Czy post musi mieć cel?

[atama]

U mnie zwykle miał, ale... No właśnie.

"Ksenia: – A czy post musi mieć w ogóle cel? To ciekawe. Zakochani
często robią dla siebie szalone rzeczy. On przepływa rzekę wpław,
żeby pokazać, jak ją kocha. Niby bez sensu, ale jaki mocny przekaz.
Czasem wystarczy symbol, że robię to dla Boga.

Być może z tej przyczyny, na tydzień przed niedzielą wielkanocną
studenci z Podgórza pójdą z ekstremalną drogą krzyżową. 40-
kilometrowy dystans z Krakowa do Kalwarii Zebrzydowskiej chcą
pokonać nocą, niezależnie od pogody.

Niekoniecznie po to, by coś zdobyć lub wygrać. Wystarczy prawdziwy
wysiłek".

tygodnik.onet.pl/32,0,22085,przepis_na_pustynie,artykul.html

[nati1011]

ależ to jest cel: z miłości.... może najważniejszy

[atama]

Cel rozumiem, jako coś, co chcę osiągnąć, do czego dążę...

[nati1011]

atama napisała:

> Cel rozumiem, jako coś, co chcę osiągnąć, do czego dążę...

Ale taki cel, to jest w odchudzaniu. Oczywiście mozna pościć w
intencji, ale głównie pości sie właśnie dla kogoś a nie dla siebie.

[mama_kasia]

Na zakończenie dzisiejszej jutrzni jest taka modlitwa:

"Panie, nasz Boże, daj nam przez święty post zacząć okres
pokuty, aby nasze wyrzeczenia umocniły nas do walki ze złym
duchem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna,
który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego,
Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen."

[atama]

No właśnie. Cel postu to umocnienie do walki ze złem.
Hartowanie ducha i ciała, by skuteczniej opierać się pokusom itd.

Umartwianie się z miłości? Tak po ludzku, ja bym się wcale nie
cieszyła, gdyby mój mąż dla mnie głodował czy inaczej się biczował...

[kudyn]

Ćwiczenie – jak w normalnym życiu potrzebujemy pokarmu, czasem leczenia,
gimnastyki, podobnie w duchowości
Walka duchowa – „Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się tylko modlitwą i
postem” (np. dzisiaj możemy zawalczyć o Mader)
Miłość – rezygnuję w pewnych rzeczy, żeby np. mieć więcej czasu dla…
Jałmużna – nie oszczędzam na poście, ale wspieram potrzebujących

[atama]

TAK.

> Miłość – rezygnuję w pewnych rzeczy, żeby np. mieć więcej czasu
dla…

Czy tylko taki aspekt wchodzi w rachubę dla tej miłości?

[kudyn]

Zdecydowanie nie, miłość jest twórcza.

Polecam Orędzie na Wielki Post 2009:
ekai.pl/papiez_mowi/x18326/oredzie-benedykta-xvi-na-wielki-post/

[atama]

Dziękuję za link!

Dla mnie ważne:
On sam daje tego przykład odpowiadając szatanowi, po 40 dniach
spędzonych na pustyni, że “nie samym chlebem żyje człowiek, lecz
każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mt 4, 4).
Celem prawdziwego postu jest zatem spożywanie “prawdziwego pokarmu”,
którym jest pełnienie woli Ojca (por. J 4, 34). Skoro więc Adam nie
posłuchał nakazu Boga, by “nie spożywać owocu z drzewa poznania
dobra i złego”, człowiek wierzący poprzez post pragnie z pokorą
zawierzyć się Bogu, ufając w Jego dobroć i miłosierdzie.
/ciach/
Również Ojcowie Kościoła mówią o mocy postu, która chroni przed
grzechem, tłumi pragnienia “starego Adama” i przeciera w sercach
ludzi wierzących drogę ku Bogu.

[nati1011]

Jezus tez pościł, a On chyba siły do walki ze złem nie potrzebował.

