podwójne życie

[ukryta]

marzy mi sie żyć dwa razy. albo żeby mój czas biegł inaczej niż reszty świata. albo bym chciała mieć narnijską Starą Szafę, w której czas płynie niezależnie od tutejszego...

bycie matką jest fascynujące ale i absorbujące. od czasu emigracji zrezygnowałam defintywnie z pracy zawodowej /chociaż kto wie?/, ale jest tyle rzeczy, które chciałabym robić. a może nawet na nich trochę zarobić?

chciałabym mieć czas, żeby szyć nosidła MeiTai. wiem, że umiem. i wiem, że znaleźli by się chętni.
chciałabym nauczyć się decoupage'u. i ozdabiać rozmaite rzeczy. i może czasem zostać doceniona finansowo?
chciałabym mieć czas, miejsce i narzędzia, zeby zajmować sie rękodziełem, renowacją i adaptacją starych mebli, wszelakim craftem, dłubaniną taką
chciałabym mieć ogród, chociaż ogródek i hodować zioła, trochę warzyw, truskawki dla dzieciaków, stworzyć swoja własną oaze...

tylko kiedy???

ech, kobiety powinny mieć drugie życie. zeby zrobić TO WSZYSTKO!


pozdrawiam
KFK

[donkaczka]

zaczac bym mogla podobnie, ale jakos wyluskuje czas na ogrodek, stare meble, w
dzien z dziecmi dlubie w ziemi, wieczorem wymykam sie do piwnicy i piluje,
maluje, skrobie.. potem w calym domu czuc farbe

zal, ze nie w takim zakresie jak bym chciala, taka szafa tez bardzo by sie
przydala.. ale zeby czasem oderwac sie, zapomniec na chwile o byciu mama i
poczuc sie kims innym

tez czasem czujecie sie takie.. niewazne? wiem, dzis dola mam, ale pomimo, ze
duzo robie, ze oprocz dzieci naprawde mam kawalek pracowitego zycia dookola domu
i czasem czuje, ze moze zwolnic troche, odpuscic, to i tak potem dopada mnie
dol, czuje sie jak nierob, pasozyt, bo tej pracy w sumie za bardzo nie widac,
nie przeklada sie na jakies super namacalne konkrety, kupke zarobionej kasy,
spektakularny efekt
no jak piwnice uporzadkowalam, skrecilam regaly, pomalowalam podloge, to byl
efekt, szkoda ze duma z tego dzien trwala..
ehh
ja chce do szafy

[nata76]

juz od jakiegos czasu mam podobne przemyslenia....nie wiedziłam jak
to nazwać, jak napisac.....
I, znalazłam pewien cyctat,i to w kryminale(które namietnie czytam),
nie daje mi on spokoju.....

"Stałam przed piecem kuchennym,patrzac, jak w jednym garnku grzeje
się groszek, a w drugim kartoflane puree,i rozmyślałam o moim
prawdziwym życiu. Czy ono trwa teraz, kiedy pilnuję odgrzewania
potraw? Jakoś nie odpowiada mi myśl, ze moje prawdziwe życie to
czuwanie nad kolacją panny Berthy"

[luxnordynka]

