Ludzie są podli

[mama-oliwki1]

Czy żeby kogoś zrozumieć, trzeba przeżyć to samo co ten ktoś?
Moja mama bardzo cierpi po stracie swojej pierwszej ukochanej wnusi.
Koleżanka, która z nią pracuje - zdawałoby się - "przyjaciółka"chyba jednak
nie ma ani serca, ani rozumu. Niedawno jej córka urodziła dziecko, a ta cały
czas do niej dzwoni (oczywiście przy mojej mamie) i się dopytuje czy to
dziecko śpi, czy zrobiło kupkę, czy zjadło itd. Poza tym jej córka przychodzi
do nich do pracy z dzieckiem. Moja mama jest osobą raczej zamkniętą w sobie,
wszystkie uczucia dusi w sobie, więc nie powie jej, że to sprawia jej ból.
Nie wiem co mam zrobić, tak bardzo żal mi mamy, że musi słuchać tej głupiej
baby.
Dziewczyny, czy wam też zdarza się coś takiego, jak sobie z takimi podłymi
zachowaniami radzicie?

[kartoflanka]

przykro mi, ale wcale nie uważam, ze takie zachowanie jest podłe. Kobieta sie
cieszy, bo urodziła jej się wnuczka, co w tym złego? Moze pomogło by gdyby
Twoja mama zaczeła rozmawiac o swojej wnusi. Co z tego, ze juz jej tu z nami
nie ma?
Kiedy kobiety przy mnie rozmawiaja o swoich dzieciach ja mowie o Piotrusiu. W
koncu przeciez byl. Bardzo mi to pomaga, nie czuje sie dziki temu raniona ani
wyrzucona poza nawias:) a widze ze po chwili zakłopotania i moje rozmówczynie
troche sie rozluzniaja, pytaja o Piotrusia o przebieg ciazy, o lekarza.
Dla mnie to jest bardzo mile.
Twoja mama tez napewno ma jakies wspomnienia zwiazane z wnusia tez moze o nich
opowiadac.

[wustyle]

dla mnie to nie fair
wyglada jakby kolezanka mamy mowila:
-patrz, nam sie udalo, dziecko mojej corki zyje i jest zdrowe
ze juz o zakamarkach pokretnej czasem kobiecej psychiki nie wspomne...
to jest po prostu brak empatii
czlowiek z klasa wychodzi w takiej sytuacji na korytarz i tam rozmawia czy
dziecko spi itd

sorry, jak dla mnie spory nietakt

[jaewa1]

Też tak uważam.
Oczywiście ma prawo cieszyć się z wnuczki, ale trochę ludzkiego zrozumienia
przydałoby się.
Ludzie są podli- dokładnie tak samo niedawno mówiłam koleżance po stracie
córeczki, którą bolały słowa "pocieszenia".

[podi11]

Ludzie potrafią być okrutni. Ja pracuję z babą, która już mnie uodporniła do
swojej głupoty. Przyszła do mnie jak wróciłam po "macierzyńskim" i mówi: Wiesz
widziałam dziś rodziców z bliźniaczkami. Wiesz jaki to piękny widok! Nikomu
tutaj nie muszę tłumaczyć co czułam. Takimi opowieściami i historiami raczy
mnie do dziś i nie może znieść, ze ja nie reaguję! A ja reaguję tylko nie przy
niej, ją traktuję ją jak powietrze, bo nie wygram z jej głupotą.
W twoim przypadku nie wiem czy to złośliwe. Raczej bezmyślne. Taki już nasz
los, że bolą nas sytuacje, które nie powinny, bo przecież narodziny dziecka
nawet czyjegoś to radosne chwile. Musimy nauczyć się z tym żyć.

Podi mama 2 aniołków

[mama.mimi]

Ja ostatnio widziałam się z kumpelką, zapytała co się urodziło jak maleństwo,
miałyśmy podobny termin. Powiedziałam że się nie udało, a ta za 5 minut
zadzwoniła do swojej mamy, bo chyba za mało pokarmu zostawiła dla swojego
dziecka. Szkoda gadać

[mmmmmm2]

No, niestety, syty głodnego nie zrozumie.
Kiedy tego typu pogaduszki mnie drażniły, a osoba która zachowywała się jak
znajoma Twojej mamy wiedziała co mnie spotkało po prostu waliłam prosto z mostu
co czuję i już.
W stylu: "czy ja muszę tego słuchać?" albo " wiesz, mnie to akurat zupełnie nie
interesuje". Albo po prostu "nie chcę jeszcze o tym rozmawiać ani oglądać
innych dzieci, więc bardzo proszę, bądź bardziej dyskretna". albo jak ktoś piał
na temat jakiegoś dzidziusia, pytałam: "po co mi to mówisz?"

Tylko,że niektórzy ludzie to buraki i nie zrozumieją nawet walnięcia prosto z
mostu.

Pozdrów mamę!

