Nie każdy smutek to depresja

[Gość: gosia]

od dwóch lat cierpię na depresję, od półtora roku usiłują mnie
leczyć różni specjaliści (psychiatrzy i psycholodzy),
przetestowałam wiele leków antydepresyjnych, uspokających i
nasennych. Było już trochę lepiej, przez kilka miesięcy chciało
mi się żyć, a teraz od kilku tygodni znów pogrążam się w
mroku... Leki przestają chyba działać. Czy nie ma naprawdę
dobrego lekarstwa na depresję?!! Jak długo można żyć w takim
koszmarze ciągłego stresu, przerażenia, przygnębienia...?

[Gość: Dorka]

Gosiu,
ja też się leczę na depresję... Bywają nawroty, ale ja znasz tą chorobę, to
można z nią życ, Nie daj się!! Pozdrawiam
Dorota

[Gość: agusia]

gdzie sie udac???

[Gość: marcin]

Witam panie! Ja też od dłuższego czasu odczuwam wielkie
przygnębiebnie, smutek i bezsensowność życia. Generalnie widzę
wszystko w czarnych kolorach. Byłem kilka razy u psychologa,
ale przerwałem te wizyty. Jakoś nie mogłem uwierzyć, że on może
rozwiązać moje problemy. No i nie dowiedziałem się w końcu, czy
to już depresja, czy jeszcze nie. Może i można z tym żyć, ale
co to za życie... A co jest powodem waszych depresji?

[hellio]

Marcinie, psycholog może roziązać swoje problemy. Twoje musisz rozwiązać sam -
dobry psychoterapeuta skutecznie w tym pomaga. Ciężar psychoterapii niesie
jednak głównie osoba, która do psychoterapeuty przychodzi. Natomiast etykietka,
którą chcesz do swojego złego samopoczucia przypiąć (już depresja czy jeszcze
nie?)- to sprawa drugorzędna. Jak coś boli, to - jak go zwał, tak zwał - trzeba
się tym zająć.Serdecznie Cię pozdrawiam, H

[Gość: basia]

Jestem smutka tak długo i nie wiem, czy w tym powinnam trwać, czy smutek mnie
chroni przed ludźmi , bo ich muszę sie bać.Nie mogę im ufać, bo zranią.W tym
smym środowisku pracuję już wiele lat i każdego dnia przełykam ślinę i zmuszam
sie, by grać.Tak, boję sie ludzi:szefa, kierowniczki, męża, a od jakiegoś czasu
dzieci-nie radzę sobie z prostymi sprawami, jest ich tak wiele, w głowie mam
bałagan-chcę być sama, chcę spać,uciekać w swoj świat.
Piszecie:"nie jesteś sam"-wiem, czuję to każdego dnia.
Proszę,nie wysyłajcie mnie na spacer, do lekarza-to nie pomaga.

[Gość: kasia]

nie ja ci nie poradzę, nie nie licz na siebie rób wszystko dla siebie ale nie
zapominaj ile radości przynosi zrobienie czegos dla innych...czuć sie
potrzebnym....nie uciekaj znajdz cos co ciebie interesuje....zrób coś
szalonego, ja teraz jestem smutna i to od dawna już narasta choc pozory są inne
chc mi się wyć...ale wiem wstane jutro i jak zwyklę zobaczę nadzeję.....mam
taką nadzeję...

[Gość: maJA]

Marcinie, psycholog Ci nie pomoże. Rozpoznanie czy to depresja
czy nie może postawić tylko lekarz psychiatra. On też zdecyduje
czy jest konieczność leczenia lekami. Nie obawiaj się pójść do
psychiatry i przyjmować zaleconych leków. Współczesne lekarstwa
na depresję to nie to samo co jeszce parę lat temu a do poradni
chorób psychicznych możesz pójść bez skierowania (są tylko
długie terminy oczekiwania na pierwszą wizytę. Mnie namówił na
taką wizytę lekarz psychoterapeuta. Powiedział, że sama sobie
nie poradzę. Leczę się od 7 miesięcy dotychczas nie było
rezultatów aż w końcu coś drgnęło. Następuje to bardzo wolno ale
odczuwam poprawę. Pozdrawiam i życzę wygranej.

