Dorosłe Dziecko Alkoholika

[beca70]

Witam siedzących przy klawiaturach. Mam pytanie - czy mając (żyjącego bądź
nie) rodzica alkoholika czujecie się DDA? Czy jest coś co nas wszystkich
łączy? ...spolegliwość, małomówność, brak umiejętności głosnego wyrażania
własnych mysli, lęk przed ludźmi, przed nowymi sytuacjami, brak motywacji do
działania..... Ciepło Was pozdrawiam.

[tenjaras]

Żyjemy w izolacji od ludzi i czujemy lęk przed ludźmi, a zwłaszcza
przed wszelkiego rodzaju władzą i zwierzchnikami. Czujemy się
samotni, brak nam poczucia przynależności do jakiejkolwiek wspólnoty.

Zabiegamy o aprobatę innych tak bardzo, że tracimy po drodze
poczucie własnej tożsamości. Gdy odnosimy sukces mierzymy go miarą
pochwał jakie otrzymujemy od innych ponieważ inaczej w ogóle nie
umiemy się cieszyć własnym sukcesem. Stawiamy sobie bardzo wysokie
wymagania, tak wysokie, że prawie nigdy nie udaje nam się im
sprostać. Boimy się krytyki, bowiem każdą krytyką odbieramy jako
osobisty atak i zagrożenie.

Nie jesteśmy zdolni do intymnych i trwałych związków z innymi
ludźmi. Myli nam się miłość z litością i najczęściej kochamy tych,
którymi możemy się opiekować lub którzy potrzebują naszej pomocy.

Czujemy się winni ilekroć stajemy w obronie własnych potrzeb i
dlatego też tak często ustępujemy innym. Jesteśmy nadmiernie
odpowiedzialni i nadobowiązkowi. Łatwiej nam się troszczyć o innych
niż o siebie. Pozwala to nam jednak nie dostrzegać własnych wad i
unikać odpowiedzialności wobec samych siebie.

Czujemy strach przed cudzym gniewem i awanturami i będziemy "chodzić
na paluszkach" byle tylko za wszelką cenę zachować spokój. A
jednocześnie nie możemy żyć bez ekscytacji, stresu i chaosu
emocjonalnego. W chwilach gdy wszystko układa się dobrze ogarnia nas
dezorientacja i nuda, ciągle czekamy więc, że "coś się stanie",
planując kolejną katastrofę.

Już w dzieciństwie nauczyliśmy się ukrywać nasze prawdziwe uczucia i
dzisiaj zupełnie nie umiemy ich okazywać. Zarówno dobre jak i złe
uczucia ukrywamy tak głęboko, że sami nie mamy do nich dostępu.
Naszą maską jest wieczny uśmiech na twarzy i najczęściej
powtarzamy: "czuje się doskonale, wszystko jest w najlepszym
porządku".

W życiu występujemy w roli ofiar i w rezultacie potrafimy tylko
reagować na to co robią inni, całkowicie zatracając własne "ja".
Jesteśmy zdolni jedynie do reakcji, nie do akcji.

Jesteśmy uzależnieni od naszych bliskich. Przeraża nas widmo
porzucenia. Zrobimy wszystko by utrzymać istniejący związek nawet
jeśli jest on dla nas krzywdzący, perspektywa osamotnienia jest dla
nas zbyt bolesna i przerażająca. Wzrastaliśmy z rodzicami
niezdolnymi do czułości i obcymi emocjonalnie.

Nie tylko sami zachowujemy się jak ofiary, ale pociągają nas te same
słabości w innych. Znajdujemy ofiary w miłości, przyjaźni i innych
bliskich związkach.

Uzależniamy się od alkoholu, albo znajdujemy uzależnionych
partnerów, albo jedno i drugie. A jeśli nie będzie to alkoholik czy
alkoholiczka, wybieramy sobie kogoś o osobowości uzależnionej, kogoś
kto obsesyjnie wyżywa się w pracy, w grach hazardowych, jedzeniu, i
w ten sposób kontynuujemy w dalszym ciągu ten rodzaj wzajemnej
zależności jaki łączył nas z rodzicami lub kimś innym w rodzinie
alkoholowej.


Alkoholizm jest chorobą systemową - chora jest cała rodzina, jest to
choroba przekazywana z pokolenia na pokolenie. Niektórzy z nas sami
popadli w nałóg, niektórzy nie, ale wszyscy jesteśmy ko-alkoholikami
i wszystkich nas cechują cechy typowe dla tego problemu.

www.tenjaras.webpark.pl/wychwsrod.html

[lady_camelie]

najpierw chcialam krzyczec czytając post tenjaras,jak to,tak to!mowic za
wszystkich?jestesmy zyjemy szukamy?
ale potem doczytalam do konca i juz nie wsciekam sie,tylko mam metlik w
glowie,bo to unaocznienie tego co jest a co sobie upchnelam gleboko w
swiadomosci,moze pod i leci.a tu,wywleczone i obnazone.sama prawda.moze nie w
100% u kazdego,ale jednak przewazajaca wiekosc..

smutne to,ide zjesc czekolady i zapomniec znow.

