Bóg czy bóg? Kościól czy kościół?

[jabeta]

To są dyleamata, co?
Dowiedzialam się własnie, że obrażam kogoś tamo mam pisać z dużej, pisząc bóg
z małej litery. Bo niby dlaczego miałabym z dużej? Dla mnie to rzeczownik
pospolity. Co innego imię boga jako własne ( Jahwe, Allach, Re)- te ozywiście
z dużej".
Mnie nie obrazą, jak ktoś używa duzej litery w rzeczowniku "Bóg. nacechowuje
je emocjonalnie- jego sprawa. Ale żeby sie obrażać, ze inni nie?
Niestety, słowniki nakazują z dużej. wychodzi na to, że mamy wyznaniowe słowniki.

[jabeta]

Pardon, wysłałam pospiesznie wersję niepełną. Daję poprawioną.

To są dyleamata, co?
Dowiedziałam się właśnie, że obrażam kogoś tam, bo piszę słowo "bóg" z małej
litery. Mam pisać z dużej.
A niby dlaczego miałabym z dużej? Dla mnie to rzeczownik pospolity. Co innego
imię boga jako własne ( Jahwe, Allach, Re)- te oczywiście z dużej.
Mnie jednak nie obraża, jak ktoś używa duzej litery w rzeczowniku pospolitym i
pisze: "Bóg". Nacechowuje je emocjonalnie- jego sprawa. Ale żeby sie obrażać, że
inni nie?
Niestety, słowniki nakazują z dużej. Wychodzi na to, że słowniki mamy wyznaniowe.

bóg i kościół

[adam81w]

jabeta nie daj sie . wierrzacy w boga sobie wymyslili ze to trzeba pisac z
duzej litery ale my niewierzacy nie musimy tego robic . ja zawsze pisze z
malej . nie jest to lekcewazenie . po prostu dla mnie nie jest to jakis
nadzwyczajny wyraz .

[jabeta]

Się nie dam, to pewne. Nie daję tak już dziesiątki lat. Ale ciekawe jest to, że
takie są zasady pisowni. Dziwne w sumie, bo niby czym poparte? Dasz materiał do
druku, to ci korekta poprawi. No, ugryźć się można, bo i do czego się odwołać,
skoro korektę obowiązują zasady przyjęte przez konisję języka?

Niby nie problem a jednak problem.

[lena_ziemkiewicz]

Niektórzy nawet przymiotnik "katolicki" piszą z wielkiej litery.

[adam81w]

przymiotnik niekatolicki to pewnie pisza tak nieKatolicki mhehe

[0golone_jajka]

Zgadzam się w 100%. Im więcej nas tym szybciej ludzie się do tego przyzwyczają i przestaną traktować jako wyraz nieuctwa.

[dagmama]

Zawsze piszę z dużej litery Bóg i Kościół w sensie instytucji, a kościół -
architektura z małej
Dla niedouczonych: Allah nie jest imieniem. Jest to słowo "Bóg" po arabsku.

[jabeta]

Oj, Dagmamo, od razu- niedouczonym. Można mieć rozbieżne zdanie na ten temat, ja
sądze, że słowo Allah jest jednak imieniem, które pelni funkcję zmniejszającą (
w sensie konkretyzacji)zakres semantyczny rzeczownika pospolitego "bóg" (
"ilah" w arabskim). Allah- to TEN BOG, czyli jakiś- konkretny, a nie "ilah" (
jakiś bóg).