> Umartwianie się z miłości? Tak po ludzku, ja bym się wcale nie
> cieszyła, gdyby mój mąż dla mnie głodował czy inaczej się
biczował...


post a biczowanie to już 2 rózne bajki

[atama]

Biczowanie było trochę ironiczne. Chodziło mi o umartwianie.

[minerwamcg]

A miałabyś coś przeciwko temu, żeby z miłości do Ciebie zrezygnował
np. z obejrzenia meczu w telewizji, a za to poszedł z Tobą do
lekarza, żebyś nie czuła się samotna?
Jeżeli mąż nie ogląda meczów a Ty do lekarza chodzisz wyłącznie
sama, podstaw sobie inną rozrywkę i inne miejsce
O poście fajnie pisze Ojciec Leon jak zwykle na Wiara.pl.

[mama_kasia]

dziękuję za link

[atama]

To wszystko jest zrozumiałe i logiczne. Zastanawia mnie to zdanie z
przytoczonego na początku wątku artykułu:
> Niekoniecznie po to, by coś zdobyć lub wygrać. Wystarczy prawdziwy
wysiłek.

Jak napisał Kudyn, zapieramy się siebie, żeby:
- wzmocnić się duchowo,
- z miłości w sensie, rezygnuję z czegoś, żeby mieć czas, uwagę dla
Ciebie,
- dać bardziej potrzebującym
- zwalczać zło

Gdzie tu owo:
> Niekoniecznie po to, by coś zdobyć lub wygrać. Wystarczy prawdziwy
wysiłek.

[nati1011]

modlę się czesto o coś czy za kogoś, ale post przeważnie jest tak
sam dla siebie. I często właśnie ten zamiar, trud jest wiekszy niż
efekt postu... zwłaszcza w moim wydaniu, gdy posiłek do styta to
średnio co drugi dzień zaliczam

Off topic - ajajaj!

[minerwamcg]

No i wydaje mi się, że dzisiejszego ilościowego postu nie utrzymam.
Śniadanie zjadłam dość późno, a teraz gotując ziemniaki na obiad
poczułam takie ssanie, że wrąbałam kilka świeżo ugotowanych, z
cebulką i jogurtem. Wiem, że baba w siódmym miesiącu ma zwiększone
zapotrzebowanie na jedzenie, ale przecież nie ma już zachcianek! Mam
wrażenie, że nie dotrwam do kolacji, żeby się nie dożywić
Jedne wytłumaczenie, że małej jeszcze nie obowiązuje post i mogę ją
ze spokojnym sumieniem karmić przezłożyskowo

[dominikjandomin]

minerwamcg napisała:

> Wiem, że baba w siódmym miesiącu ma zwiększone
> zapotrzebowanie na jedzenie,

Na moje kobiet w stanie Błogosławionym post nie dotyczy.

A przy okazji - gratulacje z tejże okazji - jakoś przegapiłem wcześniejsze info...

[minerwamcg]

A bośmy się na początku nie przyznawali Jak Bóg da, pod koniec
kwietnia przybędzie nam Marysia... a z nią większe kompetencje do
wychowania w wierze

[nati1011]

post cieżarnych nie dotyczy, wstrzemięźliwość od miesa też
niekoniecznie.

ja dowiedziałam sie o tym po koszmarnej ciaży, i kilkunastu
spowiedziach z niezachowania postu

[anndelumester]

minerwamcg napisała:

> A bośmy się na początku nie przyznawali Jak Bóg da, pod koniec
> kwietnia przybędzie nam Marysia...

Marysia ! i to wiosenna !
Bardzo mi sie podoba,
bo to moje 3.imię

[atama]

Oj Minerwa! Jedz, jedz bez wyrzutów ) Marysia i tak się dopomni o
swoje

[twoj_aniol_stroz]

Minerwo, moja koleżanka będąc w 9 miesiącu ciązy o godzinie 23
wieczorem miała zachciankę na lody wiśniowe. Nie jakieś inne tylko
wiśniowe. Przyszły tatuś początkowo zgłosił sprzeciw, ale jak
zobaczył, że to nie przelewki to w końcu uległ i kilka minut po
pierwszej w nocy udał się w miasto na poszukiwania lodów
wiśniowych

[nati1011]

no z wiśniowymi to pewnie miał mały problem )

[minerwamcg]

Podobnie pisze Joanna Chmielewska...