[wiosenna10]

Kurczę, jak ja Was doskonale rozumiem.
Ludzie albo są nieczuli, albo podli, albo po prostu to skończeni idioci.
Nie wiem czy robią to specjalnie? Przecież wystarczy odrobina rozumu,
żeby zrozumieć, że drugi człowiek cierpi i nawet najmniejsze słowa rozdzierają
mu serce.
Ostatnio moja babcia pytała się szwagra jak nazwą dziecko(siostra rodzi w
podobnym terminie jak ja rok temu Julcię - 13.12.-16.12.2004)Nie ruszyło jej,że
stoję obok, że mojej córeczki już nie ma. Wiem, że rozwiązanie jest coraz
bliżej, ale nie wiem jak je przeżyję. Zazdroszczę im, mam wrażenie, że to moje
dziecko nosi w brzuchu, że mi je ukradła. Dobra, ale to inny temat.
Ludzie nigdy nie zrozumieją. I tak jak napisała mmmmmm2 trzeba im to mówić
prosto z mostu, a że idioci nie rozumieją? Może trzeba ostrzej? Niech się nawet
obrażą, w końcu po co nam tacy "życzliwi"? Tylko szkoda, że ja tak nie umiem.
Ja od razu zaczynam płakać, a tak chciałabym im wygarnąć!!!! Gosia

[mmmmmm2]

Wiosenna, przeżyjesz.
Trzeba być tylko ASERTYWNYM (nauczyłam się tego fajnego słówka po stracie -
było mi dzięki temu o wiele lżej) - czyli nauczyć się odmawiać i postępować
tak, aby to mi było dobrze a nie ciągle zadowalać innych. Oczywiście bez
przesady i nie w każdej dziedzinie życia, ale właśnie jeśli chodzi o kwestię
dzieci.
Zaproszenie na imprezkę do rodziców nowonarodzonego dziecka - odmawiałam.
Prośba o bycie chrzestną - odmawiam. I albo mówię nie bo nie, jak ktoś burak
totalny to mówię że nie - bo małe dzieci mnie drażnią, a jak ktoś życzliwy
tylko chlapnął głupstwo - mówię że temat małych dzieci mnie boli, i mówię żeby
dali mi jeszcze trochę czasu.

Można jeszcze próbować tłumaczyć świeżej mamie (która szybko chce schudnąć i
jest na diecie) a ciężko rozumuje, że dla mnie oglądanie dziecka jest jak dla
niej wąchanie pizzy.
Może zrozumie???

[wustyle]

i o to chodzi

[mamajaromira]

Ludzie są podli - to mało powiedziane! Dziś doświadczyłam czegoś co rozbiło
mnie znów w drobny pył... po 10 trudnych m-cach prób zbierania siebie do kupy.
Dziś pierwszy raz po śmierci Jaromirka odwiedziłam brata mojego męża z żoną -
(Kubę i Iwonę) i ich półrocznego synka Oskarka. Pewnie nie byłoby w tym nic
dziwnego, gdyby nie fakt, że Oskar urodził się 2 dni przed planowanym terminem
narodzin Jaromirka. Wiedziałam, że jak go zobaczę, to tak jakbym patrzyła na
własnego synka.
Nie trudno sobie wyobrazić ile było radości, gdy ponad rok temu dowiedziałam
się że obie z Iwcią jesteśmy w ciąży. Snułyśmy wspólne plany, co będzie gdy
będą dwie dziewczynki, lub chłopcy, jak się będą wspólnie bawić itp. Namówiłam
ją nawet, żeby poprowadziła ją moja pani ginekolog i śmiałyśmy się, że jeszcze
razem wylądujemy w tym samym szpitalu na porodówce. Szkoda mówić.
Długo ze sobą walczyłam, żeby przełamać ten paraliżujący strach i w końcu do
nich pojechać. Nawet nie byłam na chrzcinach, mimo ze mój mąż był chrzestnym,
bo wiedziałam, że to ponad moje siły. Ale dziś nadarzyła się okazja. Byłam w
okolicy i w dodatku dziś były urodziny Kuby, więc zdobyłam się na odwagę,
wypiłam 3 kielichy wina na znieczulenie i poszłam złożyć życzenia. I co!
Zobaczyłam tylko wk...ą minę Iwony, jak usypiała małego. Nawet się ze mną nie
przywitała, nie powiedziała do mnie ani słowa!!! Jak się później dowiedziałam
od jej męża była obrażona, że się nie odzywałam i nie przyjeżdżałam. Wyszłam
stamtąd jak skopany pies. Ciężko mi nawet o tym pisać. Nawet widok Oskara mnie
tak nie przybił, jak to jej potraktowanie mojej osoby. To tak bardzo boli,
przeraźliwie boli... Przecież Iwona powinna mnie zrozumieć najbardziej,
przecież to jej najłatwiej było postawić się w mojej sytuacji...
Przepraszam, musiałam się tym z kimś podzielić.
W świetle tego co mnie dziś spotkało, nie dziwię się, że osoby z pracy nie
potrafią uszanować takiego cierpienia, jeżeli nie rozumie tego nawet najbliższa
rodzina i serce innej matki.