Spójrz na to:
"W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Allah - Prawdziwe Imię Boga w Biblii
Opracował: Abu Anas ibn Marian
Wielu nie-muzułmanów uważa że słowo Allah jest nazwą arabskiego bóstwa, boga
muzułmanów. Prawdą jest że Allah jest imieniem własnym Jedynego Boga, którego
czcili wszyscy Prorocy i Wysłannicy Boży.
Allah w języku arabskim
Arabskie słowo Allah (czytaj `allôh) (alif-lam-lam-hah [A L L H]) znaczy Bóg
Jedyny, Jedyny zasługujący na cześć. Allah jest Jedynym Stworzycielem
wszechświata, Jedynym Panem Dnia Sądu Ostatecznego, Jest On tym który
zaopatruje, planuje, utrzymuje wszechświat, i daje bezpieczeństwo. On jako
jedyny jest Wszechwiedzący, Wszech-słyszący.
W odróżnieniu do polskiego słowa Bóg, bądź angielskiego God, słowo Allah nie
występuje w innych odmianach. Polskie odmiany takie jak boski, bogini, bogowie,
matka boża, syn boży, czy angielskie god-father, goddess, nie istnieją w
odniesieniu do słowa Allah. Allah jest zatem imieniem którym nic, prócz Boga
Jedynego, nazwać nie można. Natomiast słowem bóg określić można wszelkie obiekty
które ludzie czczą, lub czcili w przeszłości.
Odpowiednikiem słowa bóg w języku arabskim jest słowo ilah, czyli bóstwo, coś co
jest czczone. Przykładem niech będzie pierwsza część Muzułmańskiego wyznania
wiary. Brzmi ono: "la ilaha ill Allaah" dosłownie: [nie ma bóstwa prócz Boga],
co znaczy [nic nie jest warte czci, jak tylko Bóg Jedyny].[1]
Dlatego też słowo Allah, jest słowem którym określić można tylko i wyłącznie
Boga Jedynego, Stwórcę i Władcę wszechświata.
Nie powinno zatem nikogo zdziwić, że imię to objawione zostało także w innych
semickich językach. Sensacji nie powinno też wywołać, że inni Prorocy i
Wysłannicy, używali tego samego słowa w odniesieniu do Boga Jedynego. "

I jeszcze z Wikipedii:
"Allah (z arab. al-ilah; Allach) - używane w islamie określenie jedynego Boga.
Pomimo, że jest tradycyjnie związane z islamem, pojęcie Allach nie jest
specyficzne dla tej religii. Wydaje się, że wśród przed-islamskich, pogańskich
Arabów mianem tym określano najważniejszego z bogów. Słowo Allach występuje
między innymi na inskrypcji z Umm al-Jimal.
Arabskie słowo Allâh (alif-lam-lam-hah [ALLH]) składa się z dwóch słów:
al - będące rodzajnikiem określonym, ilâh - które znaczy bóg, całe zaś słowo
Allâh - znaczy (Ten) Bóg.
Słowo ilâh oznacza jakiegokolwiek boga, bóstwo, cokolwiek co jest czczone."

Interesują mnie procesy językowe, ktore doprowadzają do takiego zawężenia
znaczenia i ich rola socjalna ( dlatego o to pytam), jak rowniez interesują mnie
zapędy opresyjne języka ( jako jednego z narzędzi socjalizacji). To konglomerat
procesów, które staneły pzred nowym zadaniem: jak sobie poradzić ze zjawiskiem
lnazwijmy to umownie "laicyzacji" jezyka ( slusznej zresztą).

Postawil to zagadnienie na forum o języku. Nie chcę się tu powtarzać. Tamta
dyskusja jest naparwde diagnostyczna. Daję link:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=10102&w=47537269
Generalnie wniosek z tamtej dyskusji jest taki: jesteś w mniejszosci, a normy są
decydujące, więc szanuj normy.
Cóż- normy są zmienne, prawda? Nawet z nimi można ( a nawet trzeba) dyskutować.
Uczciwy czlowiek winien zachowywac czujnosć względem norm i sprawdzac, czy
dotrzymują one kroku zmieniającej rzeczywistości. Ustalone prawa nie
uzwględniają skomplikowania wszystkich przypadkow, a świat się zmienia. Gdyby
nie zmiany prawa, nie byłoby postępu.

[jabeta]

o rety, ostatni akapit zaczyna się słowem: Postawiłam.

[jabeta]

Wklejam moją ostatnią wypowiedź- z forum o języku- konkludującą.

