie rzeczy wiedzieć. No i trzecia strona: czy
jest obowiązek zgłoszenia na policji? ( z tego co wiem, to nie, ale
poprawcie mnie jeśli jest inaczej).

To tak bardzo pokrótce, ale chyba sedno sprawy zostało zapodane.

I jeszcze jedno pytanie: czy jak dostatecznie długo będę udawać, że
czegoś nie ma, to tego nie będzie? Na to pytanie akurat znam
odpowiedź, tak sobie tylko wzdycham. Pozdrawiam oświatowo-
pesymistycznie

[nati1011]

1. może najprosciej - że tak ogólnie to niezbyt łądnie (jak dłubanie
w nosie)- ale o ile można napluć na trawę czy drogę - to
niedopuszczalne jest plucie na koleżankę, albo na czyjeś krzesło
(zjeżdżalnie) i tata na pewno tego nie robi. Z drugiej strony
każdemu czasem zdarza się napluć - ale można to zrobić kulturalnie
(prawie) )

2. zależy co to za przestęstwo. I zalezy jacy rodzice. Jeżeli masz
pewność, ze rodzice pomogą - to warto z nimi pogadać - informując
najpierw małolata, że na pewno bedzie dobrze. No chyba że zachodzi
obawa, ze rodzice nie pomogą - to wtedy trzeba sprawę ząłtwić
samemu. Pytnie jaki to nieletni - inaczej jak ma 13 lat inaczej jak
17. Inaczej jak coś ukradł - mozna załatwić poza rodzicami - inaczej
jeżlei jest ofiarą przestępstwa - ktoś napadł, zgwałcił. To samo z
policją - są rzeczu które trzeba zgłosić - planowane zabójstwo,
hurtowy handel narkotykami i te co można załatwić samemu - jak ktoś
raz zapalił trawkę. Nie potrafie odpowiedzieć nie znając szczegółów

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> 1. może najprosciej - że tak ogólnie to niezbyt łądnie (jak
dłubanie
> w nosie)- ale o ile można napluć na trawę czy drogę - to
> niedopuszczalne jest plucie na koleżankę, albo na czyjeś krzesło
> (zjeżdżalnie) i tata na pewno tego nie robi. Z drugiej strony
> każdemu czasem zdarza się napluć - ale można to zrobić kulturalnie
> (prawie) )
Każdemu zdarza się napluć?)


>
> 2. zależy co to za przestęstwo. I zalezy jacy rodzice. Jeżeli masz
> pewność, ze rodzice pomogą - to warto z nimi pogadać - informując
> najpierw małolata, że na pewno bedzie dobrze.
Nie, przeciwnie, pewności żadnej. Rodzice są rozwiedzeni, ojciec ma
już nową rodzinę i nie interesuje się córką (bo to dziewczyna).
Matka jakoś się interesuje, nie jest patologiczna, ale kontakt
nienajlepszy, skoro dziewczyna powiedzieć nie chce

No chyba że zachodzi
> obawa, ze rodzice nie pomogą - to wtedy trzeba sprawę ząłtwić
> samemu. Pytnie jaki to nieletni - inaczej jak ma 13 lat inaczej
jak
> 17.
14.


Inaczej jak coś ukradł - mozna załatwić poza rodzicami - inaczej
> jeżlei jest ofiarą przestępstwa - ktoś napadł, zgwałcił.
Niestety to drugie. jest ofiarą.

Jeszcze sprawa jest taka, że nie znam dziewczyny na tyle blisko, by
mieć pewność, że to co opowiada, jest prawdą. Tzn nie zakładam, że
kłamie, ale np w zeszłym roku uczennica oskarżyła ojczyma o
molestowanie seksualne, a była to nieprawda - nie można wykluczyć,
ze to też jakiś sposób zwrócenia na siebie uwagi. Z drugiej strony:
padło konkretne nazwisko sprawcy, czy posunęłaby się do tego?
Dziwne. Ale jeśli prawdziwe to tragiczne

[nati1011]

mamalgosia napisała:

> Każdemu zdarza się napluć?)