[dalia771]

niestety i ja tego doświadczam. Od przyjaciółki dowiedziałam się, że to ja mam
problem, bo ona urodziła dziecko pół roku po smierci mojego synka. I że ona nie
bedzie się z umartwiać i udawać, ze nie ma dziecka. Nie oczekiwałam tego. Ale
spodziewałam się, że ona uszanuje to, że nie mam ochoty oglądać dzidziusia -
choć słuchalam chetnieco u niej słychac. Nie znajdowałam jednak zrozumienia, że
utyła po ciąży, że mała ma kolki... jakże ja chciałam być na jej miejscu i mieć
te wszystkie niesprzespane noce!
Ja musze zrozumieć, że inni mają dzieci, ale inni niech zrozumieją, że jestem
mamą bez dziecka

[joanna99201]

wydaje mi sie że nie o to chodzi że ludzie są podli.chodzi o to żeby nie
pokazywać swoich uczuć.że jest nam zle,że coś boli.coś w stylu :bądż twarda wez
się w garść,było mineło.trudno jest wczuć się w czyjąś sytuację.tak trudno o
empatię.nie straciłam dziecka,ale mam dziecko chore,moja koleżanka też i
zachowuje się jakby tylko jej dziecko chorowalo amoje nie.tak jakby można
porównać choroby.myślę ,że musicie mówić na głos co was boli i nie przejmować
się jak ludzie na was patrzą.czasem można się z tych nieczułych pośmiać.myślcie
o swojej psychice,a śmiech pomaga.nie chciałabym nikogo dotknąć ale dobrze robi
patrzenie czasem z boku.

[kaste11]

A ja nie wierzę w to, że ludzie celowo robią Wam przykrość. I na pewno nie
wynika to z ich podłości. Oni po prostu chcą normalnie żyć i cieszyć się swoimi
dziećmi. Niestety to my "odstajemy" swoją wrażliwością, a oni po prostu nie są
tego świadomi. Niestety same musimy sę uporać z bólem na widok innych dzieci,
ale nie możemy oczekiwać, że inni schowają swoje dzieci na czas naszej żałoby.
Myślę, że może im być bardzo przykro i wasze zachowanie zachowanie mogą
odbierać zbyt osobiście. Ja też byłam w ciąży jednocześnie z moją sąsiadką. Ona
urodziła zdrowiusieńkie dzieciątko, a mojej Zosi już nie ma. Codziennie ją
spotykam, ostatnio moja starsza córeczka chciała prowadzić wózeczek z jej
dzidziusiem. Czułam potworne kłucie w sercu, ale przecież tamten dzidziuś nie
jest niczemu winien.
Kasia
mama zdrowej Gabrysi (2,5l) i Aniołka Zosi (17.06.2005)

[yen74]

Wybaczcie, ale ja nie znajduję w sobie usprawiedliwienia dla takiego zachowania
z waszej strony. Wymagacie empatii, zrozumienia i pamięci jednocześnie
obrażając kogoś wyzwiskami typu 'idiotka', 'burak', 'podły'. Ból i cierpienie
nie uprawnia do obrażania kogoś, a wręcz przeciwnie jest to zniżanie się do
poziomu tych, którzy według was nietaktownie się zachowali. I chcę tu
zaznaczyć, że nie usprawiedliwiam tu zachowań owych 'buraków'. Jedynie chcę
powiedzieć, że przerzucanie swoich złości i frustracji na osoby, które mają
zdrowe dzieci jest nie fair z waszej strony.
Wiele osób pisało już tutaj na forum (mając zdrowe, żywe dzieci), że to
wszystko nie wygląda tak jak piszecie oskarżając ich o brak szacunku, taktu i
wrażliwości. Każdy ma swoje prawa-jeden do przeżywania smutku, drugi do radości.

[dalia771]

a dlaczego nasi znajomi obrazili się na nas, gdy grzecznie odmówilismy
oglądania ich nowonarodzonej córeczki miesiąc po smierci naszego synka? Do tej
pory się z nami nie kontaktują. Napiszecie, że maja prawo do dzielenia się
swoim szczęściem. Owszem, maja prawo. Ale ja mam prawo nie chcieć oglądać
noworodków, szczególnie miesiąc po mojej tragedii, prawda? czy to jest powód,
żeby się do mnie więcej nie odezwać? Tym bardziej, że opowieści jaka mała jest
fajna wysłuchalam, zdjęcia obejrzałam. Oni o moim synku i moim bólu słuchac nie
chcieli, łez moich ogladać też nie... Ja cały czas powtarzam - inni maja prawo
do swojej radości, nie musza chowac przede mną swoich dzieci, albo udawać, ze
one nie istnieją, ale ja chcę tylko, żeby uszanowali, że mój dzidziuś umarł i
pewne rzeczy zmieniły sie u mnie na zawsze.

[kartoflanka]

A to to naprawdę jest podłe, brak mi słów!

[yen74]

Ależ ja nie twierdzę, że ludzie są zawsze w porządku tylko rodzice po stracie
mają wygórowane wymagania.
Ruszają mnie jedynie słowa obraźliwe skierowane w kierunku rodziców nie po
stracie typu 'idiotka'burak' itd.
To wszystko-szanujmy innych jesli wymagamy szacunku.
A na pozbawionych empatii ludzi mam jeden sposób-ignorancję.
Uważam, że szkoda mojej energii na walkę z wiatrakami.