Sedno problemu polega na tym, ze uważam iż normy językowe w pewnym punkcie są
błędne- ten punkt uwypukla się na styku normy i uzusu. Podaję mój tok rozumowania:
„Przez nazwę własną rozumiemy nazwę oznaczającą jeden i tylko jeden desygnat
należący do danej klasy; przez nazwę pospolitą natomiast- nazwę, która oznacza
jakikolwiek desygnat należący do danej klasy”. Tutaj desygnat słowa „Bóg”
umieszczony został w grupie: „ Nazwy jednostkowych istot z zakresu wierzeń
religijnych, mitologicznych i fantastycznych ( Zeus, Jowisz, Bóg – w religiach
monoteistycznych”.
Otóż, uważam, iż takie podciągnięcie do jednej grupy imienia własnego Zeus i
rzeczownika „Bóg” jest nadużyciem z tego mianowicie powodu, że ograniczone
zostaje uzusowe rozróżnienie między nazwą pospolitą a własną. Jak bowiem wówczas
rozróżnić użycie tej pierwszej, czyli pospolitej, od własnej, a zachodzą takie
konieczności -nawet teologiczne- kiedy chcemy się np. odnieść w jakimś sensie do
istoty nadprzyrodzonej w jej ogólności- powiedzmy: „boskości” i nie wskazujemy
szczegółowo owego desygnatu, bo nie idzie nam o cechy boskie istoty
nadprzyrodzonej wedle wyłącznie jednej szczegółowej doktryny- np.
rzymskokatolickiej? Otóż NIE MAMY takiej możliwości, zostaje nam ona językowo
odebrana. Właśnie w takim użyciu przez ze mnie słowa „bóg” korekta widzi błąd i
zmienia mi na „Bóg”.
Kolejnym argumentem mogłoby być istnienie np. jednostkowego w swej „grupowości”
desygnatu ( Bogowie- pisanego z dużej), jako pojedynczego w swej klasie ( wszak
nie mają – razem wzięte w sensie określenie substancjalności bytu -konkurencji).
Można by to podciągnąć pod „jeden i tylko jeden desygnat należący do danej
klasy”. Zatem konsekwentnie mogłoby być: „Bóg”/”Bogowie”, prawda? To oczywiście,
temat na szerszą dyskusje ( filozoficzno-teologiczną), jak i na to jak to jest
uzusowo w poszczególnych językach, ale problem jest wskazany, i on mnie frapuje.
Moim zdaniem, konkludując, jeśli by uznać słowo: „Bóg” za nazwę jednostkową,
trzeba by za taką uznać w swej klasie również słowo: „Bogowie”, inaczej,
konsekwentnie, trzeba to podciągnąć pod normę mówiąca, iż: „Małą literą piszemy:
niejednostkowe nazwy istot mitologicznych będących przedmiotem wierzeń
religijnych oraz istot będących wytworem wierze ludowych”, a przecież (
koncepcyjnie) w słowie: „bóg” pisanym z małej) nie idzie wyłącznie o jego
liczbę pojedynczą czy mnogą, ale znacznie szerszy zakres odniesień ( których
wyrażenie zostaje nam ograniczone- jeśli nie całkowicie odebrane.
Moim zdaniem to częściowo podlega pod normę użycia wielkiej litery ze względów
uczuciowych i grzecznościowych. Respektuję ją. Nie przeszkadza mi, jak ktoś się
nią posługuje, nawet jeżeli nie wyraża się precyzyjnie ( w opisanej przeze mnie
wyżej sytuacji). Jednakże przeszkadza mi, jeżeli ktoś zmusza mnie do
bezwzględnego używania owego nacechowania emocjonalnego nawet wtedy, kiedy jest
to nieuzasadnione.

Ciekawią mnie socjalizujące aspekty języka, w tym i rozszerzalność jego
opresyjności. Język stoi dziś przed zadaniem zmierzenia się z „laicyzacją”,
która niesie za sobą konieczność ustąpienia z tronu” pewnych uzurpacji, w tym
właśnie – tej. Tak jak z owym Królem, kiedyś pisanym z dużej ( opresyjnie), dziś
już pisanej wyłącznie z małej, poza uzusem grzecznościowym ( czyli z wyboru) .

A swoja droga- ciekawe jest dla mnie obserwować reakcje na próby złamania tabu
językowego w jego nacechowaniu ideologicznym.

[noemip]

A co myślisz o Jezusie? Ostatnio miałam taki dylemat - piszę coś o nim w pracy,
a mój profesor jest katolikiem - ale napisałam go, mu zamiast Go, Mu.

[xxara]

Papieram dagmama:
Zawsze piszę z dużejórego wierzą chrześcio litery Bóg i Kościół w sensie
instytucji, a kościół -
architektura z małej
Dla niedouczonych: Allah nie jest imieniem. Jest to słowo "Bóg" po arabsku.

Cała dyskusja to rozdzielania włosa na czworo, ortorafia podlega regułom, można
dyskutować co do ich sensu, ale reguły muszą być, żebyśmy mogli się precyzyjnie
porozumiewać. Bóg piszemy z dużej, oznaczając w ten sposób Boga, w którego
wierzą chrześcijanie (różnej maści, również prawosławni katolicy, unici,
zielonoświątkowcy itede), przymiotnik boski za to z małej, chyba że wchodzi w
skład nazwy własnej. W ortografii nie ma nacechowania emocjonalnego, to Ty je
przypisujesz.

