pamiętniki LM Montgomery

[mamalgosia]

Jakie są? Słyszałam b. pochlebne opinie o "Uwięzionej duszy", ale
nie umiem tej książki dostać - nakład wyczerpany. CZy warto
poszukiwać?

[mama_kasia]

Też jestem ciekawa opinii. W ogóle o pamiętnikach nie
słyszałam. Jestem akurat na etapie odnawiania znajomości
z Anią, więc temat żywo mnie interesuje.

[mamalgosia]

Jak wiesz skądinąd - czytam książkę pewnej Pastorowej, i ona właśnie
tam wspomina o tych pamętnikach. Zachęciła mnie tym, co o nich
napisała, przypuszczam że z pewnych powodów będą mi bliskie.
Ale w necie nie ma. W naszych księgarniach też nie. W bibliotece
jeszcze nie szukałam

tak to ma wyglądać:

[mamalgosia]

www.petlaczasu.pl/b32624
i to chyba też:
www.mareno.pl/prod/MIDN/83-10-10328-X

[nchyb]

Pamiętniki podobno warto przeczytać, tu dziewczyny o nich rozmawiają:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=30357&w=41938532&v=2&s=0
Na pewno gdzieś w necie są pamiętniki w formie ebooka.
Może tego warto poszukać, bo niestety książkowo niemal są
niedostępne u nas.

Mnie bardziej zainteresowała książka Pastorowej. Mamałgosiu, bardzo
proszę o namiary na tę książkę.

[mamalgosia]

Sprawdziłam w necie, że w naszej bibliotece powinna być - w dziale
dla dzieci i młodzieży, jak pójdę następnmym razem to sprawdzę,
przeczytam i napiszę.


A książki Pani Pastorowej są niedostępne, przynajmniej ja ich nigdy
nie spotkałam poza bezpośrednim kontaktem z nią. Są to zazwyczaj
rozważania, ale ciągle znajduję w nich coś dla siebie, nie są takie
jak wiele na rynku. Pani nazywa się Aleksandra Błahut-Kowalczyk i
swego czasu uczyłam jej syna, a ona w naszej szkole uczyłą etyki.
Teraz mieszka w Cieszynie

"Uwięziona dusza"

[mamalgosia]

Czasem wydaje mi się, że czasy niosą ze sobą określoną wrażliwość
ludzką, dlatego kiedyś ludziom łatwiej było znosić wszelakie
cierpienia serwowane im przez sytuację społeczną, gospodarczą czy
niski poziom nauk medycznych. Dziennik Lucy Maud Montgomery
uświadomił mi, że wrażliwość ludzka nie jest aż tak elastyczna, a
ludzie zmuszeni znosić kiedyś żywot dla nas niepojęty, cierpieli tak
bardzo, jak wyobrażamy sobie, że my cierpielibyśmy na ich miejscu.

Lwią część tego dziennika zajmują zapiski młodej kobiety, która
porzuca pracę w mieście, w redakcji, by zająć się despotyczną i
zgorzkniałą babcią, nijak niemogącą towarzyszyć jej ani w podróżach
umysłowych, ani w zwyczajnej codzienności. Powrót do rodzinnego
Cavendish wiąże się z bytowaniem w warunkach odciętego (albo
przynajmniej mocno zawężonego) dostępu do strawy duchowej i
intelektualnej. Mimo że była zakochana w krajobrazie rodzinnych
stron, znała już wady mieszkania w małym skupisku ludzkim. Trudno tu
było znaleźć kogoś, kto tak jak ona "znałby Józefa", a jego ambicje
wznosiłyby się ponad znajomość najświeższych plotek i umiejętność
prowadzenia gospodarstwa. Nie dość, że odcięta od inspirującego
towarzystwa, z trudem zdobywała książki, bez których ciężko jej było
żyć. Rzadko coś nowego pojawiało się w Cavendish, a ona ratowała się
lekturą wciąż tych samych tytułów (tu chciałabym przytoczyć
interesujący fragmencik dotyczący nadmiernej lektury: "Jest to bez
wątpienia mądre zrządzenie losu - czy może Opatrzności? - że nie
mogę mieć wszystkich książek, które pragnęłabym przeczytać, inaczej
bowiem z pewnością niewiele osiągnęłabym w życiu"*). W takiej
sytuacji prowadzenie dziennika chroni ją przed szaleństwem, przed
zupełną samotnością, jest zaworem bezpieczeństwa, co szczególnie
widać na początku drugiej zimy, która "więzi" ją w domu, kiedy to
zajmuje się retrospekcją życia, jakby chciała w tej sposób odgonić
złe duchy, wyciągające po nią zaborczą dłoń. Ten końcowy,
wspominkowy fragment jest dla czytelnika nieco nużący, gdyż
wszystkie te zdarzenia poznawał nieco wcześniej na bieżąco,
zwłaszcza jeśli przeczytał również pierwszą część dzienników. Maud
często marzy o tym, jakie byłoby jej życie, gdyby mogła je przeżyć
zgodnie z własnymi pragnieniami. Podróżowałaby i wypełniała swój dom
gośćmi potrafiącymi rozmawiać na interesujące tematy. Ciekawe, że z
determinacją szlifuje swój talent i dąży do publikowania swoich
utworów, ale kiedy udaje jej się zdobyć sławę, niewiele jej poświęca
uwagi.