[mmmmmm2]

"Ruszają mnie jedynie słowa obraźliwe skierowane w kierunku rodziców nie po
stracie typu 'idiotka'burak' itd."

No cóż, jesteś jedną z osób nie rozumiejących tekstu pisanego.

Wyjaśnię jeszcze raz - może zrozumiesz (choć po Twoich wypowiedziach sądzę że
będzie Ci ciężko).

Jeżeli spotykam znajomą - świeżą mamę, nie mówię do niej: idiotko, buraku.

Jeżeli ktoś upierdliwie namawia mnie do przełamania moich uczuć i oglądania
noworodków, podziwiania ich albo trzymania na rękach - odmawiam, myśląc, że mam
do czynienia, właśnie z burakiem - który wie doskonale że kilka miesięcy temu
przeżyłam tragedię a mimo to każe mi się cieszyć swoim szczęściem.

Teraz, po kilku latach - potrafię to robić, ale na początku było ciężko.



"Uważam, że szkoda mojej energii na walkę z wiatrakami."

No, to do niewidzenia!

[ewamonika1]

Ewo,

Kasia (yen) wyraziła swoją opinię. Nikogo nie obraziła, nikogo nie żegna.
Podobnie jak Ty przeżyła tragedię i ma prawo do takich przemyśleń, jakie ma.

Padały na forum różne słowa - o chęci kopania ciężarnych w brzuch, o
nienawiści, teraz o idiotkach i buractwie. Wydaje mi się, że Kasia sprzeciwia
się brutalizacji opinii wydawanych w miejscu, gdzie powinien być spokój.

Dlatego proszę - różnić się? Ok, ale z klasą :-)

ewa

[dalia771]

ja nie oponuję, bo oczywiście kulturę należy mieć wszędzie, ale... w końcu to
jest miejsce, byc może jedyne, gdzie możemy wyrazić swoje uczucia i odczucia,
bez ryzyka, że będziemy napiętnowane. Ja też nigdy nie zachowałam się
niekulturalnie wobec innych rodziców, ale to nie znaczy, że nie myślalam o
nich "idioci". Tak, tak własnie myslałam i nienawidziłam, nie za to, że mają
dzidziusia, ale za to, że ranią mnie tak bardzo zmuszając do słuchania
opowieści i dowiedzin, a mnie nie wolno odmówić! Bo nie wypada?

[mmmmmm2]

"Kasia (yen) wyraziła swoją opinię. Nikogo nie obraziła, nikogo nie żegna"

I za to moje do niewidzenia - przepraszam.

Jednak pozwólcie nam - bardziej zezłoszczonym na świat i ludzi, zachowywać się
tak jak chcemy. To że ktoś mówi że ma ochotę kopnąć ciężarną w brzuch - tak
myśli, ale wiadomo że tak nie zrobi!!! (o kopaniu to akurat nie ja pisałam,
aczkolwiek przez czas jakiś trudno mi było z sympatią patrzeć na brzuszki
ciężarnych)
A poza tym u jednych z nas takiej chęci nie ma, dalej kochają wszystkich,
poddają się losowi - bo tak miało być. Inne mają chwile buntu, złości a nawet
agresji. Ale ta złość jest w nich, w środku - nie zrobią nic złego.
Dajmy sobie czasu.
Nie potępiajmy tych które nie potrafią zwiesić głowy, nie zepsuć atmosfery, itd.

Ewo, już po raz drugi się spieramy - z tego co pamiętam.
Ja już jestem na etapie brania dzieci znajomych na ręce i patrzenia z sympatią
na kobiety ciężarne.
Ale zrozum, że u niektórych kobiet żal do świata jest olbrzymi, a jeszcze
podsycany przez niedelikatnych (nazywanych przeze mnie burakami) ludzi narasta.

Osoba która niechcący zrobi Ci krzywdę jest niedelikatna.
Ale osoba która drąży temat, który rozdrapuje Twoją świeżą ranę aż do Twojego
płaczu (a na koniec "nie rozumie" co Cię doprowadziło do placzu) jest dla mnie
burakiem. Być może z jakiś czas będę myślała tak jak Ty, krok po kroku wszakże
się socjalizuję.

Tymczasem, uczmy się powoli kochać świat, ale uczmy też świat delikatności w
stosunku do nas.

POZDRAWIAM te spokojne i te bardziej groźne!!!

[ewamonika1]

mmmmmm2 napisała:

>
> Ewo, już po raz drugi się spieramy - z tego co pamiętam.

