Czy dobrze zrobiłam???

[ekaczmarczyk]

Witam znowu. Ostatnio pojawiła się u mnie myśl tóra nie daje mi spokoju...
Czy dobrze że nie chciałam patrzeć na moje dziecko zaraz po porodzie? Ja
myślałam że czas leczy rany, a tu jest jeszcze gorzej niż było........ewa

[wustyle]

Ewo...
Juz do konca zycia bedziemy sobie zadawac pytania, na ktore prawdopodobnie nie poznamy
odpowiedzi. Bardzo czesto zastanawiam sie jak dzis wygladaloby moje zycie gdybym zaraz po porodzie
mial sile sie z nia zobaczyc - niestety wtedy, 7.07.2004 nie mialem...
To prawda, ze czas nie leczy ran, mozna tylko miec nadzieje, ze uda sie ich za bardzo nie rozdrapac.
Nie bylem przygotowany na smierc mojego dziecka, dlatego nie bylem przygotowany na wszystkie
wydarzenie, ktore po niej nastapily. Trzeba miec gleboka wiare, ze decyzja, ktora zostala wtedy
powzieta byla sluszna. Badz dobrej mysli, wysylaj w niebo duzo ciepla, miej wiare w przeznaczenie.
Pozdrawiam Ciebie i Twojego meza

Sebastian - tata Laury

[mamaadama4]

W sytuacjach ostatecznych, kiedy juz nic nie można zmienić zawsze pojawia się
pytanie - czy lepiej byłoby gdybym zrobił/a inaczej. Na początku wszystko
rozbiera się na czynniki pierwsze, pytania i wątpliwości się mnożą.
Pomysl, że gdybyś zrobiła inaczej to i tak nie meiniłoby to nic - ból byłby
taki sam - wcale nie mniejszy.

[kajka68]

hmmm...mi nie pozwolono popatrzeć...zobaczyć... wydawało mi się że zaraz ją
przyniosą ...tylko umyją i przytulę...ale nie przynieśli...nigdy jej nie
zobaczyłam...w marcu minie 15 lat...czy czas leczy rany?jeśli tak to na miły
bóg kiedy?czy coś by to zmieniło gdybym mogła zobaczyć?chyba nie...może było by
jeszcze gorzej...może właśnie tak jest lepiej...mogę ją sobie wyobrażać na
wszelkie sposoby...mogę ją widzieć taką piękną jasnowłosą aniołeczkę?może ?
chyba tak...Ewuniu...może tak jest lepiej....

[wlekliczka]

Ewo, zawsze pojawiają się takie pytania i nikt nie potrafi udzielić na nie
odpowiedzi. Słyszałam głosy mam, które są zadowolone, że nie przytuliły dziecka
(albo jego ciałka). Bały się je pokochać.
Tylko, że miłość nosi się w sobie, a nie w dziecku albo w jego ciele.

Mój synek zmarł w inny sposób, ale znam te dręczące myśli, że mogłam zrobić coś
inaczej, uratować go itp. Nie zmienię przeszłości i jego śmierci, tak samo jak
nie zmienię faktu, że był moim synem. Akurat tego jednego bym nie zmieniła :)
I tak już pozostanie ze mną do końca życia.

[urszula5]

