Wołacz

[steffa]

Czy nie drażni was jego brak?
W literaturze dla dzieci szczególnie.

[uccello]

Wołącz dobra rzecz. Mam taka uroczą korespondentkę. Kiedyś listy w jej imieniu pisała Mama albo Babcia, potem przysyłała z rysunkami urocze drukowane kośluny, teraz pisze samodzielnie tytułując mnie PANI ELO!

[steffa]

ELO ELA! ;-)

[steffa]

Natchnęło mnie dzisiaj ponownie przy czytaniu "Findusa". Tam aż się prosi, żeby powiedzieć 'Findusie'. Nic z tego. W ogóle całe tłumaczenie jest dosyć pokrętne.

[pepperann]

Właśnie wczoraj po raz pierwszy czytałam "Rwetes w ogrodzie"i też miałam to wrażenie, że tłumaczenie jest mocno pokrętne. Tak jakoś nie układały mi się zdania w ustach. Przy czytaniu na głos szczególnie to wychodzi.

Sama tłumaczę nieraz filmy dla dzieci i często zleceniodawcy naciskają, żeby używać mianownika w funkcji wołacza (bo niby to ma brzmieć tak bardziej nowocześnie?). Bardzo mnie to razi i staram się z tym walczyć, bo wołacz jest po to, żeby go używać.

Czasem może lepiej brzmi: "Hej, Findus! Chodź szybko!", ale jednak "Och, Findusie, co my teraz zrobimy?" :-D

[gopio1]

Może nie drażni, ale fakt, czasem by się przydał. Choć z drugiej strony, jakoś nie wyobrażam sobie, żeby tatuś Emila wołał inaczej niż Eeeeeiimil!!! ;-D

Dobrze, że są imiona, z którymi nie ma takich problemów - Momo, Pippi, Mowgli, Harry... ;-)

[anndelumester]

Nie tyle drażni, co doprowadza do szału.
Czytając dziecku, zmieniam.

[cipcipkurka]

Ja też zazwyczaj zmieniam, chociaż do niektórych imion, zazwyczaj zdrobnień, wołacz mi po prostu nie pasuje, jak choćby do wspomnianej gdzieś niżej Agi.
Ale u nas jest Findusie, Klausie, Wioletko, a także mamo, tato, babciu... I walczymy też (wśród znajomych dzieci, bo nasze nawet nie próbuja tak mówić) z "proszę panią" ;-)

[anna_mrozi]

Już dobrych kilka lat temu na studiach słyszałam o tym, że uzus językowy prowadzi do zaniku tej formy.Język jest elastyczny :)
Jego użytkownicy mają wpływ na kształt normy językowej, która ewoluuje.
Czasem po prostu można go pominąć. Użycie "zastępczo" formy mianownikowej nie razi.

Zjawisko, o którym piszecie wskazuje na to, że literatura, przechwytuje zwyczaje języka potocznego - czy ktoś na ulicy woła jeszcze do Was/Nas: Anno, Moniko, Aneto, Mario?

Inna sprawa, że posługiwanie się formą Wołacza dodaje elegancji, więc sporo mówi o tym, kiedy go brak....

Więcej:
forum.jzn.pl/viewtopic.php?t=306
Do posłuchania, kiedy można zastąpić Wołacz Mianownikiem:

[gopio1]

> czy ktoś na ulicy woła jeszcze do Was/Nas: Anno, Moniko,
> Aneto, Mario?

To chyba w dużej mierze zależy od imienia. Do mnie często mówią Gosiu/Małgosiu. Do córki też powszechnie używamy wołacza - Maju! Ale już do syna nie - jakoś "Kubo" nie brzmi za szczęśliwie - choć Kubusiu jak najbardziej ;-)

[verdana]

Zalezy. ksiązka ma być nie tylko 'ladnie napisana", ale i realistyczna. Wprowadzanie do niej form, ktorych w języku potocznym się nie używa na mnie sprawia wrazenie sztuczności. "Kaśko! Chodź tu, to oberwiesz" - nie, zdecydowanie nie, jedno dziecko mowiące tak do drugiego nie jest już prawdziwym dzieckiem, tylko literacką kreacją.

[steffa]

Zgadzam się. "Findusie" brzmi bardzo ładnie.

[pepperann]

Ja do córeczek jak najbardziej mówię: Helenko i Marianko. I mówię: Aniu/Gosiu/Marysiu. Chociaż na ulicy zawołałabym: Anka! Gośka!

