Uzależnienie od telefonu

[maryskaa.91]

Uzależnienie od telefonu jest teraz bardzo popularne. Właściwie każdy z nas taki telefon ma przy sobie, a wielu z nas jest wręcz przywiązanych do telefonu - czasem ze względu na pracę. Niestety coraz młodsi zaczynają korzystać z telefonów a takim organizmom o wiele łatwiej się uzależnić, nawet fizycznie. Często spotyka się naprawdę poważne przypadki... co w takich robić? Jak walczyć z takim uzależnieniem? Co straszne - za granicą powstają specjalne obozy offline, które są właściwie odwykiem od telefonu. Czy u nas coś takiego również już funkcjonuje?
Co o tym wszystkim sądzicie?

[karol111]

Problem uzależnienia od telefonu komórkowego jest problemem, który będzie narastał. W dużej mierze sami dorośli są odpowiedzialni za uzależnienie dzieci, bo kiedy one patrzą w ekran, to tak jakby ich wcale nie było, w domu jest cisza i porządek, traktujemy telefon jak nagrodę, za wykonanie jakieś czynności. I nagle się okazuje, że nasze dziecko jest najszczęśliwsze gdy nikt mu nie przeszkadza i, może spędzać czas z nosem w komórce i tyle. Jedynym sposobem na ten nałóg jest umiar - traktujmy telefon, jako dodatek, a nie wartość nadrzędną.

[aaugustw]

maryskaa.91 w temacie uzależnienia od telefonu zapytuje
Co o tym wszystkim sądzicie?
______________________________________________________________________.
Jako osoba uzalezniona od alkoholu, ktora skutecznie zamienila swoja
chorobe w zdrowie, usmiecham sie pod nosem kiedy czytam takie (i inne)
wypowiedzi laikow, ktorzy troszcza sie nie o siebie lecz o innych.
Schlebia mi to, bo widze w tych wypowiedziach siebie i to, jak daleko juz
oddalilem sie od tego swiata, w ktorym podpieralem sie innymi i w ktorym
zylem kiedys.
Bez urazy prosze - Maryska. Musisz byc jeszcze b. mloda i dobra kobieta.
A...

[7zahir]

Uzależnienie jak każde inne ma te same przyczyny.
Poczytaj w wątku Halt, np w poście Co to jest uzależnienie znajdziesz taki link

www.bryk.pl/teksty/studia/pozosta%C5%82e/psychologia/18600-na%C5%82ogowy_cz%C5%82owiek_na%C5%82ogi_alkoholizm_nikotynizm_narkomania.html

[7zahir]

Poczytaj tez tu

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=176&w=84789327

Na temat leczenia zapytaj w najbliższym ośrodku leczenia uzależnień.

[maryskaa.91]

Wszyscy skupiamy się nad tym, czy jest to uzależnienie. Ja oczywiście wiem, że to uzależnienie jest i że jest równie groźne jak alkoholizm, czy narkomania. Jednak bardziej chodziło mi o sposoby, jak nei popaść w głębokie uzależnienie. Macie co do tego jakieś pomysły? Telefony to bardzo atrakcyjna rozrywka i naprawdę łatwo jest 'przepaść'

[aaugustw]

maryskaa.91, m.in. napisala, (cyt.):
"Wszyscy skupiamy się nad tym, czy jest to uzależnienie. Ja oczywiście wiem, że to uzależnienie jest i że jest równie groźne jak alkoholizm, czy narkomania. Jednak bardziej chodziło mi o sposoby, jak nei popaść w głębokie uzależnienie. Macie co do tego jakieś pomysły?"
________________________________________________________________________________.
Pytasz o pomysły, wiec odpowiadam…
Mam tylko jeden taki pomysł, a mianowicie:
skoro wiesz, że to uzależnienie jest równie groźne jak alkoholizm, czy narkomania,
to i tutaj nie może być żadnej mowy o tym, aby nie popaść w głebokie uzależnienie,
gdyż wtedy, (podobnie, jak i w alkoholizmie) nie można być tylko troszkę "w ciąży" :-(
Pozdrawia trzeźwy i doświadczony chorobą alkoholową
A...
Ps. Komórka telef. i mnie bardzo przyciąga ;-)

[afq]

wiesz..
tu nie ma zadnych magicznych sposobów
ja mam podejrzenie ze mam zbyt duzy pociąg do komputera
i podobnie jak z telefonem, nie da sie tu zachowac abstynencji, bo ja po prostu na komputerze pracuje
ale odmawiam sobie nadmiernego kontaktu z komputerem, to wymagające bywa
ale no sorry.. inaczej sie nie da
sama musisz sie z tym napracowac, tak zwyczajnie, bez magii, przy pełnej świadomości tego, że inaczej bedzie ci to zjadac czas, psuc relacje z ludzmi, sabotować prace zawodową i przestawiac w glowie

[afq]

jesli twoja glowa ma sklonnosc zeby w cos uciekac
to moze zamien telefon na książkę
to przynajmniej ma wieksze szanse ze bedzie cie rozwijac

[solwer]

Napisałeś to może zamień telefon na książkęDla większości już zagrożonych uzależnieniem smartfon/komputer to niewykonalne.Co innego sledzić krótkie teksty co innego zdby c sie na wysiłek czytelniczy.Ni bez powodu widomości stron pokazywane sa jako filmiki.Spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego liste dialogowa w filmach czytaja lektorzy przy dzisiejszych wysokiej jakości ekranach można używać napisów

