Wielka księga siusiaków

[anndelumester]

Oglądałam dzisiaj.
Jest tam wiele ważnych odpowiedzi na bardzo ważne pytania - np. dlaczego w
zimnej wodzie maleje!!! i inne ciekawostki anatomiczno fizjologiczne. Mam
nadzieje, że wydawnictwo Czarna Owca na targach będzie, bo chyba
profilaktycznie zakupię.
O ksiązce było też tu :
wyborcza.pl/1,99226,7099159,_Wielka_ksiega_siusiakow_.html
ale przegapiłam.

p.s. W sumie nie wiem, dlaczego wydawnictwo nie wynajęło jeszcze do promocji
oszołomstwo np. z forumFrondy albo innych pisiaków, taki wdzięczny temat do
przewalenia za darmo !!!! przez media.

[metis1]

Hmmm, brzmi zachęcająco! ;) Jako mama małego mężczyzny, już teraz
pytającego, dlaczego czasem "siusiak jest duży", czuję się zmuszona
zainteresować się tą pozycją bliżej...

Kubuś Wojewódzki też by pewnie tego nie puścił płazem :)

[anndelumester]

> Kubuś Wojewódzki też by pewnie tego nie puścił płazem :)
To wszystko jest do zamówienia w jednym pakiecie :D - oszołom z każdej półki ,
dla każdej grupy odbiorców - dla krewnych i znajomych duże rabaty ;))))

[wojciech.widlak]

Powiem krótko: ręce opadają. I nie będę rozwijał, bo to poniżej poziomu pasa.

[anchen]

wojciech.widlak napisał:

> Powiem krótko: ręce opadają. I nie będę rozwijał, bo to poniżej poziomu pasa.

A dlaczego? Rzetelnie pytam, bez podpuszczania.

Łazi za mną ta książka wraz z bliźniaczką o miesiączce, parę dni temu
rozmawiałam o niej z przyjaciółką, wydawczynią, a dzisiaj, proszę, wywiad w Rzepie:
www.rp.pl/artykul/275010,378304_Mlodzi__uczeni__w_seksie___.html
A mam z tą książką jakiś problem, choć właściwie nie potrafię go dobrze
określić. Nie chodzi o temat, bo z moimi chłopcami, maleńkimi jeszcze wprawdzie,
rozmawiamy o seksualności dość szczerze, bez ekskursji na zagony z kapustą,
starając im się zarazem tłumaczyć, co to intymność (i że jej granice są różne w
różnych kulturach i dla różnych ludzi).

Nie mam specjalnego problemu ze słownictwem, "siusiak" brzmi neutralnie, by nie
rzec, rzeczowo (ale już uroczego słówka "brandzlować" nie chciałabym do chałupy
wpuszczać). Rozumiem, że polski nie jest w tym względzie łaskawy, tłumacz kroczy
tu po wąskiej ścieżce pomiędzy podręcznikiem anatomii i wulgarnością, a
stworzenie prywatnego słownika intymnego jest wyzwaniem. Rozumiem również, jaki
cel stoi za dowcipem o słonicach i miesiączce, i faktycznie wolę, żeby proces
został odczarowany i oswojony, choćby i w ten mało gustowny sposób, niż
potraktowany z nabożną grozą w uroczej tradycji, która sięga aż do
arystotelskich bredni o zwierciadłach zmętniałych pod wzrokiem menstruującej
(ha! słownik podpowiada mi nieistnienie tego słowa i proponuje zamianę na
"niekonstruującej") kobiety albo kurczakach padłych z tego samego powodu.

