Dojrzałość emocjonalna

[fizula]

Nasłuchałam się ostatnio o dojrzałości emocjonalnej na zebraniu rodziców
dzieci z zerówki.
Że niektóre niedojrzałe emocjonalnie: nie chcą zostawać, płaczą rodzicami.
Zdarzyło mi się też widzieć takie scenki, gdzie sześciolatek płacze po kątach,
bo mamusia poszła. Lub trzyma się z całej siły nogi swojej mamy, a ta go
odrywa siłą.
Dlaczego w ogóle o tym piszę? Przecież większość tu czytających mam ma dzieci
w wieku od 1 do 3 lat.
Dlatego, by nas zachęcić, by na rozwój swoich dzieci popatrzeć w dalszej
perspektywie. Nie krótkotrwałej: bieżącej ulgi, samozadowolenia. W
perspektywie tego, że rozwój dziecka w gruncie rzeczy jest powolny, trwa wiele
lat. Co prawda rozwój umysłowy, poznawczy jest burzliwy i bardzo dynamiczny,
ale rozwój emocjonalny rządzi się już zupełnie innymi prawami- jest o wiele
wolniejszy, długofalowy.
I inwestowanie w tych pierwszych zwłaszcza latach życia (psycholodzy mówią
często o 3 pierwszych latach) w tworzenie silnej bezpiecznej spokojnej więzi z
dzieckiem, przynosi efekt w późniejszym okresie większej dojrzałości
emocjonalnej. Mam wrażenie, że ten rozwój emocjonalny nie znosi przymusu:
dziecko odrywane od tej nogi matczyne, jeszcze bardziej się do niej przywiązuje.
I nie chodzi mi o to, by 6-latek nie był odrywany, ale właśnie dziecko w wieku
0-36 miesięcy ma szczególne prawo do tej zależności, trzymania się tej nogi,
ręki, piersi czy chusty swojej mamy. To jest jak ładowanie akumulatorka na
resztę jego życia: tym bardziej bezproblemowo odłączy się od mamy, gdy
pozwolimy mu na "przyklejenie" w tym pierwszym okresie.
Tak się składa, że znam wiele dzieci karmionych 2,5 roku, 3 lata i dwoje
pięcioletnich.
Znacząca większość z nic w wieku przedszkolnym świetnie wchodzi w relacje w
przedszkolu, spokojnie bez scen rozpaczy zostaje w przedszkolu, później w zerówce.
Jest to jakby zaprzeczenie tego mitu, że dziecko coraz bardziej się
przywiązuje, jest niedojrzałe emocjonalnie.
Karmienie piersią sprzyja temu rozwojowi emocjonalnemu w moim odczuciu, ale
nie jest na pewno jedynym czynnikiem, który nań sprzyja.
Nie trudno sobie przecież wyobrazić rodziców, którzy pozwalają dziecku na
karmienie piersią, ale postępujących jakoś niefajnie ze swoim dzieckiem.
Takie tam myśli mało uczesane, bo ja rano wolno się rozkręcam.

[ma.gusia]

Bardzo ciekawe spostrzezenie Fizulo. Ten brak dojrzalosci
emocjonalnej jest tez jednym ze skutkow bardzo wczesnego uczenia
dzieci "samodzielnego zasypiania". Swietnie pisza o tym w
ksiazce "Zasypianie bez placzu", gdzie nagle w wieku przedszkolnym
pojawiaja sie leki nocne.