[solwer]

Post mi "uciekł" :( literówek już nie będę poprawiał.Przykro mi:(

[afq]

solwerze

otóż wykonalne
tyle że może nie tak samo dla każdego
poza tym to był tylko przykład, a nie konkretne antidotum

a co do lektorów zamiast napisów w filmach
uwazam ze czytam całkiem sporo, a ogladając film często wybieram opcje lektora
bo po prostu wole sie skupic na całym kadrze, na szczegółach, na drugim planie itp

[afq]

afq napisał:

> a co do lektorów zamiast napisów w filmach
> uwazam ze czytam całkiem sporo, a ogladając film często wybieram opcje lektora
> bo po prostu wole sie skupic na całym kadrze, na szczegółach, na drugim planie
> itp
>

bo przecież film.. to nie książka :-)

[solwer]

afg napisałeś cyt.:oglądając film często wybieram opcje lektora,bo po prostu wole się skupić na całym kadrze, na szczegółach, na drugim planie itp
Jest to poważny argument:) szczególnie przy szybkiej akcji i wartkich dialogach.
Ja z kolei, jeśli mam słuchać oryginalnej ścieżki dźwiękowej ,nakładającego się na nią głosu lektora, którego zagłusza agresywna muzyka w tle, to wymiękam:( Chcąc jednak coś obejrzeć zaopatrzyłem się w dobrej jakości słuchawki wokółuszne w których te wszystkie "jednocześnie" dochodzące dźwięki słychać jakby z innych stron. Może ścieżki dźwiękowe przygotowuje się pod jakieś kino domowe dające dźwięk przestrzenny?

[aaugustw]

afq, m.in. napisal, (cyt.):
...ja mam podejrzenie ze mam zbyt duzy pociąg do komputera
_____________________________________________________________.
Podobnie jest u mnie, ale z drugiej strony wiem, ze jak bede na
urlopie (Teneryfa, jak co roku o tej porze od 11. 01. do 03. 02.),
to wiem z cala pewnoscia, ze nie dotkne i nie spojrze na kompa.
A...

[solwer]

maryskaa.91 30.12.19, 15:05 pisze m.in Wszyscy skupiamy się nad tym, czy jest to uzależnienie. Ja oczywiście wiem, że to uzależnienie jest i że jest równie groźne jak alkoholizm, czy narkomania.
Jeśli to wiesz, to jeszcze brakuje deklaracji: czy twój post jest wynikiem obaw o siebie ew. twoich bliskich, czy piszesz tak sobie, by wziąć udział w dyskusji przyjemnej bo bezprzedmiotowej. Chciałbym tu zwrócić uwagę na fakt, że nie telefon (komputer) uzależnia,. Ogólnie chodzi o możliwości jakie stwarza dostęp do Internetu. Smartfon, komputer to tylko narzędzia używane w tym celu. I tutaj są różne drogi. Jeśli zauważamy (stwierdzamy) u siebie czy swoich bliskich objawy podobne do opisanych tu weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,24565442,10-letnia-zosia-jest-na-odwyku-psychiatra-powiedziala-mi.html to ciupasem udajemy się do najbliższego ośrodka leczenia uzależnień. I cieszymy się jeśli znajdziemy(lub znajdą tam się najbliżsi) w zamkniętym oddziale szpitala psychiatrycznego zajmującego się leczeniem uzależnień Tu jedyna droga, to całkowita abstynencja czyli odstawienie. Żadne inne środki, typu prywatna psychoterapia, pilnowanie (chodzi o dzieci i młodzież) nie rokuje dobrze. Po wyjściu ze szpitala stosować się do zaleceń tam otrzymanych i nawiązać kontakt z takimi samymi ludźmi jak my (strona uzależnionych od komputera) auk.org.pl
W lżejszych przypadkach, gdy odstawienie Internetu nie wywołuje histerii (głodu ) można na jakiś czas wyłączyć Internet korzystając np. z telefonu dla seniora(nie w każdym modelu da się wyłączyć internet).Przyjmujemy zasadę randki ewenty, wyjścia towarzyskie bez smartfona. W pierwszym momencie zgłupiejemy. Co robić z rękami? Nie mamy co z czasem robić. Mogą nas ogarnąć napady paniki! Ominie nas jakieś ważne wydarzenie, zostaniemy wykluczeni z grupy. Jeśli tylko wytrwamy to okaże się że nic nam nie uciekło, bo o ważnych sprawach powiadomią nas głosowo, pierdoły …(nie idę na koncert, bo jadę na pogrzeb babci, doprecyzowanie myśli na forum) nie są nam do niczego potrzebne. Nie usprawiedliwiajmy się : bez smartfona nie da się pracować! Setki maili, terminów. Wszystko zawalę! Nieprawda! Jeśli zawodowo przyjmujesz maile i je wysyłasz, prowadzisz sprzedaż internetową, jesteś bankierem itp. To skoncentruj się na pracy! Nie zerkaj czy coś nie przyszło na fejsa, gg łapu capu, fora, aukcje.itp. Wyłącz powiadomienia(co cię obchodzi zdanie Paulinki n/t sukni Agaty P.,czy właśnie możesz kupić sobie….) Prywatne wiadomości sprawdzaj raz na trzy…cztery godziny. Odpisuj tylko na niezbędne. Jeśli tego nie potrafisz zrealizować, to zgłoś się do poradni uzależnień. Wszelkie pseudo - profesjonalne obozy, terapie dochodzące, grupy wsparcia w tym temacie to sranie w banie (działanie pozorowane)