------
ja tego w ogóle nie pamiętam, słowo. Zresztą wg mnie nie spieram się z Tobą,
tylko stanęłam w obronie osoby, która jest tu również od dawna, również jest po
stracie dziecka i została wyproszona. Ale za to już przeprosiłaś, ok. Chciałam
się tylko odnieść do słów "spieramy się".
Może ta obrona to takie pozostałości po dawniejszym byciu współadminem.
------
> POZDRAWIAM te spokojne i te bardziej groźne!!!

ja również pozdrawiam :-)

ewa
>
>
>
>
>

[yen74]

No cóż mam wrażenie, że sama masz problem ze zrozumieniem tekstu.
'szkoda mi energii na walkę z wiatrakami'- to moje określenie na walkę z ludzmi
nie rozumiejącymi notorycznie straty dziecka.
NIgdzie nie stwierdziłam, że ktokolwiek piszący tu mówi wprost to świeżej mamy:
buraku, idiotko itd. Niemniej dla mnie nie różnicy czy mówimy to komuś wprost
czy tutaj. Swiadczy to o elementarnym braku kultury.
Jeszcze raz powtarzam-dla mnie to zniżanie się do cudzego poziomu, który
próbujecie piętnować.
I bardzo cię proszę nie obrażaj mnie, bo ja tego nie robię w stosunku do ciebie.

[mmmmmm2]

Jeszcze raz PRZEPRASZAM!!!

Nie chcę nikogo obrażać, a swoją drogą miałam wczoraj zły dzień.

"dla mnie nie różnicy czy mówimy to komuś wprost czy tutaj. Swiadczy to o
elementarnym braku kultury."

No więc jestem niekulturalna.

Co można powiedzieć o osobie która mówi wprost: "co ty możesz wiedzieć o
wychowaniu dzieci - przecież nie masz swoich"
albo o osobie dla której zmarłe dziecko to nie dziecko?
Albo o osobie która mówi "nie przejmuj się, zrobicie sobie następne"
Albo o osobie która kilka dni po śmierci Twojego dziecka w towarzystwie innych
osób prosi na głos żebyś została chrzestną, pomimo Twojej odmowy z uporem
maniaka dopytuje się A DLACZEGO NIE? A ty musisz się tłumaczyć na głos
(niektórzy z towarzystwa nie wiedzą co Cię spotkało) albo jak jesteś bardziej
miękka to ryczysz.

Nie jestem święta.
Nie potrafię udawać że wszystko jest w porządku.
Reaguję stwierdzeniem: buractwo. Jest to mój sposób na reagowanie na tzw.
niedelikatność.
Jeżeli wg Ciebie jest to brak kultury - jestem niekulturalna.

[yen74]

Ja nie udaję, że wszystko jest w porządku, kiedy nie jest.
Niestety nie znam odpowiedzi na wszystkie odpowiedzi.
Uważam jedynie, że nasza postawa niejako wymusza zachowania innych.
Ostatnio jakaś moja znajoma, która ostatnio widziała mnie w ciąży pyta jak ma
się moje dziecko wiedząc, że moja córka nie żyje. I co? Mam się obrazić? wyzwać
ją? (choćby tu).Raczej nie zrobię tego, bo doskonale zdaję sobie sprawę, że
moje cierpienie to moje życie nie jej. Ona nie musi mnie traktować jak pępka
świata, ona nie żyje moim życiem.
Zaznaczam, że jest to mój punkt wiedzenie i nie odnosi się do zachowania innych
osób po stracie.
I jeszcze jedno- nie jest moim celem ocenianie kogoś czy jest kulturalny czy
nie.Nie ja jestem w danych sytuacjach i rozumiem jakie emocje może wzbudzać
pewne zachowanie osób 'spoza tematu' Chciałam jedynie odwrócić sytuację, bo
jakże często wymagamy od innych tego czego sami nie robimy.
Ps. ja też do świętych nie należę, kieruję się głównie emocjami ;-)

[yen74]

I jeszcze jedno
'no, to nie dowidzenia'
Zastanawiam sie jak mam to potraktować.
Jako 'wynocha z forum'?
Podobno jest to azyl dla wszystkich. Czy tylko dla mówiących 'jednym głosem'?
A może nie wiedziałaś, że moja córka nie żyje? I zostałam potraktowana tak 'nie
znająca tematu szczęśliwa mama'?
Przykre to trochę.

[mmmmmm2]

""Kasia (yen) wyraziła swoją opinię. Nikogo nie obraziła, nikogo nie żegna"

I za to moje do niewidzenia - przepraszam."

To było w linku powyżej. Przeprosiłam. A Ciebie przepraszam jeszcze raz, bo
naprawdę miałam wczoraj zły dzień!!!! (co mnie nie usprawiedliwia, wiem).

Nie chciałam Ci sprawiać przykrości, przyznaję, że nie znam Twojej historii,
myślałam że jesteś jedną z osób "neutralnych" które nie wiedząc co
czujemy "dobrze" radzą.

A że w realu troszkę takich właśnie szczęśliwych mam doprowadziło mnie do
płaczu teraz zamiast płakać walę prosto z mostu co myślę.

Już się nie gniewaj qrcze za to moje do niewidzenia bo mi wystarczająco głupio!

Pozdrawiam!!!

