Doskonałość moralna

[atama]

Małgorzata Wałejko, "Tylko bądź", W drodze 2/2009:
"Zabieganie o doskonałość przed Bogiem i dla Boga jest pułapką b r a
k u p o k o r y, usilnym szukaniem możliwości mimo wszystko
odpłacenia się. Jednocześnie "wkładaniem" Boga w naszą ludzką miarę,
miarę "coś za coś": Jego miłość za poprawę, Jego bliskość za
dyscyplinę, moja świętość za doskonałość moralną".
Tymczasem ja ciągle się mocuję z wpojonym od dziecka religijnym
poczuciem winy, presją prawa i powinności. Jak radzicie sobie z
przekazywaniem dzieciom wiary w Boga, który miłosierdzie stawia
przed sprawiedliwością?

[minerwamcg]

Poruszyłaś bardzo ciekawy problem, który w dodatku sięga korzeniami
aż do ś.p. Lutra, bo zatrąca o zbawienie z wiary albo z uczynków.

Tymczasem z tego co słyszę, to ani protestanci ani katolicy nie
stawiają tu alternatywy rozłącznej. I jedni i drudzy uważają, że
wiara bez uczynków jest martwa, a bez wiary nie można się Bogu
podobać.

Tymczasem jest poważna pokusa, żeby iść w jedną stronę albo w drugą -
i mamy albo takich, którzy uważają, że Szef odwali za nich wszystko
i zbawi wszystkich za darmo cokolwiek by robili, albo takich, którzy
traktują Boga jak skup butelek - oddaję tyle, tyle się należy,
proszę pokwitować.
Ci drudzy zresztą bynajmniej nie są tak cyniczni - najczęściej są to
bardzo nieszczęśliwi skrupulanci, stający na uszach, żeby wobec Boga
być "w porządku", roztrząsający każdą spowiedź, czy może nie było w
niej o jednego westchnienia za mało, więc nie został spełniony
warunek żalu za grzechy, albo czy skoro się nie powiedziało, że się
jadło skwarki w piątek, to spowiedź nie była świętokradzka.
Według mnie pierwsza postawa jest obraźliwa dla Szefa, bo traktuje
Go jak dobrotliwego idiotę, który pozwala z siebie drwić, a druga
jest przejawem diabelskiej pychy, uważającej, że jeśli się
postaramy, możemy zbawić się sami, a Pan Bóg tylko przybije pod tym
pieczątkę.
Tymczasem sprawę na zdrowym poziomie postawił Szef we własnej
Osobie, mówiąc o sługach nieużytecznych. I któryś święty, nie wiem
który, bo przypisywano to zdanie połowie nieba od św. Tomasza z
Akwinu począwszy, na Maksymilianie skończywszy: "Rób tak, jakby
wszystko zależało od ciebie, a rezultatów oczekuj od miłosierdzia
Bożego".

[maadzik3]

Problem faktycznie ciekawy, wszechstronnie dyskutowany, od paru lat (chyba
2000???) jest jekies plus minus wspolne protestancko-katolickie stanowisko.
Co do - kluczowego w luteranizmie - zbawienia z laski przez wiare serdecznie
polecam rozwazania Bonhoeffera o lasce drogiej i lasce taniej. Nie bede
streszczac bo po pierwsze akurat jestem w biegu a poza tym tekst (przepiekny)
jest napisany w sposob tak skondensowany ze obawiam sie ze strescic sie go bez
wypaczenia nie da.

[minerwamcg]

A jest, jest - Wspólna Deklaracja o Usprawiedliwieniu, podpisana 31
października 1999.

