Najważniejsza jest...

[atama]

"Istotą chrześcijaństwa nie jest miłość, przykazanie „kochaj
bliźniego swego” to nie jest najważniejsza rzecz w tej religii.
Najważniejsza jest wolność, to, że jesteśmy spadkobiercami ludu,
który wyszedł z Egiptu, domu niewoli. Mówimy, że Chrystus oddał
życie, aby nas wyzwolić. Całe posłanie Chrystusa sprowadza się do
obietnicy: „Będziesz zdolny kochać, gdy będziesz wolny”. On nie
mówi: „kocham cię”. Mówi nam: „wstań, idź, zrób to, a będziesz wolny
i będziesz kochał”. Chrystus jest wyzwoleniem".
Michał Zioło OCSO
Całą rozmowę z trapistą można przeczytać na
www.rp.pl/artykul/296206.html
Tak mi się ta wolność kojarzy z tezą, do której Otryt doszedł w
sąsiednim wątku, że łatwiej jest kochać i szanować, gdy można się
sprzeciwić.

Wolność najważniejsza, ale to miłość nakazana przykazaniem...
Nie ma miłości bez wolności?

[mama_kasia]

Przed chwilą przeczytałam, zalinkowany na forum książkowym,
uroczy wywiad z Michaelem Bondem, twórcą misia Paddingtona.
A tam m.in. słowa, które skojarzyły mi się z tym wątkiem
"a gdy się znajdę w Kościele katolickim, zazdroszczę tej
wspólnocie, że jest taka, jaka jest, robi to, co chce,
i wydaje się, wiedzieć coś, czego ja nie wiem"
kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53581,6536381,Niedzwiedz_we_mnie.html

[mamalgosia]

Nie lubię stopniowania: ważne, ważniejsze, najważniejsze. Nie lubię
wybierania najlepszego z dobrych, najgorszego ze złych. Pytań: kogo
kochasz bardziej, tatusia, czy mamusię.

Ku wolności wyswobodził nas Chrystus.
Z nich zaś największa jest miłość...

Zachwyciła mnie kiedyś teoria niewoli miłości - Jan Paweł II odnosił
ją do Maryi. Ja ją pojmuję szerzej. Kocham i wtedy jakby wolność
swoją poświęcam w imię tej miłości. Ale taka niewola jest skutkiem
mojego wolnego wyboru. Chcę jej. Nie jest więc zniewoleniem. Trudno
mi ocenić, czy więc miłość jest ponad wolnością - w pewnym sensie
tak, bo jej wolność została ofiarowana. Ale jednak wolność była
PRZED.
Nie potrafię ocenić, która ważniejsza. Wolność bez miłości według
mnie jest samowolą, egoizmem. Miłość bez wolności nie ma sensu. Czy
można więc je rozdzielać? I stopniować, która ważniejsza?

[atama]

Masz rację, Mamałgosiu - o pierwszeństwo tu chodzi.
Ja nie pamiętam, żeby mi na religii, ktoś o onej wolności mówił.
Może stąd potem napięcia rodzące się z przykazania miłości, które
często takie bardzo trudne.

[minerwamcg]

A ja tam,powtórzę za księdzem Tischnerem, do tych "macierzyńskich
niewoli miłości" zaufania nie mam. Mimo głębokiego szacunku dla
świętej pamięci Autora tego sformułowania (a jeśli nie autora, to w
każdym razie częstego użytkownika).
Bo niewola to niewola. I trafia mi do przekonania argumentacja
Tischnera, że zwłaszcza u nas, w kraju, który doświadczył rozmaitych
zniewoleńm znaczeniem tego słowa żonglować nie należy. Bo co to za
niewola, która w gruncie rzeczy jest wolnością? Co to za niewola,
którą się dobrowolnie i w miłości wybiera, dając tym największy
dowód, że właśnie jest się wolnym? Jak mawiał Humpty Dumpty, kiedy
zmusza się słowa, żeby znaczyły coś innego niż znaczą, trzeba im za
to osobno dopłacić.

