"Złodzieje snów" M.Strękowskiej-Zaręby

[i2h2]

Książka o tym, że kiedy rodzice się rozstają, najbardziej cierpieć
może dziecko kilkuletnie, o którym często się mówi, że za małe, żeby
mu tłumaczyć, że niewiele rozumie, a do niego, że tata w
pracy/wyjechał/niedługo wróci. Książka mną wstrząsnęła, bo tekst
jest jednocześnie bajkowy i lapidarny tak, że aż okrutny.
Polecam rodzicom, starszemu rodzeństwu, ale na pewno nie tym
najmłodszym, o jakich jest ta książka.

[1agatka]

Czuję się w obowiązku podać parę wyjaśnień na temat "Złodziei snów".
Pisząc, chciałam, aby książka poruszyła dorosłego czytelnika. I jak
wynika z powyższej relacji, to mi się udało (przynajmniej w jednym
przypadku). Jestem wdzięczna, że i2h2 poleca ją rodzicom i starszemu
rodzeństwu – rzeczywiście do tej grupy odbiorców adresowałam
książkę. Nie zgodzę się jedynie z tym, że nie powinni jej czytać
najmłodsi. Powinni ją czytać, ale nie sami, to rodzice, opiekunowie
winni czytać ją ze swymi dziećmi (to również dlatego na str. 4 dałam
dopisek: "Mamo, tato przeczytaj tę książkę ze swoim dzieckiem...") .
Uważam, że z żadną książką małe dziecko nie powinno zostawać samo,
każda lektura podsuwa mnóstwo tematów do rozmowy i pozwala tworzyć
mądre relacje: ja dorosły – i moje dziecko.
Są książki, które pomagają przejść, oswoić trudne sytuacje – do
takich książek należą "Złodzieje snów". Jeśli dorosły będzie
rozmawiał ze swym słuchaczem/czytelnikiem o tym, co przeżywają mali
bohaterowie, ma szansę dotrzeć do dziecka, które pod wpływem
podobnej sytuacji zamknęło się w sobie. Jeśli rozmówcą i
słuchaczem/czytelnikiem będzie dziecko, które ma szczęśliwą rodzinę,
rozmowa również będzie przydatna, bo pokaże zjawiska, z którymi
dziecko zetknie się wcześniej lub później (na przykładach kolegów,
koleżanek), moim zdaniem ważne, że na koniec w tejże książce widać
światełko w tunelu – nadzieję, iż będzie lepiej, choć już nie tak
samo jak przed rozstaniem rodziców.
A tak dla równowagi: w czerwcu Nasza Księgarnia wyda moją
książkę "Wakacje z krową, czołgiem i przestępcą" - bardzo wesołą,
pełną tajemniczych i śmiesznych przygód lekturę dla 7- 9-latków. Są
to wakacyjne przygody bohaterów "Berego, gangstera i góry kłopotów" –
książki nagrodzonej przez dzieci Małym Dongiem, mam nadzieję, że
i "Wakacje..." sprawią im dużo radości.
Pozdrawiam
M. S.-Zaremba

[zuza_k]

Dzień dobry Pani Małgorzato,
A czy będzie kontynuacja "Abecelków"? Moje dzieci zaczytały juz
obydwa tomy. Przydałby się trzeci...
Pozdrawiam serdecznie,
Zuza

[1agatka]

Dzień dobry,
kolejna część Abecelków powstała już rok temu ("Abecelki i Prawdziwy
Skarb"), ponieważ Minister Kultury i Sztuki przyznał mi stypendium
na jej napisanie, niestety tekst leży w szufladzie. Pracownia
Pedagogiczna, która wydała cz. 1 i 2, nie prowadzi już działalności
wydawniczej. Teraz wspólnie szukamy wydawcy, który podjąłby się
wydanie cz. 3 (i ewentualnie przejąłby prawa do cz, 1 i 2). Z
przykrością muszę stwierdzić, że dotąd nam się to nie udało.
Szkoda mi "bezczynności" Abecelków, bo się z nimi zżyłam, tym
bardziej że uczestniczyłam w pisaniu sfabularyzowanych podręczników
szkolnych do nauczania zintegrowanego dla kl. I, II i III, których
bohaterami są właśnie Abecelki (w kl. I narratorem jest Franek, w II
Dorota, a w III Olek).
Pozdrawiam serdecznie i Dzieci i Panią
M.S.-Zaremba

[i2h2]

Czy ja też mogę się nie zgodzić? Do wszystkich tego typu książek
podchodziłabym bardzo ostrożnie w kwestii lektury dziecięcej, bo
życie pisze różne scenariusze i np. nie dałabym tej książki dziecku,
którego rodzice rozstali się w niezgodzie i na pewno nie będą ze
sobą współpracować w żadnej sytuacji. Tak samo ta sytuacja z
pieniędzmi, które dzieci dostają od taty - w takich chwilach dziecko
może czepiać się każdego szczegółu i niedaleko stąd do konkluzji, że
mój nie daje= nie zależy mu na nas. Efekt lektury mógłby być
odwrotny od zamierzonego.

[1agatka]

Zgadzam się na wszelkie niezgody, ważne, aby trwała dyskusja również
na temat takich książek. Tu pole do popisu mają specjaliści
psychologii dziecięcej.
A jeżeli książka skłania dziecko do trudnych pytań - to nie zawsze
jest "winą" książki, moim zdaniem problem leży w tym, iż dorośli
boją się takich pytań - najpierw rodzice, opiekunowie, a potem
nauczyciele, którym wygodniej jest uczyć na pozytywnych przykładach;
tylko że obraz świata, jaki przedstawiają dziecku ma się nijak do
rzeczywistości, która go otacza.


A co do mego nazwiska, to proszę się nie stresować, przyzwyczaiłam
się. Kiedyś uczeń szkoły podstawowej powiedział mi, że moje nazwisko
wystarczy mu za całe dyktando.
Pozdrawiam
M.S.-Zaremba

[abepe]

No dobrze, wygląda na to, że muszę to przeczytać, skoro mogę potem
się popisać na polu:)))

I ja też z tych, co muszą swoje nazwisko(a) literować:))

[i2h2]

Też znam ten ból - większość pisząc moje nazwisko usiłuje to zrobić
przez "Y" na końcu.

[abepe]

Przez "Y"? Hihi, bo tak nie po naszemu brzmi:))
Moje wszyscy piszą przez "CH" a mężowskie przerobiono kiedyś na
pewien kwaśny owoc:))

Sprostowanko

[abepe]

Na "Abecelkach" jak byk stoi Małgorzata Strękowska-ZarEMba:))

[i2h2]

Padłam na kolana i walę glową o wykładzinę :-/ Z pamięci oczywiście
pisałam, choć książka leżała niedaleko...

[abepe]

Taka mądra jestem, bo się u mnie kurzą "Abecelki":))A
tymczasem "Fantastyczny pan Lis" doczekał się trzeciego czytania na
dobranoc:)