bezpłodny cykl

[madi1]

Byłam wczoraj na monitoringu cyklu, 11 dc, okazało się że mam duży,
niepęknięty pęcherzyk z poprzedniego cyklu, któremu "zawdzięczam" to, że
przeszkadza podczas wpółżycia i odczuwam przez niego ból...Dostałam tabletki
GestoMikron (zażywac przez 12 dni), zrobiłam dzis badania estradiolu. Tak więc
tamten cykl był bezpłodny, czy ten też taki będzie? Ginekolog powiedziała że
nie mam raczej co liczyć na ciąże w tym cyklu, więc odpuścić sobie starania?
Czy skoro poprzednio pęcherz nie pękł więc jest duże prawdopodobieństwo że mi
w ogóle nie pękają?
Normalnie mam taki mętlik w głowie, tyle pytań, a przede wszystkim mam
wielkiego doła i zaczynam mieć już wszystkiego dość...Już przeszło rok starań,
a widzę że zapowiada się chyba nienajlepiej...Musiałam się wyżalić, bo kto
mnie lepiej zrozumie jak nie Wy...

[meggii791]

witaj madi.
czy twoj lekarz ci poinformpwal cie o tym ze to prawdopodobnie PCO syndrom.z
tego co opisujesz tak to wyglada.
przy nastepnej wizycie wypytaj go wszystko.moze jakos dalej bedziemy umialy ci
pomoc chocby wiedza jaky mamy na te temyty.
Ps.sama mam pco syndrom.
meggi79

[remka1]

Nie zamartwiaj się tak odrazu. Takie rzeczy się zdarzają. To może być
przypadek,że tak się stało w tym cyklu. Taki niepęknięty przerośnięty pęcherzyk
tworzy torbiel. Teraz potrzeba,żeby ona się wchłonęła. Bywa tak,że wchłania się
sama (bez leków), ale bywa też tak że potrzebne są do tego leki (tak jak teraz
ty dostałaś). Jak już zniknie to wszystko będzie ok, od nowa zacznie się cały
proces cyklu. Potrzeba czasu,żeby to zaleczyć. Być może, że to jednorazowy
wybrk natury!!! Głowa do góry.Przy PCO syndrom miałabyś liczne pęcherzyki na
jajnikach bez dominującego. Natomiast tutaj może nie za bardzo chcą
pękać??????? To zależy ile razy już to zaobserwowałaś ze swoim lekarzem?! Czy
to typowe dla ciebie, czy tylko przypadek?

[madi1]

Remka dzięki za odpowiedź, nie wiem czy to dla mnie typowe, to był mój pierwszy
monitoring i od razu taka wiadomośc! Na dodatek koszmarnie się czuję, cały
brzuch mnie boli... Tak bardzo chciałabym żeby to był jednorazowy przypadek,
żeby kolejny cykl był już ok, ale zaczynam w to wątpić. Zobaczymy. Pozdrawiam.

[bulinkaj]

Czasami Was podczytuję.
Madi, ja też miałam torbiel. Tez o niej dowiedziałam się podczas usg. I rónież
czułam ból podczas stosunku. Ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, że powodem może
być właśnie torbiel. Dostałam luteinę, a w następnym cyklu poszłam na kontrolne
usg. I okazało się, że żadnej torbieli już nie ma. Było czyściutko. Więc nie
przejmuj się, to może być przecież jednorazowy "wybryk"
Życzę powodzenia.

[remka1]

ZABRANIAM WĄTPIĆ MADI!!!! Wszystko trzeba robić z wiarą w to,że ma to sens i że
wreszcie przyniesie upragniony skutek. Ja wierzę mocno, choć mamy tak podgórkę
i ciągle nas coś doświadcza. Mimo to nie poddajemy się i Tobie też nie wolno.

[madi1]

Wiem że nie wolno wątpić Remka, ale czasem człowiek już naprawde nie ma
sił...Jak tu normalnie żyć, jak w głowie ma się tylko jedno, jak tu chodzić do
pracy jak wkoło tyle szczęśliwych ludzi, a kolega zza biurka codziennie opowiada
o niedawno narodzonej córce, jak w pełni oddać się mężowi, skoro każde zbliżenie
sprowadza się do starań o upragnione dziecko, w końcu jak tu normalnie przeżywac
każdy dzień skoro gdzie nie spojrzę to same matki z dziećmi?? Wierzę, naprawde
wierzę że będzie dobrze, ale każdy kolejny cykl to nadzieja, która zwykle kończy
się łzami...

[remka1]

Madi1, kochana to,że ja tak przekonuję cię do wiary w cud wcale nie oznacza,że
ja sama nie mam trudnych dni.Wręcz przeciwnie. Zdarzają się i te zakończone
łzami. My nie mamy powstrzymywać łez i dusić wszystko w sobie! Kiedy dopada nas
ten czas pełen smutku i rozgoryczenia to trzeba go przeżyć. Wypłakać się,
wyrzucić żale z siebie...ale nie wolno nam w tym pozostać!!! Przekonując ciebie
przekonuję samą siebie, że tak właśnie trzeba sobie radzić. Najgorsze jest
to,że pewnie zafiksowałyśmy się na jednym temacie, który wydaje się nie do
przejścia. Jestem przekonana że w naszym życiu jest wiele dobrego, wiele piękna
i szczęścia którego inni zazdroszczą nam tak bardzo jak my im dzieci.Trzeba
dostrzec tpo piękno we własnym życiu i cieszyć się nim, i być szczęśliwym ze
swoim m po to, aby mieć siłę do walki o dzidziusia. Jak nauczymy potem nasze
dzieci być szczęśliwymi, jeśli my ciągle się smucimy?