"Też mi się przypomina przy okazji, że moja szwagierka, Jadwiga,
lekarz już chyba wtedy, na stażu, jednostka zrównoważona i
opanowana, miała wówczas podobny stosunek do cukierków miętowych.
Pochłaniała je bez chwili przerwy, a pojawienie się dna w pudełku
doprowadzało ją do stanu histerii. Kiedyś o drugiej w nocy Andrzej
pojechał na dworzec Główny po nowe pudełko, bo Jadwiga przestała
przypominać istotę ludzką, przeistoczyła się w dzikie zwierzę,
karmione miętówkami."
Autobiografia, tom 2.

Mnie się na ogół zachciewa fantę, która na szczęście jest artykułem
łatwo dostępnym i mozna ją kupić przez całą dobę na pobliskiej
stacji benzynowej

[nati1011]

ja zaczęłam w ciaży pić pepsi. Wcześniej nei znosiłąm ani coli ani
pepsi. Nawet jako dziecku mi nie smakowały. W ciaży piłam pasjami! I
wszycy sie na mnie o to wydzierali. A ja nie mogłam I niestety
do dzisiaj ją lubie

[mamalgosia]

Dla mnie celu nie musi mieć. Ale musi mieć sens

[atama]

Mamalgosiu napisz coś więcej, bo to ciekawe. Jak to rozumiesz?

[mamalgosia]

To rozumiem tak, że teleologia jest mi coraz bardziej obca. Że
wytyczanie celów coraz częściej wydaje mi się bezsensowne, bo
osiąganie ich albo nie zależy ode mnie, albo zależy - i jeśli
osiągnę, to wpadam w niezasłużony samozachwyt, a jeśli nie, to
rozpacz (zasłużoną?). Dlatego cele staram się stawiać już tylko na
papierze w pracy.
A w życiu próbuję znajdować sens. W małych czynnościach i w tych
wielkich.

Jesli pytasz o post, to dla mnie on ma sens - solidarność z Męką
Pana Jezusa, ćwiczenie siebie, pewne wyrzeczenie. Ale to na tu i
teraz. A co on przyniesie, tego nie wiem.

[atama]

Coś w tym "tu i teraz" jest. Myślę, że bardzo ważnego. W kółko
myśląc o założonym celu można się wykończyć, a przynajmniej osłabnąć
w dążeniu.
W życiu teoretycznie powinno być tak:
1. zakładam cel
2. koncentruję się na działaniu (tu i teraz)
3. okresowo sprawdzam, gdzie jestem i czy nie zmieniłam/em kierunku
4. kontroluję, czy cel osiągnięty, w jakim stopniu
5. wnioski dlaczego się udało, bądź nie

Przez większość czasu jesteśmy w pkt. 2, więc tu i teraz. Ale są
momenty założeń, podsumowań...
Czy da się to przełożyć na duchowość??? Nie wiem.

Dla mnie "cel" postu pojawia się kiedy wymyślam postanowienia. Teraz
wydaje mi się, że słowo "cel" nie jest do końca precyzyjne. Albo po
prostu tu nie pasuje.
W każdym razie, gdy zastanawiam się nad tym, z czego na ten okres
zrezygnować, co sobie dołożyć, jak rozłożyć akcenty, wtedy myślę nie
tyle o porządanych owocach ile o ćwiczeniu, pracy, którą chcę
podjąć. Przykładowo mniej internetu, zaoszczędzony w ten sposób
czas - na modlitwę. Sama modlitwa owocem nie jest. A jej owoców
założyć nie sposób. Tu się z Tobą zgadzam.