Ale prawdą jest, że z zewnątrz wolny wybór dokonany w miłości może
się wydawać niewolą. Ot, nosi się obrączkę na ręce. Ma się dziecko.
Złożyło się śluby wieczyste. Jest się chrześcijaninem. Z żadnej z
tych rzeczy nie można się wycofać, wszystkie mają konsekwencje,
wszystkie nakładają jakieś ograniczenia. No kurde, niewola

[katriel]

Ja to mialam nawet taka przygode z "Traktatem o prawdziwym
nabozenstwie..." sw. Ludwika Marii Grignon de Montfort
(tam sie to pojecie "niewolnika Maryi" intensywnie lansuje).
No razilo mnie to okropnie, i w zasadzie dalej razi.
Ale kiedys wzielam udzial w dyskusji poboznosci maryjnej
na jakims anglojezycznym forum, i - chcac sie podeprzec
cytatami - wyguglalam sobie tekst "Traktatu" po angielsku.
I nagle okazalo sie, ze po angielsku to mi brzmi zupelnie
inaczej. Kiedy czytam polska wersje, stale majaczy mi
widmo kajdan; angielska kojarzy mi sie raczej z sonetami
Szekspira (tam sie tez co chwila jakis "slave" przewija),
czyli z poezja jednak, co by nie powiedziec, milosna.

[mamalgosia]

A, tak, różnili się Oni w filozofii bardzo A jakaż to piękna
różnorodność

Jednak skłaniam się ku Wojtyle. Nie cierpię nieprzespanych nocy. Gdy
mój Młodszy ma problemy krtaniowe niestety jednak nie mam innego
wyjścia. I nie, minerwo, nie jest to żadna wolność, bo wyboru:
siedzieć przy nim w nocy czy nie siedzieć, nie mam. Totalna niewola:
siedzieć muszę. Tak, jest ona poprzedzona wolną decyzją, chcę to
dziecko, z całym "dobrodziejstwem inwentarza". Tamten, fundamentalny
wybór był wolny. Myślę, że to kwestia trochę nomenklatury, trochę
myślenia, ale dla mnie jednak elementy niewolnictwa są

[otryt]

minerwamcg napisała:

>Bo niewola to niewola. I trafia mi do przekonania argumentacja
>Tischnera, że zwłaszcza u nas, w kraju, który doświadczył
>rozmaitych zniewoleńm znaczeniem tego słowa żonglować nie należy.
>Bo co to za niewola, która w gruncie rzeczy jest wolnością?

O, jakbym własne myśli czytał. Dla każdego człowieka nawet
pojedyncze słowa mają nieco odmienne znaczenie, niosą inne emocje,
inne doświadczenia, inne skojarzenia, więc naturalnym jest, że
możemy się w odczuwaniu tego języka różnić. Słowa "niewola"
czy "niewolnik" dla mnie zawsze brzmi złowrogo. Nawet dodany do tego
wyraz "miłości" niewiele zmienia. Powstaje jakiś oksymoron, zbitka
dwóch sprzecznych ze sobą słów. Może to dobre w poezji, bo otwiera
przestrzeń interpretacji, ale nie żebym ja sam miał mówić takim
językiem o swojej duszy. Przecież można mówić o bezgranicznym
zaufaniu, oddaniu się, zawierzeniu, miłości. Dla człowieka takiego
jak ja, który ma kłopoty z zaufaniem do innych, słowa o
bezgranicznym zaufaniu mają naprawdę wielką wagę. Nie widzę potrzeby
by je jeszcze bardziej wzmacniać. Określenie "niewola miłości"
odbieram jako język kościelny, klerykalny, obcy mi, będący przejawem
jakiejś egzaltacji, być może licytowania się na słowa, kto mocniej
wyrazi swoje uczucia? Nie wiem, czy osoby, które tak mówią
rzeczywiście tak czują? Czy jest to raczej przejaw nawyku
językowego, który bezrefleksyjnie powtarza słowa zasłyszane w
kościele czy modlitewniku. Czy ktoś wie, co to jest zelżywość? Takie
słowo nie występuje w języku świeckim, jest za to obecne w
modlitwie. To oczywiście tylko moje subiektywne odczucia.