Ale nadal coś mi wadzi. I nie wiem, dlaczego. W dyskusji padło tutaj zdanie -
cytuję z pamięci - że dobrze, że są takie książki, a nie tylko te, które się
świetnie sprzedają. Otóż nam (wydawczyni i mnie) forma tej książki wydaje się
bardzo sensacyjna (tytuł, szata graficzna), obliczona na zwrócenie uwagi. Niby
nic szokującego, w biznesie wydawniczym chodzi wszak - per fas et nefas - o
sprzedawanie. Jeśli założymy, że cel jest zbożny (np. propagowanie wiedzy
seksualnej), to lżejsza, sensacyjna forma sprawi, że przekaz dotrze do większej
liczby osób. Więc niby dobrze. Ale mnie jakoś nadal uwiera. Bo widzę w tym część
większego procesu tabloidacji literatury, sprzedawania jej w mediach poprzez
sensację, szokujący (bez względu czy naprawdę jest szokujący, czy nie) lub
obrazoburczy temat, wreszcie biografię twórcy. Dużo tego teraz, Witkowski we
wszystkich telewizyjnych gadułach, w GW był niedawno absolutnie obrzydliwy
wywiad z Tomkiem Piątkiem, który nadaremno usiłował zwekslować rozmowę na
literaturę, podczas gdy rozmówca był zainteresowany wyłącznie jego
doświadczeniami z herą (jasne, że wiem, że Piątek też wesoło dawniej tym media
kokietował, tu jednak, ironicznie, role się odwróciły). Strategia marketingowa
przesłania tekst.

Co dalej? No, przeszkadzają mi te skaczące po okładce penisy, niektóre, sądząc z
oglądu, na progu dorosłości. Nie dostaję drgawek przy nagości posągów ani sztuce
współczesnej. Nie dostawałam ich również, kiedy analizowaliśmy ten typ obrazów
Świętej Rodziny, w których Maryja i Święta Anna dotykają Dzieciątka w nader
intymny sposób (na poziomie symbolicznym - zapowiedź męczeństwa, arcyciekawy typ
wyobrażeń, bo pokazuje zupełnie inne podejście do erotyki w dawnych czasach).
Ale tutaj na okładce nie widzę nagości, tylko gołość. Rozumiem jej cel
(oswajanie, odczarowywanie przez ironię i żart), ale odbijam się od niej
całkowicie. Drażni mnie, podobnie jak mnóstwo innych wyobrażeń w miejscach
publicznych.

Dygresyjka: jasne, że nagość w sztuce pełniła niegdyś i funkcje gołości, widać
to szczególnie wyraźnie, kiedy się ogląda nie pojedyncze obrazy, ale kolekcje,
np. władców, którzy z upodobaniem kolekcjonowali pewien typ twórczości i
obwieszali nim ściany łożnicy. Ale jest w sztuce pewna wartość dodana, cel, idea
poza wizerunkiem. Zupełnie inna niż ta na billboardzie ze szpachlowaną, pardon
my French, dupą (reklama gładzi).

Która, mam wrażenie, narusza moje granice intymności. Skaczące siusiaki też to
czynią, choć w mniejszym stopniu, i nie jest to żaden zarzut, raczej
konstatacja. U innych osób lub w innych miejscach jest inaczej, mam tego pełną
świadomość. Nie wartościuję więc, tylko zaznaczam, że różne kultury nie
przekładają się tutaj, mam wrażenie, automatycznie. I chyba chciałabym, żeby
moje dzieci zachowały pewne poczucie intymności, które łączy się ze sferą
prywatną, nie jest upubliczniane, przynależy do terytorium zarezerwowanego dla
najbliższych. Nie zahamowania, lęk przed seksualnością, ale intymność.

A to prowadzi nas do tajemnicy. Zastanawialiśmy się niedawno ze znajomym, jak na
dzisiejsze nastolatki wpływa całkowity brak tajemnicy w sprawach intymnych (z
zaskoczeniem konstatuję, że najwyraźniej nieustająco rozmawiamy ze znajomymi o
erotyce). My wkraczaliśmy w dorosłość, nie wiedząc, jak wyglądają nagie kobiety
i nadzy mężczyźni w, że tak to ujmę, akcji. Owszem, od pewnego momentu były
jakieś pisemka, ale pojawiające się w nich wizerunki pozostawały statyczne i
jednak niewyeksponowane w pełnej krasie oraz detalu. Inne było pole porównań,
inny zakres tajemnicy. Teraz obraz jest znacznie bardziej dosłowny, większość
rzeczy można obejrzeć w zbliżeniach, w ruchu, wzmocnione jest wrażenie, że to
naprawdę, że to nie wystylizowany przekaz, ale rzeczywistość. Obszar tajemnicy
się skurczył, a przekaz mami dosłownością, mimo że jest bardzo mocno wykreowany.
Nie jestem pewna, czy to dobrze.