[maadzik3]

O, dzieki. Wiedzialam ze cos jest ale nie pamietalam, a nie mialam czasu szukac.
Lece dalej

[kudyn]

W pierwszej kolejności czytamy Biblię, rozmawiamy, przyglądamy się postawie
Jezusa. I komunikujemy im wielokrotnie i na różne sposoby, że na miłość Boga, na
naszą miłość nie muszą zasługiwać. Że kochamy je zawsze, wszędzie i niezależnie
od tego co robią. Ale w moim rozumieniu, musi to Bóg potwierdzić w sercu moich
dzieci. Nasze starania mogą tylko do tego podprowadzić.
Dla mnie to był taki swoisty przewrót kopernikański i to było moje nawrócenie.

[mmb]

Może nie do końca w temacie ale ostatnio czytałam artykuł o szukaniu
doskonałości na ziemi który bardzo mi się spodobał:

:Mateusz Wichary: "Niebo będzie w niebie.":

"Może to brzmi jak oczywistość, niemniej niebo będzie w niebie. I w związku z
tym, wszystko, co się z niebem łączy, również będzie właśnie w niebie. Czyli
wszelka doskonałość; absolutne szczęście, całkowity brak problemów. To wszystko
będzie w niebie, a nie na ziemi, bo niebo będzie w niebie.

Czasem oczekując na pewne ważne decyzje w naszym życiu pomimo owej oczywistości
faktu, że niebo będzie w niebie, zaczynamy się zachowywać w taki sposób,
jakbyśmy oczekiwali na niebo na ziemi. Innymi słowy, mylimy je z niebem. Na
przykład, są zbory, które mogą mylić niebo ze zbudowaniem czy kupieniem kaplicy.
Wtedy, mówią, rozwiążą się wszystkie nasze problemy. A to przecież nieprawda.
Czasem również jako zbory czy nawet okręgi mamy jakaś sprawę, która szczególnie
nam doskwiera, jakiś problem, który bardzo mocno nas uwiera. I też jakoś nam się
zaczyna wydawać, że jak już to coś pchniemy, czy rozwiążemy, to będzie niebo na
ziemi.

...

Jakaś siostra, która bardzo oczekuje na męża, może sobie myśleć: tylko jego mi
brakuje do pełni szczęścia. Oczywiście, to nieprawda. Samotność ma swoje
problemy i małżeństwo ma swoje. Po prostu owa siostra jeszcze ich nie widzi, a
brak, który odczuwa, sprawia, że ma zupełnie nierealistyczne spojrzenie na
świat. Podobnie sprawa może wyglądać z oczekiwaną z utęsknieniem pracą,
szczególnie, gdy jesteśmy bezrobotni. Wtedy, myślimy sobie, wszystko się zmieni
w 100%. I znów, to nieprawda. Bezrobocie ma swoje problemy i bycie pracownikiem,
czy nawet szefem, również. Albo, nowe mieszkanie. Młode małżeństwo może
oczekiwać na nie bardzo mocno. Szczególnie, kiedy to ich wymarzony własny kąt.
Wtedy, myślą sobie, wszystko się jakoś ułoży. I znów, to nieprawda. Nie wszystko.

...
Znów chrześcijanie dłużej wierzący mogą wyczekiwać na jakiś punkt zwrotny w swym
życiu. Może tęsknią do zupełnej bezgrzeszności; mają wielkie pragnienie bycia
zupełnie świętym i oddanym Bogu. I szukają sposobu, by tak właśnie się zaczęło w
ich życiu dziać. To może sprawić, że zaczną słuchać osób, które będą ich
namawiać do przeżycia chrztu w Duchu Świętym, czy tez wzywać do napełnienia się
Duchem. Wtedy, obiecuje im się, wszystko się zmieni. Zaczniesz być tak święty
jak jeszcze nigdy nie byłeś (czy byłaś). Zapanuje w Twoim życiu wreszcie
prawdziwa doskonałość świętości. To znów, oczywiście kłamstwo. Uwolnienie od
tego ciała śmierci nastąpi dopiero, gdy Chrystus powróci; niebo będzie w niebie.

