finanse

[mamalgosia]

Trochę chciałabym Was podpytać o następujące sprawy:
Czy Wasze dzieci znają sytuację finansową Waszej rodziny? Jak dalece?
Np jaka ona jest - w tym sensie, czy niedostatek/różnie/w
porządku/dostatek? A jak powinno być Waszym zdaniem - na ile powinna
to być sprawa jawna?

Dlaczego pytam.
Z wielu powodów. Jeden to taki, że niestety pamiętam kłótnie moich
rodziców z dzieciństwa - kłótnie o pieniądze. A właściwie o ich brak
na jakieś potrzebne rzeczy. Czyli zapada w pamięć. Nie wiem cyz
dlatego, że kłótnia, czy dlatego, że o pieniądze? Jedna z moich
uczennic (nastolatka czyli) wręcz pogardza swoimi rodzicami, bo oni
ciągle o pieniądzach - tłumaczyłam (choć nie znam tej rodziny), że
pewnie dlatego, że to taka pierwsza potrzeba. Bo ona by chciała, by
rodzice z nią rozmawiali o wierszach.
Drugi powód jest taki, że moje dzieci właśnie słyszą i nie wiem, czy
to jest dobrze. Nie, nie słyszą kłótni, bo my się z Mężem nie
kłócimy w ogóle, ale słyszą rozmowy. Np w sobotę dotknęła nas bardzo
naprawa samochodu; w wakacje dotknęło nas bardzo, bardzo moje
leczenie. Słyszą rozmowy i widzą konsekwencje (np szukałam dla
siebie zimowej kurtki, ale znalazłam ładną dopiero po sobocie -
czyli po naprawie samochodu - padło pytanie, dlaczego nie kupuję tej
kurtki, skoro szukałam, a jak znalazłam to wychodzę ze sklepu). W
tym sensie chyba muszą uczestniczyć, bo nie da się ukryć pewnych
spraw. Ale czy należy ukrywać?
Z drugiej strony nie wiem jak z ich znajomością wartości pieniądza.
Dostają od dziadków na drobne wydatki, mają pieniądze w portfelikach
i prawda jest taka, że czego sobie zapragną to mają - jakieś
słodyczowe kaprysy, napoje, lody - praktycznie mają w nadmiarze. Czy
tu powinnam też ograniczać? (skoro ich własne)

Jak rozwiązujecie te sprawy w Waszych domach? Czy uważacie, że jest
jakiś ogólny, dobry wzorzec? Czy jest on może zależny od sytuacji
majątkowej (no bo chyba dziecko 5letnie nie musi wiedzieć, że
rodzice mają lokaty na milion, albo że mają kredyty na 40 lat)
Boję się, że (jak zwykle! jak zwykle!!) nie sprecyzowałam pytania -
ale to trochę celowo, bo raczej interesuje mnie cały ten temat.
Materialistyczny wątek, wiem wiem, ale póki co jesteśmy na tym
świecie, który z samego ducha się nie składa...

[minerwamcg]

Przypomniała mi się rozmowa Emila z Profesorem w książce Ericha
Kaestnera "Emil i detektywi". Emil mówi tam, że w rodzinie Profesora
mało mówi się o pieniądzach, ponieważ jest ich dużo. U niego samego
zaś o pieniądzach mówi się dużo - bo jest ich mało. (Emila
wychowywała samotnie mama-fryzjerka).

[mamalgosia]

Bardzo to prawdziwe, co piszesz! (choć Emila jakoś nie lubię) Gdy
jest czas, ze mamy trochę lepszą sytuację finansową, to rzeczywiście
mówimy mniej - bo temat nie uwiera. Skoro trzeba coś kupić cyz za
coś zapłacić, a jest za co i jest czym - to po co o tym mówić.
Może to sedno...
Hmmm

[madziaq]

Bardzo prawdziwy ten cytat. Ja z doświadczenia własnego dzieciństwa mogę tylko
przestrzec przed powtarzaniem na każdym kroku "na to nas nie stać, na tamto nas
nie stać, to jest dla bogatych ludzi, a my jesteśmy biedni, do tego sklepu to
nawet nie wchodź, bo tam jest wszystko dla nas za drogie". Oczywiście wiadomo,
że jak rodzina ma pewne ograniczenia finansowe, a dziecko sobie zażyczy wakacje
na Majorce, bo kolega z klasy był, to trzeba wytłumaczyć, że to nie wchodzi w
grę, ale podkreślanie na każdym kroku, że rodzina jest biedna, powoduje dziwne
uczucia... Zwłaszcza, że rodzina głodem nigdy nie przymierała. Teraz sądzę, że
rodzice finansowo stoją powyżej średniej, a dalej "na nic ich nie stać"

[mader1]