[monicus]

mhm. zgadza sie. oczywiscie zalezy od dziecka - jak wszystko. ale moj starszy co
prawda tylko poltora roku na cycu ale ograniczalam mu rozlaki do minimum. ma 4
lata i nie chodzi i raczej nie bedzie chodzil do przedszkola. ale... wlasnie ten
mamincycek jest bardzo komunikatywny i odwazny, potrafi bawic sie i z 2 latkiem
i z 6latkiem (dodam ze bawia sie z nim najbardziej pogubione i wycofane dzieci z
podworka - takie co to zwykle same z dala). i ciagle ciagle slysze pytanie:
chodzi do przedszkola? (to od mam dzieci przedszkolowanych od 2roku zycia i tych
co wlasnie na sile chca 3latka zsocjalizowac, a ten wyje i placze przez caly
pobyt w przedszkolu...) i widze wielkie oczy ze takie komunikatywne dziecko i
nie chodzi do przedszkola... a drugi cycek rosnie jeszcze lepszy i jeszcze
odwazniejszy. ale temu to juz patologicznie poswiecam swoj czas i siebie (nie
ujmujac starszemu). spimy na kupie i w ogole jest nam z ta patologia cudnie

[anaj75]

Hm, a ja mam jedno dziecko karmione przez 3 lata, które wolniej
rozwija się pod wzgledem emocjonalnym i społecznym od rówieśników.
Być może jest to wynik jakichś błędów z naszej strony ale w większym
stopniu konsekwencja trudności rozwojowych. Pewnie ktoś z zewnątrz
mógłby trudności upatrywać własnie w dkp ale moim zdaniem, gdyby nie
karmienie, nie noszenie mogłoby być dużo ciężej.
Z kolei starse dziecię, nieco krócej karmione, miało wyraźnie dużą
wrażliwość emocjonalną i długo przystosowywało się do przedszkola,
rozstań ze mną. W każdym razie teraz 6-letni młodzian jest bardzo
lubiany przez kolegów i lubi bawić się z dziećmi w każdym wieku.

[anaj75]

Dodam tylko, ze ja rolę wychowania wspierajacego, w tym dkp,
upatruję w tym, że jest to podążanie za dzieckiem, niekoniecznie
wyrażające się tym, że malec będzie liderem w swojej grupie. Dzieci
są różne, szybsze w rozwoju, bardziej i mniej wrażliwe.
Swoje odczucia odnośnie tego tak obrazowo opisałam:
www.abcrodzica.info/O-dzieciach-dla-rodzicow/Pingwin-Zmarzluch.html

[amaf]

Anaj bardzo piękne to Twoje opowiadanie
jak mądra bajeczka terapeutyczna

[jagandra]

Fajne Bajka dla rodziców )) Pisz więcej! A może już napisałaś, tylko się nie przyznajesz?

[anaj75]

Dzięki
Czasem jak mnie przyciśnie, to coś tam sobie przelewam na
klawiaturę. Tę opowiastkę napisałam też dla siebie, by widzieć
rozwój dziecka nie tylko 'tu i teraz' ale w dłuższej perspektywie,
by stale myśleć do czego chcę wychowywać oraz wspierać swoje i nie
tylko swoje dzieci. Czasem jak mantrę sobie powtarzam, gdy widzę
jak malec jedzie sobie w rozwoju 'za peletonem', "To takie tempo i
rytm rozwoju, to takie tempo i rytm... Najważniejsze, że jedzie we
właściwym kierunku"

[ola33333]

fizulo wydaje mi sie ze twoje spostrzezenia sa trafne!
Moja coreczka, 2 i prawie 8 miesiecy nadal dostaje cyca kiedy chce.
Glownie w nocy. I nie chodzi tu o pice a o bliskosc.
Byla od urodzenia dzieckiem b. do mnie przywiazanym. Faza leku
separacyjnego byla bardzo dluga i silna, ale ja po prostu przy niej
zawsze bylam jak mnie potrzebowala, bo jeszcze nie pracuje.
Od dwoch miesiecy mala chodzi do przedszkola i sie od razu tam
swietnie zaadoptowala. Jest zachwycona przedszkolem. Ani razu nie
bylo placzu, wrecz przeciwnie, jest smutna jak nie moze tam pojsc bo
np. jest chora.
W nocy dobrze spi i smiem twierdzic, ze to tez zasluga cyca i spania
z mama ze umie poradzic sobie z nowymi wrazeniami z przedszkola. Ona
wie ze moze sie ze mna spokojne rozstac na kilka godzin i zajac
zabawa (na razie na 6) bo jak wroci do domu to wszystko bedzie po
staremu i zachowa swoje poczucie bezpieczenstwa.