Oczywiście, te kroki, czy chwile, które opisałem w bardzo istotny sposób ZMIENIĄ
bądź mogą zmienić nas i nasze życie. Nowa kaplica z pewnością jest wspaniałym
narzędziem, które Bóg może użyć aby rozkrzewiać szerzej Ewangelię; które ułatwia
nam głoszenie, oraz w końcu, które daje nam radość i umożliwia np. dłuższe
społeczności, czy organizowanie różnych zborowych wydarzeń w tygodniu.
Rozwiązanie jakiegoś palącego problemu z pewnością oczyszcza kościół i daje
fundament pod budowanie czegoś nowego. Przełamanie snu duchowego w zborze
niewątpliwie sprawi, że zaczniemy doświadczać nowych, wspaniałych
błogosławieństw. Małżeństwo znów, poza decyzją o zaufaniu Chrystusowi, jest
prawdopodobnie najbardziej brzemienną w skutki decyzją życia. Nowa praca czy
nowe mieszkanie jest wspaniałym źródłem radości a przede wszystkim w oczywisty
sposób pomaga nam żyć. Chrzest czy doświadczenie Bożej bliskości w jakiś
szczególny sposób to również doświadczenia, które kształtują bardzo wyraźnie
nasze życie.

Czy pamiętamy jednak, że niebo będzie w niebie? Czy pamiętamy, że pomimo
niewątpliwej wartości tych wszystkich wydarzeń one nie są odpowiedzią na
wszystkie problemy? Że nie sprawią, że pozbędziemy całkowicie się bólu,
cierpienia, rozczarowań, grzechu w naszym sercu, problemów i w końcu
konieczności ciągłego wyczekiwania na to miejsce, gdzie właśnie tego wszystkiego
- w odróżnieniu od ziemi - już doświadczać nie będziemy?

Jeśli o tym nie pamiętamy, to żyjemy fikcją. Czyli karmimy się złudnymi
nadziejami, "pobożnymi życzeniami"; naiwnymi i nie mającymi nic wspólnego z Bożą
prawdą ckliwymi myślami, które wcale się Bogu nie podobają, bo są cukierkową,
nie mającą zbyt wiele wspólnego z prawdziwym chrześcijaństwem bajeczką; są
oczekiwaniem na drogę na skróty, które nie ma. Niebo będzie w niebie, a teraz
jesteśmy na ziemi, i doświadczamy tego wszystkiego, co się z ziemią wiąże.

Oczywiście, mamy prawo oczekiwać od Boga, że będzie lepiej. Że będzie nas
zmieniał; że będzie rozwijał nasze zbory; że będzie czuwał nad naszym życiem; że
będzie nas prowadził, i przekształcał mocą Ewangelii Chrystusowej i swego Ducha.
Mamy prawo oczekiwać na Boże działanie. Mamy prawo, i zaszczyt i wielki
przywilej prosić Boga o Jego ingerencję, i posiadamy wspaniałe obietnice, że
prawdziwie słucha nas, i chce słuchać, i chce odpowiadać i zmieniać świat
poprzez nasze modlitwy. Niemniej, niebo będzie w niebie.

Cały artykuł: www.protestanci.org/artykuly/art42.php


--
www.szukającBoga.pl

[mader1]

To bardzo pożyteczny tekst. Bliskie są mi słowa "
Uwolnienie od
> tego ciała śmierci nastąpi dopiero, gdy Chrystus powróci; niebo będzie w niebie"

Doznałam w swoim życiu dużo łaski od Boga. Stało się tak, że przepełniona
wdzięcznością wobec tego, co uczynił, myślałam, że od tamtej chwili wszystko
będzie bardziej proste. No niestety, przyszło rozczarowanie samą sobą.Problemy
ze sobą wciąż i wciąż trzeba pokonywać, a w miejsce jednych problemów, grzechów,
cierpień przychodzą następne... Świetny tekst

dobry, lepszy, doskonały...