[Gość: Krszysztof]

Teorii na temat lecznia depresji jest coraz wiecej a do tej
pory zadna nie okazala sie najlepsza co z kolei dowodzi,ze nie
ma universalnej, optymalnej terapii na ta chorobe. Lekka
depresje mozna moim zdanien wyleczyc bez lekow. Pomoc bliskich
i zrozumenie istoty choroby przez najblizsze otoczenie (rowniez
w pracy !!!) jest wtedy najwazniejsze. Calkowite przerwanie
pracy i pozosatnie w domu jest bledem w leczeniu. Jest to dla
czlowieka z lekka depresja jeszcze jeden dodatkowy stresor,
ktory moze jeszcze bardziej pogorszyc sytuacje. Czesciowe i
czasowe odbarczenie z obowiazkow zawodowych i domowych jest
zwykle wskazane. Odradzam ziola jak np. Ziolo Swietego Jana -
sa coraz czestsze doniesienia o ich watpliwym a nawet szkodliwym
dzialaniu na dluzsza mete.
Jezeli obajwy utrzymuja sie duzej niz +- 6 miesiecy, zaostraja
sie i do ogolnego smutku dochodzi jeszcze bezsenneosc, bardzo
wczesne budzenie sie i niemoznosc powtornego zasniecia, mysli
samobojcze, brak apetytu (lub nadmierna zarlocznosc) to leki sa
wtedy napewno wskazane. Dzialania lekow nalezy sie spodziewac
dopiero po 2- 3 tygodniach ciaglego,(!) pobieranie tych lekow.
Po rozpoczeciu farmakoterapii musi ona byc rygorystycznie
kontynuowana przez conajmnie 6 - 9 miesiecy. Wczesniejsze
odstawienie lekow jest blendem w leczeniu.

Praca, rodzina, pierdu pierdu....

[Gość: kosmita]

> Calkowite przerwanie pracy i pozosatnie w domu jest bledem w leczeniu.

Fajnie, tylko co ma zrobic osoba, ktora pracy nie ma, i juz nie wierzy, ze
znajdzie (rok po studiach)? Przyjaciele przestali byc przyjaciolmi (bo ile
mozna wysluchiwac o czyis problemach ze znalezieniem pracy, kazdy ma swoje
zycie). Rodzina lubi sie spotykac tylko po to, zeby chwalic sie nowymi
zakupami i wyjazdami (po co im taki czlonek - nieudacznik?) Pieniedzy juz tez
nie ma (kefejki internetowe, wyborcza, bilety autobusowe do posredniaka - to
wszystko kosztuje). Perspektyw w sumie tez nie ma (no bo jakie). Ile razy
dziennie mozna wychodzic na spacer do parku (zeby nie siedziec w domu)? Jak
zaspokoic podstawowe potrzeby? Czy nie lepiej juz sobie polezec w lozku/pospac
(dzien szybko wtedy zleci, a wydatki niewielkie).

[Gość: szapata]

Wiesz, moja mama choruje na depresję prawie 2 lata...Ojciec w tym czasie poznał
przez internet inna kobietę i niedawno sie wyprowadził. Zostałam ja z chora
mama i młodzym (11 lat) bratem. Tylko ja mam prace w tej chwili.I co? Po długih
namowach (mama pochodzi ze wsi i ma uprzedzenia-jak większość starszego
pokolenia - do psychiatrów) zaczęła chodzić na terapie dzienną do
szpitala.Czuje sie lepiej, ale niewiele, zreszta jej największe obawy związane
sa z finasami niestety i tym,ze już pracy nie znajdzie, a renty jej nie
przydzielą. przez długi czas brała leki (nieregularnie) i bycmoze gdyby chciała
się leczyć (czyli je brać) to czułaby się lepiej juz rok temu... niesttey
aufałam jej, że bezdie brała, ale mnei oklamywała czasem. staram się ja
zrozumieć, ale mi też jest cięzko. Ale wierzę,że kiedys wyzdrowieje i otworzy
się na ludzi:)Życzę wam tego szczerze, bo wiem ile ciepła i zrozumeinia
potrzebuje taka osoba:*

[Gość: Ewa]

Czuję się podle,ale nie mam właściwie powodów.Czytałam list Szapaty i płakać
mii się chce. Jak ja sie nie lubię. Gdyby tak dało się zniknąć. Ale ten
światjest sprytnie urządzony i nawet po śmierci jesteś dalej całym sobą, tyle
że już bez rączek i nóżek.