PS. Minerwo i Arturze. Przyjmijcie szczere gratulacje z okazji
narodzin córeczki wraz z najlepszymi życzeniami dla Waszej rodziny.

oksymoron

[mamalgosia]

No, to chyba własnie miało tak być. Chrześcijaństwo jest religią
paradoksów

[otryt]

mamalgosia napisała:

>Chrześcijaństwo jest religią paradoksów

Zgoda. Tych paradoksów jest sporo. Może jednak nie warto bez
potrzeby mnożyć nowych? Szczególnie wtedy, gdy rzecz można wyjaśnić
innymi słowami bez wikłania się w paradoks.
Ja również wiem, co to jest czuwanie przy chorym dziecku. Bywało, że
wiele nocy pod rząd nie spałem lub na zmianę z żoną czuwaliśmy.
Nazwałbym to raczej oddaniem się dziecku a nie niewolą. Czyniłem to
świadomie i dobrowolnie. W pełnej wolności. Często właśnie w takich
chwilach odczuwałem wielką miłość i czułość do chorego. To nie była
niewola. Ktoś z zewnątrz mógł to tak widzieć. Jednak ja mówię o
swoich, a nie o czyichś uczuciach.

Jest tyle pięknych oksymoronów: ogień krzepnie, blask ciemnieje, ma
granice nieskończony.

[mader1]

kolejny raz Cię podziwiam Otrycie.
Ale ja czuję, szczególnie ostatnio, trochę inaczej. Niewola miłości nie jest dla
mnie stworzonym sztucznie paradoksem. Jest rzeczywistością. I rzeczywiście,
najczęściej tak bywa, że opiekując się z kimś, będąc z kimś, co do kogo
wyraziłam już swoją wolę, zrealizowałam tę wolność wcześniej, czuję czułość,
oddanie ( no bo miłość " niewola miłości" zakłada). Ale czasem, może dlatego żem
słabsza fizycznie albo duchowo ?, czuję zmęczenie, zniechęcenie. Nie ma się z
kim " wymienić" w trudnej sytuacji, nie mogę odpocząć. O czułości muszę sobie
przypomnieć dopiero. A już jeżeli to nie jest łóżko dziecka, a bycie przy kimś,
kto przed chwilą uderzył, odepchnął, zranił... Jakby realizowała własną wolność
jedynie kierując się uczuciami, pragnieniami... Ale jest jeszcze
odpowiedzialność, dane słowo, słowo honoru,zaufanie niejednej osoby. Ta
odpowiedzialność połączona z miłością i wolnością daje u mnie tę, zupełnie
niepoetycką " niewolę miłości".

[otryt]

mader1 napisała:

>Ale ja czuję, szczególnie ostatnio, trochę inaczej.
>Niewola miłości nie jest dla mnie stworzonym
>sztucznie paradoksem. Jest rzeczywistością.

Wierzę w to, ze możesz tak odczuwać.
Jednak to, co piszesz dalej nie przekonuje mnie. Zmęczenie i
zniechęcenie są normalnym ludzkim doświadczeniem, niejako skutkiem
ubocznym opieki nad dzieckiem, nad osobą starą. Pisałem wcześniej,
że będąc przy chorym dziecku odczuwałem szczególnie mocno miłość i
czułość, nie odczuwając jednocześnie zniewolenia, pomimo odczuwania
zmęczenia, lęku, zwątpienia. Pomyślałem sobie od razu, że gdybym nie
odczuwał tej miłości, być może czułbym zniewolenie, że muszę coś
robić tylko ze względu na ciążące na mnie zobowiązanie. Uczucie
miłości niweluje uczucie zniewolenia. Być może właśnie dlatego w
trudnych chwilach Bóg daje nam odczuć szczególnie mocno tę miłość i
czułość, byśmy nie czuli się zniewoleni, a robili co do nas należy z
przekonaniem i poświęceniem.

Historia Bakhity jest dla mnie przerażająca. Wyciągam z niej
zupełnie inne wnioski niż Ty. Trafiając do zupełnie innej, łagodnej
niewoli w Wenecji Bakhita czuła względną poprawę swego losu. Mogła
to w głębi swojego serca odczuwać jako właśnie „niewolę miłości”.
Tak bardzo jej los się odmienił. Subiektywnie mogła czuć się jak w
raju. Tym bardziej, że w Wenecji pokazano jej prawdziwego Boga. Dla
mnie czymś niewyobrażalnie okrutnym jest wysyłanie jej z powrotem do
Sudanu. Do piekła z którego wyszła, które zna. Cały czas bolą te 144
rany od pejczów. Tę straszną rzecz robią ludzie, którzy rzekomo
wierzą w prawdziwego Boga. I cóż ma robić ta biedna, przerażona
kobieta? Uciec do klasztoru przed piekłem Sudanu. Szczęśliwa, że jej
się to udało. Tak niestety widzę tę historię. Słowo niewolnica stało
się jeszcze bardziej negatywnie nacechowane.