Nasze dzieci wiedzą. One są starsze niż Twoje - bo Najmłodszy ma tyle lat, co
Twój Najstarszy, wiec może to trochę inaczej jest, ale... Staramy się tego nie
ukrywać. Wiedzą, że mamy kredyty i że je spłacamy ( oczywiście nie znają ich
dokłądnej wysokości i innych technicznych szczegółów) Staramy się z mężem
rozmowy na temat pieniędzy prowadzić rzeczowo i nie w ich obecności - czyli na
przykład na jakie wakacje nas stać i kiedy. One proponują czy proszą, my
mówimy, że musimy się naradzić i potem informujemy, że" tak" albo że "nie" i
dlaczego... Dzieci widzą, że czasem coś przymierzam czy nawet one coś chcą
przymierzyć i mówię - "bardzo ci (mi)ładnie, ale tego nie kupimy, bo jest za
drogie" ( ale możemy kupić coś innego) albo "w przyszłym miesiącu"
W ostatnie wakacje mieliśmy zaplanowany wspólny, dość drogi wyjazd na kilka dni.
Tak naprawdę od kilku lat dzieciaki chciały tam jechać. Większość tych
pieniędzy musieliśmy jednak wydać na leczenie Najmłodszego. Takie życie.
Wiedziały o tym. Człowiek jest ważniejszy niż wyjazd, staraliśmy się, żeby w
miejscu, w które pojechaliśmy też było im fajnie. I było.

Myślę, że w tym, co przytoczyła Minerwa jest sporo racji, jest naprawdę bardzo
dużo racji.

[mamalgosia]

a w czym Ci ładnie?

[mader1]

no czasem coś przymierzam i wyglądam lepiej niż zwykle )))))
i... czasem mogę to sobie kupić, a czasem " zapominam"

[mamalgosia]

a "lepiej niż zwykle", no to rozumiem To mi też się zdarza, bo to
pierwsze to nigdy

[godiva1]

Ja mam siedmiolatke i ona sie narazie nie interesuje. Ale my z
mezem nie rozmawiamy za duzo o finansach, bo akurat nie mamy w
planach wiekszych zakupow wiec temat: pieniadze sie rzadko pojawia.
Ani chyba ten temat specjalnie narazie nie interesuje.

[mamalgosia]

Czasem dla jednych "mniejszy" wydatek dla innych jest "większy".

A że temat jej nie interesuje... Własnie ja myślę, że dzieci i
młodzież ten temat właśnei nie interesuje. I dlatego pytam, cyz
romawiać o tym. Bo jak coś interesuje, to nie trzeba tematu
nakręcać, bo sami pytają, szukają, rozmawiają.

[godiva1]

Prawda, podejrzewam, ze za kilka lat Anie zacznie interesowac ile
mamy i co ile kosztuje, i dobrze - w koncu jak bedzie mloda kobieta
to bedzie musiala sama ukladac budzet i oszczedzac. Ale poki co, w
naszym gronie przyjaciol nikt nie zbankrutowal, nikt pracy nie
stracil, nikomu sie tak naprawde standard zycia nie zmienil mimo
kryzysu gospodarczego, wiec sie o pieniadzach nie mowi za duzo.

[ruda110]

Moja córeczka ma pięć lat i oczywiście, że nie ma poęcia o naszych
zobowiązaniach finansowych (tj. kredytach) czy ewentuanych
problemach w razie jakiś niespodziewanych zakupów, ale... No
właśnie, staramy się zwracać jej uwagę na sprawy finansów prosząc
np. by ząbki myła przy zamkniętej wodzie, gasiła światło gdy
wychodzi z pokoju i takie tam. Tłumaczymy, że dzięki temu zapłacimy
troszkę mniej i będziemy mogli sobie pozwolić na jakąś przyjemność.
Absolutnie unikamy obciążania ją problemami, ale uważam, że
adekwatnie do wieku można uczyć odpowiedzialnści

[mamalgosia]

mój Synek ma 3,5 i wie o kredytach

A ząbki przy zakręconej wodzie myjemy ze względów ekologicznych a
nie oszczędnościowych. To tak btw

[mama_kasia]

My walimy prosto z mostu. Przy dzieciach liczymy pieniądze.
Mówimy dzieciom, że coś jest drogie, inne tanie, że wolę czegoś
nie kupić, żeby kupić coś innego. Cieszę się przy nich, że coś
zarobiłam. Ot, tak zwyczajnie.

[mamalgosia]

Myślę, ze tak właśnie jest dobrze.

Mnie trochę przerażają te sytuacje, kiedy następuje coś nagłego,
nieprzewidzianego, na co własnie nie mamy pieniędzy. Wtedy dom staje
na głowie, praktycznie mówi się i myśli tylko o tym A zazwyczaj
jest to na "już" (z dnia na dzień dosłownie).

[ruda_kasia]