Witajcie, mi tez czasem brakuje tego "drugiego życia" ale jako
odskoczni tylko. Nie czuje sie malo wazna bedac w domu z dziecmi.
Mocno czuje, ze to co robie jest bardzo WAŻNE (pomijam teraz ten
czas, kiedy robie to byle jak). Nie chce tez isc na latwizne i
szukac regularnej pracy zawodowej, hehe. Chcialabym zajac sie czyms
co mnie wciagnie, ale czyms co nie bedzie ode mnie wymagalo
regularnej dyspozycyjnosci, o zarobku nie mysle. Chcialabym tez
nadawac jakis sens tym zwyklym czynnosciom jak "odgrzewanie potraw",
cieszyc sie nimi. Ale czy to w ogole mozliwe? Zwlaszcza po ponad
roku nie wychodzenia nigdzie z domu bez rodziny (ehhh, to ciemne
strony emigracji). Wiem tez i to mnie trzyma przy optymizmie, ze
czas, gdy jesetm dzieciom tak mocno potrzebna trwa bardzo krotko,
choc czasem wydaje sie, ze juz ZAWSZE tak bedzie (czlowiek chyba ma
tendencje do myslenia ostatecznego). Moje starszaki juz nie wymagaja
mojej dyspozycyjnosci, zostaja czasem same w domu, duza czesc czasu
spedzaja w szkolach, we wrzesniu dojda zajecia dodatkowe, a mi sie
wydaje ze urodzily sie wczoraj. Niedlugo dolacza do nich maluchy i
zostanie pustka, ktora na pewno bede sie starala zapelnić. Teraz mam
mozliwosc zapelnić ja sensownie i wierze w to mocno, ze mi sie uda,
choc tez oczywiscie nachodzi mnie czasem lek, czy cos sobie znajde.
Tymczasemrobie tak jak Donkaczka, wieczorami realzuje swoje hobby,
ostatnio wymykam sie z domu i jezdze do upadlego na rowerze, to
zmeczenie fizyczne ma mi dac sile))... Ewa

[donkaczka]

wiesz Ewa, ja WIEM, ze to co robie jest wazne, tylko sie czasem tak nie CZUJE
i tak jest niezle mysle, z dobrze zarabiajacej niezaleznej pracoholiczki dosc
gladko przeskoczylam w kapcie gospodyni domowej na utrzymaniu meza
pewnie zasluga i mojego meza, ktory taka zmiane bardzo ulatwia partnerskim
podejsciem i szacunkiem dla mojego matkowania
i pewnie to, ze z bycia mama zrobilam troche funu i pasji, jak sie czlowiek
zaangazuje, to mozna miec sporo interesujacych zajec
tylko ta niezmiennosc meczy
nie ma wyjscia, nie znikne chocby na dzien czy dwa, nawet nie zawine sie do
pokoju obok, zeby wyspac w spokoju
i co z tego, ze moglabym sie z mezem jakos umowic, ze mlody nagle zaakceptowalby
butelke, pewnie i tak w spokoju bym nie odetchnela, myslac ciagle, co u nich..

moze Ewa masz racje, one zaraz dorosna i zatesknie, wiec o tym mysle, gdy mi sie
akumulatorki koncza, ze to przejsciowe, ze to minie, ze odzyskam swoje zycie,
swoj czas
wiec sie nie nakrecam, biore oddech, a jak mam szczegolnie kiepski dzien, to ide
pobiegac, albo odhaczam jakies bardzo zalegle domowe smrodki zawsze pomaga

PS jak ktoras taka szafe namierzy, to ja chetnie czasem skorzystam

[nata76]

Ja tez nie uwazam,ze to co robie jest niewazna.Ba,uwazam,ze bardzo
wazne. Moze jedynie czasem rutyna i monotonnia mnie dobija....PO raz
pieczdziesiaty zamiatanie podlogi, po raz tysieczny wlaczasnie
pralki....I zmeczenie, ktre zabija spontanicznosc wychowania i BYCIA
i masa obowiazków okolodomowych.....

Jakos nie matrwie sie co bedzie dalej, bo czego nie zrobie teraz,to
bede za chwilke robic. Dzieci za chwilke wszystkie beda w szkole,a
ja ,mam nadzieje,znajde czas na swoje pasje.
I mysle,ze kazda z nas tak sobie ulozy.
Teraz jest czas wychowywania i towarzyszenia i po trosze zatracenia,
za chwilke czas odnajdywania siebie na nowo.....
Przynajmniej dla tych mam,ktore tak wybrały.