Zależy co pod tym pojęciem rozumiemy. ) Nie mówie oczywiście o
pluciu na stołek. Ale myjąc zeby plujesz, kaszląc plujesz, wreszcie
namietnie niektóych plucie pestkami słonecznik (do sząłu mnie
doprowadza)itp. Ja cierpię na przewlekłe zatoki i niestety
odksztuszanie wydzieliny to u mnie chleb powszedni. Oczywiście
człowiek stara sie to robić kulturalnie (chusteczka, łazienka itp),
ale bywają sytuacje podbramkowe. ) CHłopiec mówił opluciu przez
okno samochodu. No nie jest to ładne, ale może wynikało właśnie z
powodu choroby.


2. 14 lat to mało - nie jest w stanie decydować o sobie. Słaby
kontakt z matką w tym wieku nie koniecznie świadczy o tym, ze matka
jest zła. Moze to tylko bunt nastolatki.

Jeżeli ci o tym powiedziała, to oczekuje pomocy. Czy mozesz jej
pomóc nie ujawniając całej sprawy? Pewnie nie. A jeżlei nic nie
zrobisz, to może się sytuacja powtarzać. Jeżeli sprawa jest dużego
kalibru, to najlepiej zgłosić na policję. Oni bedą w stanie ocenić,
czy to prawda czy nie. Moze po prostu powiedz dziewczynie, ze masz
obowiązek (choćby moralny) zgłosić to na policję. Jeżeli sprawa jest
drobniejsza - niewielkie bójki, drobne kradzieże - to warto
spróbować interwencji szkoły (dyrektor, pedagog) - o ile szkoła
sobie z tym radzi (bo bywa różnie).

Powiem tak, gdyby ktoś mi powiedział, ze jest molestowany, gwałcony,
bity, okradany, zmuszany do handlu narkotykami itp. zgłosiłabym to
na policję. Pamietaj, ze w przypadku dzieci postępowanie policji
jest z zasady łagodniejsze niż z dorosłymi. A zło bezkarne
rozzuchwala

[mama_kasia]

Trudno, w tajemnicy, nie w tajemnicy, jeśli jest ofiarą
trzeba to powiedzieć i to od razu po dowiedzeniu się.
Zdecydowanie rodzicom (no chyba, że jest ofiarą rodziców).
A najpierw poinformować dziewczynę, że tak się zrobi.

[dominikjandomin]

mamalgosia napisała:


> Jeszcze sprawa jest taka, że nie znam dziewczyny na tyle blisko, by
> mieć pewność, że to co opowiada, jest prawdą. Tzn nie zakładam, że
> kłamie, ale np w zeszłym roku uczennica oskarżyła ojczyma o
> molestowanie seksualne, a była to nieprawda - nie można wykluczyć,
> ze to też jakiś sposób zwrócenia na siebie uwagi. Z drugiej strony:
> padło konkretne nazwisko sprawcy, czy posunęłaby się do tego?

Najlepiej zaproponować jej udanie się na policję. Powinni mieć psychologa.

Znam przypadki, kiedy dziewczyna podawała konkretne nazwiska sprawców... co
prawda w trakcie śledztwa badanie ginekologiczne potrafiło wykazać, ze gwałtu
nie było... Albo, ze oskarżany o składanie wulgarnych propozycji mężczyzna jest
na tyle niedorozwinięty, ze nie jest w stanie takich słów powiedzieć...

[ruda_kasia]

Obowiązek prawny mają tylko niektóre osoby (funkcjonariusze,
aczkolwiek nie zaprę się teraz, ze się nie kwalifikujesz), a
wszystcy w odniesieniu do niektórych przestępstw

Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo
usiłowaniu lub dokonaniu czynu zabronionego określonego w art. 118,
127, 128, 130, 134, 140, 148, 163, 166 lub 252, nie zawiadamia
niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Ale to gruby kaliber, jeśli chcesz napisz na pv, wtedy będę mogła
powiedzieć z pewnością czy powinnaś.
Zasadniczo wydaje mi się, że nie, bo domyślam się że może chodzić o
molestowanie lub pobicie.