Pozdrawiam!

[ila79]

Też miałam taką teorię...do czasu aż mój trzylatek i wszyscy koledzy
z jego kategorii wiekowej poszli do przedszkola. Teoria niestety
legła w gruzach. Zaznaczam, że piszę wyłącznie o sobie i osobach,
które dobrze z nam i mam świadomość, że to nie żadna reguła. No
więc, najlepiej w przedszkolu zaaklimatyzowały się dzieci, które
zostawały z babciami...a najgorzej te, które przez 3 lata
wychowywały mamy. Ot, taki psikus. Mój synek był 2,5 roku na
piersi, śpi z nami do tej pory. Od czasu do czasu na parę godzin był
zostawiany np. z babcią, ale po skończeniu się fazy "lęku
separacyjnego. Normalnie, otwarte, łatwo nawiązujące kontakty z
nieznajomymi dziecko. W przedszkolu - dramat. Po pierwszym tygodniu
jest duża poprawa, ale poranki nadal są koszmarne. Nie mam wyjścia,
on do tego przedszkola musi chodzić. Natomiast 3 latek
koleżanki, "babciowy", spedzający do tego większość czasu przed
telewizorem - totalnie zachwycony nową placówką wychowawczą...Tak
więc powtarzam raz jeszcze - ja już więcej tej teorii nie będę
głosić.

[fiamma75]

Ila, coś w tym jest. moja 3-latka, od mca bez piersi, bez problemu
zaaklimatyzowała się w przedszkolu, ponieważ b. łatwo przyjęła do
wiadomości, że teraz się nią opiekują "panie" a nie niania. Zresztą
ona nie mogła sę już doczekać przedszkola.
Najtrudniej przechodzą to dzieci, szczególnie chłopcy, którymi do
tej pory zajmowała się mama - to z moich obserwacji.

[ila79]

Dokładnie tak. Ja obserwuję ok siedmioro dzieci z moim włącznie.

[jagandra]

Tak, to jest zgodne z moją intuicyjną teorią: dziecko powinno mieć kontakt z wieloma osobami i miejscami, powinno się z nim chodzić w gości, przyjmować gości, no i fajnie, jak wokół jest co najmniej kilka osób z rodziny, czy sąsiedztwa, które są codziennie obecne. Wtedy mama jest wprawdzie ważna, ale nie jest jedyną ważną osobą i łatwiej ją spuścić z oczu na jakiś czas.
Ale oczywiście nie zawsze takie chowanie dziecka wśród ludzi jest możliwe.

[oda100]

byc moze to przypadek, ale moj syn trzymajacy sie mojej nogi i
piersi do 3 roku zcyia, jest teraz przebojowym 4 latkiem, w nowej
szkole nie uronil nawet jednej lzy, zadowolony i usmiechniety, nawet
przy zmianie klasy nie rozkleil sie, bardzo chetnie bawi sie po
lekcjach z rowiesnikami (beze mnie)

[anaj75]

Z obserwacji potocznej też to widzę - najważniejszym czynnikiem jest
większa liczba pozytywnych relacji z bliskimi osobami. To tak trochę
jak w pierwotnym plemieniu
Najtrudniej jest, gdy się mieszka z dala od szerszej rodziny, w
nowym, czasem obcojęzycznym środowisku. Myślę, że dzieci i nie tylko
one tracą na tym, że rodziny stały się aż tak bardzo nuklearne.

[ila79]

Tylko widzisz jagandro - mój synek zawsze miał kontakt z masą osób.
Nie dość, że mieszkamy z dziadkami i moją młodszą siostrą, to
jeszcze cztery osoby mają w domu biuro i przewala się tu duża ilość
ludzi. W niedalekim sąsiedztwie mamy pradziadków, pełno dzieciaków
na ulicy z którymi on biega odkąd się nauczył chodzić. Jak tylko
możemy, to z nim wychodzimy do znajomych, bajolandii, magicznych
krain, zoo i w tysiąc innych miejsc. Ale mama ZAWSZE była,
ewentualnie znikała na parę godzin zostawiając dziecko na
bezpiecznym, znanym terenie.