[mader1]

O doskonałości to nie będę pisać, bo to mnie nie dotyczy
No ale jest ten ból, że tak trudno być dobrym. Ktoś miał tu na forum ładną
sygnaturkę,z której dowiedziałam się, że nie jest trudno być dobrym, wystarczy
tylko chcieć Szczęściarz Ja muszę wiele razy przełamywać się, pracować nad
sobą, przełamać lenistwo czy wygodnictwo. Przejść nad poczuciem skrzywdzenia. No
ale nie lubię też, gdy ktoś mówi " no taki po prostu jestem, nic nie poradzę",
zwłaszcza, gdy swoją postawą rani ludzi dookoła. Z poczuciem winy wyznaje, że
grzeszy i uważa, że to uprawnia go do czynienia tego nadal - przecież ostrzegał
Jest w tym pójście na łatwiznę.
Przeczytałam ostatnio poruszającą historię
www.dobranowina.com/dobranowina/lu_fesh_2.htm
i jak się ma do tej historii ta doskonałość czy niebo, które tu mielibyśmy
osiągnąć ?

[atama]

Dobry przykład do tego wątku.
Dalej w cytowanym przeze mnie artykule jest:
"Pragnienie bycia coraz lepszym i bardziej kochającym człowiekiem,
wysiłek przekraczania siebie są konieczne i ich nie należy negować,
lecz należy je z d e t r o n i z o w a ć: one nie mogą być
najważniejsze w naszej relacji z Bogiem".
Bardzo słusznie, ale jak to przekazać dzieciom? Kolekcjonowanie
dobrych uczynków, przykłady pobożnych świętych itp. jest tak kusząco
proste... I dość jeszcze powszechne niestety.

[isma]

Ale ten problem, ekhem, istnial od poczatku )).
"Oto my opuscilismy wszystko i poszlismy za Toba - coz wiec otrzymamy?" I Jezus,
jak najbardziej, roztacza przed pytajacym Piotrem bardzo zachecajaca wizje
wiekuistej stokrotnej nagrody )).

Tylko ze, no, pytanie jest, co to znaczy "wszystko". I otoz, "wszystko" to nie
znaczy "troche", a nawet "wiele". "Wszystko" to znaczy "wszystko". To nie chodzi
o kolekcjonowanie poboznych uczynkow albo umartwien. Chwile przedtem jest
rozmowa z bogatym mlodziencem, ktory przeciez poslusznie przestrzega przykazan,
a nawet troche wiecej - ale to nie wystarcza.
To chodzi o to, ze cale zycie ma byc radykalnym darem, ma byc pojsciem za
Chrystusem.
Niejeden pobozny swiety zachowywal sie czasem zgola niepoboznie, z tymze Piotrem
wlacznie.
Ale kierunek jego zyciu nadal Chrystus, i to sie liczy.

Jak dzieciom? A, u nas prosto poszlo. W ktorys Wielki Post czy Adwent byla
skarbonka na cukierki "za dobre uczynki". Zarobione cukierki potem skrupulatnie
zjadla, i naocznie sie przekonala, ze... nic nie zostalo. Ze wszystko, co
"uzbierane", sie kiedys wyczerpuje.
Teraz juz nie handlujemy )).

[mamalgosia]

A cukierki moich Chłopców zjadło samo Dzieciątko Jezus. Do dziś nie
umiemy sobie tego wytłumaczyć

[mader1]