[0golone_jajka]

ortografia ewoluuje, tak jak język. Jeśli coraz więcej osób będzie pisać bóg a nie Bóg, ta pierwsza forma stanie się formalnie poprawna - moim zdaniem to tylko kwestia czasu, długiego, ale jednak.

[jabeta]

Tak, moim zdaniem też się tak stanie. To głównie uzus decyduje o normach w
języku. Tyle tylko, że aktualnie jesteśmy w miejscu, w którym ludziska dopiero
zaczynają widzieć problem. I reagują przeważnie oburzeniem ( łamanie tabu boli).

[jabeta]

Xxaro -popierasz Dagmamę. A w czym? W kwestii Allha też? W kwestii instytucji
zaś- a dlaczegoz to uważasz, ze instytucji jako takiej należą się takie względy?
Czy o szkole jako instytucji ( nie budynku) też będziesz pisała z dużej litery?
odpowiedz, proszę. I jescze na to, czy wszytskim instytucjom przypiszesz taką
rangę, a jeżeli nie, to dlaczego.

Z tym dzielenie wlosa na czworo- to mnie podłamujesz. Skoro jest kwestia- no to
jest. Sądzę też, że dużo zawdzięczamy takim, co w przeszłości dzielili włos na
czworo.

Co do tego boga w konkrecie doktryny i nacechowaniu emocjonalnym- naparwdę nie
czujesz roznicy w slowach: "bóg" i "Bóg"? Nie chce mi się powtarzać moich
argumentów, ale może wyraziłam się nieprecyzyjnie: mnie idzie o taką sytuację, w
której masz na uwadze boga NIE KONKRETNEGO, anie nie doktrynalnego, ani mono-czy
poligamicznego, np. odnosisz się do ideii "boskości".

Jest problem. Dla mnie nto spory dyskomfort.
Pzdr.

[jabeta]

Podobnie. Konsekwentnie wedle reguł winnaś pisać z dużej.
Pozostaje mieć tylko nadzieję, że Twoj profesor jest rozumnym człowiekiem i nie
będzie od Ciebie wymagał respektowania tegoż.

[jabeta]

Powyższe do Noemip.

[nick_penis]

Zwracam Państwa uwagę, że podobny problem miał miejsce dawnymi czasy w
odniesieniu do rzeczownika "partia". Pisano otóż "Partia"(wielką literą), mając
na myśli tę jedynie słuszną, czyli nieboszczkę PZPR.
Dostrzegam w tym analogię z omawianym przez Was problemem.

[xxara]

tak ale zmiany jezykowe kieruja sie ergonomia, czyli im krocej, precyzyjniej
tym lepiej. Gdybysmy chcieli pisac bog z malej, za kazdym razem musielibysmy
precyzowac o jakiego boga chodzi, a to nie jest ergonomiczne.

Czemu chcecie zwalcza religie we wszystkich jej przejawach? Dla mnie ideałem
jest społeczeństwo tolerancyjne, w którym Żyd może żyć obok katolika i obok
muzułmanina. Fundamentalizm religijny (zreszta nie tylko religijny) jest
przerażający. Również fundamentalizm ateistyczny jest dla mnie nie do
zaakceptowania

[nick_penis]

Z czego wnioskujesz, że ja jestem "fundamentalistą ateistycznym"?

Wydaje mi się, że treść mojego postu niesie raczej neutralną informację i nie
wyraża jakichkolwiek pros or cons.

[xxara]

No jasne, to byla uwaga bez adresata

[jabeta]

Ja nie muszę, że KAŻDYM. Przeczytaj uważnie. Z tą ergonomicznością jest coś na
rzeczy, tyle tylko, że od innej strony. Być moze doszlo do redukcji z racji
uzusu wlasnie- skoro znakomita wiekszość uważa, że bogu i kosciołowi należą się
jakieś względy jezykowe, i nei ma żadnych wątpliwosci, to to mamy, co mamy. Taka
redukacja jest możliwa w wielu kierunkach, np. można wyrzucić ze slwonika pewne
wyrazy ( w państwie totalitarnym to się czasem udaje). Oczywiscie przerysowuję-
dla ilustracji.