[mader1]

"Pomyślałem sobie od razu, że gdybym nie
odczuwał tej miłości, być może czułbym zniewolenie, że muszę coś
robić tylko ze względu na ciążące na mnie zobowiązanie. Uczucie
miłości niweluje uczucie zniewolenia. Być może właśnie dlatego w
trudnych chwilach Bóg daje nam odczuć szczególnie mocno tę miłość i
czułość, byśmy nie czuli się zniewoleni, a robili co do nas należy z
przekonaniem i poświęceniem."

tak, przy łóżku dziecka jest to bardziej klarowne. Choć pewnie nie dla tych
kobiet, które mają akurat depresję poporodową - one nie czują tej miłości w
sensie czułości ( pozytywnych odczuć ) i muszą odwołać się do Miłości.
Myślisz, że skoro nie odczuwam czułości w konkretnych sytuacjach, nie po prostu
kocham ? że gdybym kochała naprawdę, nie czułabym nigdy niewoli miłości ?

Historia jest przerażająca. Jednak nie zawsze można uniknąć " jeszcze gorszych
panów" , wtedy wewnętrzna wolności - mam Jednego Pana - jest, uważam, ratunkiem.

[mamalgosia]

Czasem jak coś napiszesz, to jest mi to tak bliskie, że nie mieści
się to w zadnych granicach rachunku prawdopodobieństwa

[mamalgosia]

otryt napisał:


>
> Zgoda. Tych paradoksów jest sporo. Może jednak nie warto bez
> potrzeby mnożyć nowych? Szczególnie wtedy, gdy rzecz można
wyjaśnić
> innymi słowami bez wikłania się w paradoks.
Pewnie nie warto. Tylko, że to "bez potrzeby" stanowi clou.
Widocznie dla kogoś potrzebne to jest i nie znajduje innego
okreslenia. To nie stworzenie nowej sytuacji, tylko nazwanie
zaistniałej.
No, ale rozumiem, że komuś może nie pasować. Do mnie akurat to
przemawia

[otryt]

Ciekawy wywiad. Mnie najbardziej zainteresowała Afryka. W tym roku
intensywnie uczę się Afryki.

Chyba słusznie oprotestowuje Mamalgosia slowo „najważniejszy”.
Kiedyś dyskutowaliśmy na forum o wzajemnym związku wiary, nadziei i
miłości. Innym razem na tapecie była prawda, dobro i piękno. Teraz
jest miłość i wolność. Myślę, że wszystkie te wielkie wartości są
jak siostry syjamskie, splecione ze sobą w taki sposób, ze jedna nie
jest w stanie istnieć bez drugiej. Ciekawie jest badać związki
między nimi.

Przyznam, że dużym zdziwieniem, a jednocześnie odkryciem, była dla
mnie pielgrzymka Jana Pawła II do Polski w 1991 roku. Co będzie jej
tematem przewodnim? - zastanawiałem się. Okazał się nim, jak
pamiętamy, Dekalog i przesłanie przewodnie: "Bogu dziękujcie, Ducha
nie gaście". Ta pierwsza pielgrzymka do Ojczyzny po odzyskaniu
wolności uczyła nas, jak zagospodarować daną i zadaną nam wolność.
To bardzo trudne zadanie, jego fundamentem jest Dekalog i miłość.
Miłość jest motorem do pracy, w tym pracy nad sobą. Papież apelował
o solidarność i miłość w życiu społecznym i osobistym.

Nurtuje mnie od dawna pytanie, jaki jest związek pomiędzy wolnością
osobistą, a wolnością od grzechu? Ten związek nie jest taki
oczywisty i nie jest zbyt dobrze widoczny. Chrystus dążył do
uwolnienia ludzi z niewoli grzechu, Judasz jego naukę rozumiał
zupełnie inaczej, jako wyzwolenie się z niewoli politycznej.