[anna_mrozi]

Dla jasności: ja też używam takich form :)
Choć teraz się zastanawiam czy piszę "Steffo"? ;) A

[steffa]

Oby! ;-)
Powiem tak: jeśli stałabym pod blokiem i wołała niejaką Agnieszkę, darłabym się AGA!
Jeśli pobłażliwie udzielałabym jej rad życiowych, zaczęłabym od "Agnieszko,..."

[mama_kotula]

Są imiona, które proszą się o formę wołacza.
A są takie, które się zdecydowanie nie proszą. I jak ktoś do mnie zwraca się per "Marto", to mam ochotę odgryźć mu głowę i ją zjeść. Ugotowaną na miękko i ze szczypiorkiem.

Z takich moich luźnych obserwacji - przyjemnie się wymawia formy wołacza zakończone na "u" - Kasiu, Zosiu, Pawełku, Kotulku, Żabciu, . Z reguły nieprzyjemnie i sztucznie - albo może, powiedziałabym raczej: oficjalnie, brzmią formy zakończone na "o" - Marto, Jadwigo, Anno, bądź w przypadku imion męskich na "e" - Pawle, Piotrze, Jakubie, Erneście, Ekspedycie.

[steffa]

A widzisz, dla mnie, tylko 'Anno'. Nie wyobrażam sobie: 'Anna, podejdź tu na chwilę'. No po prostu nie! ;)

[gopio1]

steffa napisała:
> A widzisz, dla mnie, tylko 'Anno'. Nie wyobrażam sobie: 'Anna, podejdź tu na chwilę'. No po prostu nie! ;)

Anno i Aniu rzecz jasna! Ale już: Anka! Bo Anko brzmi jakoś sztucznie.

[verdana]

Anno - dla mnie jest to forma, po której następuje ostra reprymenda:)

[abepe]

mama_kotula napisała:

> Są imiona, które proszą się o formę wołacza.
> A są takie, które się zdecydowanie nie proszą. I jak ktoś do mnie zwraca się pe
> r "Marto", to mam ochotę odgryźć mu głowę i ją zjeść. Ugotowaną na miękko i ze
> szczypiorkiem.

Mam wrażenie, że zwracałam się tak do Ciebie kilka razy. Mam więc szczęście, że jeszcze żyję :)) A może w formie pisemnej znosisz tę obelgę?
Na wszelki wypadek zapewniam, że moja głowa jest ciężkostrawna - tyle migren za nią, długie, szorstkie włosy. Nic smacznego!

[mamalilki]

Z takich moich luźnych obserwacji - przyjemnie się wymawia formy wołacza zakońc
> zone na "u" - Kasiu, Zosiu, Pawełku, Kotulku, Żabciu, . Z reguły nieprzyjemnie
> i sztucznie - albo może, powiedziałabym raczej: oficjalnie, brzmią formy zakońc
> zone na "o" - Marto, Jadwigo, Anno,

Nie zgodzę się, za pozwoleniem. Mój mąż mówi "Haneczko", co kończy się na "o" i brzmi bardzo dobrze :-)
>

[kavakava]

Mój syn odkąd zaczął mówić odczuwał wielką potrzebę używania wołacza, łącznie z intuicyjnym tworzeniem własnych form np. "aniołu" , "lewu" itp.

[irmeline]

Ostatnio tępiłam zwracanie się do mnie w mianowniku - "Mamusia". Nie wiem skąd się to mojej córce wzięło, ale szybko wyparowało, gdy parę razy nie zareagowałam. Nie lubię też "Mama, tata" i zawsze mnie to bardzo drażniło w wierszu Danuty Wawiłow "Niewidzialna plastelina": "Mama, tata, chodźcie do mnie!". Czytając, zmieniałam, bo uzus uzusem, ale według mnie lepiej wykształcać w dziecku zamiłowanie do normy wzorcowej - za parę lat będzie sobie samodzielnie dryfowało w mowę potoczną.

[marghot]

cóż, wołacz jest zapomniany chyba
przez pisarzy, dzinnikarzy oraz zwykłych zjadaczy chleba tj. języka codziennego

w naszych domowych, rodzinnych rozmowach staramy się jednak wołacz stosować
wśród znajomych, to niejako nasz znak rozpoznawczy ;)