I wreszcie, czy ktoś zwalcza religię i ideę boga. A neich sobie będą, byle mnie
dały pożyć bez siebie. Ot, takie skromne marzenie.

[grgkh]

> jest społeczeństwo tolerancyjne, w którym Żyd może żyć obok katolika i obok
> muzułmanina.

Czy nie zauważyłaś, że popełniłaś tutaj błąd? Dlaczego napisałaś Żyd, a nie żyd? Przecież po to właśnie jest to rozróżnienie. Narodowości, zapewne z jakiegoś prapradawno ustanowionego w języku polskim szacunku, piszemy jednak dużą literą. I jest Francuz, ale też francuz (klucz francuski), Prusak, ale prusak (karaczan, krewniak karalucha), Japonki i japonki (rodzaj klapciatego obuwia). W języku mówionym, potocznym mamy możliwość dodania intonacji i obserwowania, czy słuchający nas jednoznacznie rozumie, a więc kontekstem zastępujemy tę dużą literę.

Żyd jako nacja nie może być stawiany obok wyznania - katolika czy muzułmanina.

Imiona bogów jednak są imionami, a więc podlegają pisaniu dużą literą i zbieżność homonimiczna z ogólniejszym pojęciem "bóg" (jakikolwiek) nie powinna powodować naszej rezygnacji z pisania tego imienia małą literą. Jest także Pan traktowany jako imię (odpowiada to tytułowi, jakim nazywano arystokratów, traktowanemu z szacunkiem zwyczajowo im przypisywanym), ale jest też bożek Pan z mitologii greckiej (a wtedy jest to kalka z oryginału w innym języku).

I druga kwestia.

> Fundamentalizm religijny (zreszta nie tylko religijny) jest
> przerażający. Również fundamentalizm ateistyczny jest dla mnie nie do
> zaakceptowania

Całkowicie się z Tobą zgadzam i wyobrażam sobie, że i takiego ateistycznego fundamentalisty bym też zaakceptować nie mógł. Ale...

Zastanówmy się, czy taki dziwoląg mógłby w ogóle istnieć? Czym/kim on byłby? Czy mogłabyś zdefiniować jakąś konkretną jego cechę?

Według mnie jest to twór nieistniejący, jak krasnal. Bo na czym ten fundament miałby się zasadzać? Czy na bardzo mocnym postanowieniu, że jednak nie uzna się osobiście istnienia jakiegoś bóstwa? A jak mocno trzeba NIE-wierzyć, by to był już fundamentalizm?

Nie pozwólmy innym wmawiać nam, że to jest możliwe. Fundamentalizm zaprzeczenia wiary NIE ISTNIEJE. Można tylko odpowiednio energicznie zwalczać przejawy wiary innych, np. fundamentalistyczne. I tylko tyle.

[xxara]

Ja popełniłam błąd logiczny, zestawiając nację z wyznaniem. Należało napisać
judeo-chrześcijanin obok katolika i muzułmanina

a ty błąd ort. Nie istnieje żyd przez małe ż, bo jest to określenie nacji tak
jak nie ma Polaka przez małe p, ani Araba, przez małe a, ani Serba przez małe s.

Ale merytorycznie Żyd (człowiek pochodzenia żydowkiego wyznający religię
judeochrześcijańską bądź nie) traktowany jest w Polsce jako odminiec, a ja
chciałam właśnie napisać: żeby odmieniec mógł żyć obok odmieńca, taki był mój
sens

Ad fundamentalizm

Mnie katolicy nie przeszkadzali, dopóki nie zaczęli się fundamentalizować, mój
sąsiad może sobie chodzić do kościoła (z małej: budynek) albo o zmierzchu
wyciągać dywanik i walić pokłony Allachowi - ale jeśli każe mi płacić na swoj
Kościół (w tym przypadku z dużej jako instytucja) i w przedszkolu mi dziecko
ewangelizuje piekłem, niebem i grzechem pierworodnym, to ja mówię nie. Trzymaj
swój krzyżyk pod koszulą, swoją gwiazdę i półksiężyc tamże, i będzie ok.
To samo mówię ateiście: są reguły języka, nie rozdziela włosa na czworo, bo nie
ma to żadnego znaczenia, nie nawracaj na niewiarę jak krzyżowiec ateizmu, który
chce burzyć kościoły (z małej: budynki). Każdy może żyć jak chce (każdy ma
prawo do wiary, i do niewiary). Każdy ma prawo do inności. A
nawracanie/perswazja to już fundamentalizm

ale masz rację, mogłam też napisać Arab (bo nawet jesli Arab "nawróci się"
pozostanie odmieńcem w polsłniłam błąd kiej optyce)