Słowem, my tych książek raczej nie kupimy. Siusiak za małą rzecz, jak na wielką
księgę. Na razie z przyjemnością czytamy "Jak się rodzą dzieci" Marii Zannin,
słowo "plemnik" zostało przyswojone błyskawicznie. Od rozmaitych ksiąg ciała
przejdziemy za jakiś czas do atlasów anatomicznych i ksiąg bardziej medycznych,
chociaż własnych dzieci nie będę chyba dręczyć wyimkami z "Onanii" (młodszemu
bratu strasznie dokuczałam). Ale katalog z wystawy "Eros i Thanatos" na pewno im
pokażę. Rysunki Schulza też.

Wasza siusiakowo zmieszana, ale niewstrząśnięta A. :)

[mama_kasia]

Zaściankowo być może, ale wcale się tego nie wstydzę:

nie o wszystkim powinno się pisać książki dla dzieci.

[i2h2]

Ale to NIE JEST książka dla dzieci - raczej dla młodszych nastolatków. Jedyne
zastrzeżenie, jakie do niej mam, to to, że nie rozgranicza słownictwa na mniej i
bardziej...hm... powiedzmy rynsztokowe. Poza tym bliżej jej do różnych książek o
dojrzewaniu.

[annafox]

A ja jednak z polemiką.
Czy pamiętacie swoje wzrastanie - pierwsze pryszcze i wszystkie kłopoty związane
niepewnym i nieodwracalnym wkraczaniem w dorosłość.
To jak błądzenie we mgle i kolektywne lekcje biologii w tym wcale nie pomagają.
Drugą z serii po "Siusiakach" jest książka o miesiączce.
Nie wiem jak z formą literacką - jakie są tam tony zbędnych informacji - a jakie
są ważne dla dorastających ludzi.
Ale formuła takiej książki przede wszystkim musi takiego "dzisiejszego"
nastolatka nie odrzucić nachalną dydaktyką.

Przejrzałam książkę i nie była tragiczna i jak każda ma swoją grupę docelową -
na pewno nie są nią uczniowie z pierwszych klas podstawowej to oczywiste.
Chciałabym by nie była jedyną na ten temat.

Zdarza się że dzieci nie mogą otwarcie porozmawiać z rodzicami, którzy nie tyle
że potrafią czy nie chcą ile nie maja tyle czasu by stworzyć odpowiednią
atmosferę do tak delikatnej rozmowy.

Jestem za wydawaniem książek o trudnych tematach - nie tylko takich które będą
się świetnie sprzedawać.

[metis1]

Skoro są książki o kupach i robalach, to tym bardziej powinny być o
siusiakach, miesiączkach itp. sprawach, o ktorych rodzice w
większości przypadków nie umieją mówić (wiem, są wyjątki wśród
forumowych mam, ale to nie reguła, niestety)
Wdziałam tylko okładkę "Siusiaków" (haha!), bardzo chętnie obejrzę
ją sobie od środka. "Kupa" czy "Robale" też nie są zbyt zachęcające
wizualnie ;), ich zaletą jest jednak zawartość, z takim entuzjazmem
recenzowana przez Wajraka... Tu też jest zresztą wielu zwolenników
tej kontrowersyjnej pozycji.