Depresja

[Gość: dracula]

Fakt, ze brak pracy to powazny powod popadniecia w depresje.
Ja mam prace ale nie stanowi to dla mnie powodu do radosci. Kiedys przezylem
wspaniala milosc, niestety, wszystko co piekne najwyrazniej musi miec swoj
koniec a przynajmniej w moim przypadku. Od tamtej pory wszystko co robie i co
dzieje sie wokol mnie nie ma dla mnie wielkiego znaczenia. Zyje bo zyc
musze,gdybym umarl, mojej mamie pekloby serce, ojcu pewnie tez. Zyje wiec zeby
sprawic moim rodzicom satysfakcje. Przez ostatnie 3 lata nie bylo dnia zebym
nie pomyslal o mojej kobiecie zycia. Kazdego dnia roztrzasam przeszlosc, dzien
po dniu, kazda sytuacje ktora miala wplyw na nasze rozstanie, i mysle sobie co
moglbym wtedy zrobic zeby zapobiec rozpadowi. I tak zyje sobie w "dwoch
swiatach" dzien po dniu. Z jednej strony tyrka-sztuczny usmiech,sztuczne
zadowolenie z zycia i wyraz satysfakcji na twarzy(to tylko 40 godz. w tygodniu,
wiele mnie taki wysilek nie kosztuje) a drugi to swiat rozmyslan i wiecznie
dreczace pytania bez odpowiedzi- "Co by bylo gdybym postapil w przeszlosci
inaczej.."
To nie depresja, to po prostu milosny zawod ale boli tak samo.

[evee1]

A ja tego nie rozumiem. Jak mozna tak skupiac sie na przeszlosci.
Chyba jestes jeszcze dosyc mlody, zeby swoj cenny czas tracic na
takie rozmyslania.
Tego co sie stalo nie da sie juz zmienic i szkoda czasu na to,
zeby o tym myslec. Poza tym skad wiesz, ze to byla kobieta Twojego
zycia? Moze zyjesz jedynie w przekonaniu ze moglaby nia byc.
Nawet nie miales szansy, zeby sie o tym upewnic. Rownie dobrze
po jakims czasie mogloby sie okazac, ze jednak nie jestescie
dla siebie stworzeni. Nie mowie, ze tak bylo, ale tego teraz sie
po prostu nie da sprawdzic. Lepiej popatrzec w przyszlosc, bo
tam tez ktos na Cciebie moze czeka.
Co do depresji, ja tez sie na nia lecze. Najpierw meczylam sie przez
13 lat w nadziei, ze to jakos moni. No bo jak mozna byc chorym
na depresje majac kochajaca rodzine, meza, dzieci, wielu przyjaciol,
dobra prace, niezle zdrowie i brak problemow finansowych. Ano okazuje
sie, ze rozowe zycie wcale przed depresja nie chroni, na dodatek
trudno sie nim cieszyc, bo jest tak, ze wcale nie ma sie sily ani
ochoty.
No, ale ja juz od jakiegos czasu lecze sie farmakologicznie i jak
trzeba, to bede to robic do konca zycia...

[Gość: marla]

mam pytanie:czy leki antydepresyjne naprawdę pomagają wrócić do normalnego
świata czy tylko "rozweselają" kiedy się je bierze, a przestają po kuracji.
To dla mnie stosunkowa nowosć (depresja) dlatedo nie szukałam pomocy.Wydawało
mi si ę ze to tylko "zimowa chandra".Miałam nadzieję ze kiedy przyjdzie wiosna
wszystko bedzie jak dawniej.Cóż, jest troche lepiej, ale dla mnie to za mało.

[Gość: basia]

I ja także wiem, co to smutek. Przeraża mnie, że mimo leków antydepresyjnych
nie mija. Po prostu czuję się samotna i nie widzę sensu życia. Mam rodzinę,
dwoje dzieci, pracę. Nie mogę narzekać. Jednak jest ze mną coś nie tak. Brak
radości i motywacji do wielu działań. Kurczowo trzymam się wiary, a w zasadzie
jej pragnienia. Co zrobić z tym życiem, żeby nie czuć się, jak w pułapce?
Niewola i przymus wykonywania wiecznie powtarzających się czynności. Czuję, że
sama muszę się z tym zmierzyć, ale skąd wziąć tę choćby iskrę radości?