Moi rodzice nigdy nie mówili, nawet jak na coś nie było nas stać, dawali inne
wymówki niż brak kasy.
Potrafili zrobic mi huczna imprezę urodzinową (18-tka), a za parę dni do domu
przyszedł komornik...
Wesoło było
My mówimy, ale ale nie celowo do dzieci. Chyba że wymaga odpowiedzi: nie kupię
Ci bo...
Nasza sytuacja jest taka, że rzeczy, które chcą dzieci zwykle możemy kupić, ale
czasem odmawiamy, bo po co 15 lalka w domu.
Kiedy rozbiłam samochód i wyjazd na narty wisiał na włosku, baśka wiedziała, że
chodzi i o brak samochodu i pieniędzy. Ale - ostatnio się zawzięłam, że nie będę
się o nie troszczyć nie będę się martwic, skąd wezmę. W końcu mam ufać... I
powiem Wam, że dzieją się rzeczy niezwykłe. Pożyczyliśmy od kolegi 5000 zł. Mąż
bardzo chciał zmienić samochód, ja nie bardzo, ale się pogodziłam,
stwierdziałam, że nie będę narzekać, jak coś się stanie, to go sprzedamy
"bezkosztowo", bo był o te ok 5000 zł tańszy od ceny rynkowej. I oto mojemu
mężowi po półtora roku zapłacił klient, a wczoraj... policja złapała panią,
która oszukała mnie dwa lata temu i ukradła pieniądze. Ja już te pieniądze
"opłakałam" to było półtorej miesięcznej pensji i jeszcze wzięte z debetu, o
czym ta pani wiedziała. I sprawiedliwość dopadła ją na lotnisku... i wczoraj
odzyskałam 2700 zł. Czułam się jak kobieta, która znalazła drachmę... Ale
naprawdę - bardziej mi chodziło o to, żeby ta kobieta odczuła, że nie można tak
postępowac... może się udało. I jeszcze trochę, spłacimy cały dług. Tylko muszę
jakość "oddać" to, co mnie spotyka... liczę, że Pan da mi szansę.

[mamalgosia]

ruda_kasia napisała:

> Moi rodzice nigdy nie mówili, nawet jak na coś nie było nas stać,
dawali inne
> wymówki niż brak kasy.
Czy uważasz, ze tak było dobrze? Czy może było to jakieś chronienie
dziecka?


Nam też się czasem zdarzaja takie finansowe "drachmy". Na szczęście!
A jeszcze większe szczęście: wielu Dobrych Ludzi wokół nas.

[ruda_kasia]

Moi rodzice nigdy nie mówili, nawet jak na coś nie było nas stać,
> dawali inne
> > wymówki niż brak kasy.
> Czy uważasz, ze tak było dobrze? Czy może było to jakieś
chronienie
> dziecka?

Myslę, że to było chronienie dziecka, ale fatalne w skutkach.

[mamalgosia]

to znaczy?

P.S. 15 lalka

[mamalgosia]

jak to po co. Po to, po co jest 126 samochodzik

[a_weasley]

ruda_kasia napisała:

> naprawdę - bardziej mi chodziło o to, żeby ta
> kobieta odczuła, że nie można tak postępowac...
> może się udało.

O, sancta simplicitas! Naprawdę uważasz, że ktoś, kto bliźniego roluje na parę
kół, nie wie, że tak się nie robi?
Korzyść społeczna to jest taka, że daj Boże przez jakiś czas ona tego robić nie
będzie mogła, choćby chciała.

[ruda_kasia]

aż taka naiwna nie jestem, Arturze. A tak a propos tłumaczenie gdzie!!!
Chodziło mi raczej o to, że będzie wiedziała, że kiedyś się o nią sprawiedliwośc
może upomnieć. Że kradnąc dalej, nie bedzie miała poczucia bezkarności.
Oczywiście, rodzice za nią po raz kolejny zapłacili dług, ale to ona została
zatrzymana na lotnisku i przejechała się radiowozem kilkaset km oraz tłumaczyła
się mężowi, który ponoć o przekrętach zony nie wiedział. Jako prawnik w
gwałtowne "naprawy" i prostowanie ścieżek nie wierzę. Ale w to, że Pani już nie
będzie miała poczucia, że zawsze jej się uda - to miłe.

[a_weasley]

ruda_kasia napisała:

> aż taka naiwna nie jestem, Arturze.

Uff.

> A tak a propos tłumaczenie gdzie!!!

Tam, gdzie tłumaczenie "a propos". Jeszcze może renesans będę tłumaczył...

> Chodziło mi raczej o to, że będzie wiedziała, że kiedyś się
> o nią sprawiedliwośc może upomnieć.

A, chyba że tak.
Jakkolwiek równie dobre może uznać, że następnym razem trzeba kraść mądrzej.

[anndelumester]

Jak mówimy? Temat pojawia się chyba naturalnie i adekwatnie do
danych sytuacji. Czasami pojawiają się pytania ddoddatkowe związane
z lekturami, filmami czy sytuacjami życiowymi.
Syn wie, że pieniądze się zarabia, że towary i usługi kosztują, że
jest coś takiego jak hierarchia wydatków. I ze nie zawsze jest tak,
że można mieć wszystko na raz. Zdarza mi się mówic wprost, ze nie
stać mnie na to czy tamto.
Pojecie kredytu mieszkaniowego jest dla niego na razie abstrakcją,
ale mieliśmy z nim rozmowę nt. wakacji – że ze względu na jesienną
kumulację wydatków mieszkaniowych i okołomieszkaniowo- remontowych
doroczne wakacje w ciepłych krajach zostały przesunięte. Zdarzają
się też rozmowy nt. naszych samochodów czy innych „większych’
wydatków.