[pawelbab]

Może niech robią jakieś spotkania, obozy dla ludzi z takim uzaleznieniem? :)

[solwer]

Nie wyważać otwartych drzwi :) Strona uzależnionych od komputera auk.org.pl

[maryskaa.91]

Podejrzewam że takie terapie byłyby bardzo skuteczne - w końcu to takie samo uzależnienie jak to od alkoholu, czy papierosów...

[charlefin]

Telefon od 13 Roku Życia i po problemie :T

[afq]

no nie, to problem przesuniety w czasie

[maryskaa.91]

Dokładnie - to uzależnienie nie ma jakiś ram wiekowych i każdego może dosięgnąć więc ograniczenie telefonu dzieciom nic nie da ;)

[zdzislaw511]

Dziś na fejsie ktoś wkleił ten reportaż, myślę ze m0oże się przydać :

"KU PRZESTRODZE RODZICOM MAŁYCH DZIECI KTÓRZY CHCĄ MIEĆ SPOKÓJ I DZIECIOM 3-9 LAT DAJĄ TELEFONY (smartphony)

10-letnia Zosia jest na odwyku. "Psychiatra powiedziała mi, że to dokładnie tak, jakby była alkoholiczką"

Zostawiając ją w szpitalu psychiatrycznym, czułam się jak najgorsza matka świata. Ale nie miałam wyjścia. U nas jest trakcja kolejowa. Bałam się, że ona coś sobie zrobi. Już wcześniej usiłowała wyskoczyć z okna - mówi Agnieszka, której córka uzależniła się od Internetu.
*Przypominamy najchętniej czytane teksty minionego roku*

Napisała pani do mnie: "Chcę opowiedzieć o mojej 10-letniej córce, uzależnionej od Internetu. Chcę ostrzec innych rodziców". Wstrząsające zderzenie słów: uzależnienie i 10-latka.

Ja nie mam żadnych wątpliwości, że moja córka jest uzależniona. Tak też powiedziała pani ordynator ze szpitala psychiatrycznego, do którego Zosia trafiła.

10-latka w szpitalu psychiatrycznym?

Tak naprawdę dziewięciolatka! Zosia dopiero za chwilę skończy dziesięć lat. Urodziła się 1 kwietnia.

Jakie to było wspaniałe dziecko! Idealne. Każdej matce można takiego życzyć. Byłam w szoku, że dzieci w ogóle mogą takie być! Wiktoria, moja starsza córka, ciągle płakała, jak była malutka. A Zosia wcale. Przesypiała całe noce! To był aniołek. W przedszkolu była pupilkiem pani.

A z rówieśnikami lubiła się bawić?

Bardzo! Była bardzo towarzyska. Ciągle biegała z koleżankami po dworze. Uwielbiała jeździć na rowerze. Jak każde normalne dziecko.

Czyli wczesne dzieciństwo przebiegało bez problemów?

Wszystko się układało dobrze. Zosia chętnie bawiła się ze starszą siostrą. I uwielbiała, kiedy czytałam jej książeczki. Mamy całą kolekcję Disneya. Jej ulubione bajki to był "Aladyn" i "101 dalmatyńczyków". Zawsze jej czytałam przed snem. Zresztą ona spała ze mną do siódmego roku życia! Przytulała się, powtarzała: "Kocham cię, mamusiu". Przestała spać ze mną dopiero trzy lata temu, kiedy urodziłam synka.

Kiedy w życiu Zosi pojawił się Internet?

Był od zawsze! Żyjemy przecież w takich czasach, że na co dzień posługujemy się smartfonem, laptopem. Puszczałam jej bajki z Internetu. Potem sama sobie wyszukiwała filmiki. Nie widziałam w tym niczego złego. Spędzała przed komputerem coraz więcej czasu, to prawda. Ale mówiąc uczciwie, to było dla mnie wygodne rozwiązanie: ona była grzeczna i się nie nudziła, a ja miałam wolne. "Takie są czasy, że każdy siedzi przed komputerem" - myślałam.

Oglądanie bajek w Internecie nie brzmi groźnie.

Kiedy była w drugiej klasie podstawówki, zaczęła grać w gry. I oglądać filmiki na YouTube. Z moim komputerem zamykała się w pokoju.

O jakich filmikach mówimy?

Youtuberzy pokazują w nich, jak sami grają w gry i rozmawiają o nich z innymi użytkownikami. Zosia wciągała się w ten wirtualny świat coraz bardziej.

Ile godzin dziennie spędzała w ten sposób?

Właściwie cały czas po szkole. To była przecież mądra dziewczynka, a z nauką miała same problemy. Bo w ogóle nie chciała się uczyć. Niczego. Do dziś kiepsko czyta.

Mówiła pani, że wcześniej tak lubiła bajki Disneya. W szkole nic jej nie interesowało? Żadne czytanki? Lektury?

