dołek psychiczny :(

[doktorantkafr]

Witam Wszystkich bardzo serdeczecznie:)
Dziś znalazłam te forum, z czego bardzo sie cieszę. Postanowiłam
napisac, gdyż BARDZO potrzebuję Waszego wsparcia.. Otóz, od ok. 3
mscy mam tzw. dół psychiczny, nie potrafię zmobilizować się do
pisania doktoratu, mimo iż jestem już na 4 roku WSD na UAMie,
lingwistyka na Katedrze Filologii Romańskiej. Za mną akceptacja
projektu badawczego, planu pracy, obowiązkowego referatu naukowego,
pobyt semestralny w Belgii w ramach stypendium Socrates,Erasmus, i
przeprowadzone badania główne..W te wakacje, które dobiegają
nieubłaganie końca, planowałam napisać roboczo chociaż 2 rozdziały z
części teoretycznej, a zamiast tego...Nie napisałam NIC, dosłownie
NIC :( Jestem załamana, ale jakoś nie mogę się zmusić, stąd coraz
większy dół psychiczny...Teraz zaczęłam pracę na pół etatu w liceum,
a od pazdziernika znowu zajęcia ze studentami, więc czasu będzie
niewiele...
Zmarnowałam 3 miesiące...Skupiłam się na diecie (zrzuciłam 16 kg..)i
rzuciłam sie w wir dyskotek, imprez itp., itd..Sama siebie nie
poznaję, jest mi wstyd przed samą sobą, że okazałam się tak słabym
człowiekiem, który jak nie poczuje bata nad sobą, to nie zrobi nic..
Proszę o pocieszenie, wsparcie...Bardzo mi to potrzebne:(
Jednoczesnie, jeśli ktoś ma pytania dotyczące studiów doktoranckich
z dydaktyki francuskiego w Poznaniu, to chętnie podziele sie moim
doświadczeniem i wiedzą.
Pozdrawiam,
Kasia

[niewyspany77]

Odpowiem glupio. Walnij sobie 2 piwka i przemysl "na co mi to". Bo jesli masz
sie do tego wszystkiego zmuszac to lepiej zajac sie czyms przyjemnym.

[coalla]

Hej Kasiu!

doły się zdarzają każdemu, po upadkach będą wzloty!
ale nie mam Cię jeszcze co pocieszać, nie stalo się
nicnieodwracalnego, jakieś tylko przejściowe-chwilowe :)

widac że sukcesów naukowych masz już na koncie sporo, jesli tylko
więc dostatecznie się zbierzesz w sobie, uporasz się ze wszystkim!

nie żałuj tych trzech miesięcy! tyle lat pracowałaś już, ciężko i
wytrwale, by sprostać ambicjom :) nie można przecież pracowac jak
koń z łbem przy ziemi, co innego gdybyś 90 dni spędziła gapiąc się
w migający kursor... Nie da się przecież efektywnie pracować myśląc
stale o jedzeniu. Fajnie że miałaś odmianę aktywności, inne
otoczenie, zamiast się teraz biczować czy wstydzić, weź się
spokojnie do roboty, pewnie lubisz swój doktorat, to zapał się sam
pojawi, a znajomości z imprez i taka fantastyczna strata wagi mają
większe znaczenie dla przyszłości niż jakieś robocze dopiero
rozdziały, powinny Ci poprawiac humor, a nie go psuć :)
ja tez tak mam, że rozkladam skrzydła dopiero gdy stoję nad
przepaścią, tuż przed terminem zobowiązania, kiedyś robiłam sobie
wyrzuty, jakieś zobowiązania, wsyzstko na nic... ale zaakceptowałam
to, promotorka też wie, że tekst czy analiza przygotowana na dzień
przed konsultacjami będzie świetna, a ja w dodatku w dobrym
samopoczuciu

życzę Ci powodzenia, głowa do góry, zamiast tekstów roboczych
napiszesz od razu takie gotowe :) a jak się rok szkolny i
akademicki na dobre rozkręcą wpadniesz we właściwy rytm

pozdrawiam!
M.