[yen74]

Nie gniewam się ;-) przeprosiny przyjęte.
No cóż, niestety sprawdza się trochę moja teoria, że wobec siebie (rodziców po
stracie)jesteśmy wyrozumiali, wobec innych nie. Dlaczego tak się dzieje?
Tak naprawdę niewiele wiemy o naszym 'rozmówcy'. Gdybyś wiedziała, ze moja
córka nie zyje inaczej byś rozmawiała. Tak naprawde to wszyscy jesteśmy 'tylko'
ludźmi.Nie chcę w żadnym wypadku nikogo oceniać może tylko skłonić do reflesji.
To wszystko
pozdrawiam

[mama.mimi]

Wiecie co? Zawsze sobie powtarzam, że jak ktoś mi coś jeszcze powie bez
zastanowienia to mu wygarnę, że mnie to boli, to zachowanie danej osoby. Ale
kiedy dochodzi do takiej sytuacji to mnie zatyka, dosłownie zatyka, opanowuję
łzy, milczę, wychodzę i pozostawiam to bez komentarza. Nie umiem inaczej. Kiedy
będę umiała? Jak nie teraz!

[mama-oliwki1]

Ja mam tak samo jak mama.mimi - chciałabym czasami coś komuś odpowiedzieć, że
mi przykro itd. ale mnie po prostu zatyka i dopiero w domu daję upust swoim
uczuciom, swojemu bólowi.
Niestety niektórzy według mnie nie mają racji twierdząc, że nie należy się
odzywać, tylko zagryść zęby i cierpieć po cichu. Oczywiści nie odmawiam
prawa "szczęśliwym" do cieszenia się ze swoich żywych, zdrowych dzieci, ale bez
przesady - oni nie muszą co chwila szczebiotać o swoim szczęściu, nie zważając
zupełnie na nasze cierpienie.
Dobrze, że nie tylko ja tak myślę. Pozdrawiam Was

[alina30]

Ja podobnie jak Wy nie znoszę szczebiotania nad dziećmi (nawet nad swoim), ale
ze względu na młodszego synka nie unikam takich spotkań. Jest mi trudno, ale
bezmyślne przytakiwanie i uśmiech dyplomatyczny załatwiają sprawę, bo rozmówca
się zniechęca widząc brak ekscytacji.
Wczoraj jednak spotkało mnie coś przykrego, nad czym nie umiem przejść do
porządku dziennego. Na rodzinnej imprezie ciotka męża zapytała mnie ile młodszy
(żyjący) synek ma lat i jak się dowiedziała że 4, to palnęła: "To on już musi
mieć brata, robicie mu straszną krzywdę".
I podobnie jak Wy, już miałam na końcu języka całą prawdę do wyrzucenia,
zwłaszcza że ciotki wnuczka ma 6 lat i też jeszcze nie ma rodzeństwa, ale
pokornie zwiesiłam głowe i zamilkłam. Nie chciałam psuć atmosfery.
Troche żałuję, chociaż może nasze milczenie było bardziej wymowne?
pozdrawiam!
Alina

[kartoflanka]

"Nie chciałam psuć atmosfery."
Daj spokój!
Nie uważam, ze opowiadanie o dziecku, ktore sie bardzo kochalo a ono umarlo to
psucie atmosfery. Puszczanie bakow w towarzystwie to jest psucie atmosfery.
To czy sie chce o swoim dziecku mowic czy nie, to juz insza inszosc, ale nigdy
nie przyjme stanowiska, ze opowiesci o moim synku moga psuc atmosfere!

[alina30]

Ano widzisz Kartoflanko, ja tak akurat poczułam. Rozmowa nie była o moim
zmarłym synku bezpośrednio, tylko tym, że ten żyjący jest ciagle sam i że tym
go rzekomo krzywdzimy. Dlatego pomyślałam, że jak się odezwę to popsuję
atmosferę :( i wywołam dyskusję, której nigdy nie chciałabym prowadzić akurat z
tymi przypadkowymi ludźmi na imieninowej imprezie jakiejś tam ciotki...to nie
ich sprawa.
pozdrawiam

[ela82]

sie tu wypowiedziec, bo reprezentuje te druga strone. Druga nie w sensie podla,
ale druga w sensie : nie przezylam takiej tragedii.

Sa ludzie i sa parapety.
Ale wlos mi sie zjezyl na glowie jak poczytalam niektore historie (propozycja
bycia chrzestna, panie na cmentarzu).

I chcialam tylko napisac, ze czasami sie wstydze, ze tez jestem czlowiekiem.
Choc podobno - czlowiek to brzmi dumnie....

Jezeli moja wypowiedz jest niestosowna, to prosze ja usunac.

[ela82]

i chcialam jeszcze dodac, ze kobiety-matki, ktore sie tak zachowuja sa w mojej
opinii nienormalne. Dlatego, ze ja na kazde chore i cierpiace dziecko patrze
przez pryzmat mojego syna. Czasem to tylko moment, zeby przejsc na druga strone
i nikt nie wie, co przyniesie jutro....

[kartoflanka]

CO do bycia chrzestna: zostalam chrzestna w tym roku. Chrzciny odbyly sie dzien
po pierwszej rocznicy smierci naszego Piotrusia. Dziecko dostalo dwa imiona:
Michal, Piotr. To drugie - nie wiem czy ze wzgledu na nas, nie pytam, bo chce
myslec ze tak.
W kazdym razie bylo to dla mnie bardzo mile, ze mi to zaproponowano. Wogóle
mnie to nie zranilo, wrecz przeciwnie, bardzo mnie to wzruszylo. Czy jestem
dziwna...?

