adopcja

[wiu1]

Jestem bardzo ciekawa, jakie wymogi trzeba spełnić, żeby być "dopuszczonym"
do procesu adopcyjnego. Na razie wiem, że chodzi o wiek (jaki?), "staż
małżeński" (jaki?), zatrudnienie (1 czy obydwoje?)i własne mieszkanie (ile
pokoi?).

Ostatnio usłyszałam bardzo dobrą wiadomośc - adopcja wcale nie trwa tak
długo, bo wszystko może się zamknąc w 6 m-cach, tzn. od 1 kontaktu
do "otrzymania" dziecka (nawet noworodka).

Postanowiłam, że jesli do ukończenia 30 lat nie uda mi się zajśc w ciążę,
zaczynam starania o adopcję.

Czy ktos ma już w tej sferze jakies doświadczenia?

Frapują mnie popularne poglądy, że dzieci z DD mają jakies "felery"... a może
jest w tym ziarnko prawdy... sama już nie wiem, ale nie chce w to wierzyć,
zwłaszcza w przypadku bardzo małego dziecka ...

[Gość: Doska]

O szczególach najlepiej jest sie dowiedziec w osrodku adopcyjno-opiekunczym w
najblizszym miescie. Kazdy z nich moze miec inne kryteria (np. staz małzenski
min. 5 lat)i rozny spis dokumentow jakie nalezy zlozyc przy rejestracji.
Najpopularniejsze i chyba podstawowe to:
- podanie z motywacja (brrr)
- zyciorysy malzonkow
- akt malzenstwa
- zaswiadczenie o zameldowaniu
- opinia lekarska
- opinia z pracy i zaswiadczenie o zarobkach
Warunki mieszkaniowe maja byc po prostu godne, a nie jakis przelicznik pokojo-
osobowy.
A bzdury o DEFEKTACH najlepiej wybic sobie z glowy.
JAK DZIECKO WYCHOWACIE, TO TAKIE BEDZIECIE MIELI
JAK W KAZDEJ RODZINIE
I wedlug mnie bez wbicia sobie tej zasady do glowy nie ma sensu zabierac sie
do adopcji.
Zycze powodzenia i po wiecej informacji zapraszam na stone Bociana

[Gość: Doska]

Dokladny adres to www.nasz-bocian.pl
Indealne kompedium wiedzy nt. adopcji i nie tylko

[Gość: beata]

ja już przygotowuję się do decyzji o adopcji ,dzwoniłam nawet do ośrodka
adopcyjnego(najlepiej go odwiedzić). mam 34 lata i 4 poronienia za sobą .
zgadzam się z poprzedniczka ,że każdy osrodek ma inne kryteria. W internecie
znajdziesz sporo interesujących cię wiadomości. pozdrawiam i życzę powodzenia

[larvva]

wiu1 napisała:

> Jestem bardzo ciekawa, jakie wymogi trzeba spełnić, żeby być "dopuszczonym"
> do procesu adopcyjnego.

tak jak wspominaly dziewczyny, w kazdym osrodku sa nieco inne wymagania ale
generalnie:

Na razie wiem, że chodzi o wiek (jaki?),

roznica miedzy dzieckiem a rodzicem nie powinna przekraczac 40lat

"staż
> małżeński" (jaki?),

w niektorych osrodkach pary z nizszym stazem niz 2lata sa wstrzymywane


zatrudnienie (1 czy obydwoje?)

jedno z rodzicow

i własne mieszkanie (ile
> pokoi?).


nie musi byc wlasne

>
> Ostatnio usłyszałam bardzo dobrą wiadomośc - adopcja wcale nie trwa tak
> długo, bo wszystko może się zamknąc w 6 m-cach, tzn. od 1 kontaktu
> do "otrzymania" dziecka (nawet noworodka).


moi znajomi maja juz dwojke adopcyjnych dzieci - w ich wypadku adopcja trwala
kilka miesiecy. ale na bocianie mozna przeczytac historie par, ktore staraja
sie rok i dluzej.

>
> Postanowiłam, że jesli do ukończenia 30 lat nie uda mi się zajśc w ciążę,
> zaczynam starania o adopcję.
>
> Czy ktos ma już w tej sferze jakies doświadczenia?
>
> Frapują mnie popularne poglądy, że dzieci z DD mają jakies "felery"... a może
> jest w tym ziarnko prawdy... sama już nie wiem, ale nie chce w to wierzyć,
> zwłaszcza w przypadku bardzo małego dziecka ...


podpisuje sie pod opinia poprzedniczki - jesli trapia cie "felery" to jeszcze
pomysl, zastanow sie, porozmawiaj z kims.
ja czekam na in vitro (jesienia) i jesli sie nie powiedzie rozpoczniemy proces
starania sie o adopcjynego dzidziusia - odkad podjelismy z mezem taka decyzje,
nie przyszlo mi do glowy, ze to moze byc dziecko "felerne". jesli mi sie uda -
to bedzie poprostu nasze dziecko. jesli zachoruje - przeciez rodzone dziecko
tez moze przyjsc na swiat z wada, moze zachorowac.