Myślę, ze warto tu jeszcze wprowadzić pojęcie bycia niewolnikiem lub
człowiekiem wolnym w głębi duszy. To nie zawsze musi pokrywać się z
faktycznym stanem wolność osobistej lub niewoli, ale pokazuje wektor
zmian, jakie nastąpią w przyszłości. Ktoś będący niewolnikiem w
głębi duszy z dużym prawdopodobieństwem stanie się nim (w sensie
faktycznym) w przyszłości. Człowiek wolny w głębi duszy, odzyska
wolność lub myśl przez niego posiana przyniesie wolność innym.
Człowiek w głębi ducha wolny potrafi kochać, potrafi się sprzeciwić
wobec zła, a nawet jeśli w tej chwili nie ma tyle siły by się
sprzeciwić, będzie żył nadzieją, że kiedyś to zrobi, gdy siłę lub
sposobność uzyska. Żyje nadzieją, że kiedyś nadejdzie taki dzień.
Sposobi się ku temu, ćwiczy w cnotach. Przykładem ludzi wolnych w
głębi duszy, lecz niewolnikami w sensie prawnym są np. Spartakus lub
William Wallace, bohater filmu "Waleczne Serce". Cała historia
Wallace`a zaczęła się od sprzeciwu wobec feudalnego prawa pierwszej
nocy. Są oczywiście także odwrotne przykłady: ludzie w sensie
prawnym wolni, lecz w głębi duszy niewolnicy.

pl.wikipedia.org/wiki/William_Wallace
pl.wikipedia.org/wiki/Spartakus
Co ciekawe, okazuje się, że do sprzeciwu jest zdolnych niewielu
ludzi. (około 10%). Do takiego wniosku doszli japończycy podczas
ostatniej wojny. Mieli mnóstwo jeńców, a mało strażników do
pilnowania ich. Zrobili badania psychologiczne tym jeńcom, którzy z
nich są zdolni do sprzeciwu (a więc wolnych w głębi duszy), a którzy
nie są do tego zdolni. Potem podzieli ich na dwie grupy. Pierwszą tę
mniej liczną (10%) pilnowali dobrze przygotowani strażnicy, drugą
znacznie liczniejszą grupę pilnowało dwóch słabo uzbrojonych.
Japończycy wiedzieli, że ludzie w głębi duszy wolni potrafią
pociągnąć za sobą tych niezdolnych do sprzeciwu. Bunt bywa zaraźliwy.

Erich Fromm w swojej książce "O sztuce miłości" pisze, że do miłości
w sensie ewangelicznym zdolnych jest bardzo mało ludzi. Osobiście
uważam, ze do miłości są zdolni ludzie wolni w głębi swojej duszy, a
więc wolni także od grzechu. Miłość i wolność splecione są bardzo
mocno ze sobą.

[atama]

Otrycie, czy mógłbyś rozwinąć tę myśl:

> uważam, ze do miłości są zdolni ludzie wolni w głębi swojej duszy,
a
> więc wolni także od grzechu.

Nikt nie jest wolny od grzechu.

Ja po tym wywiadzie się zastanowiłam, co dla mnie konkretnie w
sferze wolności oznacza Śmierć i Zmartwychwstanie Zbawiciela.

[otryt]

>>uważam, ze do miłości są zdolni ludzie wolni
>>w głębi swojej duszy, a więc wolni także od grzechu.

>Nikt nie jest wolny od grzechu.

No tak, źle się wyraziłem. Nikt nie jest wolny od grzechu. Są jednak
ludzie, jak święci (odpowiednik Spartakusa), heroicznie starający
wydostać się z niewoli grzechu, robiący wszystko, co tylko możliwe.
Sprzeciwiający się wobec egoistycznego, grzesznego wieprza, jaki
drzemie w każdym z nas. Wołający, dość tego! Nie chcę żyć w grzechu!
Są jednak też tacy, co pławią się w grzechach, dobrze im z tym,
czerpią z tego zyski, tworzą struktury zła, tęsknią aby wrócić z
pustyni do Egiptu.

Przyznam, że związek między wolnością a miłością wyczuwam
intuicyjnie. Dość dawno czytałem książkę Fromma; wiem, że porusza tę
tematykę na głębszym poziomie psychoanalizy. Poziom duchowy jest
jeszcze głębszy. Co się tam tak naprawdę rozgrywa jest dużą
tajemnicą. Nie potrafię tego udowodnić w sensie filozoficznym czy
teologicznym.