[zorka7]

Nie jesteś dziwna, Kartofelku,zrobiłam podobnie i czułam podobnie.

W roku, w którym zmarła Martynka zostałam mamą chrzestną małej Agnieszki. Jej
mama miała termin porodu taki sam jak ja (poznałyśmy się w sieci), maleńka
również urodziła się jako wczesniak (32 tydz., miesiąc po mojej Martynce).
Pierwszy raz widziałam Agnieszkę gdy miała 3 miesiące. Trudy i piękny moment.
Ponoć Agula sama mnie wybrała - byłam pierwszą osobą z zewnątrz, do której się
przytuliła i od razu ufnie zasnęła.
Decyzja o byciu mamą chrzestną była trudna, ale w uszach zadzwoniło "Wypłyń na
głębię". No i wypłynęlam. A teraz jestem wyjątkową ciocią dla bardzo fajnej
małej dziewczynki. Nie żałuję! :)

[bata22]

zorka7 napisała:

> Nie jesteś dziwna, Kartofelku,zrobiłam podobnie i czułam podobnie.
>
> W roku, w którym zmarła Martynka zostałam mamą chrzestną małej Agnieszki. Jej
> mama miała termin porodu taki sam jak ja (poznałyśmy się w sieci), maleńka
> również urodziła się jako wczesniak (32 tydz., miesiąc po mojej Martynce).
> Pierwszy raz widziałam Agnieszkę gdy miała 3 miesiące. Trudy i piękny moment.
> Ponoć Agula sama mnie wybrała - byłam pierwszą osobą z zewnątrz, do której
się
> przytuliła i od razu ufnie zasnęła.
> Decyzja o byciu mamą chrzestną była trudna, ale w uszach zadzwoniło "Wypłyń
na
> głębię". No i wypłynęlam. A teraz jestem wyjątkową ciocią dla bardzo fajnej
> małej dziewczynki. Nie żałuję! :)

pieknie napisane :)

[dalia771]

oczywiście, że nie jesteś dziwna, Kartoflanko :)
Chodzi tylko o nie zmuszanie nas do pewnych rzeczy, na które nie mamy ochoty, o
niedrążenie pewnych spraw. Jeżeli ktoś, po stracie dziecka, odmówił
krótkim "nie dziękuję" na taka propozycję, to winno się ją uszanować, a nie
dopytywac i dziwić...
Ja wcale się nie dziwię mamom po stracie, które odwiedzają małe dzieci, cieszą
się z noworodków itp. Nawet daje mi to pewną nadzieję, że można... Ale ja nie
mogę, nie mogę oglądać, słuchac, nie daję sobie z tym rady, boli okrutnie, tak
bardzo, że nie umiem tego opisać. Chciałabym po prostu żeby inni uszanowali mój
ból, to wszystko. Nie zmuszali do rzeczy, na które nie mam ochoty i daję temu
uprzejmy wyraz.
Wczoraj w sklepie patrzyłam na maleńkiego chłopczyka w foteliku samochodowym i
omało mi serce nie pękło :(

[wiosenna10]

Zgadzam się z Dalią771. Ja też nie mogę patrzeć na małe dzieci. Mam dość widoku
ciężarnych. Może znowu ktoś się oburzy, że rodzice żywych dzieci przecież nie
schowają ich, bo ja nie mam swojego. Trudno. Nic nie poradzę, że tak czuję, że
nienawidzę szczęśliwych matek. Po tym co się stało, inaczej nie umiem. Nie
życzę im źle, ale niech cieszą się swoim szczęściem z dala ode mnie.
Kiedy patrze na moją siostrę (nawet nie wiem na kiedy ma termin, ale myślę, że
podobny jak ja rok temu), to aż mnie skręca z zazdrości. Przypomina mi się jak
Julcia szalała w moim brzuchu, jej cudowne czkawki. A teraz nie mam nic. Trochę
wspomnień, tych najcudowniejszych i niepowtarzalnych, a zaraz po nich widok
mojego dziecka jak umiera mi na rękach...
Czy to tak dużo, że nie mam ochoty brać udziału w szczęściu innych, kiedy
zawalił się świat? Nie wiem, co zrobię jak się dziecko urodzi? Mam dość! Nawet
nie potrafię powiedzieć, że mnie coś boli, żeby nie mówili przy mnie o ciąży,
bo to dla mnie jest straszne. Po prostu uciekam i płaczę. Nie mam siły...

[mmmmmm2]

Wiosenna, poczekaj troszkę.
Najpierw przestają boleć rany fizyczne. Po cc trwa to długo (po 5-ciu latach
dalej czuję zrosty, np. przy kichaniu).
Rany psychiczne trwały bardzo długo.
Potem trafiłam na to forum.
I pisałam o mojej niechęci do dzieci i kobiet ciężarnych.
Pewnie jeśli kobieta ma dziecko, albo szybko po stracie zajdzie w ciążę jest
łatwiej. Tak przynajmniej ja sobie tłumaczę.

