cuda?

[okti22]

przeczytalam kilka postow, gdzie dziewczyny pisza o cudach, ktore im sie
przytrafily. A to jakies dziecko na granicy smierci zostalo uratowane i
pieknie sie teraz rozwija; a to ktos zaszedl w ciaze itp. Wiem, ze takie
posty sa wazne; pokazuje, ze trzeba miec nadzieje, ze bedzie dobrze, ze
zdarzaja sie piekne rzeczy. Z jednej strony ciesze sie, ze komus sie udalo i
jest szczesliwy. Z drugiej rozsadza mnie zlosc, ze my nie mielismy takiego
szczescia. Zamiast radosci z narodzin synka przyszla rozpacz z powodu jego
smierc. Zla jestem, ze happy end'y przytrafiaja sie innym. Chcialabym czerpac
sile i nadzieje z tych pozytywnych postow, ale poki co nie potrafie.

[igga-81]

ja mam podobne odczucia, czuję niesprawiedliwość, tam z góry!
jednak bardzo cieszę się że cuda się zdarzają, i serdecznie pozdrawiam tych,
którym się udało.

[majuta]

W pewnym momencie się obraziłam. Na los czy na kogoś tam na górze. Zazdroszczę
tym szczęśliwcom. A przecież tak niewiele potrzebuję. Chciałam, żeby mój Synek
żył, teraz chciałam urodzić dziecko, potem, żeby to nie był zaśniad, zeby hcg
spadło i zebym nie musiała się leczyć. Tylko nikt mnie wysłuchał. Czasami
myślę, ze urodziłam się wbrew czyjejś woli. I nie mam na kogo pokrzyczeć i
powiedzieć, ze to straszne świństwo. I bardzo dobrze Was rozumiem. Cuda się
zdarzają. To dobrze. Ale dlaczego nie mi?

[dziunia32]

Drogie Dziewczyny!Mnie sie taki cud zdarzyl.Choc jestem szczesliwa uwierzcie,ze
dobrze Was rozumiem.Mysle,ze gdyby Tomcio wtedy nie przezyl-reagowalabym tak
jak Wy na wiesc o czyims szczesciu.Mysle,ze bardzo ciezko jest cieszyc sie w
takich sytuacjach,ze komus sie udalo-komus-a nie Mnie...Przezylam porod,ktory
zdarz sie raz na 100tys(!).Tez przez wiele tygodni plakalam-czemu ja??Czulam
zlosc,gdy widzalam moje kolezanki szczesliwe z pieknymi maluchami.Dopiero,gdy
po czterech miesiacach neurolog stwierdzil,ze na 95% bedzie z malym dobrze-
troche mi przeszlo.Bardzo mi zal,ze nie wszystkim bylo dane taki Cud przezyc,bo
los byl taki niesprawiwdliwy,ale piszac o moim szczesciu chcialam dac choc
troche nadziei tym,ktorym najbardziej jej potrzeba.Po tym ,co przezylam mam tym
wiekszy szacunek dla matek moich niepelnosprawnych uczniow i pomagam im,jak
moge.
Zycze Wam z calego serca NADZIEI isily.Zycie niesie wiele niespodzianek-nie
tylko zlych-zdarzaja sie przeciez i te dobre:-).

Pozdrawia serdecznie!

[marianka15]