Witaj Ewo
Wiesz ja straciłam pięcioro aniołeczków ;-( ale niewiem jeżeli bym miała
poruwnywać strate a strate to przynajmniej dla mnie jest bardzo duża różnica,
boli , każda strata boli , ale ja naprzykład niewiem jak inne mamy nie
wypowiadam się ...... ja tamtych aniołków tak nie przeżyłam jak przechodzę
odejście Bartusia, niewiem może dlatego że tamtych dzieci nie widziałam , albo
nie pamiętam ( narkoza ) pamiętam tylko Mateuszka ( 18 tc ) kiedy lekarz
dosłownie wydarł mi moje dziecko ze mnie , kiedy spytałam co bym miała
powiedział syna , kiedy spytałam czy mogę zobaczyć powiedział ( a po co pani
to !!!!! chce widzieć ) to !!! jakby to był przedmiot nie zobaczyłam nie dane
mi było. Karolinke widziałam tylko przez moment jak ją chciłam ( nie wiedziałam
że to dziewczynka czułam że mam moją Karolinke ochrzciłam i mnie już nie było )
Gdy mąż zadzwonił do szpitala to lekarz mu powiedział ( czy jest pan wierzący ?
tak ! to niech pan idzie do kościoła i podziękuje Bogu że żona żyje ) Po
Kubusiu było jeszcvze gorzej ( łożysko przodujące ) oczywiście znowu leżenie
lekarz mi powiedział ( tylko do świąt Bożego narodzenia bo jest pani bombą
zegarową ........niewiadomo kiedy wybuchnie oczywiście zgodziłam się ) wszystko
byle by tylko urodzić niestety 19 grudnia dostałam krwotoku pogotowie zabierało
mnie z domu już nieprzytomną , kiedy mnie przywieźli do szpitala ( decyzja !!
natychmiast cięcie ....... błagałam zawieźcie mnie do kliniki do lekarza który
prowadził moją ciąże .... właściwie po kryjomu bo chodziłam wtedy też dla
zabezpieczenia do lekarza na kase i to wtedy jego wzywali do tego cięcia ....
jak mnie zobaczył to tylko powiedział ( q...........a tylko nie to ) mój mąż w
tym czasie ze szpital;a dzwonił do mojego lekarza prywatnego co dalej ( miałam
założony krążek na szyjke macicy ) zdjoł mi go lekarz do którego chodziłam
prywatnie wyzywał na czym świat stoi po co to zrobił !! po co ściągnął ten
krążek ... tak jak ja bym miała wpływ na to ..... trzymali mnie 3 dni zamiast
tak jak prosiłam ( przewieźcie mnie do kliniki , nie zgadzam się na żadne
cięcie .... mój prywatny lekarz załatwiał przewóż mnie z Żor do Zabrza )
dopiero w sobote mnie przewieźli , w Żorach mimo tak dużej utraty krwi nie
podali mi nic. Dopiero jak przyjechałam do Zabrza mój lekarz już na mnie czekał
( powiedział mi zdaje sobie pani sprawe z tego że do końca ciąży musi pani
leżeć !!! TAK I BĘDE LEŻAŁA !! ) ZARAZ BYŁY ROBIONE BADANIA całą noc leciała
krew , osocze!!ręce popuchnięte ....... ale to nic byleby tylko donosić do
bezpiecznego momentu..... tak chciał lekarz i ja też po podaniu krwi i osocza
znowu badanie ..... niestety 23 grudnia zjadłam śniadanie przyszedł lekarz i
powiedział musi pani rodzić już !!!! szkok , bezsilność nic nie mogłam zrobić
nawet błagać i prosić ( tylko nie cięcie , nie teraz ) Powiedział mi że albo
będe ja i dziecko albo jedno z nas ;-(.... jak człowiek ma chemoglobine 13,coś
tam ja miałam niecałe 4 wszyscy się dziwili że po podaniu krwi i osocza jeszcze
żyję ( ja sama nie zdawałam sobie z tego sprawy moim celem było tylko to żeby
donosić za wszelką cene ) w trakcie cesarki byłam przytomna ...... niby ...
widziałam wszystko co robili lekarze w lampie która była u góry... słyszałam
płacz Kubusia jak jeszcze był w moim brzuchu ;-( szybko Go wyciągneli i jeszcze
szybciej przewieźli do innej kliniki.... później tylko słyszałam czy nie ma
krwawienia , wyczyścić , zszywamy to trwało wieki później 2 dni na OIOM-e cały
czas krew i osocze , na zmiane nie było gdzie wkłuwać już moje myśli były już
tylko przy moim dziecku a tu lekarz przychodzi i mówi ( niech pani dziękuje
Bogu że pani żyje........ była uż pani w bardzo dalekiej podróży )Potem już
była tylko modlitwa żeby przeżył, niestety żył tylko 24 dni widziałam go
zaledwie pare razy....wiem rozpisałam się ale mogę powiedzieć tylko jedno mimo
że tyle napisałam że ( o wiele łatwiej jest pogodzić się ze stratą dziecka
kiedy się Go nie widzi.... niż ...................Boże to tak strasznie boli, a
nie wyobrażam sobie co czują matki które straciły dzieci starsze ) mnie boli z
dnia na dzień bardziej , mocniej coraz gorzej jest ze mną mimo że jestem na
lekach i tak nie śpię . Jak odszedł Bartuś uleciało ze mnie życie . Aniele mój
ty przy mnie zawsze bądź............. kiedyś napisałam tą piosenke na forum ,
słuchałam jej jak chodziłam w ciąży z Bartusiem ........ teraz właśnie leci.
Kiedy ubierałam Bartusia do trumienki słyszałam u pielęgniarek piosenke " sen
się spełni " mój sen się spełnił ;-(((( Wybacz za to co napisałam ale tylko
tyle mogę powiedzieć na zakończenie ciesz się że nie widziałaś dziecka , wierz
mi to mniej boli, przynajmniej ja to tak odczuwam , bo teraz kiedy udało mi się
donosić i urodzić kiedy było wszystko wporządku , a potem ten CHOLERNY WYROK
ŚMIERCI TAK CZY INACZEJ ....... PYTANIE ile mamy czasu nikt mi tego nie
powiedział , bałam się odbierać telefony ( bo może to szpital ) może to już
koniec . Nigdy w życiu się tak nie modliłam jak przez całą ciąże , dopuki
mogłam chodziłam do kościoła , chodziłam na rekolekcje do spowiedzi i nigdy w
życiu moja spowiedź nie trwała tak długo....... rozmawiałam z księdzem o tym co
mam zrobić .... nie bałam się o życie swoje choć było zagrożone , bałam się
tylko o dziecko, czy donoszę badania wporządku donosiłam huraa udało
się ....już nic złego się nie może stać !!! jakże się myliłam......... Mój
Bartuś odszedł 13.01.05 o godzinie 10.30 (*)(*)(*)(*)(*)
Do dziś się z tym nie pogodziłam i chyba nigdy się nie pogodzę !!!!
Mówią czas goi rany........ ja już nie mam ran !!! ... ja zamiast serca mam
pustą szarą dziure.
Jeżeli kogoś uraziłam znowu swoim postem to przepraszam i prosze o skasowanie
go !!! pierwszy raz udało mi się coś więcej napisać , choć to nie wszystko.
Pozdrawiam i przepraszam Ula

