Książka, która nie spodoba się nauczycielce ;-)

[domil]

Córeczka koleżanki (10 lat) została ostro skrytykowana w szkole za miłość
do "Koszmarnego Karolka" - bo jak coś takiego może się podobać wzorowej
uczennicy??? Skutek jest taki, że dziecko kocha Karolka jeszcze bardziej i
szuka następnych książek, które NIE spodobałyby się nauczycielce.
Usłużnie podsunęłam "Matyldę" Dahla, okazała się strzałem w dziesiątkę.
Znacie może jeszcze inne niepokorne książki, które miałyby jednak jakieś
przesłanie i nie ruinowały wszystkich zabiegów wychowawczych?

[mamalgosia]

Jestem nauczycielką. I "Matylda" jest według mnie ok, a Karolek rzeczywiście
koszmarny

[domil]

Podejrzewam, że problemu by nie było, gdyby nauczycielka skrytykowała książkę,
ale ona skrytykowała dziecko za czytanie tejże. Mamalgosiu, powiedziałabyś
uczniowi, że stracił w Twoich oczach, bo nie akceptujesz jego lektury?

[verdana]

Ja tam Karolka lubię.... Za to, ze zamiast dziecka robi to, na co ono zawsze
miało ochotę, ale było zbyt grzeczne. Coś jak Fizia Pończoszanka (ktorej
zresztą nie lubię...).

[mankencja]

Coś jak Fizia Pończoszanka (ktorej
> zresztą nie lubię...).

za co?

[verdana]

Za niechęć - daleko posuniętą - do wszelkich konwenansów i dobrego wychowania.
Za to, ze przestrzeganie zasad jest uważane za złe z definicji, a ich łamanie -
za dobre z definicji.
Za przyjecie założenia, ze grzeczni musza być nudni, a sens życia jest w
niegrzecznosci i byciu "innym" za wszelka cenę. Za egocentryzm posunięty do
roli sztuki.
Ale wiem, ze niektórzy lubią.

[mankencja]

ja lubie, choc w pewnym stopniu zapewne przez sentyment.

to, co ty wymieniasz jako wady, srtanowi moim zdaniem częśc konwencji tej
książki - dziecko, które wszystko robi na odwrót siłą rzeczy nie będzie
grzeczne i poukładane, a jego "inność" jest wpisana w jego kreację.

ponadto:
> Za to, ze przestrzeganie zasad jest uważane za złe z definicji, a ich
łamanie -
>
> za dobre z definicji.
z tym się zgodzić nie mogę - Tommy, Annika i inne dzieci nie są w całej swojej
uległosci wobec norm złe - wrecz, jak sadze, przeciwnie, przedstawione z
sympatia

> Za przyjecie założenia, ze grzeczni musza być nudni,
Jako nudni też nie są przedstawiani

[verdana]

Dla mnie jednak nudni - moze sypatyczni, ale troche głupkowaci... Są
sympatyczni głównie dlatego, ze przyjmuja pewne pomysły Fizi (o ile pamietam,
ale moge sie mylić, nic nowego nie wymyslaja - czyli są konformistyczni wobec
nonkonformizmu). Mówiac, ze przestrzeganie norm jest "złe" miałam na mysli,
nie "złe" w rozumieniu "zle dziecko", ale raczej niemądre, niepotrzebne,
banalne. Zdecydowanie lepiej i zabawniej jest normy łamać. Oczywiscie, ze
rozumiem konwencję, ale nie lubię książek dla dzieci gloryfikujacych
nonkonformizm za wszelką cenę. Trochę szaleństwa - jak najbardziej, szaleństwo
jako metoda - już mniej.

