anoreksja

[Gość: Kalina]

Mam pytanie dotyczące anoreksji. Jakie są objawy tej choroby? Jakie należy
przeprowadzić badania? Czy jest to uleczalna choroba?
Dziekuję za szybką odpowiedź.

[Gość: Xena]

Polecam zajrzenie na stronę www.resmedica.pl/ffxart6004.html - tam w przystępny
i zwięzły sposób opisane są podstawowe objawy, etiologia i kierunki leczenia w
anoreksji. Bardziej specjalistyczne i wyczerpujące omówienia można znaleźć na
vortalu psychiatrycznym Psychiatria Online (www.psychiatria.pl), jednak - aby
mieć dostęp do wszystkich tamtejszych publikacji - należy się uprzednio
zarejestrować (bezpłatnie). Bardzo skrótowo rzecz ujmując: najważniejszym
kryterium diagniostycznym anoreksji - i najłatwiejszym do zaobserwowania - jest
znaczny i gwałtowny spadek masy ciała (o co najmniej 15%) - choc oczywiście nie
każde gwałtowne schudnięcie od razu wskazuje na anoreksję. Do tego dochodzą
jeszcze takie objawy jak: zaburzony obraz własnego ciała (anorektyczkom
autentycznie wydaje się, że są za grube i powinny jeszcze trochę schudnąć),
panika przed otyłością - co powoduje: narzucenie sobie bardzo niskiego limitu
wagi i nieustanne go obniżanie, gdy ów limit zostanie osiągnięty; rygorystyczne
przestrzeganie drastycznej diety (i - jak w przypadku limitu wagi - ciągłe
zaostrzanie tej diety, eliminowanie z menu kolejnych potraw, aż do diety
składającej się np. tylko z listka sałaty dziennie); wyczerpujące ćwiczenia
fizyczne, przyjmowanie środków moczopędnych, preparatów hamujących łaknienie).
Po pewnym czasie - liczne zaburzenia hormonalne (na osi przysadkowo-
nadnerczowej), spadek zainteresowania seksem etc., zaburzenia we wszystkich
układach wewnętrznych, osteoporoza, obniżenie podstawowej temperatury ciała,
obniżenie cisnienia tętniczego, zaburzenia pracy serca (zgon najczęściej
następuje w wyniku zapaści), zanik jajników, zmniejszenie macicy, zaniki mózgu
(na szczęście odwracalne).
Anoreksję leczy się bardzo ciężko, głównie dlatego, że anorektyczki nie
dostrzegają swojego problemu, poza tym podjęcie leczenia prowadzi do
sytematycznego przybierania na wadze, którego wszak chore panicznie się boją.
Podstawowe znaczenie ma zatem psychoterapia, farmakologia służy głównie
podtrzymaniu funkcji życiowych (jeśli stan pacjentki tego wymaga), ewentualnie
leczeniu towarzyszących anoreksji dodatkowych zaburzeń psychicznych (leki
przeciwdepresyjne, przeciwkompulsyjne).

[Gość: hekate]

Myślę, że w leczeniu anoreksji (i nie tylko) ważne jest wsparcie emocjonalne,
bo u osób dotkniętych tą chorobą, jedzenie jest tylko maską, przykrywką za
którą kryją się wszystkie żale, smutki, samotność, niezrozumienie i wszystkie,
wszystkie nieprzepracowane emocje... Jeżeli mogę coś polecić, to stronkę, która
może nie jest profesjonalnym opisem zaburzeń odżywiania, ale skupia dziewczyny
dotknięte tą (i nie tylko) chorobą, które starają nawzajem się wspierać.
Polecam,naprawdę - mnie to pomogło... A adres to: <www.bulimia.hg.pl>

[monika.antepowicz]

W definicji klasycznej anoreksji przyjmuje sie utratę masy ciała 25% i im
wczesniej podejmie sią leczenie , tym większe szanse powodzenia. Choroba może
prowadzić dośmierci, jest chorobą pochodzenia podwzgórzowego. Dotyczy dziewczat
inteligentnych, perfekcjonistek i uwaga!- DZIEWCVZĘTA TE NIE SA BYĆ KONBIETAMI
I ICH CHUDNIECIE MA WŁAŚNIE NA CELU ZANIK BIUSTU I MIESIACZKI.Dotyczy dzieci
wymagających rodziców.MA