Żebracy w PRL

[oryginal23]

Na jednym z wątków wyczytałem,że w tamtych czasach nie było żebraków.
Ja tam pamiętam takich ludzi od zawsze,a sporo lat w PRL przeżyłem.
Pamiętacie żebraków z tego czasu?

[horpyna4]

Byli, tylko nie tak widoczni. W dużych miastach milicja przepędzała
ich z miejsc bardziej publicznych.
Ale było ich zdecydownie mniej, bo wszyscy byli "krajowi", nie było
wtedy "importu" z Rumunii.

[robin153]

W Nowym Saczu gdzie spedzalam wakacje zebrali Cyganie "pani da na chleb dla
dziecka"

[horpyna4]

No właśnie, żebrali Cyganie miejscowi. Zwłaszcza w miejscowościach
podgórskich było ich sporo.
Było też trochę dziadów proszalnych. To taki relikt z dawniejszych
czasów, za datek modlili się we wskazanej intencji. Często rezydowali
pod cmentarzami, zwłaszcza w Zaduszki.

[luccio1]

Od kiedy pamiętam, tj. od przełomu lat 50./60., aż do początku lat 80., na rogu
Szewskiej i Jagiellońskiej (po stronie parzystej ulicy Szewskiej - idąc od Rynku
Głównego nieco przed sklepem mięsnym i zegarmistrzem Płonką) grał codziennie
niewidomy skrzypek. Zawsze w garniturze i w kapeluszu. Stopniowo, z latami,
grał coraz gorzej (ręce zawodziły?).

[tamsin]

taki jeden "muzyk" z harmoszka siedzial przy tylnym wejsciu dworca
glownego we Wroclawiu. Nie gral na niej, tylko ja otwieral i
zamykal, bylo to okropne bo on przy tym wrzeszczal na przechodzacych
ludzi, ze sluchaja a teraz maja mu placic. Gdzies na wczasach nad
morzem pamietam grajka na wozku inwalidzkim, bez rak i bez nog, mial
przyczepiona harmonijke na wyskoci ust i na niej gral, a ktos go po
poludniu zabieral do domu.
Cyganki zwykle nie zebraly ale byly chetne "powrozyc" za 5 zl.

[luccio1]

W Krakowie aż po schyłek lat 70. funkcjonowało grono "tradycyjnych" Dziadów, a
raczej Babć podkościelnych:
kobiety niewiadomego i nie do rozpoznania na pierwszy rzut oka wieku, okutane
zima-lato w tą samą wielowarstwową odzież, zasiadające zawsze każda pod "swoim"
kościołem.
W tych samych latach zaczęły się pojawiać żebraczki zupełnie innego "typu":
starsze Panie, podchodzące do ludzi na ulicy i nieśmiało, omalże szeptem
proszące o parę groszy - ich sposób mówienia, noszone przez nie kostiumy i
kapelusze,obojętnie jak bardzo zniszczone obecnie - a gdy udało się spojrzeć
Komuś takiemu wprost w oczy, także twarze, świadczyły, że zanim znalazły się w
punkcie i sytuacji obecnej, odbyły daleką drogę z bardzo wysoka (nie było tylko
wiadomo, w ciągu jak długiego czasu).

[ewa9717]

Podupadłe "hrabinie" dziadujące pod koniec lat siedemdziesiątych?
Chyba znowu ci się coś pomyliło.