Wypłakałam swoje, wygadałam się na forum, wyżaliłam, zobaczyłam że nie ja jedna
reaguję w ten sposób.
Nadal nie jest dobrze - często mam łzy w oczach i przypominam sobie Juleńkę w
moim brzuszku i moment porodu. Tego nie zapomnimy nigdy.

Ale złagodniejemy nieco w stosunku do świata.
Reasumując: ja już chyba mam za sobą etap niechęci.
Czyli - musi troszkę minąć czasu zanim przytulisz dziecko znajomych.

Jak chcesz płakać, to płacz, z czasem nauczysz się też o tym mówić na głos,
odmawiać.
Troszkę to chaotyczne, ale mam nadzieję że wiecie o co mi chodziło.

Bardzo mocno pozdrawiam!

Ewa - mama Aniołka Julii

[ewa2000]

Ja bym tego aż tak ostro nie nazywała. Może nie maja wyczucia, moze są mało
taktowni itp.
Życie płynie dalej, jedni się rodzą, inni umierają ( to okrutne, ale
prawdziwe), trudno wymagać od tej kobiety, zeby nie interesowała się wnuczka i
trwała w żałobie z Twoją Mamą. Podobnie jak nikt nie może zmusic Twojej Mamy,
aby zachwycała się wnuczka kolezanki.
Zdarzają się trudne sytuacje. U mnie w szpitalu , gdy nie ma miejsc, do jednej
sali kładzie sie kobiety z obumarłą ciążą ( czekające na usunięcie obumarłego
płodu - inaczej tego nie umiem nazwać, też pewnie ktos mi zarzuci
niedelikatność) i takie, które są w ciąży zagrożonej.
To trudne doświadczenie dla obu ( i dla nas -lekarzy), ale czasem nie ma rady.
Jedynym wyjściem dla Twojej Mamy jest opuszczanie pokoju na czas rozmów
telefonicznych, a gdy koleżanka będzie się chwaliła wnuczka - wykazanie
umiarkowanego zainteresowania.

[iwoniec]

To ja opowiem swoję histoię.
W grudniu zeszłego roku byłam już w 6-tym m-cu ciąży i dowiedziałam się że moja
siostra jest gdzieś w 10-12tc. Super. I nagle kilka dni przed wigilią-jej
dziecko nie żyje. Zabieg. Jeszcze tego samego dnia była w domu. Dowiedziałam
się o tym kupując jej prezent pod choinkę. W moim brzuchu aż zawrzało. Szok.
Płacz.Zwłaszcza że całą ciąże sama bałam się o Mikego (ma już pół roczku). Nie
mieszkamy w tym samym mieście. Nie byłam w stanie pojechać na święta. Musiałam
odczekać, czułam ,że nie mogę się jej w tym momencie pokazywać. Pojechałam
trochę później. Zaprosiła nas, abyśmy u niej nocowali. Potem też przyjechała do
mnie. A we mnie cały czas kołacze pytanie:jak rozmawiać? Tyle tylko,że nie
starałam się nigdy udawać,że nic się nie stało. Spędziłśmy we dwie wieczór nad
filiżanką czekolady rycząc obie jak bóbr. Prawdę mówiąc niewiele było słów,
pamiętam tylko,że nigdy nie czułam takiej bliskości z moją siostrą.
Na to forum trafiłam gdy dowiedziałam się, że w obecnej drugiej ciąży ma też
jakieś kłopoty.Chciałam dowiedzieć się, jak teraz mam postępować. I wiele się
nauczyłam od Was, przede wszystkim szacunku do życia i nie przejmowania się
drobiazgami typu: budzi się w nocy,mam teraz nadwagę ,albo nie mam czasu na
fryzjera.To są michałki. Nawet nie zaglądam już na Niemowlaki, bo szkoda mi
czasu. A życie jest takie kruche, dzis jest OK a jutro to niewiadoma.
Chcę Wam tylko powiedzieć, że nikt nie mówi ani nie robi niczego na złość albo
przeciwko Wam . To jest trudne także dla tej "drugiej strony", zwłaszcza gdy
się to przytrafia komuś bliskiemu-tak jak mojej Siostrze. Nie sposób wtedy
zniknąć. Ale jak nie unikać tematu? I jak pozostać otwartym nie będąc
posądzonym o grubiaństwo? To potwornie trudne i jeśli możecie, poradźcie mi jak
mam postępować z moją siostrzyczką, bo nie chcę jej stracić! A jest też mnóstwo
osób które są już dalej niż obok i nie żyją naszym życiem. I tak jak nie żyją
Waszą tragedią, tak samo nie ekscytowałyby ich Wasze osiągnięcia. Wiem tylko
tyle,że najważniejszy jest szacunek dla Waszych przeżyć i czasem w tej sytuacji
chyba najlepsze bywa milczenie. A niektórzy nie chcąc być grubiańskimi chowają
się za murem własnego życia i własnych problemów i właśnie wtedy wychodzą na
najbardziej grubiańskich...
Iwona