[asia889]

Bo do takich rozstań trzeba dojrzeć. Kiedyś przedszkolanka mówiła mi, że
większość dzieci chętnie chodzi do przedszkola dopiero w starszakach. I u moich
dzieci to się potwierdziło. Inna pani z dużym doświadczeniem pedagogicznym
mówiła, że małe dziecko w dużej grupie z hałaśliwymi (a jeszcze gorzej
płaczącymi dziećmi) i ciągle zajętą panią nie czuje się bezpiecznie.

Mi kiedyś dobrze zrobiło, jak odwiedziłam koleżankę z córką parę lat starszą od
moich dzieci. Zdałam sobie sprawę, że oczekuję od moich dzieci pewnych zachowań,
z którymi nie radzi sobie jeszcze starsza dziewczynka.

[agasobczak]

teoria teoria a jak jest w życiu jest różnie.
Wiodącym jest tu jednak charakter dziecka i nic na to nie poradzimy.
MOja wszak była karmiona tylko 1,5 roku ale mamę miała na każde zawołanie ale
widać było od początku że będzie piszczkiem i przylepą. Obracałysmy się w bardzo
szerokim kręgu (i to powiem że nie miało znaczenia) mała nie lubiła wielości
osób - preferowała zaś spokojne towarzystwo kilkoro dzieci lub dorosłych.
Indywidualistka od początku - nie cierpiała kilkoro osób z bliższej rodziny
(reagowała płaczem do 1,5 roku) Tak samo z Tata (mimo większego zaangażowania
męża w opieke nad mała niż nad synkiem - zaczęła Tate UWIELBIAĆ i to okazywac w
okolicach trzech lat (2,5)
Za to syn - od początku wydaje się zupełnie innym dzieckiem- śmiałym i
przebojowym aczkolwiek teraz przejawia maskaryczny lęk separacyjny!!! Ale na
przykład mimo , ze mąż ze względu na pracę mniej sie zajmuje małym to widze że
mały za nim szaleje... niemalże od urodzenia

Miałam tez do czynienia z moimi bratankami chowanymi na piersi i ZUPEŁNIE
różnymi - oboje wychowani przez nianie i oboje różne reakcje przedszkolu.
Więc czy karmienie piersią ma tu związek? Chyba nie... Stawiam na charakter
dziecka i tak jak ktoś tu juz ktoś wspominał na wielość kontaktów (choć tego
drugiego bym nie przeceniała)
A co do chłopców... to raczej naturalne że więcej płączą (?) trudno mi coś
powiedzieć bo nie spotkałam się z takim przypadkiem - ale tłumaczyć to można
późniejszym rozwojem emocji a raczej radzeniem sobie z emocjami. Chyba...
A.. jeszcze moje spostrzeżenie - zauważyłam że córka mi baaaardzo wydoroślała
wraz z pojawieniem się młodszego rodzeństwa - stała się śmialsza, gadatliwa i
potrafi stanąć w obronie brata. Czy to przypadek - bo brat pojawił się w
okolicach drugich urodzin czy rzeczywiście tak wpływa rodzeństwo i bycie starszym???