Ale umartwić się, żeby się umartwić? Dla Pana Boga, bo mu to miłe?
Coś mi tu nie pasuje... (nie twierdzę, że Ty tak akurat myślisz; po
prostu piszę tu jako kontynuację mojego zagmatwanego wywodu)

[mamalgosia]

ależ nie nie, nie mówię, że mam to poukładane. tak sobie głośno
myślałam, jak to odbieram, a i tak wszystko cały czas sie
kształtuje. Oczywiście umartwianie się dla umartwiania jest bez sensu

[mmb]

Dla mnie najważniejsze w poście jest pytanie dlaczego poszczę:
aby pokazać ludziom jaka jestem pobożna, schudnąć, czy po to by dla Boga
zrezygnować z czegoś co jest dla mnie cenne.

Prawdziwy post jest tylko wtedy - moim zdaniem - gdy chcę go rzeczywiście
ofiarować Bogu. Jezus dla nas zrezygnował z życia, zgodził się na niesamowite
cierpienie po to by nas ratować. Czy ja potrafię dla Niego zrezygnować z
czegokolwiek?

Post powinien moim zdaniem zawsze mieć cel: uświadomienie samej sobie jak jestem
grzeszna - jak wiele Bóg mi dał - i jak daleko jestem od Boga, gdy proste/małe
wyrzeczenia są dla mnie problemem.

[mmb]

Ciekawa akcja mająca na celu pogłębienie przeżywania czasu pasyjnego
www.7bez.pl/index.php?D=2

[atama]

Mmb, dziękuję za ten link

>W Księdze Izajasza 58,6-7 Pan Bóg mówi: „Lecz to jest post, w
którym mam upodobanie: że się rozwiązuje bezprawne więzy, że się
zrywa powrozy jarzma, wypuszcza na wolność uciśnionych i łamie
wszelkie jarzmo, że podzielisz twój chleb z głodnym i biednych
bezdomnych przyjmiesz do domu, gdy zobaczysz nagiego, przyodziejesz
go, a od swojego współbrata nie obrócisz się”.<

Nie ma tu umartwiania dla Pana. Wszystkie powyższe przynoszą jakieś
owoce w postaci realnej pomocy, wzmocnienia woli, wzrostu w
modlitwie itd. Post jest ze względu na Pana, ale czy DLA Niego? Czy
On potrzebuje mojego umartwienia, cierpienia, wyrzeczenia??
Chyba nie? On chce tego dla mnie i dla mojego brata. Dla mnie, żebym
miała wolność. Dla brata ten "chleb powszedni"...

Tak drążę, bo chcę zrozumieć. Szukam.
Dziękuję wszystkim, którzy piszą w tym wątku i wprowadzają światło

[mmb]

Po pierwsze dla mnie post - w znaczeniu ogólnie przyjętym, czyli odmawiania
sobie pokarmów czy innych przyjemności - nie jest sposobem złożenia ofiary
Bogu/przypodobania się mu (to mam w Jezusie Chrystusie który złożył w ofierze
swoje życie i dzięki temu nie muszę Bogu składać ofiar przebłagalnych o których
pisze Izajasz).
Stosując nawet największe umartwienia Ja nie jestem w stanie własnymi siłami
przybliżyć się do Niego.
Dla mnie post jest po by - z pomocą Bożą - uświadomić sobie jakie jeszcze
zniewolenia są w naszym życiu; uzaleznienie od kawy/TV/internetu, obżarstwo itp.
Próba samoograniczenia w jednym z tych obszarów powoduje że zdajemy sobie sprawę
jak bardzo jesteśmy w to uwikłani i chcemy się od tego uwolnić, czyli post ma
prowadzić do zauważenia własnych grzechów i pokuty a w zasadzie metanoi
(powstania nowego człowieka).
Tak rozumiany post ma służyć własnemu wzrostowi w wierze(czyli pościmy dla
siebie a nie dla Boga) a to o czym pisze Izajasz będzie owocem tego wzrostu
dowodem, że ten wzrost się dokonał

Ja uważam że modlitwa, post, obecność na nabożeństwie nie są niezbędne Bogu -
tylko nam. To my bez nich uschniemy

[nati1011]

niemal róznoczesnie napisałyśmy to samo

[mmb]

nati1011 napisała:

> niemal róznoczesnie napisałyśmy to samo

[atama]

O to, to!

