Auto-stop

[woman-in-love]

Jeżdził ktoś? moi Rodzice uznali taki sposób spędzania wakacji za zbyt
niebezpieczny. Bardzo zazdrościłam tym obdartusom z książeczkami, z których
dawali jakieś kupony kierowcom, a kierowcy - co dalej z tym robili? Jeżdził
ktoś z Was?

[tamsin]

Juz od najmlodszych lat jezdzilam autostopem razem z moja ciocia na
weekend do babci; godzina drogi autostopem zamiast trzygodzinej 2
autobusami. Zazwyczaj to bylo nas czworo: moja ciocia z trojka
dzieci, w tym dwojej jej wlasnych. Z kuzynka jechalysmy tylko pare
razy z Olsztyna do Mragowa, zamiast czekac na pociag, no i mnie nas
to kosztowalo.

[ewa9717]

Na wakacyjny autostop opieka domowa mówiła stanowcze NIE! Ale 4 lata
dojeżdżałam do liceum do sąsiedniego pipidówka (15 km), legalnie
wyjazd 7.10, powrót 17.30 (no taka była wówczas komunikacja), ale na
łebka, ho, ho!!!! Prawie codziennie coś się łapało na powrót do
domu. Raz nawet jechaliśmy nyską czy żukiem, siedząc na trumnie z
nieboszczykiem wiezionym ze szpitala, gdzie mu się zeszło, do
kaplicy w rodzinnym mieście. Wtedy (mieliśmy po 16 lat) nas to jakoś
nie przerażało...

[luccio1]

Podwoziłem się okazjami. Ale nigdy przy pomocy książeczki - tej nie widziałem na
oczy.

[yanga]

Ja, jeden raz, na studiach. Namówił mnie kolega (wyłącznie kolega,
nie żaden osobisty narzeczony), który miał już wtedy spore
doświadczenie. Na inne wakacje nie było mnie wtedy stać. Mnóstwo się
nauczyłam - np. odróżniać numery rejestracyjne, gdzie najlepiej
zatrzymywać - zawsze staliśmy już za granicami miast i tam, gdzie
kierowca mógł stanąc, nie utrudniając ruchu. Przemierzyliśmy tam
szmat kraju - to był rok 1960, miałam 20 lat, pracowałam, więc
nikomu nie musiałam się tłumaczyć - nie mieszkałam już z rodzicami.
Z Warszawy dotarliśmy pierwszego dnia na Dolny Śląsk, stamtąd do
Poznania, Szczecina, wzdłuż wybrzeża do Gdańska i z powrotem do
Warszawy. Zabrało nam to dwa tygodnie. Spaliśmy różnie - w
stodołach, schroniskach, u znajomych jego i moich, nawet raz w
zaprzyjaźnionym klasztorze. Tylko raz utknęliśmy tak, że musieliśmy
spać w lesie pod pałatką - nie mieliśmy namiotu. Pamiętam nieludzkie
zmęczenie po powrocie, ale w zasadzie było sympatycznie i ciekawie.
Potem autostop przestał być taki bezpieczny, zdarzały się
nieprzyjemne przygody, zresztą nie miałam już ochoty.

[yanga]

Jeszcze o kuponach dla kierowców: oni je zbierali i potem ci, co
mieli najwięcej, byli jakoś nagradzani. Oczywiście kierowcy aut
osobowych w ogóle ich nie brali, ale i tak głównie jeździliśmy
ciężarówkami i pickupami.

[yanga]

Moje dwie koleżanki jeździły przez ładnych parę lat. Miały swoje
sposoby: jeździły zawsze w spódnicach za kolana (wtedy jeszcze nie
było mini) i bluzkach bez dekoltów - zrobione na skromne panienki.
Były mistrzyniami od wyłudzania noclegów w klasztorach. Mówiły np.
na furcie, że w pobliskim schronisku są wprawdzie wolne miejsca, ale
na wspólnej z mężczyznami sali, a im coś takiego nie mieści się w
głowie...

[woman-in-love]

Pamiętam, kołacze mi się piosenka Karin Stanek
Auto-stop, auto-stop
siadaj bracie dalej hop!
rusza wóz, będzie wiózł
będzie wiózł nas dziś ten wóz.
W ogóle chodziły piosenki, które dzis można by nazwać propagandowymi. Np. o
margarynie. auto-stop był chyba też pieszczony przez ówczesne władze. Chociaż
nie wiem dlaczego, bo była to manifestacja wolności.

[luccio1]

Prawdopodobnie na zasadzie, że lepiej, aby tęsknota za wolnością znalazła ujście
w jeżdżeniu "stopem" - i tam się wypaliła, pozostawiając wszystkie zasadnicze
pytania nietknięte.

(Ten sam punkt wyjścia miała nieco późniejsza ograniczona tolerancja wobec
"big-beatu").

[ampolion]

Jeździłem w pierwszej połowie lat szesdziesiątych. Było bezpiecznie z przygodami.

[luccio1]

Mój ostatni autostop - trzy lata temu.
Schodziłem wtedy z Góry Jaroszowickiej (nad Wadowicami) do Łękawicy, z zamiarem
dojścia do Stryszowa.
Gdy tylko doszedłem do pierwszych domów, jakiś człowiek (z bardzo starym "dużym"
fiatem) zaofiarował się sam, że podwiezie mnie tam, dokąd sam jedzie - na drugi
koniec wsi.
Zaoszczędziłem około 3 km marszu.