Staram się dawkować smrodek dydaktyczny w stylu „doceń jak tobie
jest dobrze, a inni…..” bo uważam ten chwyt retoryczny za okropny i
wolę gdy dziecko samo zastanowi się/uzasadni, czy faktycznie 5.
figurka Spidermana jest mu niezbędna do szczęścia. Jest też pula
rzeczy, o których syn wie, że tego ja czy ojciec mu nie kupimy, z
powodow, tak to nazwę, ideologicznych.

smrodek dydaktyczny i Spiderman

[mamalgosia]

A może właśnie ten smrodek nie jest taki smrodkowaty? Jak czytam
Twoją wypowiedź to uświadamiam sobei, że ja tego argumentu nie
używam prawie wcale (piszę "prawie", bo może użyłam a nie pamiętam).
A może jednak się powinno? Jakoś porównać - że np gdzieś głód, a ja
po każdym posiłku wyrzucam resztki? Gdzieś dziecko nie ma butów, a
oni mają bardzo dużo wszystkiego? Mam - chyba właśnei jak ty - opró
przed takim gadaniem - ale może ono nie byłoby takie całkiem od
zcapy?

BTW: ciekawe, że jedym do szczęścia potrzeba pięciu Spidermanów, a
innym nie trzeba ani jednego (za to odbijają sobie to na 200
wagonikach drewnianej kolejki)
I jeszcze BTW BTW - chciałabym by mi do szczęścia starczyło choćby
20 Spidermanów.

przepraszam

[mamalgosia]

za literówki, poprawię się (mam skostniałe dłonie, ale się rozgrzeją
zaraz). Szczególnie przepraszam za "TY" z małej litery(

[anndelumester]

Tzn ja mam na mysli wzbudzanie w dziecku (po)uczucia winy
niezawinionej...W koncu to ja /my kupujemy te buciki, Lego, my
placimy czsne za przeddszkole, szkole etc. my zapewnilismy taki a
nie inny byt - to nie zasługa dziecka (no moze pośrednia - bo
motorem do pracy i walki o byt bylo jednak dziecko) , ani tez nie
wina. Tak naprawde smródek sama sobie powinnam puszczac, czy
potrzeba mi entego pudru w złotym pudeleczku za xxxxx zeta czy nie
itp. albo moj mąz czy na pewno potrzebuje wszystkich swoich
samochodow na raz...
Mysle sobie ze co innego uwrazliwic dziecko, uczyc szanowac prace
swoją i cudzą, jedzenie , wodę , enrgie i ze nie kazdy ma cud miod
lux, a co innego palnąć mowę...

[ese1]

finansowe czy nie, na pewno kazdy z nas ma jakies problemy w rodzinie, a krzyk
czy klotnia nie sprzyjaja rozwiazywaniu problemow, ale sa wynikiem stresu czy
kwestia obciazania sie nawzajem odpowiedzialnoscia za dana sytuacje.
My rozmawiamy, nie klocimy sie w sensie podniesionego glosu czy nawet placzu.
A jezeli chodzi o stosunek dzieci do pieniadza, no coz... na razie mnie to
meczy, bo tak na prawde maja wszystko co chca, jak nie ja, to tatus ulega i
kupuje,.. na szczescie jak na razie ich zachcianki nie sa kosztowne. Mimo
wszystko brak jakiejs dyscypliny w tym obszarze, musimy nad tym popracowac. Za
male sa jeszcze na kieszonkowe

[mamalgosia]

ese1 napisała:

> finansowe czy nie, na pewno kazdy z nas ma jakies problemy w
rodzinie, a krzyk
> czy klotnia nie sprzyjaja rozwiazywaniu problemow, ale sa wynikiem
stresu czy
> kwestia obciazania sie nawzajem odpowiedzialnoscia za dana
sytuacje.
Alez o tym doskonale wiem - dlatego celowo nie chcę mówić o
kłótniach bo to jasne. Mówię o rozmowach - to już dla mnie mniej
jasne


A co do "ulegamy"...
Mnie osobiście bardzo cieszy jak mogę coś Dzieciom kupić. Bardzo,
bardzo lubię to robić. I tak się cieszę, że mam komu! Jesli więc
jest za co, to nie mam wyrzutów sumienia - choc może powinnam, co by
jednak ZA dużo nie mieli?

[ese1]

mamalgosia napisała:

choc może powinnam, co by
> jednak ZA dużo nie mieli?

hm... pamietam z dziecinstwa, kiedy prezenty byly dla mnie przynajmniej
rzadkoscia, jak czekalam na mikolaja, czy gwiazdke. te dni byly dla mnie zawsze
takie magiczne i wyczekane
a dzis, rozmawiam z corka o Mikolaju, no i w zasadzie co za roznica, jak ona
przynajmniej raz w tygodniu ma takiego 'mikolaja', tyle, ze bez podrzucania do
skarpety czy pod poduszke.
Tez sie ciesze, kiedy moge cos dzieciom kupic, tylko moje juz uwazaja ten
precedens za cos naturalnego co im sie nalezy....

[franula]

dla mnie jesli nie ma pieniędzy/ sa inne potrzeby to sprawa jest
jasna. Ale jak odmawaić jak pieniądze są ale ta dziesiąta lalka
kusi...