[anaj75]

Ha! Jak widać zagadnienie jest bardziej złożone niż się może
wydawać.
Ja też mam doświadczenie z pierworodnym, który przez pierwsze 1,5-2
lata życia a nawet dłużej nie akceptował opieki innych osób, nawet
swojego taty. Dopiero w 6 r.ż. szala zaczęła się wyrównywać.
Żartowałam sobie, że to trochę jak w czasach słowiańskich, chłopiec
w 7 r.ż. miał postrzyżyny i przechodził spod opieki matki pod
skrzydła ojca
Młodszy syn natomiast od początku akceptował mamę i tatę, za tatą
wręcz przepadał i przepada. Zawsze też ze spokojem przyjmował
babcie, wszelkie opiekunki, 'ciocie' osiedlowe itd.
O, dziwo, w przedszkolu lepiej zaadaptował się starszy i w młodszym
wieku niż drugi syn.
Ale tak na marginesie to do wieku 5 lat najbardziej naturalnym
środowiskiem dla dziecka jest rodzina i zazwyczaj w niej malec czuje
się najlepiej. Dopiero, gdy koledzy zaczynają wychodzić na pierwszy
plan, rodzice zaczynają schodzić w cień. Fajnie mi się to obserwuje
na moim najstarszym.

[jagandra]

Tak, tak, to tak jak w pierwotnym plemieniu ;D
No i obecność innych ludzi, w tym dzieci, jest ważna też dla rodziców - tak jak napisała Asia, często zdajemy sobie sprawę, że zbyt dużej dojrzałości wymagamy od naszych małych dzieci.
Moja córka rzeczywiście naprawdę chętnie zaczęła chodzić do 5-latków. Nawet jej wychowawczyni zwróciła uwagę, że zrobiła się bardziej otwarta i dynamiczna. Wcześniej była w przedszkolu dzieckiem nie sprawiającym kłopotów, więc mogłabym powiedzieć, że się świetnie zaadaptowała, ale wiedziałam patrząc i na tę jej przedszkolną "grzeczność" i na poprzedszkolną "niegrzeczność", że to nieprawda.

[ila79]

Wielość kontaktów niestety u nas nie miała znaczenia . Jak już
napisałam wcześniej mieszkamy z dziadkami (moi rodzice) i moją
młodszą siostrą. Codziennie odwiedzają nas (lub my ich)
pradziadkowie synka. Codzienie w domu jest jakiś klient lub kilku,
którzy zostają przynajmniej na kawie w salonie, gdzie bawi się
synek. Prawie codziennie widuje się i bawi z kilkulatkami z
sąsiedztwa. Już nie piszę o dodatkowych atrakcjach typu plac zabaw
itp...Normalnie nie ma problemu, np. jak bylismy nad morzem synek
notorycznie wchodził obcym ludziom za parawany i coś tam opowiadał,
zachęcał inne, nowo poznane dzieci do zabawy itp. Ja dokładnie wiem
o co mu chodzi z tym przedszkolem, wiem że to o rok za wcześnie.
Chcę tylko powiedzieć, że bycie z mamą a tym bardziej karmienie może
nie mieć tu nic do rzeczy.

[paraply1]

Bardzo ciekawa dyskusja. Ale ja chce spojrzec na inna kwestie. W
kraju w ktorym mieszkam w wiekszosci w posyla sie dzieci do
przedszkola kiedy ukoncza rok (czasem jeszcze wczesniej). Wowczas
tez konczy sie je karmic piersia. I powiem Wam, ze widze ogromna
roznice w zachowaniu pomiedzy moim 20 miesiecznym, cycusiowym
synkiem a reszta dzieci. Kiedy spotykamy sie na placu zabaw tamte
dzieci szaleja, zjezdzaja odwaznie, wyglupiaja sie, sa rezolutne,
nie boja absolutnie niczego. Moj synek jest wycofany, lekliwy (boi
sie zjezdzac ze zjezdzalni), na ogol tylko stoi i patrzy na reszte
dzieci albo bawi sie w piaskownicy. Czasem probuje zrobic cos (wejsc
na rownowaznie) co reszta dzieci dawno opanowala do perfekcji.
Wydaje mi sie , ze gdyby razem z rowiesnikami poszedl w tym samym
czasie do przedszkola tez bylby bardziej rezolutny.