[mankencja]

moze i masz troche racji (chociaż dla mnie te dzieci sa sympatyczne tak czy
owak), ale to nie jest ksiazka, ktora ma ksztaltowac postawy, tylko bawic. i
mnie jako dziecko bawilo.

przeszkadza mi w niej natomiast sklonnosc pippi do obdarowywania innych dzieci -
wyglada to troche tak, jakby za wszelka cene zabiegala o ich towarzystwo,
jakby w ten sposob chronila sie przed samotnoscia. pytanie tylko: czy taki byl
zamysl autorki, czy tak po prostu wyszlo?

[verdana]

Ja nie mam nic przeciw Karolkowi, o którym wiadomo, ze jest niegrzeczny. Ale
Pippi zachowuje się wlasciwie - powiedziałabym, ze jedynie wlasciwie - reszta
to smetne mieszczaństwo, bez fantazji i polotu.
Dla mnie ta książka własnie MA kształtować postawy, ma pokazać radość z buntu i
zalety nonkonformizmu, zycie jako niepodporzadkowanie się normom. Rozumiem ta
postawę w świetle życiorysu autorki i obyczajów ówczesnej szwedzkiej prowincji,
ale wychowywać na tych wzorach nie chcę.

[mankencja]

tyle tylko, ze autorka nie te jedna "pippi ponczoszanke" napisala - w takich
np. "dzieciach z bullerbyn" juz tej pochwaly nonkonformizmu nie ma.

[verdana]

A "Zwierzenia Britt-Marie" to wręcz "Moralność pani Dulskiej"... Mysle, że ta
książka (powstała z wieczornych opowiadań dla coreczki) to książka
dla "odreagowania" wlasnych przezyć.

Pipi

[uccello]

Tylko że w "Pipi", ten cudzysłów niezwykłości, bajkowości jest tak
wyrazisty ,że dziecko widzi ( a może raczej czuje), że książka jest wielką
pochwałą wyobraźni. Pipi jest niegrzeczna, samowolna i tym spełnia niejako
zastępczo dziecięce sny o sile, niezależności i potędze.
Rozumiem, że dla wielu dorosłych "Pipi", albo książki Ronalda Dahla są
niewychowawcze, ale książki służą nie tylko kształtowaniu charakteru, czy
zdobywaniu wiedzy o świecie ,ale po prostu zabawie. Niektóre dorosłe kobietki
czytają kipiące od nieprawdopodobieństw romanse, co poniektórzy faceci
oglądają z lubością i przejęciem Bonda, dzieci lubią czytać o dziewczynce ,
która ma Tatę pirata i podnosi konia jedną ręką. Te książki/filmy to takie
nasze ulubione sny, w których spełniają się niespełnialne marzenia.

O książkach Astrid Lingren ( w tym o Pipi) pisze arcy -ciepło i ciekawie Jacek
Podsiadło:

www.tygodnik.com.pl/numer/274507/podsiadlo-felieton.html

[domil]

Gdy czytałam Pippi w dzieciństwie, jej ekstrawagancje budziły mój zachwyt, ale
to było oczywiste, że nie da się ich naśladować, tak jak nie da się podnieść
jedną ręką konia. Można było natomiast pomarzyć trochę...
Z kolei moja córka pod wpływem Pippi próbuje od czasu do czasu spać z nogami na
poduszce. Zdaje się, że raz też poszukiwała skarbów. Innych wpływów nie
zauważyłam :-)

[pszczolamaja]