[ruda_kasia]

No może własnie wtedy uwrażliwiać, pokazując, że nie jest niezbędna,
a dziecko mogłoby - podzielić się z biedym, zrobic komuś prezent,
odłożyć na "dużą" rzecz typu rower, narty etc. Przeprowadziłam
kiedyś rozmowę z bardzo majętną koleżanką, która nawet potrafi kupić
dziecku nowe markowe ciuchy, bo się rok szkolny zaczął, choć ze
starych nie wyrósł i ma ich masę. Otóż ona kupuje dzieciom prezenty
bez opamiętania, kupuje dziecku wyłaćznie najdroższe ubrania bo... w
ddzieciństwie i młodosci rodzice nie pozwalali jej na szaleństwa.
Jako jedyna w klasie nosiła spodnie z bazaru a nie z markowego
sklepu i się wstydziła. Zatem ratuje dziecko przed traumą, której
być może nie miałoby i tak. I regularnie kłóci się ze swoim życiowym
partnerem, który uważa, że jak dziecko coś zepsuje, to jest zepsute,
nie trzeba natychmiast biec do sklepu kupować identycznej zabawki (z
czym ja się zgadzam, gdyż te zabawki nie są raczej tanie).

Ja wszelkie "prezenty" dla dzieci rozpatruję właśnie w ten sposób:
sobie też czasem kupuję coś bez okazji, niechże i one mają. Ale od
czasu do czasu.

markowe ciuchy

[mamalgosia]

Mam znajomą, która uważa, że młodzieży (ma trójkę dzieci: 19,17 i 14
lat) markowe ciuchy się należą. Z tego co wiem, to nawet te dzieci
nie naciskają na to specjalnie (no, może jeden z synów), a to ona
uważa, że nie można do szkoły pójść w dżinsach z bazaru lub
ze "sklepu dla nauczycieli"). Żeby było ciekawiej, to ona jest
bezrobotna, bezskutecznie od prawie roku szuka pracy, a mąż ma
firmę, która prosperowała kiedyś świetnie, ale obecnie nędza. Tak
wiec zdarzają się tygodnie kiedy liczą dosłownie każdy grosz (np idą
do sklepu dwa kilometry, bo tam jest tańszy chleb), zdarza się, że
pożyczają na opłaty. Ale nie wchodzi w grę kupienie 3 tańszych par
spodni za cenę jednych markowych.
Nie rozumiem tego zupełnie. Nie rozumiem podwójnie: po raz, że
naprawdę im sie nie przelewa, a po dwa to w ogóle nie rozumiem tej
potrzeby, mnie to się albo ciuch podoba albo nie, patrzę też na jego
praktyczną stronę (mader jeszcze patrzy czy jej w nim łednie ),
ale firma nie ma kompletnie znaczenia

[mmb]

A ja trochę rozumiem, w domu moich rodziców się nie przelewało i wiadomo było że
ubrania są ostatnią rzeczą w kolejce do kupienia.
Gdy dostałam swoją pierwszą wypłatę to prawie w całości ją wydałam na buty i
ciuchy. Do tej pory wolę sobie nic nie kupić niż kupić używane czy na bazarze.
Taka schiza z dzieciństwa, kiedy wszystkie rzeczy jakie miałam były po kimś.

[alinaw1]

Kiedyś strasznie się załamalam bo mój starszak miał pretensje, że
nie pracuję. A myślałam, ze docenia ten fakt: mieliśmy fajny,
szalony czas, nawet gdy już chodził do przedszkola. Przecież
zrezygnowałam z peniędzy/pracy/kariery tylko dla dzieci, a tu
tekst: "mamo, wszyscy moi koledzy mają pracujące mamy, a ty siedzisz
w domu, gotujesz, sprzątasz i nie zarabiasz pieniędzy, koledzy się
śmieją, ze nie masz auta"...
Nie wyobrażałam sobie, ze moje dziecko wychowywane w wierze i
ogromnym dystansie do dóbr materialnych- powie takie słowa. Ale z
perspektywy czasu widzę, że takie gorzkie wyznania były motywacją
dla mnie by rozmawiać z młodym na temat pieniędzy, pracy itd. Potem
zaczęłam przysłuchiwać sie rozmowom mojego syna z rówieśnikami. Czy
robicie to? Czy wiecie, że dzieciaki potrafią przechwalać się do
granic możliwośći o zarobkach taty, premii mamy, nowych lusterkach
do samochodu i lokatach pieniężnych? Musi być oGROMNE przygotowanie
aby dziecko, które nie jest wychowywane w kulcie supermarketu i
awansów, potrafiło się w tym znaleźć... Przecież jest bombardowane
reklamami, pokusami, rozmowami etc... Wzruszyłam sie jednak bardzo
gdy jakiś czas po tamtych pretensjach ("a inne mamy pracują!")
usłyszałam jak jakiś 8-9 latek mówił mojemu Stasiowi: A ja mam
Spidermana na baterie i dvd w pokoju (moje dziecko nawet własnego
pokoju nie ma)i playstation. A ty? Mój chłopczyna otwierał szeroko
oczy ze zdumienia i odpowiedział: A ja mam siostrę! Spłakałam się -
słowo daję.
Teraz uprzedziłam, ze prezenty świąteczne będą skromne. No i tu
oczywiście wchodzi sprawa św. Mikołaja (mama, nie martw się,
przecież elfy robią prezenty). Wytłumaczyłam, że na świecie jest
kryzys, giełdy spadają, firmy bankrutją, zastój etc... więc elfy też
mają kłopoty z dostawcami, materiałami, kontami.
Odkąd mój syn wie, że mamy problemy finansowe- stał się mniej
wymagający i np. frajdę sprawia mu wyjście do... Smyka tylko na
oglądanie zabawek. Tylko. Gasi światło, oszczędza wodę, no- serce
się raduje. W niedostatku też...Gorzej z młodą (mama, kupisz mi
pantofelki takie jak ma Marysia, no te z barbi)...

