Strona Nowego Targu...

ciupazka Re: Strona Nowego Targu...o jednym z Was... 01.07.05, 21:14

Cytuję z Kuriera Lubelskiego co piszą o jednym z Was:

MAGAZYN: Góral zapowiadacz STANISŁAW JASKUŁKA Z NOWEGO TARGU

Przychodzi dziadek, gdzieś znad Buga, nie pamiętam, istna bida z nędzą i wciska
mi w rękę flaszkę, że podzieli się ze mną piwkiem. – Ja bym panu całe postawił,
ale pieniędzy nie mam, a pan, panie redaktorze (!), to tak potrafi
zapowiedzieć, że od razu lepiej się gra. I dodaje: – Ja muszę panu powiedzieć,
chociaż to trochę wstyd chłopu mówić, ale ja jestem pana uwielbiciel!

I jak tu się po takim geście nie wzruszyć. Takie spotkania tylko dodają
skrzydeł, żeby tu do Kazimierza wracać i wracać, i robić to, co już robię tyle
lat – mówi Stanisław Jaskułka, jak zwykle ubrany w góralski strój i jak zwykle,
na bok odstawiając swą aktorską profesję, posługując się czystą podhalańską
gwarą, taką jak na prawdziwego górala przystało.

Talizman prawdziwków
Ktokolwiek przystanie w namiociku obok estrady Festiwalu Kapel i Śpiewaków
Ludowych w Kazimierzu, przekona się, że w słowach Staszka nie ma krzty
przesady. On tu nie jest Zenkiem Walencikiem z telewizyjnego
tasiemca „Plebania”. On jest swój. Guru babć z zespołów śpiewaczych i dziadków
z kapel, tych „prawdziwków”, jak mawia się na festiwalu, do których dołączają
młodzi, równie Jaskułkę wielbiący.
– Zapowies? – pytają. – Zapowiem! – obiecuje. I zrobi to tak, że nie tylko
pełne miłości do folkloru serce rośnie.

Poprawianie Jana Nepomucena
Nie, nie świętego, tylko Jana Nepomucena Kamińskiego, autora „Zabobonu”,
kontynuacji „Krakowiaków i górali”. Jaskułka indagowany na okoliczność, jak
trafił na kazimierski festiwal wspomina: – Przez Teatr Osterwy. Kiedy
skończyłem szkołę teatralną, myślałem, że się pożegnałem z góralszczyzną. Aż tu
w 1974 r. zagrałem w Lublinie rolę Bryndasa, przywódcę górali w „Zabobonie”.
Cały ten tekst był napisany mazurzącą pseudogwarą, jakimś wyobrażeniem gwary.
Bolało mnie to i starałem się mówić jak góral, zaś w śpiewie, a było czym wtedy
śpiewać – miałem trzy oktawy, opierać się na góralskim białym głosie.
Po spektaklu przyszły jakieś panie. Spodobałem się im, komplementują mnie i
mówią: – Pan tak pięknie imituje gwarę góralską! Najpierw się zdenerwowałem na
takie potraktowanie mnie, górala, ale jak usłyszałem pytanie, czy dałbym radę
poprowadzić Festiwal Kapel i Śpiewaków Ludowych, spuściłem z tonu. To były
Krysia Chruszczewska i śp. Alicja Dolina z WDK, od kilku lat organizatorki
festiwalu, ta druga także jego komisarz. Zupełnie zmiękłem, jak usłyszałem, że
mam zapowiadać z Wandą Czubernatową, poetką góralską, która była jak na tamte
czasy prawdziwą gwiazdą medialną.

32 lata w Kazimierzu
– Przyjeżdżam więc do Kazimierza na kapele 32 lata i tylko w jednym roku tu nie
byłem, bo wyjechałem do Szwecji. Szybko jednak wróciłem stopem do Ystad i do
Wrocławia. To była miłość do Krysi, która nas w teatrze uczyła śpiewać i była
akompaniatorką. Miłość wielka, chociaż koledzy nazywali mnie Ścigany, bo żadna
kobita nie mogła mnie doścignąć. Dopadła mnie w czasie żółtaczki, więc się
śmieli, że byłem ofiarą rocznej abstynencji.