Przede wszystkim, chronicznie nie lubię określania dzieci przymiotnikami
"grzeczny" i "niegrzeczny". Uważam, że te słowa są wyrazem bezradności i lęku
dorosłych przed dziecięcym "żywiołem", są takim kurczowym trzymaniem się "stanu
rzeczy". Myślę, że i Pippi, i Karolek, i Matylda - każde w innym stylu, rzecz
jasna - są wyzwaniami rzuconymi płaskiemu i sztywnemu światu dorosłych. Przy
czym, pochwałą destrukcji i zadymiarstwa, a wykpieniem posłuszeństwa jest wg
mnie zdecydowanie Karolek, którego barwność to jedynie efekciarstwo wybryków
(mój syn przepada za tymi książkami, niestety). Pippi jest rzeczywiście taką
postacią - jak to się mówi - archetypiczną? Ona uosabia drugą stronę tego jakoś
tam uporządkowanego świata; dla mnie Pippi reprezentuje tę część człowieka,
która działa spontanicznie, mówi, co myśli, bierze, czego potrzebuje, łatwo się
wzrusza, czasem ma chęć rzucić wszystko i po prostu "miejsce bycia zmienić".
Wcale nie pokazuje, że "grzeczni" są nudni i do bani, tylko, że nie samą
grzecznością żyje człowiek, że z tej grzeczności czasem niewiele wynika, bo ona
może być najzwyczajniej w świecie wynikiem naszych zahamowań i ograniczeń. Dla
mnie sztandarowe historie o Pippi to te, w których rozprawia się ze złodziejami
i broni gnębionego przez bandę wyrostków chłopca. I myślę sobie, że w takim
świecie hołdować konformizmowi to jakaś straszna chała :-)
Zupełnie nie znajduję w książkach o Pippi potwierdzenia dla argumentów Verdany -
mamy jakąś totalnie inną optykę w patrzeniu na tę postać. Pippi jest inna, ale
nie na pokaz czy na siłę, tylko w zgodzie z sobą i nie przeciwko komukolwiek. A
Tommy i Annika nie są wg mnie absolutnie głupkowaci, tylkko po prostu zaskoczeni
zachowaniami sąsiadki. A dla Pippi są bardzo ważni!!!
W ogóle, to się zdenerwowałam. Jak można takie rzeczy o Pippi wypisywać??? ;-)
A w tym rozdawnictwie Pippi na pewno jest taki kawałek "zagłuszania samotności",
ale też widzę to jako wyraz tej niezwykłej spontaniczności i wielkiej
życzliwości dla ludzi, w gruncie rzeczy. Pippi jest po prostu dobra.
Niech będą pochwaleni dobrzy, bliżsi prawdy niż grzeczni :-)
Hm, Domil, chyba nie o tym miał być wątek, sorry ;-)

[abepe]

pszczolamaja napisała:

> Przede wszystkim, chronicznie nie lubię określania dzieci przymiotnikami
> "grzeczny" i "niegrzeczny". Uważam, że te słowa są wyrazem bezradności i lęku
> dorosłych przed dziecięcym "żywiołem", są takim kurczowym trzymaniem się "stanu
> rzeczy".

Rany, też zawsze unikałam tych określeń ale w kontakcie z ostatnio totalnie
rozbrykanym, przekornym i robiącym na złość Grzesiem czasem mam ochotę wołać
"badź dziś grzeczny, proszę!!!!!!":))


Pippi jest rzeczywiście taką
> postacią - jak to się mówi - archetypiczną? Ona uosabia drugą stronę tego jakoś
> tam uporządkowanego świata; dla mnie Pippi reprezentuje tę część człowieka,
> która działa spontanicznie, mówi, co myśli, bierze, czego potrzebuje, łatwo się
> wzrusza, czasem ma chęć rzucić wszystko i po prostu "miejsce bycia zmienić".
> Wcale nie pokazuje, że "grzeczni" są nudni i do bani, tylko, że nie samą
> grzecznością żyje człowiek, że z tej grzeczności czasem niewiele wynika, bo ona
> może być najzwyczajniej w świecie wynikiem naszych zahamowań i ograniczeń. Dla
> mnie sztandarowe historie o Pippi to te, w których rozprawia się ze złodziejami
> i broni gnębionego przez bandę wyrostków chłopca.

U nas Pippi czytana się nie przyjęła ale Grześ lubi bajkę na mini-mini (mój mąz
też podśpiewuje "co nam pzyniesie dzień?), choć nie może przeboleć, że zajęła
miejsce Mai:)
Odcinki o złodziejach i obronie chłopca były. Jak się ma bajka TV do książki?
Nie mogę sprawdzić, bo miałam Pippi z biblioteki.