[mamalgosia]

alino, były tu już rozmowy o pracy zawodowej matek
contra "siedzenie" w domu, oj, chyba nie chcemy tego wywoływać

Natomiast zainteresowało mnie co innego - co to znaczy "ogromny
dystans do dóbr materialnych"? I czy on taki ogromny jest konieczny?
Ba: czy dobry?

[anndelumester]

>Czy wiecie, że dzieciaki potrafią przechwalać się do
> granic możliwośći o zarobkach taty, premii mamy, nowych lusterkach
> do samochodu i lokatach pieniężnych? Musi być oGROMNE
przygotowanie
> aby dziecko, które nie jest wychowywane w kulcie supermarketu i
> awansów, potrafiło się w tym znaleźć... Przecież jest bombardowane
> reklamami, pokusami, rozmowami etc...

Otóz jakis czas temu podczas wizyty u znajomych - spotkalam takie
dziecko lat 6. On sie musial caly czas porownywać, zasypywal mojego
syna i jego kolege (lat 5) sensacjami typu a ja mam nowe cos tam, a
ja mam to, a ja mam lepsze klocki, a ja mam wiecej. Szczytem byly
ogledziny butow przy wychodzeniu - co ciekawe, to dziecko mialo
zwyczajne "buty no name", i blyskawicznie zauwazylo jakiej marki
buty mają chlopaki, i musiało zaznaczyc ze maja brzydkie. Na
szczescie ani syn an jego kolega nie wiedzieli o co chodzi.
Tu juz moj mąz pozwolił sobie na uwagę w stosunku do mamy owego
chłopca, a pani ta twierdzila ze u nich w przedszkolu - normalnym,
panstwowym po prostu tak jest(!!!).
Przyznam, ze nie spotkalam sie z tym w naszym przedszkolu, które
jest prywatne , i gdzie czesne jest wysokie, a czesc rodzicow dosc
zamozna. Nie ma tematu, nie ma rewii mody czy zabawek. Nie ma
festiwalu rodzicow . Byc moze dlatego, ze nie ma jakis straszliwych
dysproporcji, byc moze jest to skrzywieni programowe przedszkola.
Nie wiem.
Nie jestm zwolenniczka w wychowaniu ani kultu mieciostwa, ani
skrajnego kontestowania dobr doczesnych. Myslę ze pokrzywić mozna
dziecko i jednym i drugim. Nie wymagalabym od dzieci ani od
mlodziezy racjonalizowania i doglebnego rozumienia naszych doroslych
decyzji ekonomicznych, rodzinnych , zawodowych , bo to sa wlasnie
nasze decyzje. I my, tylko my, musimy sie z nimi borykac.
Mam tylko nadzieje, ze moj syn nie bedzie mial do mnie wielkiego
zalu i nie wypomni mi/nam ze bylismy /jestsmy zyciowymi ofermami i
nie jestśmy w pierwszej 20 najbogatszych Polaków )))
A

Cytat a propos

[a_weasley]

Już miałem wpisać, ale coś mnie tknęło i sprawdziłem, że jużem był go na WwW
wkleił, pół roku temu.
O, tutaj.

mmb

[mamalgosia]

Nie znam przeszłosci tej osoby, być moze i ona ma coś takiego, co
sobie "odbija" w ten sposób, nie wiem.

Ale zwróciłąś uwagę na ważną rzecz: ubrania po kimś. Mi to nie
przeszkadza i jak dobrze się czuję w czymś i nie wygląda to
obskórnie, to śmiało moge nosić nawet po 6 osobach.
Natomiast myślę teraz o moim Młodszym. Ma 3,5 roku i wielkiej wagi
do ubiorów nie przywiązuje (jeśli nie jest to strój
policjanta/strażaka/żołnierza to i tak nie może go zachwycić), ale
jakoś tak intuicyjnie staramy się mu coś od czasu do czasu kupić -
choć potrzeby praktycznie nie ma, bo ma wszystko po bracie. Kupujemy
więc coś niepotrzebnego ale fajnego - żeby to było tylko jego

[madziaq]

Znam osobę, która nałogowo kupuje (sobie, nie dziecku) ciuchy, buty, torebki
itp. włąsnie dlatego, że w dzieciństwie rodzice żałowali jej pieniędzy na tego
typu rzeczy (nawet nie dlatego, że rodzina była bardzo biedna, po prostu "takie
zasady" i uważali, że jak uczennica ma, dajmy na to, jedne spodnie, jedną
spódnicę, jedne buty odpowiednie do pogody to wystarczy). Szczerze mówiąc, w
pełni rozumiem "efekt odbicia" gdy ta osoba zaczęła zarabiać własne pieniądze i
wreszcie nie musiała się wstydzić za swój wygląd.

