wspólnota

[mama_kasia]

Potrzebuję ogólnie i szczegółowo, co kto myśli, co komu
do głowy przychodzi.
Po co jest wspólnota? Chodzi mi o wspólnoty, małe grupy ludzi,
przykościelne. Co ją powinno łączyć? Po co ludzie mają się
w takiej wspólnocie spotykać?
Czy trudności we wspólnocie są naturalną sprawą?
Co jest na zewnątrz (dla innych ludzi) oznaką, że oto
chrześcijnaie, wspólnota, która przynosi dobre owoce? To
ostatnie pytanie szczególnie do tych, którzy nie są we wspólnocie.
Czy jakoś dostrzegacie "wychodzące" z niej dobro, czy widzicie
w tym twarz Jezusa?
Mile widziane też cytaty biblijne, wypowiedzi o wspólnocie
mądrych ludzi.
Szeroko, ale bardzo potrzebuję Waszych myśli

[nordynka1]

we wspólnocie spotykają się ludzie, którzy chcą 'wierzyć na serio'
swiadomie, iść głębiej i dalej,łączy ich to samo pragnienie pójścia
w głąb i wspólne pokonywanie trudów drogi - razem jest owocniej (nie
raźniej nie łatwiej, mysle ze owocniej to najwłaściwsze słowo -
owoce moga być rózne tej wspólnej drogi - wzajemne niesienie się,
ubogacanie, wspólne wzrastanie)
sa dze ze to iz we wspólnocie sa trduności jest papierkiem
lakmusowym prawdy o jej drodze i osobach - jak sa to dobrze, jak ich
nie ma to trzeba się niepokoić że sobie mił egniazdko uwiliśmy. Jka
Bóg prowadzi wspólnotę i ona się Mu poddaje to ją tez oczyszcza i to
zwykle boli. Wspólnoty które dają największe owoce przeszły
wcześniej pustynię - niezrozumienie, odrzucenie, konflikty,
opuszczenia - różen rzeczy.
Nie wiem co jest oznaka na zewnątrz. Nie umiem na to odpowiedzieć.
Czasem nic nie widać na zewnątrz, a jak się zajrzy do środka to
pulsuje zycie. Czasem wspólnota jest w trkacie kształotwania się
charyzmatu i tez nie za wiele widac na zewnątrz. Ogólnie myślę ze im
bardziej atrakcyjnie to z zewnątrz wygląda tym...gorzej. Do
wspólnoty prowadzi Bóg i nie jej członkom sie starać o to
by 'wyglądac dobrze' na zewnątrz.
Im mniej działania ludzkiego tym wyraźniej widać we wspólnoicie
Twarz Jezusa. Im bardzoej oddana prowadzeniu przez Boga tym Jego
twarz lepiej widoczna.

Luźno i szeroko..to co mi do głowy przychodzi. Może wspólnie to
uszczegółowimy

[mama_kasia]

Szczerze Ci powiem, Nordynko, że aż się wzruszyłam...

Wydaje mi się czasami, że niemożliwe jest, aby
Bóg poprowadził oczyszczenie wspólnoty, nie gubiąc przy tym ludzi.
No, wiem, brak wiary, ale to czasami. Wspólnota jest zbiorem
ludzi, jednostek, z różnym doświadczeniem życia, wiary.
Jak przychodzi to oczyszczenie, to jest wrażenie, że wszystko się
zaraz rozpadnie.

[nordynka1]

> Wydaje mi się czasami, że niemożliwe jest, aby
> Bóg poprowadził oczyszczenie wspólnoty, nie gubiąc przy tym ludzi.

nie wiem czy chodzi Ci o wykruszenie sie kogoś ze wspólnoty, czy o
odejście od wiary, Kościoła?
widziałam i to i to...

żal w obu przypadkach, ale sadzę, że jeśli jest nam żal odejścia
kogoś ze wspólnoty to nie ufamy Bogu - jak piszesz - i usiłujemy
budować tę wspólnotę po swojemu
ludzie są tak rózni i tak rózne sa ich drogi do Niego..
jeśli w wyniku trudności we wspólnocie ktoś odchodzi z Kościoła to
jest trduniej, ale i tak i tak nam pozostaje jedynie (aż )
modlitwa

może nam się zdawać, że się ktoś 'zgubił' ale może to będzie
początkiem jego dalszej drogi?

tylko zadaje pytanie, nie oczekuję odpowiedzi

[mama_kasia]

I jeszcze mi przyszło do głowy. Jeśli w wyniku takiego
oczyszczania, dochodzi do rozpadu, odejść, ale jednak ktoś
zostaje, to z zewnątrz wydaje się - o, popatrzcie, coś z nimi
było nie tak; miałem rację, to nie może być z Boga. To burzenie i
tchnienie nowego strasznie wygląda i od środka, i od zewnątrz.
Właśnie, wygląda, jakby miało się rozpaść, bo nie powinno było
istnieć. Ciężko wtedy dostrzec pierwotne dobro.
Choć jestem przekonana, że oczyszczanie jest potrzebne

[nordynka1]

chciałam Ci jeszcze napisać (ale nie zdążyłam przed weekendem ),
że jak się robi porzadki to z poczatku wygląda to na totalny
bałagan.
Czytając i słuchając w kościele wczorajszych czytań przyszłaś mi do
głowy Ty i Twoja wspólnota...