[Gość: kasialu]

Moi przyjaciele adoptowali dziewczynkę, noworodka. Mama biologiczna zrzekła się
praw przed porodem. Cała procedura prawna, która temu towarzyszy trwała ok 3 m-
ce. Dzisiaj dzidziuś jest już jedenastomiesiczną laleczką i ma się dobrze.
Inaczej wyglada sprawa adopcki jak matka biologiczna jest nieznana tzn jak
porzuci dziecko i jak nie zrzeknie się praw przed porodem. W przypadku
większych dzieci na pewno wygląda to inaczej.
Warto odwiedzić osrodek.
pozdrawiam kasialu

[Gość: ellf]

Spotkałam się z zaskakująco silnym stereotypem nt. dzieci z DD. Już któras
osoba z rzędu z niepokojem mówi "ale wiesz, że one moga być dziedzicznie
obciążone patologiami występującymi w ich rodzinach...?". I ma tu na myśli
takie rzeczy jak alkoholizm, przestępczość itd.

Za pierwszym razem po prostu zdębiałam. Nie oponowałam przez grzeczność, gdyż
rozmawiałam z osoba starsza ode mnie, "nienawracalną".

Ale ostatnio była to dziewczyna w "moim przedziale wiekowym" i to mnie
powtórnie zastanowiło.

Nie chodzi o to, że ja się ww spraw boję, ale po prostu, intelektualnie,
chciałabym wiedzieć, jak to właściwie jest. Może wypowiedziałby się expert...?

[Gość: mdf]

Wszystkim mającym jakiekolwiek wątpliwości polecam książkę " Geny a charakter"
Jak sobie radzić z genetycznym dziedzictwem Dean Hamer i Peter Copeland.
Książka jest świetna i bardzo dobrze się ją czyta. Trochę za mało tu miejsca i
czasu żeby wyczerpująco odpoweidzieć na to pytanie.
A swoją drogą -jak bardzo jesteśmy przekonani o tym, że geny które mamy to te
jedyne fajne, a wszystkie inne to fu.
Mam roczną adoptowaną córkę. Jest z nami od kiedy ukończyła tydzień. Nie
dziedziczy naszych zalet, ani wad. Jest cudem który nas spotkał, promyczkiem i
naszym aniołem. Na ulicy ludzie nas zaczepiają - jaka mamy fajną córeczkę -
ciągle się śmieje i niejeden znany mi człowiek mający własne dziecko chciałby
by było takie jak nasze.
POZDRAWIAM

[larvva]

natknelam sie swego czasu na wypowiedz mamy adopcyjnej. podobno wiele osob
(nieswiadomych faktu ze malenstwo bylo adoptowane) odnajdywalo podobienstwa
miedzy rodzicami a dzieckiem (cos typu: oj, a oczka takie jak mama no,
charakterek to chyba po tatusiu )

mysle, ze kwestii dziedzicznosci nie nalezy bagatelizowac - ale i nie nalezy
wyolbrzymiac a tym bardziej demonizowac. warto zwrocic uwage na rozklad
procentowy prawdopodobienstwa ot chocby zachorowania na nowotwor. wieksze
prawdopodobienstwo zachorowania na raka warunkowane jest przez niewlasciwy styl
zycia niz przez uwarunkowania genetyczne. tak wiec geny sa istotne ale nie
zawsze bezdyskusyjnie determinujace ostateczny obraz czlowieka.

nie jestesmy w dniu narodzin niczym tabula rasa, ale jest w nas doprawdy sporo
przestrzeni do zapisania.

nawet malenstwo obdarzone rewelacyjnymi genami mozna wychowac na bandziora, a
to niby "fu" moze sie okazac wspanialym czlowiekiem.

a. tak mnie zebralo z rana

[Gość: Doska]

No, ale tak sympatycznie Ciebie zebralo
Z genami sprawa moze skomplikowac sie nawet w "normalnej" rodzinie. Nie wiemy
do konca jaka mieszanka wybuchowa powstanie z polaczenie genow zony i meza. Co
tam sie kryje w przeszlosci? A adoptujac niemowlaczka wiemy tylko tyle co
wykaza podstawowe badania w szpitalu, przeprowadzone na oddziale
preadopcyjnym. No i jest jeszcze dobra wola matki biologicznej. Ale ile chorob
mozna stwierdzic do 6. tygodnia zycia malucha? Jesli decydujemy sie na adopcje
to MUSIMY MIEC SWIADOMOSC, ze sa to dzieci czesto z rodzin patologicznych i po
prostu biednych. Wczesniaczki, niedonoszone, niedozywione, z objawami choroby
alkoholowej po mamusi. Dzieci z powazniejszymi chorobami, np zespolem Downa,
nie sa generalnie kierowane do polskiej adopcji.
I tak sobie mysle, ze ogrom milosci rodzicow adopcyjnych jest najlepszym
panaceum na "niedomagania" naszych przybranych dzieci.

A z tym podobienstwem, to jest w tym bardzo duzo prawdy. Pamietajmy, ze to do
dziecka sa dobierani rodzice, a szczesliwe raczki pan z oao czynia jak widac
cuda.

[Gość: mdf]

Ja ostatnio jechałam z córką w wózku i zaczepił mnie sąsiad.
"Ale duże już to pani dziecko - a pamiętam dopiero co pani chodziła w ciąży"

Z adoptowaniem jak z narodzinami trzeba mieć trochę ufności do Boga (losu) i
dużo miłości.
Bo nawet jak wszystkie składniki w cieście są ok, to z "przedobrzenia" zdarza
się zakalec, a czasem samo wyjdzie i jest super