finanse po amerykańsku

[zuzulek]

Nie mówię, że tak jest u mnie, ale podsłuchałam w amerykańskim protestanckim
radiu i mnie to zainteresowało.
Otóż, w audycji stwierdzono, że dziecko powinno zacząć pracę zarobkową
najpóźniej w wieku 12 lat, przy czym już 7-latki mogą wykonywac drobne prace za
drobne pieniądze.
Każde dziecko ich zdaniem powinno mieć swoje pieniądze podzielone na 3 części:
spending, giving i saving, czyli wydatki bieżące, oszczędności i - uwaga! -
datki. W ten sposób uczy się je wartości pieniądza, oszczędności i chojności.
Przyznam szczerze, podoba mi się to. Nie mam tylko pomysłu, jaką pracę mogłabym
znaleźć mojej 7 latce, o młodszych nie wspominając. A strasznie chciałaby już
zarabiać. Raz udało jej się zarobić dolara za przypilnowanie cudzego dziecka
przez 3 minuty (dziecko było w foteliku w samochodzie, a ona je zabawiała przez
szybę). Chodziła dumna jak paw.
Nie słyszałam tutaj dyskusji o tym, kto co ma i za ile. Słyszałam za to rozmowy
małolatów pt. "masz pracę?"

[alinaw1]

Nadal uważam- mimo głosów protestu, że dziecku (szczególnie temu
narażonemu na przechwałki i kult markek) należy w łagodny sposób
serwować (przykładem włsnym) właśnie ów dystans (w moim przypadku
jest ostatnio faktycznie ogromny)do spraw materialnych. Często np.
opowiadam synowi o moich podróżach po Azji i Afryce, o biednych
dzieciach jakie tam żyją, o ich marzeniach, które w kraju nad Wisłą
wydają się być trywialne (np. miska z jedzeniem albo długopis).
Młody zna naszą sytuacje finansową (oczywiście adekwatnie do pojęć 6-
latka), wie, że przeszliśmy ostatnio przez spiralę kredytu,
komornika, prawnika i różnych cudawianek związanych z zakupem
mieszkania, wieże musimy oszczędzać. Wczoraj byliśmy w domu kultury
na przedstawieniu. Zakończyło się tym, że św. Mikołaj rozdawał
dzieciom prezenty. Młodsza nie podeszła ze strachu, a starszy
honorowo postawił sprawę: Dostał juz rano pod poduszką prezent
(magazyn Spidermana za 7 zł), w przedszkolu będzie impreza
mikołajkowa jutro, a jeszcze spodziewa się czegoś pod choinką. Raz,
dwa, trzy. Trzy prezenty wystarczą, jest kryzys finansowy na
świecie, trzeba oszczędzać, więc on nie weźmie tego podarku. Nie
wziął choć był za darmo. No to nabrał chyba dystansu... Cha, cha,
cha!

[verdana]

Rodzina film oglada, więc chyba mogę...
Zgadzam się, ze dziecko powinno miecśswiadomość - w przyblizeniu -
sytuacji finansowej rodziny. I powinno miec dystans do posiadania,
dla samego posiadania. Tylko to trudno zrobic, aby nie przesadzić.
Mam wrazenie, że dziecko, ktore nie bierze od Mikolaja prezentu z
powodu kryzysu finansowego na świecie zostało juz
nadmiernie "zaprogramowane" - na poczucie winy. Jesli dziecko nie
potrafi zwyczajnie, spontanicznie ucieszyć sie z tego, że cos
dostaje, ale natychmiast zaczyna miec wyrzuty sumienia, ze inni nie
maja, a więc i ono nie powinno traci bardzo wiele z radości życia.
Jest tez powazne niebezpieczeństwo, ze wyrosnie na czlowieka, ktory
będzie sobie wszystkiego odmawial, a kazda rzecz poza
najpotrzebniejszym minimum bedzie go przyprawiała o poczucie winy.
Nie tędy droga - lepiej nauczyć dziecka pomagania innym, niż
rygorystycznego odmawiania sobie przyjemności. Ja bym sie tego
jednak bała. Prezent od Mikolaja nie powinien byc wyrzutem
sumienia...
Co do jeszcze poprzedniego postu - taka postawa "dziecko powinno
pracować" zupelnie do mnie nie przemawia. Bo dziecko na ogół
pracuje - uczy się, pomaga w domu. Tyle, ze uczy się je, ze praca
jako taka jest kompletnie niewazna, wazne jest tylko zrabianie i
tylko to jest cenione. reszta to czynnosci bez znaczenia. Brrr...

[minerwamcg]

> Mam wrazenie, że dziecko, ktore nie bierze od Mikolaja prezentu z
> powodu kryzysu finansowego na świecie zostało juz
> nadmiernie "zaprogramowane" - na poczucie winy.