[mama_kasia]

> Czytając i słuchając w kościele wczorajszych czytań przyszłaś mi do
> głowy Ty i Twoja wspólnota...

O tak, bardzo na czasie

[dominikjandomin]

Dla mnie, jak nie widać na zewnątrz, to wspólnota jest martwa. Wiara jest jak
świeca, albo stawia ją się, by świeciła, albo gasi, nie kryje pod korcem.

[mama_kasia]

Ale czy wystarczy, aby było widać w poszczególnych osobach, czy
musi to być jakieś dzieło (czy co innego; może masz na myśli jakieś
kokretny, będę wdzięczna za przykłady wspólnoty jako całości.
A może to zalezy od tzw. charyzmatu wspólnoty.

[dominikjandomin]

Różnie, zależy od wspólnoty. Choćby msza św. wspólnotowa, ale otwarta dla innych.

Możliwe dzieła podejmowane w miarę możliwości.

Coś, aby aktywny parafianin nie dowiadywał się o wspólnocie li tylko raz do roku
z raportu o działalności parafii - albo z wykazu na stronie parafialnej, ze coś
takiego działa.

[nordynka1]

z życia zakonów kontemlacyjnych nie widac wiele na zewnątrz, a
jednak to tam jest serce Kościoła.

znam wspólnotę która odkryła/-ywa , że jej charyzmnatem jest zycie
kontemplacyjne. Jej członkowie są osobami świeckimi więc pozostają w
świecie; mają rodziny pracę prowadza domy. Często spotykali się z
zarzutem że sa "za mało aktywni' żadnego dzieła nie podejmują.
Nie podejmują bo nie robią nic na siłę, ani na pokaz. Jestem
przekonana, ze gdyby nie był to pomysł Bozy, to daawno rozeszliby
się.

[aka21]

Jestem w konkretnej wsolnocie, bo tam znajduję wsparcie w drodze,
którą chciałam (chcieliśmy) realizować. Sami na to jestesmy
zdecydowanie za słabi. To jest mobilizacja i wzajemne niesienie się.
Po co? Chyba po to by choć trochę zbliżyć (a przynajmniej nie odejść
za daleko) od Boga. By spróbować odpowiedzieć na Jego miłość, by tym
doświadczeniem podzielić się z innymi. Dla mnie to pragnienie
dzielenia się jest chyba kluczowe. Nie potrafię ukrywać radości z
Tego spotkania i nią się nie dzielić. Samej może byłoby mi trudno,
razem łatwiej Każdy daje tyle ile może: odwagi czasu, zdolności.
Wszystko na miarę możliwości, w pełnej wolności i pozostali to
szanują (nie ma krytykowania we wspólnocie - trudne sprawe załatwia
się między zainteresowanymi, mamy wypracowaną taka drogę).
Dla mnie wspólnota jest jak rodzina. Poszczególnych osób się nie
wybiera, ale przyjmuje. Wspólnota jest bardzo duża (w wielu krajach
na całym świecie) Wspaniałe są takie wielkie zjazdy w Paray le
Monial we Francji, gdzie się spotykaja ludzie z różnych krajów,
kultur, ale mimo to potrafią się wspólnie modlić, jest to
braterstwo, to jest niesamowite doświadczenie (raz byłam na takim
spotkaniu) W obrębie lokalnym jest zwyczajnie jedni się lubią,
przyjaźnią inni nie Jedni mają takie poglądy polityczne inni inne,
ale to nie przeszkadza wspólnie spotykać się na modlitwie i
dzieleniu, choć po spotkaniu bywają burzliwe dyskusje). Wiemy co
nas łączy i chcemy się wspierać w tej drodze. Owoce są wielkie,
takie osobiste, ale i takie na zewnątrz Na naszym małopolskim
podwórku widzimy to szczególnie po organizowanych przez nas
rekolekcjach dla małżeństw "Miłość i Prawda". To nasza główna
działalność "na zewnątrz". Dajemy tak mało, a Bóg tak cudownie
przemienia i to nie tylko tych co przyjechali "na rekolekcje", ale i
nas
Nasza Wspólnota rodziła się długo, kiedyś się podzieliła, jedni
chcieli ewangelizować i modlić się tak jak umieją inni chcieli się
do tego najpierw przygotować. Ostała się ta pierwsza odnoga. Może
dlatego, że skoro żyjemy w tym świecie nie będąc z tego swiata to
jeśli choć troszkę (na miarę możliwośc) zaufamy Bogu to On nas
poprowadzi i nami się posłuży. Chcemy byś narzędziami w Jego rękach.
Jeszcze może pytanie skąd wiedzieć, że to ta wspólnota? My sobie
żartujemy, że skoro tu czuję radość, to to jest to miejsce. Chyba
coś w tym jest
A to, że niektórzy odchodzą, czasem po latach to jest normalne,
szukają swojej drogi. Ważne jednak, by nie być takim wiecznym
poszukiwaczem, by zdobyć się na odwagę podjęcia decyzji i przyjęcia
jej konsekwencji
To tak chaotycznie i w skrócie, bo z pracy.
Pzdr
aga