Kolekcjonowanie dobrych uczynków nie jest takie proste, nie przesadzajmy ))
wiem, co piszę, bo po sobie wiem
Zadałaś trudne pytanie, bo my możemy pisać, co my chcemy ( jako rodzice)
osiągnąć, a co nasze dzieci z tego wyciągają, to dopiero one powiedzą, jak
zareflektują - pewnie już jako dorosłe.
Przede wszystkim, staram się, mocno się staram, żeby moją miłość do dzieci
pokazać, jako coś oczywistego, stałego, niezmiennego. Takie - " a ja Cię kocham,
nawet jak teraz nie jestem zadowolona z tego, co robisz". Oczywiście nie mówię
tego za każdym razem w spornej sytuacji- rozmawiamy rzeczowo.Staram się jednak,
gdy widze wątpliwość, upewnić dziecko w tym.Nigdy, nigdy nie daję do
zrozumienia, że przez jakąś przewinę możnaby moją miłość utracić. Mogę być
zawiedziona, smutna, mogę się wściec - ale pytana , mówię, że tak mnie jakiś
niecny czyn obszedł, bo kocham, bo zależy mi... Z tego też powodu jestem
ogromnie dumna, jak coś pójdzie dobrze...
Uczę też, że właśnie dlatego, ze ktoś kocha trzeba się postarać. To się u nas
mówi wprost. Nasze wady, rodziców, widać jak na dłoni, ale na pytanie, dlaczego
się bardziej staramy czy robimy coś dla bliskich, choć nie mamy siły czy czasu
mówimy " bo kochamy"... To wychodzi w wielu rozmowach, odpowiedziach na proste
pytania...w wielu sytuacjach. I jeszcze jedna ważna rzecz, którą słyszą nasze
dzieci - mówimy wprost, że nasza miłość do nich w momentach, gdy mocno i
wyraźnie ją czują, jest tylko chwilowym, drobnym odbiciem Miłości, tak wielkiej,
że niewyobrażalnej.
Tak robimy, tak mówimy. Natomiast czy nasze dzieci tak to czują ?

Trzeba się starać . Raczej nie kolekcjonujemy wielu postanowień. Ja jestem mocno
konkretna " coś jednego - proszę - a dobrze i żeby to był wysiłek " ( najlepiej
mający dużą szansę na powodzenie). Zamiast górnolotnego " będę pomagał mamie"
proszę o gorzej brzmiące " będę pamiętał o podlewaniu kwiatków". Bo to pomaganie
jakoś się rozmywa, a podlewanie jest konkretem i jest spora szansa, że się
utrwali i zostanie )))
Myślę, ze rozumieją, że trzeba się starać DLA a nie W ZAMIAN ZA

[minerwamcg]

Mądre jest to, co piszesz. W moim pokoleniu słowem "kocham" się w
domu nie szafowało, ale oboje z bratem jakoś tam czuliśmy, że gdyby
rodzice nas nie kochali, wisiałoby im, jak się zachowujemy.
I nie, chyba raczej nie karali nas "odbieraniem uczuć". Jak
narozrabialiśmy, gniewali się, czasem przylali, ale jakoś nigdy nie
przyszło nam do głowy, że mogliby nas nie kochać.

[mamalgosia]

Ze 20 lat temu właśnie myślałam, że trzeba być idealnym.
A ksiądz w Rzymie powiedział podczas homilii (ach, gdyby ci księża
wiedzieli, że ich się faktycznie słucha ), że nagrodą za dobre
życie jest... dobre życie. To mnie tak poruszyło, że do dziś
pamiętam te słowa (a było to w 1994 r), światło jakie wówczas było w
kościele, zapach ścian, blask posadzki.
Tak więc trzeba próbować być dobrym. I gdy się nie udaje - nie
wpadać w rozpacz. I gdy się udaje - nie wpadać w pychę

[atama]

I to jest właśnie najtrudniejsze... Jak mówić dzieciom o
wymaganiach, żeby nie przesadzić, żeby na nich nie koncentrować
całej uwagi? Jak uchronić dziecko przed wpadnięciem w pułapkę
kolekcjonowania dobrych uczynków. Wydaje mi się (może dlatego, że
sama takie wychowanie religijne odebrałam od podstawówki
poczynając), że taka praca nad sobą, żeby "być dobrym" jest jakby
bliższa codzienności. To taki sposób na wplecenie religii w życie.
Bardzo szybko wtedy zatraca się wolność dzieci bożych.
Mi chodzi o taki bardzo praktyczny wymiar - np. mówicie dzieciom o
tych nieszczęsnych dobrych uczynkach, czy w ogóle nie?