Jestem z miasta...
Jaskułka pochodzi z Nowego Targu. Mówi, że jest z miasta i że jak się tak
powie, to góralom wystarczy, wiedzą o co chodzi. Miasto, bo był magistrat i
było więzienie. Z całego Podhala ludzie zjeżdżali do miasta załatwiać interesy
albo ich przywożono, żeby zamknąć w więzieniu.
Ale teatr się w Jaskułce obudził gdzie indziej. – Miałem w swojej „łacinnej”
klasie w liceum pierepałki z panią od polskiego – zanurza się w jeszcze
dawniejsze niż kazimierskie wspomnienia. – Bazgrałem jak kura pazurem, nie
uczyłem się, a ona mi powiedziała, że będę recytował wiersz Broniewskiego „Do
Anki”, na szczęście nie patriotyczny. Pomyślałem, że nie będę się wygłupiał,
ale w końcu uległem. Widownia nawet się wzruszyła, pierwszy raz poczułem, jaka
jest siła wypowiadanego słowa i co robi ze mną i z widownią.
Uwierzyłem, że ta gwara, za którą ciotki polonistki mnie gnębiły, ta gwara
mówiona do Podhalan daje rodzaj wtajemniczenia, komunikacji z nimi. Miałem dwie
miłości – góralszczyznę i Melpomenę. Wybór drugiej mógł oznaczać rozstanie z
pierwszą.

Z gumownika do teatru
Ale na krakowską PWST za pierwszym razem po maturze w 1966 r. się nie dostał.
Otrzymał lekcję pokory w postaci pracy w laboratorium chemicznym w nowotarskim
Kombinacie Skórzanym, popularnie zwanym gumownikiem, bo wytwarzał gumowe
podeszwy do butów. Po zmianach nocnych kierowniczce brakowało 4,5 kg spirytusu,
czyli 9 litrów!
– Pojąłem, co znaczy zaprzyjaźnić się ze starszymi kolegami, to było pierwsze
poznanie brutalności poranków – wspomina.
Po studiach w 1971 r. pognało go do Koszalina, ale szukał innego,
ambitniejszego teatru i już w następnym sezonie wylądował w Lublinie, gdzie w
Osterwie teatr kreował Kazimierz Braun, wystawiając m.in. dramaty Różewicza.
Jaskułka najlepiej wspomina rolę Jordana w „Komu bije dzwon” Hemingwaya i pracę
z potęgą reżyserii Lidią Zamkow.

I domki, i psie zaprzęgi
– Koledzy zaczęli mnie namawiać, żebym przeniósł się do Warszawy, bo jedna
firma na Bródnie stawia promocyjne domki kanadyjskie – ciągnie wspomnienia
Jaskułka. – Za trzecim razem, zgodziłem się dla świętej zgody. Próbowałem grać
w teatrze, ale rodziny nie mogłem wyżywić, więc 3 lata pracowałem w tej firmie.
Potem okazało się, że przyjemne jest wrócić do zawodu, ale to już nigdy nie
było związanie się z teatrem etatem – wyjaśnia.
11 lat temu zaproszono go do Zawoi pod Babią Górą, żeby poprowadził wyścigi
psich zaprzęgów, chociaż – jak sam mówi – wiedzę na ich temat miał tylko z
lektury Centkiewiczów i Londona i nie odróżniał psa husky od malamuta.
– Przy 22-stopniowym mrozie zapowiadałem tylko w koszuli i serdaku, to mi
wąsiska do sitka przymarzły i mówiłem, że jestem dzwonnik z Notre Dame, syćko
mi zwoni i kolana, i zymby, i ta reszta – wspomina i dodaje: – Ale jak mi GOPR-
owcy zaprzyjaźnieni przez niejeden kieliszek spirytusu (dygresja: – Tyle
różnych rzeczy robię, a piję tylko przy okazji), dali garcek z arbatką, jak
durkło we wnuku, to mi się od razu ciepło zrobiło pod czupryną i w pięty.