Kompletnie nic. Zaczęłam więc chować przed nią komputer. A ona wymuszała: "Oddaj! Koleżanki mają dostęp do komputera!". Dochodziło do pierwszych awantur. Zmieniła się bardzo. Ciągle by tylko siedziała w pokoju z komputerem albo telefonem. Próbowałam ją wyganiać na dwór. "Idź na rower", prosiłam. Ale nie chciała o tym słyszeć. Kiedy przychodziły po nią koleżanki, nawet do nich nie wychodziła. Kazała mówić, że nigdzie nie pójdzie. Wolała siedzieć w tym swoim świecie. Lato ubiegłego roku: ciepło, dzieci się bawią, jeżdżą na rowerach, a ona - w pokoju.

To znaczy - w Internecie.

W Internecie.

Czy w pani rodzinie są inne osoby uzależnione?

Dziadek Zosi jest alkoholikiem.

Zapytałam o to, żeby się dowiedzieć, czy pani wiedziała, jakie zachowania są typowe dla osób uzależnionych? Jakie pojawiają się mechanizmy?

Moja mama też piła. Napatrzyłam się na to wszystko. Na picie po kryjomu, wściekłość, kiedy ktoś zwraca uwagę albo próbuje namówić do leczenia. Wszystko to znam.

Widziała pani podobne zachowania u córki?

Identyczne. Kiedy próbowałam odciąć ją od Internetu, wpadała w prawdziwą histerię. Zresztą do dziś to się zdarza.

Jak to wygląda?

Kiedy zabierałam telefon czy komputer, stawała się strasznie nerwowa, trzaskała drzwiami, wyzywała mnie strasznie.

Co mówiła?

"Nie chcę mieć takiej rodziny", "Nie chcę już tu mieszkać", "Ty dziwko".

Te ostatnie słowa to do pani, tak?

Tak. I było tylko gorzej. Później usiłowała wyskakiwać przez okno. A my mieszkamy na drugim piętrze! Wyciągnęłam klamki z okien i od drzwi balkonowych. Byłam przerażona. To już nie było to samo dziecko. Biła siostrę. Mnie też. Pięściami nas okładała, kopała, gryzła.

I to wszystko, żeby wymusić dostęp do Internetu?

Tak.

Co pani z tym zrobiła?

Zabrałam Zosię do psychologa. Na pierwszych wizytach było bardzo ciężko, bo Zosia się obraziła i nic nie chciała mówić. Potem trochę się otworzyła. Pani psycholog potwierdziła moje przypuszczenia. Powiedziała, że wszystkie problemy spowodowało uzależnienie od Internetu. Słysząc to, Zosia obiecywała, że się zmieni. Przekonywała, że się poprawi, będzie grzeczna, będzie się uczyć. Ale to była nieprawda. A najgorsze dopiero miało się wydarzyć.

Psycholog zabroniła Zosi korzystać z Internetu?

Właśnie nie. Powiedziała, żebym nie odcinała jej od tego gwałtownie, tylko dawkowała dostęp: godzina, najwyżej półtorej godziny dziennie. Więc na tyle jej pozwalałam.

Półtorej godziny Internetu dziennie - to sporo.

Ale jej nie wystarczało. Takie rozwiązanie nie zdało egzaminu. Zosia się tylko strasznie nakręcała. A tamtego dnia. To było coś okropnego. Pamiętam doskonale: 4 grudnia ubiegłego roku. Rano. Byłam z nią w kuchni. Powiedziała mi, że nie pójdzie do szkoły. "Nie, bo nie". A potem krzyczała, wrzeszczała: "Dlaczego mi zabierasz telefon? Oddawaj!". To było przerażające. Najgorsze były jej oczy. Takie obojętne, obce. Nie poznawałam jej. Ja nawet nie wiem, jak to określić. Histeria? Opętanie? Kiedy na nią patrzyłam, to jakby nie była moją Zosią.

Dała jej pani ten telefon?

Nie. Zaczęła grozić, że w takim razie ucieknie z domu. Usiłowałam ją jakoś uspokoić. A ona złapała nóż, który leżał na kuchennym blacie. Ja wtedy naprawdę nie wiedziałam, co się stanie. Czy ona pójdzie z tym nożem w moją stronę? Czy zrobi coś sobie? Zaczęłam krzyczeć. Kiedy starsza córka, Wiktoria, usłyszała mnie, przybiegła do kuchni. Zobaczyła nas i zaczęła płakać. Bała się i o mnie, i o Zosię. Zadzwoniła na policję. Przyjechało dwóch młodych funkcjonariuszy. Powiedzieli, że pierwszy raz są na takiej interwencji i nigdy nie widzieli dziecka w takim stanie, w jakim była Zosia.

Co robiła, kiedy przyszli policjanci? Ciągle stała w kuchni z tym nożem?

Nie. Przestraszyła się i schowała pod łóżko. Ale potem wyszła. Przyznała się policjantom, że złapała za nóż. Ale nie była w stanie wytłumaczyć dlaczego. Nie potrafiła też powiedzieć, co zamierzała z nim zrobić. Dlatego policjanci wezwali pogotowie, które zabrało ją do szpitala psychiatrycznego do Warty. Oczywiście pojechałam z nią. Ale w szpitalu powiedzieli, że jej nie przyjmą, bo przyjmują dzieci od 13. roku życia. Odesłali nas do domu ze skierowaniem do innego szpitala.