Co do plucia postarać się z rodzicami porozmawiać.

[mamalgosia]

tak, jestem funkcjonariuszem.
Jak sprawa się toczy - poniżej

[mader1]

1. rozmawiam o tym, co TY teraz robisz, nie o tacie.
To, co robią inni, nie zwalnia Cię z odpowiedzialności za to, co
roisz TY.
2. Myślę, że lepiej wiesz, bo jesteś mądrą kobietą, a widzisz całość
sprawy.
Pamiętaj tylko, że takie zwierzenie, może oznaczać, że dziewczyna
oczekuje pomocy, choć sama boi się uruchomić całą machinę - boi się
PIERWSZEj reakcji dorosłych, którą ty w tym wypadku przyjmujesz na
siebie.

[mamalgosia]

Wiesz, ale chodzi o to, że dlaczego zwracamy uwagę chłopcu, który
robi według niego dobrze - bo tak jak jego tata. Czyli albo z nami
jest coś nie tak, albo z jego tatą - myślę, że może mieć taki
wniosek. I jak wybrnąc ?

[mader1]

Mamalgosiu, króciutko, bo dziś mi się nie najlepiej pisze...
Dziecku zwracam uwagę , bo źle robi, a robię to bo chronię inne
dzieci, dorosłych ( pobrudzenie, zniszczenie ubrania, zarazki).
Mówię tak po prostu. A jak dziecko zgłasza problem taty, to ja
mówisz, że ma nie pluć na... ( coś tam) a z tatą potem niech o tym
porozmawia, tato najlepiej mu wyjaśni swoje postępowanie. Może miał
powód.
Tak to sobie wyobrażam i tak to załatwiam.
Ja mam powiedzieć teraz - kiedy jestem tą dorosłą osobą " pod ręką",
a w wychowanie się nie mieszam.

[mamalgosia]

Nie no, rozumiem, masz rację. Za szeroko do tego podeszłam pewnie

[mamalgosia]

2) Dziewczyna została od razu poinformowana, że niestety nie może to
zostać między nami. Bardzo protestowała, myślę że ma zal i w ogóle
nie wiem czy np pojawi się 1 września w szkole.
Odbyła się rozmowa z matką, która nie wyraziłą żadnych emocji.
Kompletnie żadnych. Ani zdziwienia, ani zaprzeczenia, ale - co mnie
najbardziej zaskoczyło - żadnego dopytywania, próśb o szczegóły
informacji. Powiedziała, że porozmawia z córką i podpisała
oświadczenei, że bierze na siebie zgłoszenie policji.

Ale tak ogólnie, to jak myślicie, jak to jest z tym zaufaniem?
Kiedyś widziałąm jak córka koleżanki pali papierosy. Tak się
złożyło, że i ta córka byłą jakby moja koleżanką (tyle że
nieletnią) - taka sama różnica wieku między mną i nią, jak między
mną i jej matką. No i dylemat - powiedziec czy nie - prosiła żeby
nie, że to ostatni raz. Wtedy nie powiedziałam, wymogłam obietnicę
że palić nie będzie. Potem jej matka się dowiedziała (bo jednak
dziewczyna paliła dalej), miała do mnie żal. Teraz - jako matka -
rozumeim ją bardziej, bo też chciałabym takie rzeczy o dziecku
wiedzieć.
Ale wiem też, że zdradzony sekret może spowodować zamknięcie się na
amen. Że tak chociaż komuś powie (nawet jeśli to nie rodzice), a
potem już nikomu.
Trudne sytuacje

[nati1011]

dziwna ta reakcja matki. Może wiedziała?

Moim zdaniem - powinnaś sprawę załatwić do końca. Przynajmniej
przypilnować. Jeżlei nie bedzie widać reakcji matki - to tak w
sumieniu - nawet podpisane oświadczenie chyba nie pomoże. Formalnie
jesteś kryta - masz papier - ale ona ci zaufała. Potrzebuje pomocy.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> dziwna ta reakcja matki. Może wiedziała?
Oczywiście i mnie to przyszło do głowy. Tylko, że gdyby wiedziała,
to dlaczego dziewczyna tak by się broniła przed powiedzeniem jej?
Czyżby jej mama zakazała sprawę nagłaśniać?
Naprawdę dziwne.