[anciax]

Lady_camelie, nie wiem czy dobry pomysł ten z zapominaniem.
Może inny, niekoniecznie lepszy, to pójście na terapię / do psychologa ?

[lady_camelie]

e,dam sobie rade.ja bym miala sobie nie dac

[beca70]

..pomoże Ci jak Ci powiem, że mozesz na mnie liczyć?

[beca70]

...też szukam ulgi w słodyczach...w kawie...Moze to smieszne ale połknięcie
tabliczki mlecznej bardziej motywuje mnie do "fizycznych tortur" :o)

[lady_camelie]

beca70 napisał:
połknięcie
> tabliczki mlecznej bardziej motywuje mnie do "fizycznych tortur" :o)

ale to znaczy..co masz na mysli?

[beca70]

..do tego by ćwicząc spalić nadmiar kalorii a przy okazji oderwać się od wszystkiego

[anciax]

Szczerze mówiąc podziwiam. Mnie było ciężko wygramolić sie np na siłownię po
zjedzeniu takiej bomby kalorycznej.

[beca70]

...siłownia nie, chociaz jakies tam hantelki leżą w kącie.

[kajda28]

> Jesteśmy uzależnieni od naszych bliskich. Przeraża nas widmo
> porzucenia. Zrobimy wszystko by utrzymać istniejący związek nawet
> jeśli jest on dla nas krzywdzący, perspektywa osamotnienia jest
dla
> nas zbyt bolesna i przerażająca.

to u mnie się nie zgadza, mnie życie nauczyło nikomu nie ufać, do
nikogo się nie przywiązywać, od nikogo się nie uzależniać...

nad resztą siedzę i płaczę. Im dłużej chodzę na terapię tym bardziej
widzę jak bardzo jest mi potrzebna.

[anciax]

U mnie też nie zgadza sie wszystko w 100% - ale ja sie z tego cieszę!

[anciax]

Nie bardzo rozumiem Twojego posta, ale istnieje forum dla DDA, na którym można
sobie porozwmawiać o wszyzstkich sprawach, które niewątpliwie łączą wszystkie DDA.

[beca70]

...myślę, że rozmawiać mozna wszędzie - i tutaj i tam, u DDA-wców... Ale tutaj
ktoś moze spojrzeć na to nieco inaczej, z innej perspektywy. Mimo to dziękuje za
zaproszenie na to forum :o)

[anciax]

Forum dla DDA nie jest moim własnym, wiec nie mnie dziękuj tylko temu kto je
założył. Poddałam tylko propozycję aby tam pisać.

Akceptacja Rzeczywistości

[tenjaras]

Jesteś dokładnie tym, kim myślisz, że jesteś, więc myślenie
pozytywne jest niezmiernie ważne. Kiedy wierzysz, że posiadasz siłę,
posiadasz siłę. Kiedy wierzysz, że potrafisz rozwiązać każdy
problem, na pewno go rozwiążesz. Twoje myśli są twoją
rzeczywistością, sprawiły, że twoje życie pozbawione było szans. A
pozytywne myślenie może pomóc ci je uzdrowić.

Posiadamy moc, by stać sie tak małymi, jak nasza najbardziej
ograniczona potrzeba lub tak wielkimi, jak nasze najbardziej
wyzwalające marzenie. Prosty, ale bynajmniej niełatwy wybór, a
dokonując go, kreujesz siebie.

to fragment mojego artykułu nt. nadmiernej kontroli
artelis.pl/artykul-2366,8,89.html
myślę też, że nie bez znaczenia treści o DDA znajdują się tam, gdzie
niektórzy twierdzą, że w ich domach nic się nie dzieje i nie działo
złego, nawet jeśli problem alkoholowy miał miejsce, a często jedyne
co zrobili, by się go wyzbyć, to przestali o nim mówić...

[anciax]

Jaras, odniosę sie do dwóch 1-szych akapitów.


Ja osobiście nie zgadzam sie do końca z tym, co piszesz. Pozytywne myślenie -
Ok, ale -IMO- zapomniałeś o realnym podejsciu do życia (predyspozycjach osób,
umiejętnościach, IQ, etc.).
A gdzie realizm?

[tenjaras]

przeczytaj całość, którą zamieściłem na artelis.pl, zobacz, że te
akapity nie są z kosmosu, są częścią jakiejś całości, jak wszystko
co nas spotyka ;-)

[anciax]

Te akapity są z Marsa, a ja z Wenus ;)