We własnych portkach
– W drugim roku występów w Kazimierzu zabrałem z domu w Nowym Targu własne
portki, a góral – wyjaśnia Staszek – ma dwie pary portek, stare po ojcu do
roboty i paradne do ślubu, które potem przechodzą na syna. Wziąłem ciupagę,
kosulkę, kapelusik, tylko opasek miałem własny dopiero po 10 latach, bo wtedy
kosztował 150 dolarów, więc 3-5 pensji.
Jeżdżąc z Lubelską Estradą też korzystałem z tych bukowych portek, co to twarde
jak buk. I dalej jestem zapowiadaczem. Pytają się mnie, jak to się panu nie
znudzi? Najprostsza odpowiedź brzmi: Trzeba to lubić, lubić tych, co występują
i tych, co słuchają. To podstawa. Jak ktoś tego nie lubi, nie ma co tu szukać.
Dzięki festiwalom zostałem przy gwarze góralskiej i mogę powtarzać za Wandą
Czubernat „Fcom mi Cie zabrać/ moja gwaro./ Fcom Cie podeptać/ ześ staro,
brzyćko, niepotrzebno/ moja mowo”, ale już z pełną wiarą, że tak się nigdy nie
stanie.Andrzej Molik

STANISŁAW JASKUŁKA

Urodził się w 1948 r. w Nowym Targu. Studia ukończył w PWST w Krakowie w 1971
r. Jego sceniczne kreacje wielokrotnie nagradzano, otrzymał m.in. Złotą Maskę –
zapomnianą już nagrodę publiczności i krytyków lubelskich za rolę w „Niemcach”
Kruczkowskiego w Teatrze Osterwy.
Pracował z wieloma reżyserami teatralnymi: Lidią Zamkow, Kazimierzem Braunem,
Mikołajem Grabowskim, Wojciechem Kępczyńskim, Helmutem Kajzarem, Bogdanem
Hussakowskim. Ma za sobą wiele ról filmowych (debiut ekranowy w 19

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

ciupazka Re: Strona Nowego Targu... 13.05.05, 12:58

Co u nos? Poziyrojcie tu:

www.nt.nowotarski.pl/
- ciupazka Re: Strona Nowego Targu...o jednym z Was... 01.07.05, 21:14
  
  Cytuję z Kuriera Lubelskiego co piszą o jednym z Was:
  
  MAGAZYN: Góral zapowiadacz STANISŁAW JASKUŁKA Z NOWEGO TARGU
  
  Przychodzi dziadek, gdzieś znad Buga, nie pamiętam, istna bida z nędzą i wciska
  mi w rękę flaszkę, że podzieli się ze mną piwkiem. – Ja bym panu całe postawił,
  ale pieniędzy nie mam, a pan, panie redaktorze (!), to tak potrafi
  zapowiedzieć, że od razu lepiej się gra. I dodaje: – Ja muszę panu powiedzieć,
  chociaż to trochę wstyd chłopu mówić, ale ja jestem pana uwielbiciel!
  
  I jak tu się po takim geście nie wzruszyć. Takie spotkania tylko dodają
  skrzydeł, żeby tu do Kazimierza wracać i wracać, i robić to, co już robię tyle
  lat – mówi Stanisław Jaskułka, jak zwykle ubrany w góralski strój i jak zwykle,
  na bok odstawiając swą aktorską profesję, posługując się czystą podhalańską
  gwarą, taką jak na prawdziwego górala przystało.
  
  Talizman prawdziwków
  Ktokolwiek przystanie w namiociku obok estrady Festiwalu Kapel i Śpiewaków
  Ludowych w Kazimierzu, przekona się, że w słowach Staszka nie ma krzty
  przesady. On tu nie jest Zenkiem Walencikiem z telewizyjnego
  tasiemca „Plebania”. On jest swój. Guru babć z zespołów śpiewaczych i dziadków
  z kapel, tych „prawdziwków”, jak mawia się na festiwalu, do których dołączają
  młodzi, równie Jaskułkę wielbiący.
  – Zapowies? – pytają. – Zapowiem! – obiecuje. I zrobi to tak, że nie tylko
  pełne miłości do folkloru serce rośnie.
  