Psychiatrycznego?

Tak. Więc zaczęłam dzwonić. Do Poznania i Gniezna. Ale nigdzie nie chcieli jej przyjąć.

Dlaczego?

Mówili, że nie ma miejsc. Mają takie przepełnienie, że dzieci śpią na dostawkach! Tydzień później usłyszałam w telewizji, że w całym kraju tak jest. Że tak zatłoczone są szpitale psychiatryczne dla dzieci.

Przez media przetoczyła się wtedy fala informacji o samobójstwach wśród dzieci i nastolatków, którzy nie otrzymują fachowej pomocy. Pani była zdeterminowana, żeby Zosię umieścić w szpitalu?

Tak. I ona wtedy też tego chciała.

Chciała pójść do szpitala? Dlaczego?

Może się przestraszyła po tej sytuacji z nożem? Z policją? Nie wiem.

[zdzislaw511]

ciąg dalszy:
Nie wiem. W każdym razie wtedy, w grudniu, w szpitalach nie było miejsc. Zbliżało się Boże Narodzenie. Na święta pojechała do dziadków. Uznałam, że po tym wszystkim dobrze jej zrobi, jak pobędzie z nimi. Że i ona, i ja złapiemy trochę oddechu. Wcześniej dwukrotnie byłam z Zosią u psychiatry, wydawała się uspokojona.

Wyjazd do dziadków okazał się fatalnym pomysłem. Prosiłam ich, błagałam: "Pod żadnym pozorem nie dawajcie jej telefonu. Ona ma kategoryczny zakaz od psychiatry! To dla niej niebezpieczne". Ale dziadkowie nie potraktowali sprawy poważne. Zosia całe święta spędziła w Internecie. Po powrocie do domu wszystko wróciło ze zdwojoną siłą: znowu były krzyki, awantury. Znowu oświadczyła, że nie będzie chodziła do szkoły. Styczeń był straszny. Wtedy już nie miałam żadnych wątpliwości, że bez szpitala sobie z tym wszystkim nie poradzimy. Znów zaczęłam wydzwaniać, szukać miejsca. 7 lutego usłyszałam w końcu: "Proszę przyjeżdżać. Jest miejsce dla córki".

W którym szpitalu?

W Gnieźnie. 130 km od naszego domu. Tego samego dnia wsiadłyśmy do pociągu i pojechałyśmy. Zosia płakała. Im było bliżej, tym mocniej. Przytulała się i prosiła: "Mamo, ja nie chcę tam zostać". A ja mówiłam: "Wszystko będzie dobrze, będziesz tam miała koleżanki". Ale na miejscu ja też zaczęłam płakać. "Po co ja to robię? Własne dziecko zamykam w szpitalu?", myślałam. W najczarniejszych snach nie przeżyłam czegoś takiego! Czułam się tak, jakbym była najgorszą matką na świecie. (pani Agnieszka zaczyna płakać) Nigdy w życiu bym nie pomyślała, że będę musiała własne dziecko wywieźć do szpitala psychiatrycznego. Żadna matka sobie tego nie wyobraża. Ale ja nie miałam wyjścia.

Czego się pani najbardziej bała?

U nas jest trakcja kolejowa. Teraz jest modernizacja, więc jest zamknięta. Ale bałam się, że jak otworzą. To ona sobie coś zrobi. Przecież już wcześniej usiłowała wyskoczyć z okna.

Zostawiła pani córkę w szpitalu?

Zostawiłam. Następnego dnia miałam rozmowę z panią psychiatrą. Powiedziała, że bardzo dobrze zrobiłam.

Uważa pani, że gdyby nie telefon, komputer, Internet - to wszystko nigdy by się nie wydarzyło?

Tak. W tym samym czasie przyszło też do domu pismo z sądu. Trafiła do nich notatka od policji wezwanej przez Wiktorię na interwencję. Zosia będzie miała teraz sprawę o demoralizację. Jeden wielki koszmar.

Jak długo Zosia była w szpitalu?

Od 7 lutego do 9 marca. Miesiąc. Lekarze pozwolili mi ją odwiedzić tylko dwa razy. Pani ordynator powiedziała, że chcą ją "poobserwować" samą. To było wszystko takie trudne. Kiedy odwiedziłam Zosię pierwszy raz, zrobiła mi awanturę. "Po co w ogóle przyjechałaś?".

Jak wyglądał szpital?

Na jednym poziomie były dzieci młodsze: do 14. roku życia. Na drugim te od 15 do 18 lat. Najmłodsze dziecko, jakie tam spotkałam, to był siedmioletni chłopiec. Taki malutki. Coś strasznego.

Zosia mówiła, że co jakiś czas jest kontrola. Personel sprawdzał, czy dzieci się nie tną. Moja córka tego nie robiła. Ale inne dziewczyny się cięły. Dostawały wtedy zastrzyki uspokajające. Czytałam w szpitalnym regulaminie, że za takie zachowania były kary: zakaz odwiedzin albo oglądania telewizji. To mi przypominało więzienie. Ale z drugiej strony - ten szpital był też trochę jak szkoła. Bo byli wychowawcy.

[zdzislaw511]

cd.
Z jakiego powodu trafiły tam inne dzieci? Uzależnionych od Internetu było więcej?