>
> Moim zdaniem - powinnaś sprawę załatwić do końca. Przynajmniej
> przypilnować. Jeżlei nie bedzie widać reakcji matki - to tak w
> sumieniu - nawet podpisane oświadczenie chyba nie pomoże.
Właśnie nie wiem. Na razie w sumieniu nic nie czuję. Nie wiem, cyz
jednak decyzja rzeczywiście nie powinna należeć do matki?


Formalnie
> jesteś kryta - masz papier - ale ona ci zaufała. Potrzebuje
pomocy.
Ale nie wiem jakiej. Dziwne jest to, że naprawdę dziewczyny nie
znam, nigdy nie miałam z nią jakiegoś lepszego kontaktu itp, tylko
wiem jak się nazywa, do której klasy chodzi i gdzie mieszka. Na
razie wie również nasza pedagog szkolna.

[nati1011]

to porozmawiaj może z tą pania pedagog i wspólnie podejmijcie
decyzję. Obawiam się, że na odległość, nie znając sprawy, nie jestem
w stanie bardziej pomóc.

[verdana]

W punkcie pierwszym akurat w tym wypadku podwazenie autorytetu
rodzica jest wrecz wskazane. Autorytet nie może polegac na tym, ze
wszystko co tata robi będzie oceniane przez wszystkich za wlasciwe.
nic sie dziecku nie stanie, jak się okaze, że tata świety nie jest.
W przypadku drugim pilnowalabym sprawy.

[isma]

Eeee, no, nie, Verdana, ja mysle, ze akurat w tym przypadku niewarta skorka
wyprawki.

Moim zdaniem podwazyc autorytet rodzica cudzemu dziecieciu owszem, mozna, jak
rzecz dotyczy spraw najistotniejszych. Bo to oczywiscie prawda, ze na autorytet
sobie trzeba zasluzyc, i nikt z nas nie jest swiety. Ale jednak zasadniczo za
wychowywanie dzieci sa odpowiedzialni rodzice. I akurat w kwestiach savoir vivre
to ja sie jakos nie poczuwam do wychowywania jakichs dzieci oprocz wlasnego )).

Nie, nie chcialabym, zeby mojemu dziecku ktos zwracal uwage, ze przerywa
mowiacemu w pol slowa, a kiedy ono powie, ze mama tez tak czasem robi, to robil
wyklad na temat braku dobrego wychowania mamy )).

[nati1011]

))

Sądzę, że w zupęłnośći wystarczy stwiedzenie, ze tata na pewno nie
naplułby na zjeżdżalnię. Bez wdawania sie w szczegóły i wykłady ))

[verdana]

E, ja sadze, ze spokojnie mozna powiedzieć dziecku, że pluc w
miejscaqch publicznych jest nieładnie, nawet jesli ono twierdzi, ze
tata pluje. Owszem, nie jestem za tym, by mówic, ze tata źle robi,
ale wycofywać się z twierdzenia, że pluć nie nalezy, aby nie
podwazać rodzicielskiego autorytetu? Zreszta plucie w miejscach
publicznych to jednak coś więcej, niż tylko brak manier.

[isma]

No, wiec powiedzenie, ze moze i tata pluje, ale na zjezdzalnie by nie naplul,
jest akurat: pozwala uratowac autorytet taty )), bo on wprawdzie pluje, ale w
innych, nie az tak nagannych przypadkach )), oraz jednoczesnie osiagnac
pozadany dorazny skutek w postaci powstrzymania sie dziecka od plucia.

Jak dobrze pojdzie )).