[Gość: nextor]

Rzecz w tym , ze depresja nie musi brac sie "z czegos" - i lekarz wypowiadajacy
sie powinien to podkreslic, ze depresja bywa sutuacyjna i bywa "z niczego", a
jedna i druga to choroba, i to powazna . Moja kolezanka , dlugoletni psychiatra,
uwaza - jak wszyscy psychiatrzy , ze depresja to chemiczna zmiana w mozgu
.Rzadko tak naruszona rownowage chemiczna uda sie zmienic bez farmakologicznej
pomocy, a z drugiej strony kazde leczenie depresji powinno byc
zindywidualizowane . Jednemu pomoga ziola i psychoterapia , drugi latami bedzie
wymagal lykania pigulek , psychoterapii a moze nawet leczenia w warunkach
klinicznych . Wazne jest , zeby sie udac po pomoc tam , gdzie trzeba , do
prychiatry wlasnie , i nastawic sie na dluga i zmudna droge - pigulka pomoze ,
ale wspolpracowac z lekarzem to my juz sami musimy . Ktoras z pan wspomniala
tutaj juz o tym .Im bardziej nienawidzisz stanu , w ktorym sie znajdujesz , tym
bardziej bedziesz chcial/la z tej czarnej dziury wydostac , wykorzystaj to , nie
pograzaj sie dalej !

[Gość: PW]

Rozumiem gościa, ja przez 11 lat tak myślałem.... ale ostatnio pojawiła się nowa
szansa i wszystko diametralnie się zmienia, cały punkt widzenia. Życie nabiera
kolorów takich jak powinno mieć - błąd polegał chyba na tym, że nie dałem sobie
szansy na drugie szczęście.... nie szukałem, bo jak człowiek czegoś chce to
zawsze znajdzie. Najważniejsze to umieć chcieć - to nie takie łatwe ale możliwe.
Nie wystarczy powiedzieć "chcę" trzeba sobie pomóc na wszelkie możliwe sposoby,
wyjść, uśmiechać się szczeże, brać aktywny udział w tym co się do okoła dzieje a
nie rozpatrywać coś co już przemineło. Czsu nie można cofnąć, błędy można
poprawić w natępnych zadaniach. Myślę że jeszcze mocniej skoncentrować się na
tym czego się chce i dążyć do tego - tylko konsekwentnie (nawet jeśli znów
porażka, wstać, otrzepać piasek i dalej w drogę DO CELU). Pozdrawiam i powodzenia.

[Gość: BP]

Przynajmniej wiesz że odeszła i że poprostu nie wyszło. Ja byłąm
najszczęśliwszą kobietą pod słońcem, mieliśmy wspólne piekne plany, życie stało
przed nami otworem i tu śmierci ... i nie ma już nic, przychodzi tak nagle, bez
ostrzerzenia, nie pozwala powiedzieć ani jednego słowa, pożegnać, powiedzieć że
kocham.... pozostaje tylko cholena pustka, smutek, samotnosc, pytanie dlaczego
i mysli - ile jeszcze zdołam wytrzymać ten ból... ????
ale masz racje żyje tylko po to żeby żyć - dla moich rodziców - nie wyobrażam
jak przeżyli by gdyby mnie stracili ???? to jest jakiś powód ale nie
wystarczający żeby cokolwiek miało sens!

[evik.p83]

Dracula nawet nie wiesz, jak dobrze cię rozumiem.
Mimo, że zdaję sobie sprawę, że życie musi toczyć się dalej dla mnie nie ma to
już wszystko sensu.

smierć

[Gość: BP]

po śmierci ... nie ma już nic, przychodzi tak nagle, bez ostrzerzenia, nie
pozwala powiedzieć ani jednego słowa .... pozostaje tylko cholena pustka,
smutek, samotnosc, pytanie dlaczego i mysli ile jeszcze zdołam wytrzymać ten
ból... ????

[Gość: Halina]

W razie straty najblizszej osoby moze wystapic depresja, ale czy wtedy tez
wystepuja ZMIANY w MOZGU?
Kiedys przed laty, poszlam do psychiatry z prosba o pomoc: bylam zrozpaczona
wyjazdem na drugi koniec swiata mojej "jedynej milosci zycia".
Plakalam bez przerwy.
Chodzilo mi o rozmowe i cos na uspokojenie, bo przeciez musialam chodzic do
pracy. Diagnoza "depresja" i oczywiscie leki przeciwdepresyjne.
Powiedzialam lekarce, ze rozpacz to nie depresja i wyszlam z gabinetu.

Dopiero po roku wrocilam calkowicie do siebie. Czy rzeczywiscie powinnam byla
wtedy wziac lek proponowany przez lekarke?

[evik.p83]

Ja nie wiem czy to depresja czy nie. Wcześniej radziłam sobie z napadami
podłego nastroju. Teraz już nie potrafię.Ale nie stało się to w przeciągu
miesięcy (chociaż może to narastało i kumulowało się) ale zaatakowało nagle,
razem z przykrym doświadczeniem, które mnie dobiło.Nie mogę spać, jeść, jestem
rozdrażniona, ciągle płaczę.Momenty kiedy wychodzę ze znajomymi (wychodzę bo
wiem, że muszę) odstresowują, ale są tylko chwilowym lekarstwem. Najgorzej jest
jak przychodzi noc i jestem sama. Wtedy nie mam już siły wytrzymać. Eksplozja
uczuć jest ogromna, dostaje histerii.