[gagolek]

spokojnie! Ja zaobserwowalam, cos takiego jak "depresja
przedoobronna", ktora ujawnia sie w ostatniej fazie doktoratu, czyli
wlasnie wtedy, kiedy wszystko gotowe i pozostaje tylko pisac.
Tylko nielicznym udaje sie tego uniknac:)

[coalla]

gagolek napisała:

> kiedy wszystko gotowe i pozostaje tylko pisac.

no właśnie, kiedy trzeba "udźwignąć intelektualnie materiał, który
się zgromadziło"
dla ochrony swego dobrego samopoczucia chciałoby się tej
konfrontacji uniknąć... ale w końcu człowiek jest ekspertem od
swojego doktoratu, zreztą to jest tylko "na zal."

głowa do góry, trzeba się racjonalnie i irracjonalnie utrzymywac w
przekoaniu, że warto i że damy radę!

ja jeszcze powtarzam, że przecież żeby skoczyć dalej trzeba się
cofnąć o krok-dwa, więc chwilowe zwątpienia traktuję jako okazję do
nabrania dystansu i rozbieg

powodzenia!

[niewyspana123]

nie wiem czy jestem najlepsza osoba do dawania rad, bo od trzech godzin oglądam
ellen degeneres show na youtubie zamiast pracować nad doktoratem,
ale powiem tyle: trzeba mieć motywację. Jakąś. Najlepiej stosunkowo bliską w
czasie. Np. kończą się studia i trzeba będzie oddawać kasę, promotor się
wścieknie, dziecko w domu płacze z babysitterką i tym podobne.
Mi w dużym stopniu pomogło właśnie dziecko jako potężny bat nad głową. Może
spraw sobie? :))
Życzę powodzenia, poza tym wiadomo, że każdy potrzebuje oderwania się, zabawy
itd, więc nie bądź dla siebie za ostra tylko weź się za robotę!!!

[epingle]

Wakacje potraktuj jako czas zainwestowany w inną część siebie, to
nie jest czas stracony! Każdy potrzebuje trochę oddechu, relaksu,
zajęcia się czymś innym niz nauką. Na pewno tak fantastyczna strata
wagi, a co za tym idzie nowa figura, a więc i większa pewność siebie
zaowocują dobrym samopoczuciem, zadowoleniem z przezwyciężenia
swoich słabości. Dla zdrowia psychicznego i ogólnego to nie bez
znaczenia:) Zatem nie dołuj się, bo skoro pokonałaś jedną słabość ,
to i teraz też dasz radę:) Wakacje na pewno dały Ci mnóstwo
pozytywnej energii, którą wykorzystasz teraz.

[zieloonomi]

No to witamy w klubie :-) . ja właśnie też zaczynam czwarty rok i
takze nie mam NIC, dosłownie NIC ;-). Ale mam zamiar miec, co ja
mówię, ja bedę mieć. I Ty, oczywiśie, też. Bo po prostu nie mamy
innego wyjścia.
Ja się pocieszam w chwilach kryzysowych, ze przez 9 miesięcy mozna
spłodzić dziecko, donosić je i urodzić. Więc tym bardziej doktorat
da się napisac. I tego się trzymajmy! :-)

[tymiankowo]

zgadzam sie w calej rozciaglosci z Niewyspanym i reszta. Primo
przemysl, czy Twoj wysilek jest wart tego stresu. Nic nie musisz,
aczkolwiek wielka szkoda, rezygnowac na finiszu.
Trzymiesieczny dol, to betka i zdarza sie kazdemu. Aczkolwiek koniec
doktoratu to wielki horror i wielki wysilek - pot i lzy i warto sie
na to przygotowac - tak chyba musi byc.
Ja wlasnie wyzalalam sie niedawno w swoim watku na ten temat, ale
jakims cudem udalo mi sie dzis wyslac prace do ostatecznej
akceptacji, i za dwa tygodnie skladam prace.
Pamietaj, ze jak sie nie obronisz w terminie, to przepadaja Ci lata
stazu pracy.

[zieloonomi]

A to ostatnie zdanie to mnie zainteresowało. "W terminie" czyli w
jakim czasie? Bo u nas bronić sie mozna do dwóch lat po zakończeniu
studiów, tak stanowi regulamin.