Ten drugi związek pomiędzy niewolą a niewolą grzechu jest chyba
jeszcze trudniejszy do udowodnienia. W Starym Testamencie jest wiele
fragmentów pokazujących, że gdy naród wybrany grzeszy, nie słucha
proroków, którzy zostali przysłani by ich ostrzec to wnet popada w
niewolę. W niewoli cierpią, poprawiają się, zyskują wolność...by
cały cykl znów się powtórzył. Po wielokroć.

Oczywiście na tej naszej ziemi nie ma bezgrzeszności, jak słusznie
zauważyłaś. Nie ma idealnej miłości ani niczym nieograniczonej
wolności. Tylko Bóg to posiada. On nas tym obdarza. W Nim jest
prawdziwe źródło miłości i wolności, które promieniuje na nas.

wolna córka Boga

[mader1]

nie czuć się niewolnicą niewolnicą " zewnętrznych panów", ale jednocześnie
realizować swoją wolność w stosunkach między ludźmi kierując się odpowiedzialną
miłością
Przypomniało mi się...

"Dla nas, którzy od zawsze żyjemy z chrześcijańską koncepcją Boga i przywykliśmy
do niej, posiadanie nadziei, która pochodzi z rzeczywistego spotkania z Bogiem,
jest już czymś z czego niemal nie zdajemy sobie sprawy. Przykład świętej naszych
czasów może nam w jakiejś mierze dopomóc w zrozumieniu tego, co oznacza po raz
pierwszy i rzeczywiście spotkać Boga. Myślę o Afrykance Józefinie Bakhicie,
kanonizowanej przez papieża Jana Pawła II. Urodziła się około 1869 roku - sama
nie znała precyzyjnej daty - w Darfurze w Sudanie. W wieku dziewięciu lat
została porwana przez handlarzy niewolników, była bita do krwi i pięć razy
sprzedawana na targach niewolników w Sudanie. Ostatecznie, jako niewolnica,
znalazła się na służbie u matki i żony pewnego generała, gdzie każdego dnia była
chłostana do krwi. Pozostały jej po tym do końca życia 144 blizny. W 1882 roku
została kupiona przez pewnego włoskiego kupca dla włoskiego konsula Callista
Legnaniego, który wobec ofensywy mahdystów powrócił do Włoch. Znając tak
okrutnych «panów», których do tej pory była własnością, tu Bakhita poznała
«Pana» całkowicie innego, żyjącego Boga, Boga Jezusa Chrystusa - w dialekcie
weneckim, którego się nauczyła, nazywała Go «Paron» (Pan). Do tej pory znała
tylko panów, którzy ją poniżali i maltretowali albo - w najlepszym przypadku -
uważali ją za użyteczną niewolnicę. Teraz natomiast usłyszała o istnieniu
«Parona», który jest ponad wszystkimi panami, jest Panem panów, oraz że ten Pan
jest dobry, jest uosobieniem dobroci. Dowiedziała się, że ten Pan zna także ją,
że ją stworzył - co więcej, że ją kocha. Również ona była kochana właśnie przez
najwyższego «Parona», w porównaniu z którym wszyscy inni panowie są jedynie
marnymi sługami. Ona sama była znana, kochana i oczekiwana. Co więcej, ten Pan
osobiście poznał los bitego, a teraz oczekiwał jej «po prawicy Boga Ojca». Teraz
miała «nadzieję» - już nie nikłą nadzieję na znalezienie panów mniej okrutnych,
ale wielką nadzieję: jestem do końca kochana i cokolwiek się zdarzy, jestem
oczekiwana przez tę Miłość. A zatem moje życie jest dobre. Przez poznanie tej
nadziei została «odkupiona», nie czuła się już niewolnicą, ale wolną córką Boga.
Rozumiała to, co św. Paweł miał na myśli, gdy przypominał Efezjanom, że przedtem
byli pozbawieni nadziei i Boga na ziemi - nie mieli nadziei, bo nie mieli Boga.
Toteż, gdy chciano ją odesłać do Sudanu, Bakhita wzbraniała się. Nie chciała
znowu odłączyć się od swego « Parona ». 9 stycznia 1896 roku przyjęła Chrzest,
Bierzmowanie i pierwszą Komunię św. z rąk Patriarchy Wenecji. 8 grudnia 1896
roku, w Weronie złożyła śluby w Zgromadzeniu Sióstr Kanosjanek i odtąd - poza
swoimi zajęciami w zakrystii i na portierni klasztoru - podczas wielu podróży po
Włoszech starała się zachęcać do misji: odczuwała konieczność propagowania
wolności, którą zyskała w spotkaniu z Bogiem Jezusa Chrystusa. Wolność powinna
być dawana innym, możliwie jak największej liczbie osób. Nadziei, która się w
niej zrodziła i ją «odkupiła», nie mogła zachować dla siebie samej. Musiała
dotrzeć do wielu, dotrzeć do wszystkich."