Jest miłość co była ciałem , a stała się duchem.......

:"(

[ewelia5]

:"""""""""""""""""""""""""""""" """"""""""""""""""""""""""""""" """"""""""""""""""
""""""""""""""""""""""""""""""" """"""""""""'""(to są łzy)
((((((((((((((((((((((((((((((( ((((((((((((((((((((((((((((((( ((((((((((((((((((
((((((((((((((((((((((((((((((( (((((((((((((((((((((

[ekaczmarczyk]

Witaj. Przeczytałam twój post i poprostu sama niewiem co mam napisać. Teraz
już wpadam w paranoję, dużo rzeczy żałuję.
Ja do kościoła już nie chodzę, nie wierzę już w Boga ale chciałabym wierzyć że
moje dziecko jest gdzieś tam patrzy na mnie, bawi się z Twoimi Aniołkami....
Ale jak w to uwierzyć jak już nie iwerzę w Boga!!!!!!!
Teraz cały czas słucham kawałek Dżemu ><DO KOŁYSKI>< I CHYBA SAMA NA WŁASNE
ZYCZENIE SIĘ ZADRECZAM!!! Ale to mi pomaga to zadręczanie . Chociaż sama już
niewiem.........
Czasami brakuje mi sił, jestem do niczego.
Dostaję szału widzac kobiety w ciąży, tak im zazdroszczę!!!!!!!!!!!!

<>...jak na deszczu łza cały ten świat nie znaczy nic...<>



To dla naszych Aniółków (*) (*) (*)


Dobrze że jesteś Ulu, dobrze że wszyscy jesteście... Dziękuję Wam!!!

[martagoryczka]

Ewo,

Moja Wiktoria, nie odeszła zaraz po porodzie ale 10 miesięcy później. Mogłam ją
dotykać w inkubatorze, głaskać, ale po raz pierwszy wzięłam ją na ręce po 3
miesiącach.
Za to uparłam się żeby ją ubrać, kiedy już odeszła. Było to po paru dniach,
kiedy przeprowadzono już sekcję i mogliśmy Ją zabrać do domu...
I ten widok prześladuje mnie do dzisiaj. I teraz myślę, że za dużo sił miałam w
tamtej chwili, a może nie myślałam... Nie wiem, czy było to dobre, ale wiem, że
wtedy musiałam to zrobić dla siebie. Czy była to słuszna decyzja? Napewno
ciężka i wymagająca dużo odwagi. Nie raz żałuję tej decyzji, bo pamiętałabym Ją
taką jaką była gdy się uśmiechała i wyciągała ufnie rączki.
W wielu wypadkach czas nie ma nic do rzeczy, bo ból pozostanie na zawsze. Z
czasem tylko złagodnieje, wyciszy się.
I takiego wyciszenia i złagodzenia bólu Ci życzę.

