Półtoraroczniak - czy to problem?

[dagmama]

Na "Wychowaniu" są dwa wątki na temat półtoraroczniaków. Że to trudny wiek,
nie można nad nimi zapanować, nie słuchają, złoszczą się, biją, nie robi na
nich wrażenia stawianie do kąta. Jedna osoba zaleca klapsy...
"Myślę, że parę klapsów na tyłek półtoraroczniaka czy dwu-trzy latka sprawi to,
że nie będzie trzeba potem bić siedmiolatka czy dziesięciolatka."

Czy ja mam idealne dziecko?
Hm, nie.
Właśnie sobie gratuluję dojrzałego podejścia do mojego maluszka, cierpliwości
i szacunku. Marek jest pogodny, spokojny, chociaż potrafi zaszaleć.
Czy to zasługa bliskości, którą daje karmienie piersią?
Jakie są, były Wasze półtoraroczniaki?
Czy wymagały "klapsów"?!

[tijgertje]

Moj lobuz, 20,5 miesiaca jest straszliwym buntownikiem. Slyszy tylko wtedy, kiedy chce, mozna walic z armaty. Jak mu sie czegos zabroni, rozumie to doskonale i robi to z premedytacja, jak mama czy tata jest w "bezpiecznej" odleglosci. Najpierw wola, zebysmy widzieli, co robi)) Nigdy go nie uderzylam, sama bylam bita i wiem, ze efekty sa raczej odwrotne od zamierzonych, a nie chce, zeby sie mnie wlasne dziecko balo. Probowalam lobuza wlkladac do kojca za kare, jak kilkukrotne upominanie nie pomagalo, ale ostatnio tez przestalo dzialac. Sam sie tam probuje wspinac. Ostatnio nie wytrzymalam i za ktoryms razem postawilam go przy scianie, blokujac mu droge ucieczki i spokojnie tlumaczac przetrzymalam go tak kilka minut. Wrzask byl straszliwy, probowal sie buntowc, po trzecim buziaku, ponownych probach brojenia i wracaniu pod sciane w koncu spokornial, poprzytulal sie i zaczal sie ladnie bawic. Mysle, ze bede to czesciej praktykowac, bo choc wymaga to zupelnego spokoju z mojej strony i poswiecenia calkowoitej uwagi dziecku przez te kilka minut (pal szesc spalony obiad), to mysle, ze w tej chwili jest to najskuteczniejsza i przede wszystkim najmniej stresujaca metoda ujarzmienia lobuziaka. Tata stanowi problem, bo trudno mu sie opanowac i latwo reaguje krzykiem. Dziciak wtedy dokladnie to samo robi. Ja malo nie pekam ze smiechu widzac, jak tacie palcem grozi i straszna mine robi, ale sie powstrzymuje, lub wycofuje w takich sytuacjach, a tata w koncu wszystko z wart obraca, wiec nie dziwne, ze sobie dzieciak nic z taty nie robi. Wszystko traktuje jak zabawe No, ale w sumie to mam przekochane dziecie))

[emiliaijoanna]

My jesteśmy zdecydowanymi przeciwnikami kar cielesnych. Bicie zawsze jest
biciem nieważne jak to nazwać (lanie, klapsy czy cokolwiek innego). Moja
córeczka jak była mniejsza też była bardzo żywa i ciekawa świata i przez to
czasem przekraczała pewne granice (właściwie dalej to robi). Nigdy jednak nie
powiedziałam, że jest niedobra, niegrzeczna itp. Niestety czasem nie wytrzymam
i krzyknę co też nie jest dobrym rozwiązaniem ale generalnie staram się
tłumaczyć, tłumaczyć i jeszcze raz tłumaczyć i to przynosi najlepszy rezultat.
Z kar, kiedyś było wkładanie do łóżeczka ale mała spryciara zaczęła z niego
wychodzić w wieku 1,5 roku, teraz jest zwykle "idź do swojego pokoju" ale
rzadko. W naszych domach rodzinnych klapsy były normą i nawet teraz toczymy
spory z rodzicami bo oni twierdzą, że to jest potrzebne bo "dziecko musi się
trochę bać" , "lepiej się uczą" itp.(!). Bzdury!!! Wiem, że w czasie mojej
nieobecności potrafią córeczkę straszyć, że dostanie po tyłku (3-latek wszystko
potem powtarza) i szlag mnie trafia bo nic do nich nie dociera. A nawet jeśli
ich poglądy są inne to w końcu to my jesteśmy rodzicami i my decydujemy a oni
powinni to uszanować.

[driadea]

Moje dziecko nigdy nie miało żadnych kryzysów (jakie to są? trzymiesięczniaka,
półroczniaka, półtoraroczniaka?), lęków separacyjnych, buntów półtoraroczniaka
(na dwulatka czekamy, na razie cisza). Od urodzenia była wspaniałym dzieckiem
(z tych co śpią od pierwszej nocy, nie płaczą, są absolutnie zdrowe, nawet
pleśniawek czy ciemieniuchy nie miała) i nic się u niej w tej kwestii nie
zmieniło.
Nie wiem, czy Bóg zeslał mi anioła, czy córka stała się nim przez długie
karmienie (bo na pewno nie przez klapsy!)
Pozdarwiam.

[anisr]

A ja mama właśnie póltoraroczna terrorystkę))Od urodzenia, w przeciwieństwie
do starszej córki jest nadwrażliwa,bntownicza,apodyktyczna...dóługo by
wymieniać-niezłe ziólko))aqle nigdy nie przyszło mi do głowy ję klapsnac,
nawet na nia nie krzycze..(no może czasem)Staram sie znaleźc inne sposoby
radzenia sobie-z reguły jest to przeczekiwanie wrzsków i uniemozliwianie agrsji
(tylko do domowników, obcych sie panicznie boi)Czekam az wyrosnie z niej
niezależna, ambitna osóbka))Ale nie łączyłabym charakterku dziecka ze
sposobem karmienia-moja pierwsza była i jest "aniołkiem"-hi hi nawet w
przedszkolu tak o niej mówią.I tez nie przerabiałm z nią żadnych "kryzysów"
rozwojowych...