Wolność - nikt nie jest moim panem, nad Pana, którego sobie wybrałam i wybieram
w każdej chwili, a On pozwala mi tę wolność wyboru w chwili każdej.

[otryt]

mader1 napisała:

>Toteż, gdy chciano ją odesłać do Sudanu, Bakhita wzbraniała się.

To najstraszniejszy fragment życiorysu Bakhity. Przypomina sytuację
ludzi, którzy wyszli z więzienia i muszą tam wrócić powtórnie. Albo
dzieci, które z rodziny zastępczej muszą znów trafić do domu
dziecka. Raz można przeżyć piekło, żyjąc nadzieją, że się kiedyś z
niego wyjdzie. Ale wracać tam, gdy się już poznało smak innego życia.

[atama]

A mi na myśl przychodzą słowa Świderkówny:
"Jeśli nazbyt często widzimy w posłuszeństwie przeciwień­stwo
wolności, dzieje się tak przeważnie dlatego, że nie rozumiemy
znaczenia dwóch słów: wolność i miłość. Wolność nie polega
bynajmniej na robieniu tego, na co mam ochotę („co mi się chce"),
lecz tego, czego chcę naprawdę. A każda godna tego miana miłość dąży
w sposób naturalny do zjednoczenia, do którego prowa­dzi przede
wszystkim zjednoczenie woli. Miłość zatem pragnie chcieć tego, czego
chce ten, kogo kocha. W ludzkiej miłości bywa to nieraz
niebezpieczne. Z Bogiem takiego problemu nie ma (...)"

[atama]

Co mnie jakoś uderza w zacytowanym na początku wątku tekście o.
Zioło, to wyzwolenie, które stało się naszym udziałem PO
Zmartwychwstaniu.
No zupełnie, ale to zupełnie nie potrafię sobie wyobrazić życia
przed Chrystusem.
o. Zięba pisze:
"Fakt Zmartwychwstania oznaczał dla nas nie tylko zwycięstwo nad
grzechem i śmiercią, lecz rozpostarł również przed człowiekiem nowy,
bezkresny horyzont. Dopiero od Zmartwychwstania Chrystusa świat mógł
się objawić człowiekowi w sposób nowy - jako arena wolności. Jezus
Chrystus bowiem - używając pięknego sformułowania z Veritatis
splendor - "wyzwolił naszą wolność". Ludzka świadomość uwolniona od
kokonu doczesności, szczelnie dotąd opasującego każde ludzkie
istnienie, mogła teraz spojrzeć w przyszłość odważniej i głębiej. I
człowiek - już nie bezbronna igraszka losu, fatum, czy ananke -
począł odkrywać względność wszelkich możliwych krępujących go
determinizmów".
Przyznam, że tego właśnie nie rozumiem.

[mader1]

pewnie jaśniejsze to stanie się wtedy, gdy przypomnisz sobie szkoły
filozoficzne i jak umysł ludzki starał się odpowiedzieć sobie na pytanie - co to
jest wolność, co to jest miłość, co to jest prawda i co to jest dobro - i jak
różne znajdował na to odpowiedzi, równoprawne.

[mader1]

no i ten fragment.
"Teraz
miała «nadzieję» - już nie nikłą nadzieję na znalezienie panów mniej okrutnych,
ale wielką nadzieję: jestem do końca kochana i cokolwiek się zdarzy, jestem
oczekiwana przez tę Miłość. "