[nati1011]

atama napisała:

Post jest ze względu na Pana, ale czy DLA Niego? Czy
> On potrzebuje mojego umartwienia, cierpienia, wyrzeczenia??
> Chyba nie? On chce tego dla mnie i dla mojego brata. Dla mnie,
żebym
> miała wolność. Dla brata ten "chleb powszedni"...

W ten sam sposób można spytać, czy Bogu potrzebne są nasze modlitwy,
zwłaszcza te powtarzane miesiącami, setki różańców, tysiące
klęknięć? Skoro przecież starczy Jego jedno skinienie. Dlaczego
czasem przychodzi z pomoca po jednym westchnieniu, a czasem potrzeba
lat modlitwy i trudu?

To nam potrzeba modlitwy i postu. Nawet jak modlisz się za brata, to
i tak najwięcej TY zyskujesz, bo modlac sie czy poszcząc jesteś
blisko Boga. I stajesz sie lepsza, wrażliwsza, łatwiej o dobro,
łatwiej oprzeć sie pokusie... Ale dla mnie to wspólna nazwa:
pragnienie Boga, dla siebie i dla innych, MIŁOŚĆ.

[isma]

Jakis czas temu wypisywalam z Rahnera:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=75478004&v=2&s=0
Ja mam jak Mamalgosia. Post nie ma celu. Post ma sens, jako czas, jako postawa
- ulomna, bezskuteczna, na ludzka miare - upodabniania sie do cierpiacego
Jezusa. To jest jakas forma dotkniecia tajemnicy kenozy - jedyna moze dostepna
czlowiekowi. Proba bezwarunkowego oddawania tego, co wydaje sie, ze "mamy".

[atama]

Czy tak się da? Czy to jest możliwe?
W tej zabieganej codzienności, z przeziębionymi ciągle dziećmi, z
pracą zawodową, zakupami, rachunkami, telefonami,...?
Ogołocić się aż do dotknięcia tajemnicy...

[ekan13]

Właśnie wtedy ma najwiekszy sens. jesli ktoś jest na pustyni, nie potrzebuje pustyni. W całym tyglu codzienności trzeba znaleźć miejsce na swoją własną pustynie z Bogiem.
Kiedy jestem głodna, to wiem dlaczego i z automatu przełączam się na Boga. Kiedy nie bombarduje mnie telewizja i mam zamiast niej czas na sięgnięcie po Biblie, to ma sens, ale kiedy zamiast tego siegam po gazetę z plotkami, to nie wazne już czy telewizor jest właczony czy nie bo i tak marnuję zyskany czas.
Post ma mnie uwrażliwić na Boga i tylko wtedy ma on dla mnie sens.

[nati1011]

atama napisała:

> Czy tak się da? Czy to jest możliwe?
> W tej zabieganej codzienności, z przeziębionymi ciągle dziećmi, z
> pracą zawodową, zakupami, rachunkami, telefonami,...?
> Ogołocić się aż do dotknięcia tajemnicy...


Właśnie tak. A może zwłaszcza wtedy. Bo nagle okazuje sie, zę to
wszystko jest jakby z zewnatrz. Nie dotyka mnie, nie boli. Może to
sprzeczność logiczna, ale takie małe dotkniecie NIeba. Życie mnie
bije, a mnie nie boli

[isma]

No, to juz Ci dziewczyny napisaly.
Zwlaszcza wtedy.
Te rzeczy (wylaczam tu kwestie odpowiedzialnosci za inne osoby, np. dziecko)
sa... no... niewazne. To znaczy, nie o to chodzi, zeby je kompletnie odpuscic,
ale zeby nie przywiazywac do nich jakiejs wagi, ktorej one nie maja.