Pozdrawiam cieplutko
Marta, mama Maksia i Aniołeczka Wiktorii

[heath2]

Pewnie Cię nie pocieszę, ale ja żałuję, że Go nie widziałam.Tak bardzo chcę Go
przytulić!Załuję, że nie czułam Jego ciałka, że nie widziałam buzi, że nie
mogłam wylać mojego żalu przy Nim.Teraz mam tylko zdjęcie w trumience.Chociaż
załuję, że się z Nim nie pożegnałam to myślę, że może ciężej by mi było wrócić
do równowagi gdyby mnie wpuścili na salę, w której leżał.Nie oddałabym Go i
może byłaby histeria i zastrzyki uspokajające.Nawet teraz czasem myślę, że
przecież nie musieli Go wkładać do ziemi, mógłby być ze mną w domu, a po chwili
uświadamiam sobie co za bzdury przychodzą mi do głowy.Wczoraj minęły 4 miesiące
od śmierci mojego Maksa a ja nadal płaczę i tracę wiarę w sens próbowania
dalej.Wczoraj też minął rok od Jego poczęcia.Przepraszam, że weszłam w Twój
wątek z moimi myślami.Jestem z tobą w Twoim żalu

[bunio1]

Widzisz Ewo jestem Tatą Bunia-ROBERTA.Byłem przy porodzie i byłem w jego
ostatnich chwilach krótkiego życia.Przez dwie godziny jak ciałko malucha było
na sali w szpitalu ja dalej tuliłem do siebie.Wiedziałem że będzie mi jego
brakować i brakuje bardzo.Sami z żoną ubieraliśmy malucha.Z dnia na dzień jest
coraz gorzej.Oddał bym wszystko aby jeszcze być z nim.Mówią że czas leczy rany
ale nie w moim przypadku.Pozdrawiam-Adam.

Tak długo czekałem a tak szybko odszedł.Pamiętajmy o naszych aniołkach.

[agablues]

Ewuniu, ja widziałam, dotykałam, ubierałam...
U nas było inaczej, wiedzieliśmy, że Iga odejdzie i chcielismy, zeby odeszła w
domu. I mimo, ze "byłam przygotowana" ( bo wiedziałam, pytałam, obmyślałam),
jej smierć bardzo mnie zaskoczyła. To jest taki szok, że niewiele pamietam z
tego dnia. Pamiętam jedno - ciężko było mi na nią patrzeć przez pierwsze dwie
godziny. Jeszcze ciężej było mi jej dotykać - była taka inna... Miałam
świadomość, że to już nie ona, a tylko jej ciałko. Dopiero po tych kilku
godzinach oswoiłam się z nową sytuacją.
Kobieta po porodzie jest w innym stanie świadomości. Nawet po zdrowym,
szczęśliwym porodzie. Często słyszy się jakie dziwne rzeczy kobiety robią
podczas i zaraz po porodzie. W jakim szoku musi być kobieta, której poród nie
kończy się szczęśliwie... Jak podejmować w tak ekstremalnej sytuacji decyzje, o
których będzie się pamiętało całe życie, każdego dnia? Ja miałam czas, a jednak
moje zachowanie mnie samą zaskakiwało. Ty nie miałaś chyba zbyt wiele czasu. Ty
nie miałaś możliwości "obgadania" tej sytuacji, rozważenia wszystkich za i
przeciw. I to niczyja wina.
Tak jak pisali już inni, my zawsze się do czegoś "przyczepimy". Zawsze będą
wątpliwości, pytania bez odpowiedzi. Nikt tutaj Ci nie odpowie tak albo nie i
Ty sama też nigdy nie będziesz wiedziała na pewno. Ja miałam mnóstwo
wątpliwości, z czasem starałam się "ujarzmiać" swoją wyobraźnię, zapanować nad
nią i powtarzać sobie, że zrobiłam wtedy wszystko najlepiej jak mogłam. Wtedy,
na tamtą chwilę. Może teraz zrobiłabym inaczej, ale wtedy zrobiłam najlepiej
jak mogłam. I wierzę, że Ty też.
Pozdrawiam Cię serdecznie, Aga

[vinga_o]

