paproch

[poppy76]

Nie moge znalezc watku o tej ksiazce.
Jak Wam sie podoba? Tzn dzieciom;)
Bo tak sie zastanawiam, i zastanawiam, i zastanawiam...

[abepe]

Mnie się bardzo podoba. Dzieci jeszcze nie dostały, ale one lubią takie klimaty - trochę jak w "O wiadukcie kolejowym...", trochę jak w "Przygodach kota Murmurando" - nieco filozoficzne przemyślenia i prawie "ludzkie", trochę absurdalne przygody przedmiotów.

[pa_yo]

Zdecydowany klimat "wiaduktu...", bardzo fajnie sie czyta, tylko...szybko :)

[anna_mrozi]

Własnie mi przypomniałaś, że trzymam tę biblioteczną książkę od czerwca (ups...).
Wyciągnęłam, zdążyliśmy właśnie przeczytać pierwszego "Paprocha", przegrał z serią "wojenną" Literatury. Zaskoczona jestem ilustracjami Marii Ekier (ich... sztucznością? są jakieś wymuszone i nijakie), choć jestem jej wielbicielką. "Paproch" (pierwsze opowiadanie) faktycznie w klimacie "Wiaduktu". Jak skończę, dopytam dzieci, dopiszę swoje wrażenia.

[poppy76]

Anno, to ja czekam na opinie o calej ksiazce:)
Abepe, jak klimat z 'wiaduktu', to brzmi to bardzo obiecujaco.

I znowu, moge tylko zalowac, ze nie moge wypozyczyc z biblioteki, tak po prostu.

[anna_mrozi]

Na cały tom składają się trzy bajki: pierwsza "O paprochu i koraliku", "O piłce i księzycu" i ostatnia - moja faworytka "O Ostatniej Kartce z Zeszytu".
Jak pisała Abepe, bohaterowie - "rzeczy" są metaforycznymi figurami, których losy są bardzo ludzie. Ich historie dotykają bolączek ludzkiego życia - poszukiwania swojego miejsca i przeznaczenia, zgubnej, ślepej wiary w swój wydumany wizerunek i tego "że gdzie indziej wydaje się być lepiej".
Nie dotykają więc bezpośrednio "dziecięcych" spraw, ale raczej mogą być próbą uzmysłowienia dziecku, z czego wynikają takie a inne zachowania ludzkie.
"Filozoficznie", metaforycznie.
Najlepsze według mnie (też warsztatowo), ostatnie opowiadanie - o kartce papieru.
Wszystkie w klimacie "wiaduktu", ale bardziej abstrakcyjne.
Rozczarowały mnie ilustracje M.Ekier - jak pisałam wcześniej - brakuje im szczypty tajemnicy, lekkości, otwartości i polotu za co lubiłam inne jej prace.
Cieszę się więc, że mamy z biblioteki. Nie jest to pozycja, którą "koniecznie muszę mieć", choć ze względu na ostatnią bajkę - hmm...
Dzieci po przeczytaniu pierwszej opowieści - zbojkotowały "Paprocha". Są w klimacie "wojennej" serii Literatury, zaczęliśmy czytać "Szlemiela". Nie ten czas...?
Świetny papier (lubię tę miesięstość), duże litery, bez jakiś szczególnych rewelacji jeśli chodzi o projekt graficzny. To tyle na szybko :)