Ja jestem bardzo przywiazana do takiego strukturalnego podejscia do
rzeczywistosci: musze wiedziec, co jest fundamentem, a co jest tylko jednym z
elementow konstrukcji (a czasem nawet zaledwie jej ornamentem). Dlatego sie
obawiam patrzenia na pewne wymogi, wynikajace z wiary, jak na jeden z tych
elementow, a nie jak na fundament.

To "upodabnianie sie do Chrystusa" to podstawa jest. Tego sie, jak dla mnie, nie
da przykroic do niejedzenia miesa w kazda postna srode albo odmowienia jednej
wiecej zdrowaski - bo to wtedy sie robi dosyc niebezpiecznie podobne do
potruchtania rano albo wykucia podwojnej porcji slowek w obcym jezyku (niby tez
wymaga wysilku, jest to jakies poswiecenie - ale wlasnie takie z konkretnym
celem "doskonalenia sie")...

[atama]

Wczoraj w homilii usłyszałam, że przez pustynię można przejechać
klimatyzowanym jeep'em. Przejedzie się przez nią, ale się jej nie
doświadczy, nie oparzy, nie poczuje pragnienia...

I tak się zastanawiam nad tą swoją pustynią... Czy jej przypadkiem
przez szybę tylko nie oglądam...

[nati1011]

Ja myślę, ze w naszym życiou jest za duzo hałasu. Najbardziej, to mi
takiej skupionej ciszy brakuje. A tu z każdej strony jazgot

[ese1]

a ja mysle, ze powinien miec cel, bo poprzez stawianie sobie 'celow' i dazenie
do nich stajemy sie w pewnym sensie lepsi, albo przynajmniej probujemy cos
zmienic czy udoskonalic w swoim zyciu. Przechodzac przez post jakby machinalnie,
tzn uczestniczac w nim bez wiekszej proby zmian czy wyjscia na przeciw swoim
slaboscia, przechodzimy tylko obok tego, co tak naprawde sie w tamtym czasie
wydarzylo.

[atama]

Zaczynamy kolejny Wielki Post w naszym życiu.
Dziś wychodzimy na pustynię.
Czy mamy oczekiwania, założenia, postanowienia?

[budzikowa]

Rano nie mogłam opędzić się od myśli, że ten dzisiejszy popiół pochodzi z zeszłorocznych palemek.
Myślałam o tym, że gdy Pan Jezus wjeżdżał do Jerozolimy, to ludziom rzucającym Mu palmy pod nogi towarzyszyła wielka radość, że Jezus wkroczył w ich życie, mieli poczucie, że zaczyna się coś nowego i wielkiego, i że teraz w ich życiu wszystko będzie inaczej, lepiej, mądrzej...

I z tego wszystkiego został tylko popiół.

Jak w życiu, jak w życiu - pomyślałam.

Z tym wchodzę w mój Wielki Post.
I z poczuciem wdzięczności, że jest jeszcze jeden, że wciąż jest czas, żeby zacząć budować na nowo.

[twoj_aniol_stroz]

Do kitu! Ja jak zwykle "z ręką w nocniku" - żadnych założeń, żadnych
postanowień - wiem, że to nie najlepiej o mnie świadczy, ale tak
jest i już... Trudno...