Trudna to sztuka, prawda, tak wychować dziecko, żeby choć trochę chciało nas
słuchać a jednocześnie nie był z niego konformista?

Mąż marudzi, że był tak wychowywany, że dorosły miał zawsze rację. Każdy. Bardzo
chce tego uniknąć jako rodzic. Siedzę i myślę - niech Grześ ma swoje zdanie a
jedocześnie nie przemeblowuje dziadkowi ogrodu. Sorki, to nie to forum:))

[pszczolamaja]

Nie znam bajki z mini - mini - chyba zerknę któregoś razu, z ciekawości.
Myślę, że trochę bezzasadnie omawiamy Pippi w kontekście pedagogiki i naszych
wychowawczych problemów - wszak Pippi jest dziewczynką po przejściach, z rodziny
jednak megaproblemowej, i jaką taką trudno stawiać ją za wzór "zbalansowanej
emocjonalnie" (jak mawiała pewna pani kurator sądowa)i dobrze prowadzonej
wychowawczo. Właśnie cały pic z Pippi polega na tym, że nie może być traktowana
w taki sposób, jak ją opisuje Verdana, bo to jest jak... jak ciąć koronki z
Koniakowa nożem kuchennym, jakieś pomieszanie z poplątaniem. Ją trzeba traktować
z szacunkiem, a jednocześnie z przymrużeniem oka - z poczuciem własnego - jako
sztywnego dorosłego - komizmu - i cudzego humoru. Pippi nie można się bać.
A to, że my sobie nie radzimy z naszymi słodkimi dzieciaczkami (Maja jest jak
torpeda i na dodatek horrendalnie niegrzeczna), to naprawdę nie jest wina Pippi
:-)))) Choć w dorosłych to ona nigdy za bardzo nie wierzyła. Powiedzcie, czyż
nie miała racji?
No dużo piszę, ale ja tak mam, jak się zbulwersuję.

[abepe]

pszczolamaja napisała:


> A to, że my sobie nie radzimy z naszymi słodkimi dzieciaczkami (Maja jest jak
> torpeda i na dodatek horrendalnie niegrzeczna), to naprawdę nie jest wina Pippi
> :-))))

Pszczółko, poprawiła mi humor ta informacja o Mai, hehe.
Mam zamiar wrócić do książki o Pippi wkrótce (bajki w telewizji na razie Grześ
sobie odpuścił, woli szaleństwa w ogródku:))
Na razie wróciliśmy do Emila, Grześ z wielkim zainteresowaniem:))

Choć w dorosłych to ona nigdy za bardzo nie wierzyła. Powiedzcie, czyż
> nie miała racji?


Miała, miała:(

[domil]

Abepe, wydaje mi się, że Twój Grześ jeszcze trochę za młody na Pippi czytaną.
Podejrzewam, że za trochę powinna mu się spodobać.
W związku z "niegrzecznością" - nie wiem, czy to Cię pocieszy, ale moja 4-
letnia wtedy Asia zupełnie zbiesiła się po urodzeniu braciszka.

I jeszcze wracając do Pippi:
Cała jej niepoprawność dotyczy tylko konwenansów. Jeśli chodzi o świat wartości
to nie tylko nie wyłamuje się, ale wręcz może służyć za wzór. Ot, takie skutki
pirackiego wychowania ;-)
Karolek również nie przestrzega jakichś tam przyjętych norm, ale to akurat
mogłabym mu darować. Niewychowawczy jest dlatego, że dla niego najwyższą
wartością jest TV i paczka chipsów.

