Nati1011

[ankups]

Wspomnialas o obciążeniu, ktorym jest dla ginekologa przeprowadzanie
aborcji - mysle , że jest w tym wiele prawdy - straciłam troje
Dzieci, do dzis zadnego nie urodzilam, ale mam pewne doświadczenie -
kiedy traciłam pierwszego Malucha, trafilam do lekarza (nie mialam
wyboru, sytuacja była dramatyczna), o ktorym wszyscy wiedzieli, ze
wykonuje "zabiegi': brak zainteresowania, obcesowosc, zero nadzieji,
oficjalne czekanie - "zobaczymy, co sie bedzie działo", komentarz po
zabiegu "no, wiedzialem, ze tak bedzie" i bagatelizacja. druga
ciaża - USG: a meża po co tu pani przywlokla, jak tu nic nie ma". To
byl kolejny z "tych".
Wreszcie mój Gin, dla Niego moje dziecko od pierwszej wizyty było
DZIECKIEM i tak o nim mówił. Walczył do samego końca, nie poddawał
sie, choc to było wbrew logice. I wiesz co, to niby nic, ale
ostatnie usg robil tak długo..., powtarzał je i widziałam cierpienie
w jego oczach, kiedy wykrztusił, ze nadzieji juz nie ma. Ma opinie
faceta "od przypadków nie do uratowania'. Mojego Dzieciatka nie
uratował, ale masz znów racje, tak było zapisane u Boga. uratowal za
to strzepek nadzieji, która sukcesywanie i konsekwentnie rozbudza na
każdej wizycie.

[nati1011]

Po raz pierwszy napisałam o tym na forum, ale siedzę już długo "w
temacie". Tego co przechodzi wiele (większość?) dziewczyn w ciaży,
czy po poronieniu nie da się inaczej wytłumaczyć niż
odczłowieczeniem dziecka przed urodzeniem.

Parę lat temu miałam koleżankę. Żadko o tym mówiła, ale czasem
wspominała swoją ciąże. Lekarze wykryli anomalie. Stwiedzili, ze
dziecko nie ma szans na przeżycie i "zalecicli" aborcję (wtedy
jeszce to się tak nazywało). Nie zgodziła się. Przez 5 mięsięcy
musiała znosić szykany, poniżenie i jawną wrogość personelu, który
odmawiał jej - czysto złośliwie - jakiejkolwiek pomocy poza niebędne
minimum do JEJ przezycia. Padały komentarze, że skoro sama jest
mądrzejsza, t niech się leczy też sama, że jak chce rodzić potworka,
to wyłącznie jej sprawa itd, itp. Urodziła. Dzieko, ku największemu
zdumieniu lekarzy urodziło się zywe, ale wymagało operacji ratującej
życie. Podjał się jej ordynator. Dziewczynka przeżyła - dziś ma 15
lat. Jest niepełnosprawna, ale w stopniu lekkim.

Potem wysłuchałam wielu takich opowieści. Wiele histori, gdzie
lekarz stwierdzał, poważną lub śmiertelną wadę, i wysyłął na
terminację ciaży. Wiele dziewczyn, często pod wpływem szoku,
wyrażało zgodę - bo oczywiście wszystko musi być szybko,
natychmiast, póki nie minie szok, żeby czasem kobieta nie zaczęła
myśleć i nie zmieniła zdania... Inne sie nie zgadzały. I wiele razy -
przerażająco wiele - ich dzieci rodziły sie zdrowe, lub tylko z
niewielkimi ubytkami. Tylko w nielicznych przypadkach diagnozy się
potwierdzały.

Ja wiem, że nie każda ciaża może skończyć sie urodzeniem zdrowego
dziecka. Czasem kończy sie tragicznie. Ale nie ufam lekarzom
ginekologom. Wielu z nich wcale na naszych dzieciach nie zależy.
Wiem, że ci co są w porządku rozumieją moje odczucia - bo sami nie
mają łatwego życia wśród "postępowych" kolegów. Jeszcze 10 lat temu
w każdym szpitalu można było legalnie dokonać aborcji na rządanie.
Niewielu lekarzy nie brało w tym udziału.

[ankups]

Chcialabym sie z toba kłocic, powiedziec , ze nie masz racji...tak
bardzo bym chciala, bo przeciez jestem na tych lekarzy skazana,
jesli nagle cos sie wydarzy...wiem juz, ze nie zawsze jest czas,
zeby jechac do innego szpitala.
wiesz, moj gin wylecial/uciekł (oficjalnie sam odszedl) ze szpitala
w moim miescie. i dziwne, bo jak tutaj kwestionuja jego wyniki, w
innym miescie nawet ordynator polega na jego opiniach i wskazówkach.
Przekonałam sie o tym na własnej skórze. Uratowal mnie - dzieki
niemu moge miec jeszcze nadzieje na dziecko.
kiedys zapytalam na forum, czy Dziewczyny dostały prawo do miłosci
do swoich nienarodzonych dzieci - bo ja to prawo nosiłam w sercu,
ale w szpitalu zostalo mi ono wydarte. Ja nie starciłam Dziecka, ja
tam, w szpitalu , TYLKO poroniłam, to sie zdarza. Zdarza sie wiele w
naszym zyciu, ale czy to oznacza, ze mozna bagatelizowac? i jak
mówisz - te diagnozy...boże, ile z nich sie nie potwierdza. Przeraża
mnie to. Tak łatwo wydaja jednoznaczny wyrok, często nie
walcza.Nawet nie próbuja.