Poczucie winy, czy poczucie odpowiedzialności? Nie muszę dostać
jeszcze jednego plastikowego cacka, obejdę się. Mam w domu górę
zabawek, co mi z tego, że będzie to góra jeszcze o pięć centymetrów
wyższa? Niech to dostanie ktoś, kto nie ma takiej góry, bardziej się
ucieszy.
Zagrożeniem dla dzisiejszych dzieci wydaje się raczej zachłanność i
przesyt związane z nadmierną podażą rzeczy, niż poczucie winy z
powodu ich posiadania.
Poza tym skąd poczucie winy? Dla ludzi wierzących rezygnacja nie
jest związana z poczuciem winy. Jest wyrzeczeniem, ofiarą, a może
też być radością i powodem do dumy.

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Zagrożeniem dla dzisiejszych dzieci wydaje się
> raczej zachłanność i przesyt związane z nadmierną
> podażą rzeczy, niż poczucie winy z powodu ich
> posiadania.
> Poza tym skąd poczucie winy?

A niechby nawet i było poczucie winy, i niechby to były zagrożenia równorzędne,
to i tak łatwiej odkręcić niż dokręcić.

[a_weasley]

zuzulek napisała:

> Raz udało jej się zarobić dolara za przypilnowanie
> cudzego dziecka przez 3 minuty (dziecko było
> w foteliku w samochodzie, a ona je zabawiała
> przez szybę).

Ciekawe, ile by wzięło za posiedzenie pół godziny z babcią.
W epoce późnego Gierka w "Świecie Młodych" dziewczyna opisywała swojego
siedmioletniego sąsiada chyba, który zarabiał na pożyczaniu swojego roweru
kolegom, złotówka za kółko.
W niczym nie obrażając Twojego dziecka ani owego Maćka (ciekawe swoją drogą, co
pan Maciej porabia obecnie, mając lat 37), mam nadzieję, że moje dzieci będą
takie przysługi wykonywały za darmo. Niech będzie, że chcę wychować frajerów.

[verdana]

Ja wychowałam frajerów i jestem z tego dumna.
A poczucie winy w zwiazku z posiadaniem czegokolwiek - to naprawde
nie jest dobre. Ja chodze w byle czym, nie kupuje kosmetyków, nie
kupuje sobie laptopa, ktory jest mi niezbędnie potrzebny do pracy ,
odmowilam tez przyjecia tegoz w prezencie, bo mam uczucie, ze na
mnie szkoda rzeczy i pieniedzy. gdy sobie kupie cokolwiek nie ciesze
sie, tylko mam wlasnie poczuci winy - jak moglam zmarnowac pieniadze
na siebie samą? Nie ciesze sie wlasciwie z niczego co mam z rzeczy
materialnych. Szkoda - nadmierne posiadanie to źle, ale brak
jakiejkolwiek radosci z dostania czy kupienia czegos - to wcale nie
lepiej.
Na innych wydaję duże sumy bez problemu.
Gdyby dziecko nie wzięło zabawki, bo po co mu kolejna - OK. Jesli
jej nie wzięło ze wzgledu na kryzys - to dla mnie jest to jednak o
krok za daleko.

[alinaw1]

Minerwa- wyjęłaś mi z ust to, co chciałam napisać. Ja u swego syna
nie widzę żadnego poczucia winy, żalu. On to zrobił bardzo
spontanicznie i nawet z radością! A mówienie o kryzysie? Krok za
daleko? Ej, bez przesady. Mnie to akurat rozśmieszyło (kiedyś
mówiłam mu o tym, że światowy kryzys dotarł też do krainy elfów),
było takie...no... na czasie. Moje dzieci nigdy nie żądały, nie
tupały, nie robily histerii w sprawie zakupów, zabawek, słodyczy. Co
więcej, starszego np. zadawala to, że czasem chodzimy do Smyka
na...oglądanie zabawek. I jemu to wystarcza. Nie jęczy, gdy
wychodzimy bez niczego...
A wracając do zarabiania w stylu amerykańskim. Wcale mnie to nie
przekonuje. Córka mojej znajomej, odkąd wrócila ze Stanów wszędzie
szuka pieniędzy, łacznie z negocjacjami z własną mamą: ile za zmycie
naczyń, ile za odkurzenie dywanu. Ma 17 lat, teraz nawet bierze
udział w jakimś programie dobroczynnym. Ucieszyłam się myśląc
naiwnie, że gorączka złota nieco osłabła. Ale okazało się, że
pracując tam darmowo zdobywa się jakieś punkty na coś tam...

[verdana]

Ja rozumiem, ze syn to robi bez zalu i nie przmuszony. Tylko on ma
sześć lat, a takie zjawiska, jak sama widzisz po 17-latce się
nasilaja.
przykład? Moj syn nie bardzo chce spotykac się z dziadkami, ktorzy
zwykle mu cos daja, bo maj juz jako nastolatek poczucie, ze mu się
to nie nalezy i z jakiej racji ma cokolwiek dostac bez okazji.
Najstarszy syn cierpi, ilekroć cos dostaje, bo "jemu to
niepotrzebne".
Poczucie winy rodzi się stopniowo. Samo poczucie winy to dobra
rzecz, o ile zawinilismy. Natomiast stałe poczucie, ze ja mam, a
inni nie i ze wobec tego ja tez nie powinienem miec niczemu nie
służy.
Jesli chodzi o obecny kryzys to rezygnacja z konsumpcji akurqt
przyczynia się jedynie do jego pogłębiania, niestety.