Ewo, całkowicie zgadzam się z Agą - zawsze coś znajdziemy, aby się przyczepić:
ktoś widział dziecko - żałuje, ktoś nie widział - zastanawia się, czy lepiej by
było nie widzieć ... A wszystko to przychodzi po czasie. U mnie było zupełnie
inaczej.
Nie miałam możliwości zobaczenia Julki zaraz po porodzie, ponieważ miałam cc pod
narkozą. Miałam Ją zobaczyć dopiero rano, ale nie udało się ... Moja córcia
zmarła po 10 godzinach, nie widziałam Jej :( Mąż zajął się pochówkiem. Ja
leżałam pięć dni w szpitalu, więc pogrzeb odbył się po ośmiu dniach od porodu i
śmierci Juleńki. Moja pierwsza myśl - nie chcę Jej zobaczyć, bo chyba tego nie
przeżyję, serce mi pęknie, po dwóch dniach jednak postanowiłam, że chcę Ją
zobaczyć, a po czterech, że chcę wziąć Ją na ręce ... I nie żałuję ani jednej
chwili, a ponieważ było aż osiem dni za "myślenie", więc miałam sporo czasu, aby
powziąć takie decyzje, by później było mi łatwiej żyć, przejść żałobę.
Podejmowanie takich decyzji jest ciężkie, bo sytuacja jest nienormalna i ciężka
:( Ale chyba naprawdę najlepiej myśleć, że na daną chwilę zrobiliśmy wszystko
co najlepsze dla naszego dziecka i dla nas ...
A takie pytania są naturalne. Do mnie po dwóch m-cach wróciło pytanie "dlaczego"
i zastanawiam się, czy zrobiłam wszystko, aby zapobiec chorobie :( Wiem, że to
część żałoby.
Ewuniu, załączam link do pewnego artykułu, może Ci pomoże:

Pięć faz opłakiwania straty

Pozdrawiam serdecznie
Kinga

[ekaczmarczyk]

Czasami sobie jednak myślę że może i dobrze że nie widziałam synka. Podobno był
mocno zdeformowany(nosiłam go 2 tygodnie martwego), może lepiej jak go
zapamiętam z usg, jak dostał czkawki:)...
...pamiętam też jak wariował przy muzyce MANDARYNY...szok...


(*) (*) (*)

[igga-81]

moje dziecko było ze mną 3 lata, dwa miesiące i siedem dni... nie potrafiłam
się zmusić by ją umyć , ubrać...bo nie wierzyłam w jej śnierć! i dzis tego
bardzo żałuje. Gdybym wtedy miała tę świadomość, że to ten ostatni raz... że
już nigdy jej nie zobacze... zrobiłabym inaczej.
A teraz wciąż na nią czekam, na to pożegnanie.

[anuszka_bishi_buluu]

Mój synek miał prawie 5 miesięcy. Przez cały czas nawet w szpitalu nawet w sali
pooperacyjnej byłam z nim, dotykałam, całowałam, karmiłam piersia,
pielęgnowałam rany pooperacyjne i wyłonione jelitka, śpiewalam piosenki,
woziłam w wózeczku, kapałam, dawałam niedobre leki i pyszne mleczko. On się do
mnie usmiechał, gaworzył, robił minki, marszczył nosek, płakał, wymiotował na
mnie. Tak bardzo mi tego brak!!!!
Po sekcji zwłok nie chciałam na niego patrzeć, kazałam wejść mamie do kostnicy,
ale ona mnie zawołała że już załozyła czapeczkę(miał otwieraną czaszkę!) i
Marcinek wygląa ślicznie jakby spał. Mama niemalże KAZAŁA mi wejść i się
pożegnać z synkiem. Widziałam synka po śmierci, widziałam go w trumnie to ja
dałam znak żeby zamknąć trumienkę jak już go pożegnałam.
Wyglądał ślicznie wcale nie jak śpiące dziecko tylko własnie jak laleczka
aniołeczek. Żadnego grymasu tylko buzia gładka i spokojna. Paptrzyłam na niego
chyba z pół godziny żeby zobaczyć COŚ. Nie wiem co..śmierć? cierpienie? Teraz
myślę że śmierć chyba nie boli Marcinek miał taką spokojną buzię, że więcej się
wymęczył podczas krótkiego życia niż leżąc w trumience.
Gdybym go nie zobaczyła w trumnie pewnie nic by się nie zmieniło tylko nie
widziałabym tego spokoju, bałabym się że ma umęczoną skrzywioną buźkę.
Kochana zobaczenie dziecka dałoby Ci 200% pewność, że nie cierpi że śpi juz
spokojnie to że go nie zobaczyłaś nic jednak nie zmieniło.
Twoja odmowa była odruchem, strachem przed zobaczeniem czegoś strasznego.
Każdy z nas zamyka oczy jak widzi coś strasznego to taki zwykły ludzki lęk...
Dorota mama Aniołka Marcinka

[igga-81]

> Kochana zobaczenie dziecka dałoby Ci 200% pewność, że nie cierpi że śpi juz
> spokojnie to że go nie zobaczyłaś nic jednak nie zmieniło.

własnie tej pewności mi brakuje...