[doktorantkafr]

Kochani!!!
Dzięki za te cudowne słowa otuchy :D
Pare myśli nasunęło mi się czytając Wasze odpowiedzi:) Jeśli chodzi
o wypowiedż dotyczącą motywacji: otóż normalnie to raczej ją mam, bo
język francuski to moja pasja, którą rozwijam juz od czasów liceum,
zresztą doktorat potrzebny mi, aby nadal pozostać na uczelni (to był
warunek przyjęcia mnie do pracy). Uwielbiam pracować ze studentami
(nota bene prawie moimi rówieśnikami), w szkole raczej też:) Poza
tym zauważyłam u mnie też pewną prawidłowość: im więcej mam do
roboty, czyli w roku akademnickim, pracując na uczelni czy też
prowadząc kursy, to jakby mam takiego powera, że szooook. Kiedyś,
jak wracałam o 21 do domu, to mogłam siedzieć do 3ej w nocy,
przygotowując się do zajęć, do seminarium doktoranckiego z uśmiechem
na ustach:)Czyli muszę z powrotem wpaść w ten tryb:), zresztą tak
jak ktoś z Was świetnie to zauważył:)
Tak sobie myślę, to na pewno do tego stanu rzeczy przyczyniła się
wiadomość, którą otrzymałam po powrocie z Belgii(z masą super
książek, materiałów do pracy):nie mogę pisać w języku fr, bo
znalezienie recenzenta-specjalisty z psychologii (spora część pracy
dotyczy właśnie tej dziedziny), który zna ten język, graniczy z
cudem...Tak więc wiadomość, która powaliła mnie na kolana: mam pisać
rozprawę w języku pl....Czyli dwa razy więcej roboty, przetłumaczyć
to wszystko, ładnie i poprawnie sklecić zdania...Przeżyłam szok i
szczerze powiedziawszy, poczułam się "lekko" oszukana. Po co zatem
ten wyjazd, te sumy wydane na książki w j.fr??? Taniej i prościej
było zostać w Polsce i latać po bibliotekach i księgarniach...
Ale cóż,nawiązując do minionych wakacji, tyle imprez to jeszcze w
życiu nie przeżyłam:)Możliwe, że mój nowy wygląd, pchnął mnie do
tego, a jak, rozkoszowałam się spojrzeniami innych i co tu dużo
mówić, bywało super. Do tego doszedł zabieg korekty mego ogromneego
nochala, co było moim marzeniem od zawsze:)
Dziecka raczej nie planuję, nie za bardzo czuje się w tej roli (żeby
nie napisać, że w ogóle..).
Acha, przypomniało mi się coś takiego, jak tzw. TEORIA JEŻA. Na
seminarium była ona poruszana przez naszego opiekuna: jeż drepcze
powoli, powolutku tak przez 4 lata (pisania doktoratu), ale są
momenty, kiedy chowa łepek i tak zostaje w miejscu, aż
minie "kryzys" i potem powolutku znowu idzie do przodu, aż tu znowu
jakaś przeszkoda, wiec znowu łepek chowa i przeczekuje, bada teren,
itp. itd...i znowu do przodu...Aż do mety:) Więc podobno to
normalne..Chociaż miałam już takie momenty, ale nie tak długie, więc
troche sie przestraszyłam, ale dzięki Wam biore się do roboty:D
Dzięki Wam raz jeszcze:)Będe tu juz stałym gościem:)
Kasia

i dalej o jeżyku refleksja taka...

[doktorantkafr]

A czasami ten jeżyk to i "sturla" się z górki i... znowu jest u jej
podnóża, i znowu mozolnie wspina się czepiając umęczonymi,
czerwonymi łapkami jakiś wyrw w skale...:)
A'propos, ta teoria wydała mi się tak genialna, że wyobrażcie sobie,
kupiłam sobie taką maskotkę-jeża!!!No idealna, trafiłam na nią
przypadkiem, zawsze stawiam ją w widocznym miejscu, np. koło kompa
lub na szafce nocnej... A ostatnio niestety, mając tego doła,
schowałam jeżyka dalej, za telewizorem...
Zaraz ją wypiorę i postawię obok:)
Oj, chyba robie się infantylna :)
Bużka
Kasia