  Poprawianie Jana Nepomucena
  Nie, nie świętego, tylko Jana Nepomucena Kamińskiego, autora „Zabobonu”,
  kontynuacji „Krakowiaków i górali”. Jaskułka indagowany na okoliczność, jak
  trafił na kazimierski festiwal wspomina: – Przez Teatr Osterwy. Kiedy
  skończyłem szkołę teatralną, myślałem, że się pożegnałem z góralszczyzną. Aż tu
  w 1974 r. zagrałem w Lublinie rolę Bryndasa, przywódcę górali w „Zabobonie”.
  Cały ten tekst był napisany mazurzącą pseudogwarą, jakimś wyobrażeniem gwary.
  Bolało mnie to i starałem się mówić jak góral, zaś w śpiewie, a było czym wtedy
  śpiewać – miałem trzy oktawy, opierać się na góralskim białym głosie.
  Po spektaklu przyszły jakieś panie. Spodobałem się im, komplementują mnie i
  mówią: – Pan tak pięknie imituje gwarę góralską! Najpierw się zdenerwowałem na
  takie potraktowanie mnie, górala, ale jak usłyszałem pytanie, czy dałbym radę
  poprowadzić Festiwal Kapel i Śpiewaków Ludowych, spuściłem z tonu. To były
  Krysia Chruszczewska i śp. Alicja Dolina z WDK, od kilku lat organizatorki
  festiwalu, ta druga także jego komisarz. Zupełnie zmiękłem, jak usłyszałem, że
  mam zapowiadać z Wandą Czubernatową, poetką góralską, która była jak na tamte
  czasy prawdziwą gwiazdą medialną.
  
  32 lata w Kazimierzu
  – Przyjeżdżam więc do Kazimierza na kapele 32 lata i tylko w jednym roku tu nie
  byłem, bo wyjechałem do Szwecji. Szybko jednak wróciłem stopem do Ystad i do
  Wrocławia. To była miłość do Krysi, która nas w teatrze uczyła śpiewać i była
  akompaniatorką. Miłość wielka, chociaż koledzy nazywali mnie Ścigany, bo żadna
  kobita nie mogła mnie doścignąć. Dopadła mnie w czasie żółtaczki, więc się
  śmieli, że byłem ofiarą rocznej abstynencji.
  
  Jestem z miasta...
  Jaskułka pochodzi z Nowego Targu. Mówi, że jest z miasta i że jak się tak
  powie, to góralom wystarczy, wiedzą o co chodzi. Miasto, bo był magistrat i
  było więzienie. Z całego Podhala ludzie zjeżdżali do miasta załatwiać interesy
  albo ich przywożono, żeby zamknąć w więzieniu.
  Ale teatr się w Jaskułce obudził gdzie indziej. – Miałem w swojej „łacinnej”
  klasie w liceum pierepałki z panią od polskiego – zanurza się w jeszcze
  dawniejsze niż kazimierskie wspomnienia. – Bazgrałem jak kura pazurem, nie
  uczyłem się, a ona mi powiedziała, że będę recytował wiersz Broniewskiego „Do
  Anki”, na szczęście nie patriotyczny. Pomyślałem, że nie będę się wygłupiał,
  ale w końcu uległem. Widownia nawet się wzruszyła, pierwszy raz poczułem, jaka
  jest siła wypowiadanego słowa i co robi ze mną i z widownią.
  Uwierzyłem, że ta gwara, za którą ciotki polonistki mnie gnębiły, ta gwara
  mówiona do Podhalan daje rodzaj wtajemniczenia, komunikacji z nimi. Miałem dwie
  miłości – góralszczyznę i Melpomenę. Wybór drugiej mógł oznaczać rozstanie z
  pierwszą.
  
  Z gumownika do teatru
  Ale na krakowską PWST za pierwszym razem po maturze w 1966 r. się nie dostał.
  Otrzymał lekcję pokory w postaci pracy w laboratorium chemicznym w nowotarskim
  Kombinacie Skórzanym, popularnie zwanym gumownikiem, bo wytwarzał gumowe
  podeszwy do butów. Po zmianach nocnych kierowniczce brakowało 4,5 kg spirytusu,
  czyli 9 litrów!
  – Pojąłem, co znaczy zaprzyjaźnić się ze starszymi kolegami, to było pierwsze
  poznanie brutalności poranków – wspomina.
  Po studiach w 1971 r. pognało go do Koszalina, ale szukał innego,
  ambitniejszego teatru i już w następnym sezonie wylądował w Lublinie, gdzie w
  Osterwie teatr kreował Kazimierz Braun, wystawiając m.in. dramaty Różewicza.
  Jaskułka najlepiej wspomina rolę Jordana w „Komu bije dzwon” Hemingwaya i pracę
  z potęgą reżyserii Lidią Zamkow.
  