Głód ducha

[atama]

Post chrześcijański to odczucie głodu ducha, którego nie da się
zaspokoić byle czym. Jest to bowiem głód własnej tożsamości,
dręczące pytanie, kim jestem? Post to świadome stanięcie na
granicach swoich możliwości. Post to czas, w którym się postanawia
nie unikać nieznośnego poczucia rozdarcia między pragnieniem
nieskończoności i doświadczeniem własnej słabości.
Post to odczucie przede wszystkim głodu słowa Bożego, bo tylko ono
może odpowiedzieć na dręczące nas pytania. Post w chrześcijaństwie
łączy się ze studium słowa Bożego, a każde studium Biblii jest
ascezą. Tylko słowo Boga może nadać sens memu życiu. Tylko Bóg może
mnie wezwać do życia pomimo moich ograniczeń, bo głos Boga dociera
do mnie spoza moich ograniczeń. A więc jest Bóg, który mnie wzywa do
stania się kimś więcej, niż jestem. Zarazem słowo Boga, raz
przyjęte, może stać się moim własnym słowem życia.
Jedna z najważniejszych a zarazem najtrudniejszych rzeczy, jakiej
mamy się nauczyć w naszym życiu religijnym, to szczera pokuta.
Szczera pokuta jest trudna, bo wymaga tego, aby nie załatwiać na
niej żadnych swoich interesów, także „interesów” w życiu duchowym.
Pokuta jest najbardziej bezinteresownym darem serca. Jest nam
trudniej się na nią zdecydować niż na dziękczynienie Bogu, bo
oddając Mu chwałę, wydaje się nam, że coś mamy, coś Mu przynosimy.
Pokuta zaś jest darem serca skruszonego, które niczego nie ma, czym
by mogło pochwalić się przed Bogiem.
Pokuta ma być radykalnym stanięciem przed Bogiem, a nie przed
ludźmi: „Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby
nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w
ukryciu” (Mt 6,17-18). Jest uznaniem, że przez grzech ja sam
straciłem to, co jest źródłem mego szczęścia, samego Boga: „Tylko
przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą” (Ps
51,6). Dlatego pokuta nie jest tylko rozliczeniem się z ludźmi,
powiedzeniem: „przepraszam”, aby sobie naprawić stosunki z nimi. Za
pokutę nie mamy czegoś zyskiwać od ludzi.
Pokuta nie jest też realizowaniem swego własnego ideału religijnego.
Nie jest kolejną próbą w duchowym skoku wzwyż po strąceniu
poprzeczki. Nie jest próbą odzyskania niewinności, zapomnienia o
porażce. Jest tylko Jeden Niewinny, a Jego właśnie uczynił Bóg
grzechem, aby nas od grzechu uwolnić: „On to dla nas grzechem
uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim
sprawiedliwością Bożą” (2 Kor 5,21). Kto przez pokutę chce zaspokoić
Boga, próbuje uczynić niepotrzebnym dzieło Chrystusa. Natomiast
pokuta sprawia, że stajemy się „w Nim”, czyli w Chrystusie, Bożą
sprawiedliwością, czyli stajemy się jedno z samym Chrystusem
ukrzyżowanym i zmartwychwstałym.

Piotr Oktaba OP

pustynia

[atama]

"Chcę cię przynęcić, na pustynię cię wyprowadzić i mówić do twego
serca, mówi Pan".
(Oz 2,16)

[wiesia140]

mam wrażenie ,że pomału włażę na taką pustynię, boję się tej pustyni

[sylwia0405]

Wiesiu, pustynia jest wpisana w dorgę rozwoju duchowego. Wtedy bardziej rozumem niż emocjami trzeba się kierować na modlitwie i trwaniu przed Panem. Niedawno przystąpiłam do Diakonii Modlitwy. Niemal frunęłam na skrzydłach na każdą adorację. Teraz w czwartek mam tysiące innych pomysłów na wieczór i taka jestem zmęczona i senna, i tak bardzo nie chce mi się iść. Tak trochę wbrew sobie idę, bo wiem że muszę iść. I Pan działa bardziej, niż w czasie kiedy frunęłam pełna pozytywnych emocji. Nie bój się Wiesiu, przejdziesz przez tę pustynię - jestem pewna. Jeżeli można, to chciałabym towarzyszyć Tobie na tej pustyni modlitewnie

[wiesia140]

dziękuję , bo ja już tęsknię za niedzielną mszą