Dziennik tej pisarki poruszył mnie dotkliwością cierpienia, które
towarzyszyło pisarce - o ironio! - w czasie, w którym
powstawała "Ania z Zielonego Wzgórza". Wiem już, że sytuacja kobiety
(która wówczas miała niewielkie szanse na samodzielną egzystencję i
skazana była na małżeństwo, częściej z rozsądku niż miłości, co
szczególnie trudne było dla Maud, zdającej sobie sprawę z ogromu
namiętności cechującego jej naturę) oraz brak dostępu do dóbr
kultury i rozrywek intelektualnych sprawia, że życie jest trudne do
zniesienia, nawet w czasach, w których coś takiego było normą.

Zdumiewa mnie też umiejętność analizowania innych, siebie i swoich
stanów emocjonalnych w czasach, kiedy psychologia była jeszcze w
powijakach. Bez trudu w życiu Maud wyśledzimy tropy jej bohaterek
literackich. Ciekawe są też jej uwagi o przeczytanych książkach.
Jeśli chodzi o styl, to nie wszystkim zapewne się spodoba, gdyż jest
oczywiście trochę górnolotny, pełen "purpur" i "szmaragdów", autorka
lubuje się też w opisach przyrody.

Chętnie przeczytałabym dalsze części jej dzienników, chciałabym
wiedzieć, jak poradziła sobie w małżeństwie, którego jest w tym
tomie bliska, ale, niestety, dwie kolejne książki to - jak ktoś
celnie to ujął - tytuły widma, które kiedyś były wydane, ale
niewielu je widziało...

[nchyb]

Mamałgosiu, w necie znalazłam ebookową wersję pierwszego tomu
pamiętników - Krajobraz dzieciństwa. Jakbyś chciała namiary, to daj
znać.

A czy ten tekst powyżej, to jest właśnie z książki Pani Pastorowej?
Jeżeli tak, to przy okazji - w jakiej formie to dostajesz? Rękopisy?
Na jakie jeszcze ciekawe tematy ta pani pisze?
Pozdrawiam

[mamalgosia]

nchyb napisała:

> Mamałgosiu, w necie znalazłam ebookową wersję pierwszego tomu
> pamiętników - Krajobraz dzieciństwa. Jakbyś chciała namiary, to
daj
> znać.

Dziękuję Ci bardzo. Ale nie potrafię czytać na monitorze, drukarki
nie mam, a poza tym jednak zalezy mi na tej "Uwięzionej duszy". Ale
naprawdę bardzo dziękuję


>
> A czy ten tekst powyżej, to jest właśnie z książki Pani Pastorowej?
Nie, nie:) to z biblionetki.


> Jeżeli tak, to przy okazji - w jakiej formie to dostajesz?
Rękopisy?
> Na jakie jeszcze ciekawe tematy ta pani pisze?
Pisze ogólnie rzecz biorąc o bogu i życiu:) Ciekawe tematy
A mam jej książki ze względu na to, że pracowałyśmy razem.

[nchyb]

ja też nie potrafię z mointora długich tekstów czytać. Raz coś
miałam, to wydrukowałam. Wolę jednak papierowe wydania.

> Pisze ogólnie rzecz biorąc o bogu i życiu:) Ciekawe tematy
> A mam jej książki ze względu na to, że pracowałyśmy razem.
Mamałgosiu, a jest jakaś szansa przeczytać, bądź w skrócie -
właśnie tych paiętnikach?
I dzięuję za namiarna bblionetkowy tekst o pamiętniku.

[mamalgosia]

Nie moge znaleźć w tej książeczce, którą mam w ręce, to pewnie było
w tej, którą dałam koleżance:( Ale to nic takiego, jakieś 3 zdania.
Widocznie jednak skutecznie mnie zachęciły

[agisek]

> > A czy ten tekst powyżej, to jest właśnie z książki Pani Pastorowej?
> Nie, nie:) to z biblionetki.

E, no właśnie. Bo jak się coś cytuje, to warto od razu podać źródło.

[i2h2]

Bardzo cenna uwaga... Mamalgosi nie lubisz czy ot tak bez okazji
postanowiłaś szpilę wetknąć?

[agisek]

Nie, się po prostu zdziwiłam, gdy zobaczyłam swój tekst tak jakoś podany jakby
nie mój był :-)

[i2h2]

A, to wybacz, proszę - nie wiedziałam, że to Twój tekst!

[agisek]

A zresztą co to za szpila? Jestem bibliotekarką, uczę młodzież jak się robi
przypisy i bibliografię i dlaczego to takie ważne, więc normalne, że zwracam
uwagę na takie rzeczy. Dziwi mnie, że to dziwi.

[izagalicja]

Czytałam pamiętniki, nie polecam dla osób które lubią L.M.Montgomery
dlatego,że pisała pokrzepiające książki.
Moja mama powiedziała po przeczytaniu, że wolałaby nie czytać.Pryska
mit szczęsliwego życia autorki.
Ja swoje ezgemplarze nabyłam na allegro i tam radzę szukać.
Pozdrawiam,
Iza