Wiesz, ja chyba też jestem w stanie Ciebie zrozumieć: trudno jest cieszyć się
szczęściem innych, kiedy samej się cierpi. Choć ja tak naprawdę też należę do
takich szczęśliwców. W kilkudniowej ciąży miałam robione RTG płuc, a potem
operację w ogólnym znieczulenieu. Nie wiedziałam o ciąży. Potem było dużo, dużo
łez. Rozpacz rodząca się każdego dnia: czy będzie zdrowe, czy będzie normalne?
Jakby tego było mało, na pierszym USG okazało się, że w macicy jest mięśniak
większy od mojego maluszka... Potem, pod koniec ciąży, lekarz lekko i swobodnie
stwierdził, że dziecko ma chyba wadę (rozszczep podniebienia i coś tam
jeszcze), bo mam za duży brzuch, co sugeruje dużą ilość wód płodowych i w
związku z tym przytoczone wyżej wady...
Córcia urodziła się szczęśliwie. Patrzę na nią i widzę, jak się rozwija.
Słucham pani pedagog z przedszkola, która mówi, że moje niespełne czteroletnie
dziecko ma niektóre umiejętności na poziomie sześciolatka... I co czuję? Że to
wszystko jest niezależne ode mnie, ale być może to moje wylane w czasie ciąży
łzy sprawiły, że Opatrzność podarowała nam zdrowe jednak dziecko. Podarowała
nawet więcej, gdyż te dziecko rozwija się lepiej, niż rówieśnicy. Razem z mężem
żartujemy, że to tylko sprawa ogromnej dawki kwasu foliowego, który musiałam
przyjmować w ciąży na zlecenie lekarza - dawka dla matek, ktore rodziły już
dzieci z wadą genetyczną, tak na wszelki wypadek... Bo ktoś kiedyś żartował, że
od kwasu foliowego dzieci są mądrzejsze...
Ale może też jeszcze dzisiaj płacę za ten cud? Jestem na granicy depresji,
bezrobocie męża przytłacza naszą rodzinę. Brak nadziei na lepsze jutro, ciagła
rozpacz, apatia, łzy wylewane po nocach w poduszkę... Bo dlaczego nam się nie
układa? Ten dostał wreszcie pracę, tamta dostała, a mój mąż...? My stoimy w
miejscu...
Myślę, że w życiu nie ma jednak nic za darmo... Kiedy dzisiaj zdarzy nam się
cud, jutro możemy coś stracić...

[dziunia32]

W tym,co napisala Marianka jest duzo prawdy.Zaraz po tym,jak sie okazalo,ze z
Tomkiem jest ok. nasza rodzina przeszla powazny kryzys,z ktorego na szczescie
wyszlismy "calo".Byc moze zawsze musi byc cos za cos...

[izabelski]

marianko,

napisz na priva

Iza

[karpatka1]

Należę do matek, które niedawno rozpisywały się o cudach. Dziś boję się o moje
dziecko potwornie. Czekam na wyniki badań, które mają wykluczyć moje najgorsze
przypuszczenia. Mam nadzieję, że nie będzie to cena za pierwszy cud, o której
niektóre dziewczyny tu piszą...
Kasia

[melka_x]

Karpatko życzę Ci, żeby wyniki badań były jak najlepsze.

Co do cudów. To normalne uczucie. Mnie, a raczej mojej córce też zdarzyło się
wiele rzeczy na granicy cudów, ale w ostatecznym rozrachunku cud się nie
zdarzył.
Najpierw niemalże cudem było, że przy takiej wadze i tak przedwczesnym porodzie
mała sama oddycha, że serce pracuje prawidłowo, że mimo zakażenia
wewnątrzmacicznego mała jest w tak dobrym stanie. Kiedy stan się gwałtownie
pogorszył cudem było, że ją odratowano, reanimacja trwała bardzo długo, lekarka
już chciała zrezygnować... Później cudem była następna doba, przy takich
wynikach jak nam powiedziano, mała nie powinna jej przeżyć. Jeszcze później
cudem było to że przeżyła pierwszą operację i narkozę, szanse były minimalne.
Natalia tak bardzo walczyła, a i tak zmarła, jej cierpienie okazało się bez
sensu. Osteczny cud się nie zdarzył, nie ma jej. Rozumiem więc Wasze
rozgoryczenie, co nie znaczy, że nie cieszę się, gdy kolejnym dzieciom udaje
się przeżyć. Choć rozpacz, że cud o który się tak modliłam nie nastąpił chyba
nigdy mnie nie opuści.