Nie wiem. Mnie to przerażało. Na przykład kiedy patrzyłam na taką jedną dziewczynkę: była spokojniutka, chodziła dosłownie jak żółw. Ciągle była na lekach. To wyglądało strasznie. Drugiej dziewczynki bała się Zosia. Bo tamta siedziała w pasach, w sali zamykanej od zewnątrz. Nie wiem, co jej było.

Zapewne lekarze uznali, że zagraża swojemu życiu.

Kiedy Zosia była przyjmowana na oddział, pielęgniarki wszystko sprawdziły: każde ubranie, każdą skarpetkę! Nawet zdekompletowały jej książkę do angielskiego. Tam była płyta do nauki na CD. Kazały mi ją zabrać, bo dzieci nie mogą mieć przy sobie nic ostrego. Dostają wyłącznie plastikowe sztućce. "Tu są różne dzieci, nie możemy niczego zlekceważyć" - powiedziały. Od Wiktorii Zosia dostała ramkę z ich wspólnym zdjęciem. Ale ją też musiałam zabrać. Bo w tej ramce było szkło.

Jak Zosia zniosła pobyt w szpitalu?

Pani ordynator powiedziała, że nie sprawiała problemów. Dostała leki na uspokojenie. Podobno była po nich bardzo grzeczna.

Ciągle dostaje leki?

Tak. Dwa na stałe: uspokajający i nasenny. I hydroksyzynę doraźnie. Na wypadek ataków histerii. Zanim ją stamtąd zabrałam, miałam rozmowę z panią psycholog. Powiedziała: "Teraz będzie najtrudniej. Proszę spędzać z Zosią czas, wymyślać różne zajęcia, ale absolutnie nie dawać jej telefonu. Pod żadnym pozorem. Zero".

Odwyk, po prostu.

Odwyk. Tak mi powiedziała pani psychiatra. Że to dokładnie tak, jakby była alkoholiczką. Że to takie samo uzależnienie. Dlatego trzeba radykalnie odstawić telefon, komputer. Wszystko.

Kiedy wychodziłyśmy ze szpitala, córka chciała lekarzowi, który dawał wypis, powiedzieć: "Do widzenia". A on na to: "Nie. Nie do widzenia. Słyszysz, Zocha? Nie do widzenia. Masz tu nie wracać".

Pani ciągle płacze. Męczy panią ta rozmowa.

Przeczytam pani wypis Zosi ze szpitala: "Dalsze leczenie w poradni, udział w zajęciach w świetlicy socjoterapeutycznej i indywidualna ścieżka edukacyjna".

Zosia uczy się w domu?

Nie. Uczy się w szkole. Część zajęć ma normalnie, ze swoją klasą, a część indywidualnie. Sama z nauczycielem. Ona zupełnie nie potrafi się uczyć. Ma problemy ze skupieniem się choć na chwilę. Z zapamiętywaniem.

Uważa pani, że to wszystko następstwa uzależnienia od Internetu?

Oczywiście! Przecież wcześniej była mądrym, bystrym dzieckiem!

Zosia ma teraz terapię?

Chodzi do świetlicy socjoterapeutycznej, tak jak kazali w szpitalu. Ale dodatkowo szukam też psychologa i psychiatry.

Co z Internetem? Udaje się pani ją od tego totalnie odciąć?

Jest ciężko. Zdarza się, że ona płacze, rozpaczliwie prosi. A ostatnio, kilka dni temu, znowu wpadła w histerię. Dałam jej wtedy dodatkowe lekarstwo i trochę się uspokoiła.

Jak Zosia funkcjonuje poza domem? Czy przez to wszystko straciła kontakt z rówieśnikami? Wyizolowała się?

Nie. Ciągle jest towarzyska, na szczęście. W szpitalu też dobrze się czuła dzięki temu, że się zaprzyjaźniła z dziećmi.

Czy pani córka zdaje sobie sprawę, co się z nią stało? Rozumie, jak wielki to jest problem?

Myślę, że nie. Jest ciągle małym dzieckiem. Jeszcze nie wie, co to jest uzależnienie. To ja wiem, jak długa i trudna droga przed nami. Teraz, w tym okresie odstawiennym - bo to jest jak z alkoholem - staram się zajmować jej uwagę innymi rzeczami: dużo rozmawiamy, bawimy się, wygłupiamy. Chodzi na zajęcia do świetlicy. Robię wszystko, żeby tylko nie wracała myślami do Internetu.

Jak zachowali się nauczyciele? Wiedzieli o jej hospitalizacji?

Oczywiście. Przecież przyniosłam dokumenty ze szpitala, zwolnienie za te dni. Kiedy Zosia była w szpitalu, rozmawiałam z jej wychowawczynią. Zaproponowałam, że może jej koleżanki i koledzy z klasy zrobią dla niej laurki. Pomyślałam, że ją to ucieszy, kiedy je zawiozę do szpitala. Przykro mi potem było, bo dostałam tylko dwie kartki. (płacz) Dziecko ma taki straszny problem, jest w takim szpitalu i tylko dwie laurki od kolegów?. Miałam nadzieję, że napisze do niej cała klasa. Byłam bardzo zawiedziona. Przecież to bardzo poważna choroba. Ale wcale nie jest tak traktowana. W jednej szkole w naszej okolicy uczniowie mają kategoryczny zakaz korzystania z telefonów. W tej, do której chodzi moja córka, takiego zakazu nie ma. Pytałam panią dyrektor dlaczego. Stwierdziła, że rada rodziców chce, żeby dzieci miały w szkole telefony. I koniec. Co mam zrobić? Świata nie uratuję. Ale na internetowym forum napisałam apel do innych rodziców, żeby uważali na swoje dzieci.