[grgkh]

xxara napisała:

> Ja popełniłam błąd logiczny, zestawiając nację z wyznaniem.
> Należało napisać judeo-chrześcijanin
> obok katolika i muzułmanina a ty błąd ort. Nie istnieje żyd przez małe ż,
> bo jest to określenie nacji tak jak nie ma Polaka przez małe p, ani Araba,
> przez małe a, ani Serba przez małe s.

Nie przejmuj się tak swoimi błędami. Mnie się one także zdarzają. Pewnie, że staram się pisać poprawnie, ale nie jesteśmy nieomylnymi bóstwami. Zdarza nam się być w gorszej kondycji, czegoś nie dojrzeć, o czymś zapomnieć...

Co do żyda i Żyda, to opieram się na źródłach, którym ufam.

Jest to "Słownik poprawnej polszczyzny" pod redakcją Witolda Doroszewskiego PWN 1973. I jest tam dosłownie tak:

Żyd m IV 1. "członek narodu żydowskiego" 2. żyd "wyznawca religii mojżeszowej" - żydowski.

I "Słownik ortograficzny języka polskiego" pod red. Mieczysława Szymczaka PWN 1974. A tam znalazłem to:

Żyd, Żydzie; Żydzi (członek narodu żydowskiego)
żyd, żydzie; żydzi (wyznawca religii mojżeszowej)

Wydaje mi się, że interpretacja jest jednoznaczna.
Co do araba przez małe "a", to jest to rasa konia .

[jabeta]

"Imiona bogów jednak są imionami, a więc podlegają pisaniu dużą literą"
Imiona tak, to nie ulega kwestii. Tyle tylko, ze mnie idzie o użycie tej nazwy
nie w znaczeniu IMIENIA. Podawalam już odpowiedni kontekst.

" i zbieżność homonimiczna z ogólniejszym pojęciem "bóg"
(jakikolwiek) nie powinna powodować naszej rezygnacji z pisania tego imienia
małą literą".
A dlaczego nie powinna? Cały czas o to pytam.

"Jest także Pan traktowany jako imię
(odpowiada to tytułowi, jakim nazywano arystokratów, traktowanemu z szacunkiem
zwyczajowo im przypisywanym), ale jest też bożek"
To podlega grzecznosciowemu użyciu Wielkiej litery. Pytanie, czy ta zasada jest
obowiązująca dla WSZYSTKICH czy tylko tych, ktorzy mają jakieś szczegolne powody
( wyznawczy, wielbiciele itd).

[jabeta]

Uwaga jak najbardziej na miejscu.

[jabeta]

To bylo do Nicka Penisa.

Co do Allaha i tak dalej:-)

[dagmama]

Byłam bardzo zdziwona, gdy ktoś zwrócił moją uwagę na fakt, że łacińskie słowo
DEUS oznaczające Bóg pochodzi w prostej linii od greckiego ZEUS. Być może Zeus
oznacza po prostu bóg...
Albo też słowo DEUS wymawiane ileś razy dziennie przez tysiące wierzących
jest... imieniem pogańskiego boga.
Łacinę znam ledwo ledwo, arabskiego wcale, ale od słowa Deus w języku francuskim
(Dieu) jest kupa słów typu boski, boży i tak dalej.
Kiedy mamy na myśli jednego Boga religii monoteistycznej, piszemy Bóg, jeśli
pomniejszych bogów - bóg, na przykład Pan był bogiem.
I ja czynię to przez szacunek.
I jeszcze imię - świadkowie Jehowy twierdzą, że Bóg się przedstawił, tyle, że
Jego imię Jahwe zostało trochę zapomniane, ludzie nie chcieli go wymawiać
nadaremno i zostało tylko Bóg.
Co jest dziwne, bo "Święć się IMIĘ Twoje"

Jabeta, dzięki z wyjaśnienia w kwestii Allaha
Pozdrawiam.

[v0lrath]

Ja używam "Bóg" z dużej litery żeby odróżnić boga chrześcijańskiego (nazwa
własna "Bóg") od innych bogów (rzeczownik pospolity "bóg").