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> ))
>
> Sądzę, że w zupęłnośći wystarczy stwiedzenie, ze tata na pewno nie
> naplułby na zjeżdżalnię. Bez wdawania sie w szczegóły i
wykłady ))

A może lepiej nie ryzykowac takiego stwierdzenia)) ("tatuś zawsze
pluje na zjeżdżalnię, a mama smarka na hustawki")

Ale serio: chyba rzeczywiście to najlepsza odpowiedź
>

[dominikjandomin]

mamalgosia napisała:

> nati1011 napisała:
>
> > dziwna ta reakcja matki. Może wiedziała?
> Oczywiście i mnie to przyszło do głowy. Tylko, że gdyby wiedziała,
> to dlaczego dziewczyna tak by się broniła przed powiedzeniem jej?
> Czyżby jej mama zakazała sprawę nagłaśniać?

Możliwe, ze wiedziała i chce sprawę wyciszyć, poświęcając córkę. Niestety, bywa
i to zbyt często.

Może wiedziała z innego źródla niż córka?

A może jednak to kłamstwo i matka wiedziała, ze się córce to zdarza? Mozliwości
masz wiele... (wiem, ze to mało pomocne).


> > Moim zdaniem - powinnaś sprawę załatwić do końca. Przynajmniej
> > przypilnować. Jeżlei nie bedzie widać reakcji matki - to tak w
> > sumieniu - nawet podpisane oświadczenie chyba nie pomoże.
> Właśnie nie wiem. Na razie w sumieniu nic nie czuję. Nie wiem, cyż
> jednak decyzja rzeczywiście nie powinna należeć do matki?

Czy matka jest właścicielką dziecka, ze ma prawo podjąć decyzje nie robienia
nic? Niby nie, ale tak się często dzieje...

Ot, dzieci molestowane czy katowane w rodzinach... Inni w rodzinie wiedzą, ale
milczą, bo bardziej solidaryzują sie z katem niż z ofiarą. Albo mają moralność
pani Dulskiej...

Wiem, łatwo pisać, gdy się siedzi przy internecie...

[dominikjandomin]

mamalgosia napisała:

> W przerwie konferencyjnej.
> 1) Jak skrytykować dane zachowanie, nie podważając autorytetu
> rodziców.
> Konkretny przykład: Dziecko (około 5 letnie) na placu zabaw pluje na
> zjeżdżalnię. Zwracam mu uwagę, że dzieci się pobrudzą itp. Na co on
> odchodzi i spluwa na ławki, huśtawki. Znowu zwracam uwagę, na co on:
> - Mój tatuś też tak robi. Jak jedziemy samochodem, to spluwa przez
> okno.

Przepraszam, ale uważam bezczelnie, ze na autorytet trzeba sobie zapracować. Ci
rodzice i tak go nie mają...

> 2) Co zrobić, jeśli nieletnia osoba powierzy w tajemnicy coś, co
> jest przestępstwem. Płacze i rozpacza na samo wspomnienie o rozmowie
> z rodzicami. Z jednej strony: zaufała i zostanie zawiedziona. Z
> drugiej: rodzic musi takie rzeczy wiedzieć.

Dlaczego płacze i rozpacza na wspomnienie o rozmowie z rodzicami? Może to też
jest problem? I chyba jest...

Zależy zresztą, jakie rzeczy, czy coś było jednorazowe, czy stałe. Czy trwa i
będzie trwać? I czy powiedzenie rodzicom zmieni sytuacje na plus? Nawet mimo
chwilowej niewygody dla dziecka?

Tak sobie wspominam pewnego naukowca, co badał dziecięcą prostytucję. W dwóch
przypadkach poinformował rodziców (aby wiedzieli, co się dzieje w ich rodzinnym
pensjonacie, jacy goście przyjeżdżają i po co). W jednym przywiózł chłopaka do
Polski i umieścił w szpitalu...

>No i trzecia strona: czy
> jest obowiązek zgłoszenia na policji? ( z tego co wiem, to nie, ale
> poprawcie mnie jeśli jest inaczej).

Z tego co wiem, to chyba tak... Zależy, jak pewne masz informacje. tajenie
niekiedy to współudział.

cd

[mamalgosia]

Może to kogoś interesuje, więc tylko krótko napiszę: w sprawie dziewczyny było
wszczęte dochodzenie. okazało się, że skłamała

Ręce opadają