  I domki, i psie zaprzęgi
  – Koledzy zaczęli mnie namawiać, żebym przeniósł się do Warszawy, bo jedna
  firma na Bródnie stawia promocyjne domki kanadyjskie – ciągnie wspomnienia
  Jaskułka. – Za trzecim razem, zgodziłem się dla świętej zgody. Próbowałem grać
  w teatrze, ale rodziny nie mogłem wyżywić, więc 3 lata pracowałem w tej firmie.
  Potem okazało się, że przyjemne jest wrócić do zawodu, ale to już nigdy nie
  było związanie się z teatrem etatem – wyjaśnia.
  11 lat temu zaproszono go do Zawoi pod Babią Górą, żeby poprowadził wyścigi
  psich zaprzęgów, chociaż – jak sam mówi – wiedzę na ich temat miał tylko z
  lektury Centkiewiczów i Londona i nie odróżniał psa husky od malamuta.
  – Przy 22-stopniowym mrozie zapowiadałem tylko w koszuli i serdaku, to mi
  wąsiska do sitka przymarzły i mówiłem, że jestem dzwonnik z Notre Dame, syćko
  mi zwoni i kolana, i zymby, i ta reszta – wspomina i dodaje: – Ale jak mi GOPR-
  owcy zaprzyjaźnieni przez niejeden kieliszek spirytusu (dygresja: – Tyle
  różnych rzeczy robię, a piję tylko przy okazji), dali garcek z arbatką, jak
  durkło we wnuku, to mi się od razu ciepło zrobiło pod czupryną i w pięty.
  
  We własnych portkach
  – W drugim roku występów w Kazimierzu zabrałem z domu w Nowym Targu własne
  portki, a góral – wyjaśnia Staszek – ma dwie pary portek, stare po ojcu do
  roboty i paradne do ślubu, które potem przechodzą na syna. Wziąłem ciupagę,
  kosulkę, kapelusik, tylko opasek miałem własny dopiero po 10 latach, bo wtedy
  kosztował 150 dolarów, więc 3-5 pensji.
  Jeżdżąc z Lubelską Estradą też korzystałem z tych bukowych portek, co to twarde
  jak buk. I dalej jestem zapowiadaczem. Pytają się mnie, jak to się panu nie
  znudzi? Najprostsza odpowiedź brzmi: Trzeba to lubić, lubić tych, co występują
  i tych, co słuchają. To podstawa. Jak ktoś tego nie lubi, nie ma co tu szukać.
  Dzięki festiwalom zostałem przy gwarze góralskiej i mogę powtarzać za Wandą
  Czubernat „Fcom mi Cie zabrać/ moja gwaro./ Fcom Cie podeptać/ ześ staro,
  brzyćko, niepotrzebno/ moja mowo”, ale już z pełną wiarą, że tak się nigdy nie
  stanie.Andrzej Molik
  
  STANISŁAW JASKUŁKA
  
  Urodził się w 1948 r. w Nowym Targu. Studia ukończył w PWST w Krakowie w 1971
  r. Jego sceniczne kreacje wielokrotnie nagradzano, otrzymał m.in. Złotą Maskę –
  zapomnianą już nagrodę publiczności i krytyków lubelskich za rolę w „Niemcach”
  Kruczkowskiego w Teatrze Osterwy.
  Pracował z wieloma reżyserami teatralnymi: Lidią Zamkow, Kazimierzem Braunem,
  Mikołajem Grabowskim, Wojciechem Kępczyńskim, Helmutem Kajzarem, Bogdanem
  Hussakowskim. Ma za sobą wiele ról filmowych (debiut ekranowy w 19
  - ciupazka Re: Dbi Ziemi Nowotarskiej w Krakowie- program 26.08.05, 17:27
    
    .. 28 sierpnia a Wy nic? To wydarzenie!
    
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=7689512&a=28228618
    - ciupazka Re: Gdzie poszaleć zimą na nartach? 18.11.05, 20:20
      
      Białe szaleństwo Ci na to odpowie:
      
      www.nt.nowotarski.pl/index.php?id=11&rozdzial=Wyciągi

Najnowsze z forum Zakopane

Zaloguj się