[mama_kasia]

> Mi chodzi o taki bardzo praktyczny wymiar - np. mówicie dzieciom o
> tych nieszczęsnych dobrych uczynkach, czy w ogóle nie?

Dzieci przynosiły postanowienia wielkopostne czy adwentowe
z religii. Syn od razu uznawał je za dziwactwa. Jeżeli już coś
postanawiał, to raczej modlitwę, dodatkowe praktyki religijne.
Córka już inaczej. Ona przejmuje się tym, co pani mówi
Jeśli sobie założy jakieś postawowienie czynienia dobrych
uczynków (które wyjdzie na religii, czy rekolekcjach), to ]
ją wspieram. Jednak sama raczej mówię o czynieniu dobra
tak ogólnie, o byciu dobrym, miłosiernym itd.

Jeszcze o tym im nie mówiłam, ale skłaniam się do zaproponowania
kształtowania pewnej cechy, zwróceniach uwagi na grzech i z
Bożą pomocą wychodzenie z niego. Tak, jak ja to słyszę w czasie
mojej spowiedzi. Ale to do każdego dziecka w innych słowach
muszę dotrzeć. To musi wyjść w trakcie codziennego życia

W pewnym wieku wyszła też konieczność przestawienia myślenia
dziecka z tego, że idę do kościoła, bo idzie cała rodzina, na idę,
bo to ja idę, ja(!) Ale to cały proces dorastania do bycia
osobnym człowiekiem.

[atama]

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za to, co piszecie. Może martwię się
na wyrost. W każdym razie - wyjdzie w praniu, czy sama bardziej
kocham niż się doskonalę. Jeśli bardziej kocham, to chyba naturalnie
przekażę to dzieciom...
Martwię się, żeby niechcący nie nastawić dzieci przeciw
katechetce/księdzu/babci, że mówią nie tak jak jest...
Dużej delikatności tu trzeba, co daj Boże

[kudyn]

Podobnie to widzę.
Staramy się uczyć odróżniać dobro od zła. Często też w wieczornym rachunku
sumienia, co dzisiaj było dobrego a co złego. Za dobro dziękujemy (a nie
chwalimy się za zło przepraszamy. O dobrych uczynkach też raczej ogólnie.

[minerwamcg]

Uważam, że dobre uczynki są... dobre. Współczesna pedagogika
odstępuje od mówienia dziecku "bądź coraz lepszy, pracuj nad sobą,
zmieniaj się" na rzecz "bądź jaki chcesz, bądź sobą, nie musisz się
zmieniać".
Być może jestem staroświecka, ale uważam, że chrześcijanin bez pracy
nad sobą i ciągłego poprawiania się - z miłości do Boga i ku
pożytkowi bliźnim - może się wypchać.

[anndelumester]

mamalgosia napisała:


> A ksiądz w Rzymie powiedział podczas homilii (ach, gdyby ci księża
> wiedzieli, że ich się faktycznie słucha ), że nagrodą za dobre
> życie jest... dobre życie.

Bo tak jest ))

[mamalgosia]

Ale dla mnie wtedy było to nie do pojęcia

[nati1011]

nie umiem nic napisac o doskonałości, bo nawet nie wiem co to
miąłoby być.

Dopiero niedawno dostrzegłam, ze Bóg to nie urzednik kontroli
skarbowej, który rozliczy mnie z każdej pomyłki i błędu. Sama sie
tego uczę. Raz lepiej raz gorzej. Powtarzam dzieciom, że je kocham.
I dlatego że kocham to wymagam, bo chcę by było im dobrze,
bezpiecznie, łatwiej... Mam nadzieję, zę zrozumieją.

Dla mnie takim kluczem było zrozumienie, ze 10 przykazań, to nie
zakazy Boga robienia paru przyjemnych rzeczy, ale drogowskaz jak
żyć, by to życie było dobre, uczciwe i pożyteczne dla mnie i innych.
Wtedy stało sie to prostsze. Ale nie łatwe.