Co pani napisała?

Opisałam ze szczegółami, co się działo z Zosią. A na końcu napisałam: "Dziewczyny, naprawdę obserwujcie swoje dzieci i reagujcie jak najszybciej". I prosiłam, żeby mnie nie hejtować.

Mam wrażenie, że pani sama ma do siebie ogromne pretensje.

Zareagowałam zbyt późno. Ale skąd mogłam wiedzieć, że to aż tak się skończy? Wszyscy używają Internetu. To tak jak z piciem. Trudno wychwycić moment, w którym się robi niebezpiecznie.

Proszę już nie płakać.

Ja to wszystko strasznie przeżywam! Jest mi tak ciężko. A ludzie tego nie rozumieją. Kiedy powiedziałam dziadkom Zosi, że ona jest w szpitalu, że jest uzależniona, oni zaczęli mi grozić! Że mi odbiorą prawa rodzicielskie. "Co to za matka, która dziecko do psychiatryka zawozi?!" - krzyczeli na mnie. A przecież jej dziadek sam jest uzależniony od alkoholu. I nie rozumie, że ja to zrobiłam, żeby dziecko ratować? Mam nadzieję, że któregoś dnia zrozumie to Zosia.

Ciągle się pani o nią boi?

Boję się. Boję się, czy w ogóle zda do następnej klasy. Boję się sprawy w sądzie. Mamy asystenta rodziny i kuratora. Nigdy wcześniej o czymś takim nie było mowy. A najbardziej się boję, że jeszcze kiedyś Zosia będzie musiała wrócić do szpitala. Przecież to jest jeszcze dziecko. Małe dziecko. Za dwa miesiące idzie do pierwszej komunii!

A jak Zosia teraz funkcjonuje? Jak się czuje?

Teraz akurat dobrze, spokojnie. Ta komunia ją cieszy, zajmuje jej myśli.

Jakie były reakcje na pani post w grupie dla rodziców?

Pozytywne. Matki mi dziękowały. Pisały, że otworzyłam im oczy. Niech pani sama się przyjrzy dzieciakom dookoła: one wszystkie siedzą z telefonami i nie widzą poza nimi świata! To jest droga donikąd! Ja to wiem najlepiej. Dlatego do pani napisałam. Bo chcę, żeby ludzie zaczęli zwracać uwagę na zagrożenie. Wiem, że jest wygodnie dać dziecku laptop, tablet albo smartfon i jest spokój. Dziecko grzeczne, nic nie chce, jakby go nie było. I nawet nie zauważamy, że za chwilę może dojść do tragedii. Ja ciągle nie mam w oknach klamek! Ani w tych drzwiach od balkonu. Nie wiem, co się może zdarzyć z moją córką. Teraz zajmuje ją komunia. Ale co będzie potem? To wszystko jest takie bolesne.

Wie pani, ostatnio poszłam zapisać synka do przedszkola. Od wychowawczyni usłyszałam, że mają tam takiego maluszka - trzylatka, który od piątej rano siedzi w telefonie. I jest przerażony, kiedy tata czy babcia go od tego telefonu odciągają. Dlatego mój synek nie ma dostępu do Internetu. Drugi raz nie popełnię tego samego błędu. Bajki może sobie oglądać w telewizji.

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś do końca nasz artykuł.

Uzależnienie od internetu w niczym nie różni się od uzależnienia od alkoholu, narkotyków czy papierosów
- Anna Kalita
*absolwentka politologii na Uniwersytecie Wrocławskim, dziennikarka.
1

[solwer]

zdzislaw511
Nie czytałes mojego postu : solwer Re: Uzależnienie od telefonu 03.01.20, 17:45 w tym wątku ! A szkoda:(

[zdzislaw511]

Myślę ze kazda informacja może być pomocna .

[solwer]

Pewnie:) Nawet podana 2razy:)

[zdzislaw511]

Czyżbyś Ty już to podawał? Wybacz ale nie znalazłem tego, znalazłem to na fejsie i stąd mój cytat, jeśli trak jest to przepraszam :D

[zdzislaw511]

solwer Re: Uzależnienie od telefonu 03.01.20, 17:49
Nie wyważać otwartych drzwi :) Strona uzależnionych od komputera auk.org.pl

O tym wpisie piszesz?

[zdzislaw511]

Pomroka mi padła na oczy, no cóż wiek robi swoje, jeszcze raz przepraszam solwer , już dopatrzyłem :)

[solwer]

Za co przepraszasz? Pomyłki zawsze mogą się zdarzać.Pamiętam jak ja wklejałem pracowicie z mojego HD, 4 stronicowe "dzieło", do którego link był ogólnie dostępny
:( A te odpowiedzi na posty pisane przed 10 czy 15 latami.Ten się nie myli kto nic nie robi.Uszy i głowa do góry.Pozdrawiam.