[anaj75]

A może jest tak, ze te rezolutne, odważne dzieci bardziej rzucają
się w oczy, a reszta ta bardziej wycofana chowa się po kątach?
Zresztą w takich sytuacjach nie mamy wglądu w całość rozwoju tamtych
dzieci. Nie wiemy jak wyglada u nich umiejętność przywiązania się,
jak dalej potoczy się rozwój. Pomijając już kwestie różnic
indywidualnych, tego, że każde dziecko ma swój czas.
Generalnie jest tak, że gdy nam 'się trafi' dziecko nadwrażliwe, to
wymuszanie na nim odwagi, zachowań zgodnych z oczekiwaniami, możemy
je dodatkowo zablokować. Jeżeli zaś rodzice dopasowują się do
temperamentu dziecka, to zwykle w okolicach 7 r.ż. zachowanie tych
dzieci nie odbiega już od rówieśników.
Perspektywa czasowa i akceptacja różnorodności sa bardzo ważne.
A co do żłobka/przedszkola to może ono służyć dziecku tylko wtedy,
gdy zostaje zaproponowane w odpowiednim dla dziecka momencie. Dla
każdego dziecka może to byc inny czas.

[basiak36]

Bardzo trafne. I dotyczy matek tez.
Zauwazylam pare przykladow ze te ktore na poczatku najbardziej dazyly do
separacji, traktowaly potrzebe bliskosci dziecka jako problem, szukaly kazdej
okazji zeby dziecko odlozyc na bok, zostawic z kims innym, etc. im dziecko jest
starsze, i w koncu zaczyna sie separowac, wtedy im przychodzi to coraz trudniej.
Jedna moja taka kolezanka naprawde ciezko znosi to ze jej syn, 13 letni, juz
cale dnie spedza w szkole, a potem u kolegow. I obecnosci mamy w ogole sie nie
domaga.

[fizula]

I bardzo dobrze, że swoje zdanie tu opisujecie. Też różne od mojego.
Choć wcale nie napisałam, że wystarczająco długie karmienie piersią i ogólnie
rzecz biorąc inwestowanie swojego czasu w bliskość z dzieckiem w pierwszych
latach życia załatwia wszystkie sprawy dotyczące rozwoju emocjonalnego. To
dopiero początek i jeden z czynników wpływający, moim zdaniem, na tę dojrzałość.
Słusznie zauważyłyście, że i osobowość konkretnego dziecka, i
ukształtowanie jego relacji z innymi osobami jest niebagatelna. Zgadzam
się z tym.
I choć widzę znaczącą rolę karmienia piersią, to też widzę, że to "narzędzie",
dar, jaki otrzymaliśmy można źle użyć- w sposób utrudniający ten rozwój. Ale
będą to częściej wyjątki potwierdzające regułę. Nie zaprzeczam, że patologia czy
zaburzenia się zdarzają, ale węszyć ją wszędzie jest grubą przesadą. Bo
generalnie jednak kp w zgodzie z dzieckiem, i sobą zwłaszcza sprzyja rozwojowi
emocjonalnemu, ale nie załatwia wszystkich spraw z nim związanych. Raczej jakiś
tam przyczynek stanowi.
Anaj, Twój przykład nie zaprzecza wcale moim wnioskom. Jako 6-latek Twój
starszak przecież nie ciągnie Cię za spódnicę i nie płacze żałośnie, że mama
zostawia go w zerówce.
Twój młodszy do 6 roku życia ma z kolei trochę czasu jeszcze.

[paraply1]

Fizulo napisalas, ze "to "narzędzie"(KP), dar, jaki otrzymaliśmy
można źle użyć- w sposób utrudniający ten rozwój". Co masz na mysli?

o relacji przywiązania

[lacitadelle]

Nie pamiętam dokładnie, bo czytałam dość dawno, ale dziecko od początku
potrzebuje oczywiście stałej obecności znanej osoby, w celu wytworzenia się
właśnie tej bezpiecznej i pewnej więzi przywiązania, która potem pozwoli w
prawidłowy sposób się usamodzielnić i wchodzić w dobre relacje z innymi osobami.