[cacko33]

Dla mnie bardzo ciekawym wątkiem jest sprawa obu poruszanych tu tytułów. Zarówno
moja szwedzka przyjaciółka, jak i post tu:
forum.gazeta.pl/forum/w,904,101101774,101102112,Jak_drobiazgi_swiadcza_o_naszej_kulturze.html
świadczą o sporym przegięciu wydawnictwa w tej sprawie. Nie wiem... ale
właściwie już wiem, o co chodzi. Wcale nie o pieniądze, ale o władzę... I to nie
nad byle czym/kim!

i jeszcze

[cacko33]

Pamiętam, że ów tytuł (wielka księga siusiaków) miał pojawić się nakładem
Wydawnictwa Nasza Księgarnia w roku 2004, wraz z Babette Cole - 'Mama zniosła
jajko'. Zapowiedź ta jednak skutecznie została anulowana, po znaczącej serii
ataków na Wydawnictwo. Ciekawa jestem, co teraz się stanie albo nie stanie...

[verdana]

Cóż, jako matka nastolatka (trzeciego egzemplarza) stwierdzam
autorytatywnie, ze za zadne pieniadze nie dalabym tego 11-12
latkowi, wolalabym dac "Kamasutrę":)
Jako, ze moj nieszczęsny gimnazjalista usiłuje własnie zmęczyc
obowiązkowe "Ferdydurke" mam wrazenie , ze tu pupa, pupa jest
obecna - w wersji nie tyle doslownej , co gombrowiczowskiej. Ludziom
w tym wieku nie jest potrzebne infantylizowanie problemu, tylko
rzeczowa, popularnonaukowa ksiązka na ten sam temat.
Forma - dla dzieci. Tytuł - wrecz dla przedszkolakow. Problemy - dla
nastolatkow. Nie. Zdecydowanie nie.

[abepe]

verdana napisała:

> Forma - dla dzieci. Tytuł - wrecz dla przedszkolakow. Problemy -
dla
> nastolatkow. Nie. Zdecydowanie nie.

Mam takie same odzucia, choć książkę znam tylko z okładki i Waszych
opisów (właśnie, dla kogo okładka - dla rubasznych dorosłych?)

[abepe]

Faktycznie, ciekawe, że wśród wszystkich małych książek Santorski
wydał jedną wielką księgę.
www.czarnaowca.pl/szukaj.php?szukaj=ma%B3a+ksi%B1%BFka&l=0&w=All

[zawsze_wolna_nilka]

Witam po dłuższej nieobecności:-)

Przygnałam zachęcona tytułem- jako samotna mama dwóch chłopców,
którzy zaczynają i kończą dzień z ręką w majtkach.
To, że siusiak jest najlepszym przyjacielem chłopczyka, zdążyłam już
zauważyć.
Pytanie- jesli Czarna Owca (ciekawe, ach ciekawe, czemu zdecydowano
się zmienić nazwę wydawnictwa..;-) wydaje beznadziejną książkę o
siusiakach, to proszę, polećcie mi alternatywę- taką, która mnie
samej umożliwi poruszanie się w temacie i odpowiedzi na tysiąc pytań.
U nas nie ma tabu, ale powoli przestaję być wszechwiedząca...;-)

[katrio_na]

A ja poczatkowo sie bardzo ucieszylam. Bo wlasnie taka ksiazka byla
nam potrzebna. Tytul - jak tytul, okladka - pal licho, ale
spodziewalam sie rzetelnej wiedzy w srodku tak na pozomie od 7
wzwyz. Bo tu troche o dojrzewanie chodzi, o radzenie sobie ze
zmianami w swoim ciele - a to wazny temat. Szczegolnie dla matek
chlopcow, nawet nie samotnych ;)
Po waszych opiniach jednak widze, ze bardziej tej ksiazce
do "ksiazki o kupie" a mniej do "kupy" dwoch siostr.
Chodz mam wrazenie, ze wiecej wypowiedzi jest od osob, ktore nie
przeczytaly tej ksiazki ;)

[abepe]

katrio_na napisał:

> Chodz mam wrazenie, ze wiecej wypowiedzi jest od osob, ktore nie
> przeczytaly tej ksiazki ;)

Prawda:) Trzeba będzie poczytać w księgarni :))

[verdana]

Ja podczytywałam w księgarni i zdecydowanie mi sie nie podobala. Nie
lubie infantylizowania spraw powaznych.