[filmowiec121]

Panie Zdzisławie właśnie to samo widziałam i w sumie troszkę z przerażeniem to czytałam:(

[zaq12wsxcde3]

Ale to wszystko te uzależnienia dzieci od telefonów czy też używek to wina rodziców.

[filmowiec121]

Tak masz rację chcą mieć święty spokój to dają telefon. Nie spędzają czasu z dzieckiem i są później tego konsekwencje.

[karolina1211]

mam znajomą która ma dziecko 5 letnie i dziecko potrafi pół godziny płakać aby wymusić telefon który oczywiście dostanie. Jak dla mnie to ona już powinna na tym etapie skorzystać z pomocy psychologa, bo będzie coraz gorzej. Niestety żadne argumenty do niej nie docierają, twierdzi że wyrośnie z tego.

[zaq12wsxcde3]

Też wydaje mi się że jest to już taki przypadek że trzeba reagować i szukać pomocy. Jest to już naprawdę bardzo niepokojący stan.

[karolina1211]

Dokładnie i wszystko przez to by mieć spokój. Teraz jest bardzo dużo takich przypadków i będzie coraz to więcej.

[afq]

taa...
mysle ze w tym wypadklu to przede wszystkim matka potrzebuje psychologa

[solwer]

A widzisz !?Wszystko dok ładnie przewidziałem(:

[maryskaa.91]

Oj w takim przypadku to rodzic do psychologa, masz racje. Trzeba uświadomić problem. Powstają filmy, np polski horror 'W lesie dziś nie zaśnie nikt', w którym przewija się temat uzależnienia od technologii - może to też jakoś wpłynie na takich ludzi.

[solwer]

maryskaa.91 1.02.20, 11:27 Czekała, zwlekała aż w końcu ujawniła po co tutaj przyszła.
Wraz z niedawno założoną szajką szeptuchów (wielonickowcy?) w składzie maryskaa.91, zaq12wsxcde3, karolina1211, pawelbab , filmowiec121, zagościła na f. Uzależnienia. Zajmują się tym co im się zleci np. umieszczaniem swoich bliskich w domach starców, reklamowania filmów czy aktorów. Prześledzenie ich działalności nie jest trudne Np. na forum kino zaśmiecili już 4 do 6 wątków. Niektórzy z w/w nawet płeć mylą, gdyż z takim namaszczeniem wypisują swoje treści. Czyżby nas to czekało?!

[7zahir]

Wg adminów forum gazety trzeba im wysłać linki do postów tych trolli na adres [e-mail]
bo nasze forum uzależnienia nie ma osobnego opiekuna czyli zgłaszanie nie nie daje,
mimo takiego odnośnika pod każdym postem

[mirasek366]

Uzależnienie od telefonu to już chyba norma wśród młodziezy, mnóstwo dzieciaków ciągle z głową w smartfonach, siedzą bez przerwy w mediach społecznościowych. A jak dasz karę na kilka dni to wielkie pretensje.

[7zahir]

www.national-geographic.pl/nauka/przez-uzaleznienie-od-telefonu-ubywa-mozgu

[7zahir]

www.focus.pl/artykul/fonoholizm-odchudza-mozg-zmiany-jak-u-narkomanow

[maryskaa.91]

7zahir napisała:

> www.focus.pl/artykul/fonoholizm-odchudza-mozg-zmiany-jak-u-narkomanow

Straszne... a wiele ludzi nadal nie widzi problemu, bagatelizuje takie uzależnienie...

[filmowiec121]

Niestety problem uzależnienie nastolatków od telefonów jest teraz niepokojący. Każdy zamiast rozmawiać ze sobą to woli patrzeć się w ekran:(

[karolina1211]

Dobrze że jest mnóstwo programów na temat uzależnienia od telefonów oraz innych akcji może coś dotrze do młodzieży.

[karolina1211]

Wątpię, że coś dotrze tutaj dużą rolę odgrywa rodzic mi się wydaje. Jak od samego początku pozwala na przeglądanie smartfona podczas wspólnych posiłków czy też innych działań to później tak właśnie bywa.

[zaq12wsxcde3]

Obozy offline faktycznie funkcjonują ale jest bardzo mało chętnych na nie niestety!
Dzieci teraz wolą siedzieć w domu przed ekranem niż gdzieś wyjść pojechać a jak już jadą to z telefonem.
Z tego co widziałem to ten nowy horror ma opowiadać o takim obozie offline

[afq]

domyslam się że brak zasięgu jest elementem horroru-straszakiem :-)

[annajagoda226]

Ja ze swojej strony mogę polecić Scrolly - trafiłam przez przypadek na nich przez reklamy na instagramie, gdy już nie miałam pomysłu jak odekleić moich chłopaków od telefonu (późna podstawówka). Prośby, groźby, limity, aplikacje do kontroli, nic nie działało. Nie chciałam im też całkiem zabierać telefonów, bo jednak korzystają z nich do szkoły, kontaktu ze mną, no i nie chcę, żeby czuli się karani za wszystko.
Ten cały Scrolly – taki mały gażdżet/ludzik, którego przykłada się do telefonu i on blokuje wybrane aplikacje, zostawiając tylko te potrzebne (np. do nauki albo kontaktu). Dopóki mam tego ludzika przy sobie, nie ma opcji, żeby chłopcy sami odblokowali telefon. I po problemie.