Z tym, że: nie musi to być więź z matką (biologiczną) i nie musi to być więź z
jedną osobą (o ile pamiętam - może być do 3 takich osób).

KP jest na pewno jednym z czynników, które sprzyjają tworzeniu takiej więzi, ale
jest też wiele innych. Myślę, że dla dziecka ważne jest, aby jego potrzeby
emocjonalne zostały zaspokojone, a czy to będzie przez karmienie czy
przytulanie, czy z mamą, tatą czy innym opiekunem - to chyba mniej ważne. Na
pewno ważne, żeby to były zawsze te same osoby, dobrze dziecku znane, żeby nie
zostawało same ze swoimi emocjami i ze swoim płaczem.

Wróciłam do pracy (na część etatu, w sumie syn nie widzi mnie przez jakieś 6-7
h), kiedy syn skończył 5 miesięcy, potem był przez kilka tygodni z tatą, a potem
z dobrze wcześniej poznaną, serdeczną opiekunką. Teraz ma już prawie 16
miesięcy, cały czas karmię na żądanie, gdy jestem, śpi z nami od pierwszego
nocnego przebudzenia. Właśnie przed chwilą sprawdzałam w googlu, co to takiego
lęk separacyjny i kiedy się pojawia, bo nigdy czegoś takiego nie
zaobserwowaliśmy. Nie wykluczam, że ten etap jeszcze przed nami. Jak syn skończy
1,5 roku zamierzamy sprawdzić, czy jest już gotowy na żłobek - zdam wtedy relację.

Kwestia charakter kontra wychowanie - no cóż, psycholodzy już od dawna spierają
się, co odgrywa ważniejszą rolę Myślę, że jedno i drugie, ale w jakich
proporcjach - pewnie nigdy tego obiektywnie nie ustalimy.

[aagnie.szkaa]

Ciekawe, ze za wyznacznik ''dojrzalosci emocjonalnej'' obralyscie w
tym temacie, to z jaka latwoscia (badz trudnoscia) dziecko radzi
sobie z wchodzeniem w nowe sytuacje spoleczne, to jak radzi sobie z
rozstaniem z matka.
Ja zwiazku nie widze, malo tego, znam wiele osob ktore w grupach
spolecznych, rowiesniczych radza sobie wysmienicie, ale jednak
bardzo daleka jestem od okreslenia ich terminem - osoby dojrzale
emocjonalnie. Wg mnie, jesli juz patrzymy na relacje, to owa
dojrzalosc przejawia sie raczej umiejetnoscia tworzenia i
utrzymywania glebokiej wiezi z kilkoma osobami, a nie tym jak
funkcjonuje w duzej grupie.
Oprocz tego, sadze, ze okreslanie 6-o latkow ktore ciezko znosza
pierwsze dni w zerowce, jako dzieci niedojrzale emocjonalnie, to
troszke nieporozumienie. Bo dojrzalosc emocjonalna to jednak duzo
bardziej zlozone zagadnienie, niz umiejetnosc radzenia sobie z
separacja.
Co do kontekstu karmienia piersia, a bliskosci z matka- niestety nie
jest to regula. Znam mamy dlugo karmiace piersia, ktore jednoczesnie
tygodniami tresowaly swoje dzieci, pod katem samotnego zasypiania
metoda na wyplakanie. Jedna z nich roczna corke wyslala do zloba,
nie ze wzgledow ekonomicznych, ale twierdzac, ze to nie dobrze
zwiazac sie za blisko z rodzicami i mala potrzebuje socjalizacji z
rowiesnikami, takze idzie. (a mama w tym czasie na kanapie TV
oglada, lub na shopping leci).

Moja mala przejawia zainteresowanie innymi dzieciakami, i mam
wrazenie, ze ja wtedy dla niej licze sie mniej , jednak na tej
podstawie, jakis dalekosieznych wnioskow nie wyciagam. A i jej
dojrzalosci e. nikt postronny mi oceniac nie bedzie, gdyz do szkoly
ani mysle ja posylac :-p.