Ukryta, luxnordynko i donkaczko....pozdrawiam Was najserdeczniej jak
potrafie

[luxnordynka]

Donkaczko, ja Cie rozumiem, bardzo. I oczywiscie podziwiam, wiem, ze
sobie naprawde pieknie radzisz. Nawet nie wiedzialam, ze bylas
pracoholiczką. Teraz tez jestes, tylko w innym wymiarze, hehe. No
i jest dobrze, ze masz sily jeszcze biegac, skubac itd. Ja tez
wierzę, ze jeszcze na nas drugie zycie czeka, tymczasem, jak sobie
pomysle, ze teraz zmuszona bylabym prowadzic to podwojne zycie to
naprawde bylabym smutna. Juz kiedys przez to przechodzilam. Mysle
oczywiscie o pracy zawodowej. Bo jakis chwil samotnosci, relaksu,
bycia z mezam brakuje mi bardzo. Wiem tez ze za kilkanascie lat
wlasnie ten etap z malymi dziecmi bede wspominac najcieplej i
tesknic za nim bardzo. Wy na pewno tez i okaze sie w ogolnym
rozrachunku, ze to wlasnie w tej rutynie, zatraceniu osiagnelysmy
najwiecej. Bo w tym jest SENS. Natalia, fajnie to napisalas, Ewa

[jol5.po]

pamiętacie wątek o uzależnieniu??
to co napisała ukryta, to pierwszy krok do od-uzależnienia się
w której które poczucie zwycięży (dom, czy raczej czas w drogę do innego życia), tej będzie łatwiej wybrać jedno lub drugie koniec końców

odejścia od świata maluchów i tylko rodzinnego życia do podryfowania po odchowaniu najmniejszego dalej,
jeśli zaś to drugie bierze górę, zapowiada się kolejna wewnętrzna walka: "a może by tak jeszcze raz".
Natka i Lux, jesteście zagrożone)))

[luxnordynka]

Jolu, ja mialam szczescie pracowac miedzy kolejnymi dziecmi teraz
wystarczylyby mi chwile oderwania sie od domu i wlasnie za kilka
miesiecy planuje kilka rzeczy, na razie wieczorny besen i rower co
jakis czas. Czlowiek zwykle szuka czegos innego niz ma, mam tego
swiadomosc i chce wreszcie "ustatkować mysli". Moge przeciez zajac
sie nasza 4 w domu, nie musze miec kolejnego dziecka, zeby pozwolic
soobie (tak emocjonalnie) na bycie w domu. Czworeczka (choc to wcale
dla niektorych nie duzo) pochlaniac moze bardzo, zalezy od
priorytetow (zreszta i jedynak pochlaniac moze czas w 100%-znam
takich). Jolu, na razie nie grozi mi nalog. Czuje, ze czas na
danie szansy moim innym pragnieniom, o ktorych nie wiem, bo zycie z
maluchami w domu calkowicie je zaglusza... czas na zajecie sie
dorastajacymi szybko starszakami. Ja mam raczej obsesje-kilka razy w
miesiacu robie test ciazowy, bo wydaje mi sie, ze spodziewam sie
dziecka, a naprawde nie chce! Wystarczy, pozdrawiam Cie serdecznie z
wdziecznoscia, ze sie tu czasem pojawiasz, Ewa
Ps. i gratuluje Ci podjecia pracy, Ty jednak potrafisz prowadzic
podwojne zycie...zreszta zawsze to robilas, chocby robiac doktorat,
mnie na to nie stac, inny typ, Ewa

[jol5.po]

"Jolu, na razie nie grozi mi nalog. Czuje, ze czas na
danie szansy moim innym pragnieniom"

no to zmienia postać rzeczy Myślę, że właśnie takie poczucie, że czas iść dalej, teraz czas na coś innego, to antidotum na to uzależnienie, o którym piszecie.

Co do podwójnego życia. Sprawa faktycznie skomplikowana, chociażby dlatego, że każda aktywność potrzebuje daniny, przede wszystkim czasu. Doba nie jest z gumy. Ja próbuję faktycznie złapać dwie sroki za ogon, ale efekty są różne.