[nati1011]

ja też chciałabym nie mieć racji. Bardzo bym chciała...

Ja tez poroniłam. Bardzo wczesną ciażę. Moja ginka stwierdziła, że
takiej wczesnej ciaży ona nawet nie wpisze mi do karty, bo nie
warto.

[ankups]

Przykro mi, bardzo, choc brzmi to pusto. ale wiem, co czujesz,
przynajmniej moge (niestey) sie domyslac. Pierwsze Dziecko tez nie
istnieje - wg lekarzy. 4-5 tydx. po co to wpisywac, nie?...Lekarz
byl młody i glupi, dzis to zupelnie inny facet - na +.

Lubie rozmawiac o moich Dzieciach, czsem to boli, ale przeciez mam
tyle miłych wspomnień!!!Kurde, na prawde cudownych!!! Mysli,
wspomnien, pragnien - i nie każde boli!

Znalazłas przyczynę? ja nie - wyniki są ok.

[nati1011]

Nie zrozum mnie źle, ale nie cierpię z powodu tamtego poronienia. W
sercu została bolesna tęskonta, ale to wszystko. Pewnie dlatego, że
zaraz w nastęnym cyklu zaszłam w ciążę i urodziłam dziecko. Nie
miałabym synka, gdyby nie tamto poronienie. Byłoby inne, równie
kochane, ale nie moge za bardzo żałowac.

Nie szukałam przyczyny, nie dociekałam. 6 tydzień, poronienie
samoistne, bez komplikacji. Czasem tak bywa. 2 dzieci udało mi sie
urodzić. Jest mi więc dużo łatwiej.

Mam nadzieję, że i tobie się uda. Choć 3 poronienia, to już dużo.
Jakaś przyczyna jest. Udało sie coś znaleźć?

[ankups]

Chyba rozumiem - tym bardziej po tym, co napisałas. U mnie inaczej -
nie mam urodzonych Dzieci. I zdaje sobie sprawe, ze wtedy jest
inaczej - moja siostra stracila dziecko mając juz dwoje, póxniej
urodziła jeszcze jedno. Widze i pojmuje roznice miedzy nami.
Na razie nic nie wiadomo oprócz tego, ze wyniki sa ok. nic co
wskazywałoby na przyczynę. Może, choc czasem sie przeciewko temu
buntuje, nadrabiam statystyke. Za kazdym razem cos sie przyplatywało
na poczatku ciazy.

[nati1011]

Raz się może zdarzyć - w sumie raz to zdarza sie niemal kazdej
kobiecie. No 2 ewentualnie. Ale 3 poronienia i to przy braku choć
jednej ciąży z urodzonym dzieckie świadcza o jakimś problemie. To
może być błachostka, jeden malutki trybik, który się opóźnia. Na
stracie dziecka i na poronieniu sa doswiadczone dziewczyny - one na
pewno podpowiedzą jakie badania warto zrobić. Zachęcam też do forum
naturalne planowanie rodziny. Dużo dziewczyn znalazło przyczynę
problemów jak tylko zaczęło obserwować swoje cykle. Lekarze nie mają
do tego cierpliwości. Wolą walić hormony, na zasadzie: może uda sie
trafić.

Może warto tez poprosić swoje Dzieciaczki o wstawinnictwo - tam na
górze. ))

Masz w sobie tyle Miłości, że na pewno jakieś maleństwo czeka by
znaleźć się w twoich ramionach.

[ankups]

cos sie nie możemy spotkac
No i ten trybik mnie martwi - albo martwil, ale to dłusza historia :-
)
oj, badania porobiłam, moge juz tylko drazyc - ale nie chce.
zrobilam , co moglam, dalej to juz tylko paranoja. nie che juz
dłubac w temacie, jesli nie znajde choc ciut, ciut wskazówki w
wynikach. Takich badań na "a może to to" nie ma sensu wykonywac (w
sensie na siłe, bo i tak moja lista jets całkiem pokaxna, duzo daly
mi wlasnie porady innych Dziewczyn i upór mojego ginia). Zrobilam co
mogłam, teraz obserwuje cykl, bo nic innego nie zostało (jeszcze dwa
badania tylko).
I wiesz, zaczynam byc coraz spokojniejsza, choc nie zawsze mi sie to
udaje - wiem, ze bede równie szczesliwa, jesli zaadoptuje dziecko.
wiem, ze nie musze go urodzic, zeby kochac. jestem tego pewna.
Powolutku zaczynamy dzialac a co w tym najpiekniejsze -
przekonalam sie o tym dzieki ostatniemu Dziecku, dlatego czuje
radośc i pewnośc na mysl o adopcji. Przeciez kazda ciaza to
oczekiwanie, a każde z nich jest inne - moje trwa troche długo, może
nie bede nosila mojego Szkraba, ale co z tego! chce go kochac, po
prostu...nie umiem tego opisac słowami.

[nati1011]

Piękna jest ta twoja akceptacja. Czasem nie ma sensu na siłę walczyć
z niewidzialnym wrogiem. Warto na chwilę sie zatrzymać. Odetchnąć
pełną piersią. Kto wie, może za jakiś czas pojawią sie dla Was nowe
perspektywy. Życie potrafi zaskakiwać. Czasami bardzo pozytywnie.

[ankups]

ech, zeby ta akceptacja była moja! piekna - ale nie pochodzi ode
mnie-jest darem, ktorego sie nie spodziewałam.