[uccello]

Po ostatnich doniesieniach prasowych dotyczących oskarżenia o propagowanie
homoseksualizmu przez t.e.l.e.t.u.b.i.s.i.e( nie zmyślam!), mogą podpaść
jakiejś czujnej osobie i poczciwe Muminki. Taki Paszczak - tfy! samczyk niby ,a
w sukience chodzi.
Myślę ,że te kryteria niepoprawności książek dla dzieci są płynne. Kiedyś
pewnie Makuszyński był szokujący i zbyt nowoczesny, nie wychwalał ci on,
grzeczności i posłuszeństwa , i nie na każdej stronie było o Ojczyźnie. Który
pisarz "dziecięcy" nie marzy o tym, żeby jego książki czytali małoletni w nocy
pod kołdrą i jeszcze żeby jakieś cioteczki miały za złe.

[pszczolamaja]

No właśnie. Karolek to taki wywrotowiec na miarę naszej cywilizacji. Cośby się
wywróciło, ino nie chce się. Lepiej z chipsami przed telewizorem ;-) Pippi to
jdnak inny format...

[smoczykowka]

Dobrze napisane o książkach "wywrotowych"!
Kupą, mości autorzy

[mama_kasia]

Z zalinkowanego artykułu:
"Jaka powinna być dobra książka dla dzieci? – Udana książka dla dzieci
to, paradoksalnie, taka, która nie znudzi dorosłego – zaznacza Joanna
Olech. Czyli oparta na oryginalnym koncepcie (ile można pleść o
krasnalach, kotkach i dobrych wróżkach?) i z humorem. No i jak
najdalej uciekająca od kanonu grzecznych książeczek dla grzecznych
dzieci. Na szczęście ukazują się wreszcie u nas książki zabarwione
absurdem, surrealizmem, lekko niepoprawnościowe."

To, co? Ciepłe, wzruszające książki dla maluchów już nie mają szans?

[uccello]

mama_kasia napisała:
> To, co? Ciepłe, wzruszające książki dla maluchów już nie mają szans?

Jasne,że są potrzebne. W każdym gatunku można znaleźć książki świeże ,
niebanalne, tworzące nowy, pociągający świat. I zdarzają się wtórne,nudne,
pełne banałów i ze zbyt nachalnym przesłaniem.
Przecież nie chodzi o podział,że to co awangardowe i prowokacyjne jest dobre,
a rzeczy miłe i pogodne są nudne i głupie.
Chodzi tylko o prawo do różnorodności. Niektórzy lubią landrynki ,a inni suchą
bułę z musztardą. Ważne,żeby nie krytykować gustów- jak zrobiła to Pani
Nauczycielka z maila rozpoczynającego ten wątek.

[abepe]

uccello napisała:


> Chodzi tylko o prawo do różnorodności. Niektórzy lubią landrynki ,a inni suchą
> bułę z musztardą.

A niektórzy i to i to - przykładem Grześ wsuwający na zmianę chleb z miodem oraz
"aromatyczny" chleb z serem pleśniowym. I to samo w litaraturze:))

[abepe]

abepe napisała:


>
> A niektórzy i to i to - przykładem Grześ wsuwający na zmianę chleb z miodem ora
> z
> "aromatyczny" chleb z serem pleśniowym. I to samo w litaraturze:))


Przepraszam, "aromatyczny"jest oczywiście ser nie chleb:)

[steffa]

Cóż za ciekawa dyskusja skryła się pod tym tytułem. ;-)
Pipi bardzo dawno nie czytałam, więc nie mam jej świeżego obrazu w głowie, ale
kiedyś ją uwielbiałam. Nie wpływało to negatywnie na moje ówczesne zachowanie,
a kto wie, może dobroczynnie na przyszłe... Zawsze jednak miałam wrażenie, że
to jednak do końca nie jest prawda. Że Pipi tak naprawdę jest opowiadaniem o
smutnej dziewczynce, która siłą wyobraźni rozświetla sobie świat.
Karolka nie czytałam (jeszcze?), na razie "nie dorosłam do targetu." ;-)
Ale ja lubię "niegrzeczne" książki. W przeciwieństwie do dzieci. Che che.