[Gość: skiel1]

I bardzo dobrze zrobiles,zaden lekarz nie rozwiarze Twoich problemow .Sam mozesz
sobie pomoc ewentualnie z pomaca jakiejs grupy terapeutycznej.

[Gość: majka]

nie trzeba brac sobie wszystkiego do serca glowa do góry pa

[Gość: hava]

choruję na depresję od 3 lat. Jestem tym wykończona tym bardziej że moja mama
też jest na to chor od lat. To straszna choroba. Oczywiście bierzemy leki ,ale
sa okresy kiedy nie działają . Moje życie zatrzymało się w miejscu. Zupełnie
nie widze siebie w przyszłości , wszystko mnie przeraża.Pozdrawiam wszystkich
którym jest ciężko i życzę powrotu do zdrowia.

mam problem! pomoze ktos?

[Gość: zawiedziona]

mam dola!nie mam na nic ochoty. rzucil mnie chlopak. a innego nie chce!zadnego!
zrobil mi najokrutniejsza rzecz jaka ktokolwiek mogl mi uczynic. jestem
zupelnie bezradna.nie wiem co zrobic ze soba? czuje sie nikomu niepotrzebna, a
po glowie wciaz chodzi mi mysl: lepiej byloby nie byc!

Jak zwał tak zwał

[Gość: johanna]

Od kilkunastu lat żyję z człowiekiem, którego nie kocham. W poczuciu niejasnej
powinności, zaciskając zęby, ukrywając swoje cierpienie przed całym światem
trwałam w tym związku od początku na pozycji plastelinowego ludzika, z którego
można ulepić wszystko, co w danej chwili przyjdzie do głowy. Jakieś poczucie
fatum, wewnętrznej misji nie pozwalało mi odejść. Przez wiele lat było nas
dwie: ja - w jego obecności, dla świętego spokoju wypełniająca przyziemnie
zadania - kuchta, pomoc domowa i ja - wyrwana spod jego zasięgu - kobieta
używająca swojego IQ 180, kipiąca pomysłami i nieokiełznanym wigorem. Wydawało
mi się, że tak trzeba trwać i że tak można trwać. Teraz, po latach dostrzegłam
zbyt późno, że dotknięta depresją sytuacyjną, czy inną (jak zwał tak zwał) nie
jestem już w stanie wyjśc poza "siebie - przy nim". Jako osoba zupełnie
ubezwłasnowolniona patrzę na świat z pozycji biernego obserwatora i czekam
tylko na starość.

Mam 36 lat.

[Gość: magda.gdansk]

Gość portalu: johanna napisał(a):

> Od kilkunastu lat żyję z człowiekiem, którego nie kocham. W poczuciu niejasnej
>
> powinności, zaciskając zęby, ukrywając swoje cierpienie przed całym światem
> trwałam w tym związku od początku na pozycji plastelinowego ludzika, z
którego
> można ulepić wszystko, co w danej chwili przyjdzie do głowy. Jakieś poczucie
> fatum, wewnętrznej misji nie pozwalało mi odejść. Przez wiele lat było nas
> dwie: ja - w jego obecności, dla świętego spokoju wypełniająca przyziemnie
> zadania - kuchta, pomoc domowa i ja - wyrwana spod jego zasięgu - kobieta
> używająca swojego IQ 180, kipiąca pomysłami i nieokiełznanym wigorem.
Wydawało
> mi się, że tak trzeba trwać i że tak można trwać. Teraz, po latach
dostrzegłam
> zbyt późno, że dotknięta depresją sytuacyjną, czy inną (jak zwał tak zwał)
nie
> jestem już w stanie wyjśc poza "siebie - przy nim". Jako osoba zupełnie
> ubezwłasnowolniona patrzę na świat z pozycji biernego obserwatora i czekam
> tylko na starość.
>
> Mam 36 lat.

Johanno, na milosc boska. Jestes tak mloda kobieta, ze czas najwyzszy z tym
skonczyc i nie marnowac dalej zycia. Spakuj walizki jak najszybciej i uciekaj.
Na poczatku nie bedzie wesolo, bo przyzwyczailas sie juz do takiego zycia, ale
z czasem sie uwolnisz i zaczniesz zyc normalnie. Przestan w tym tkwic, to nie
ma sensu.

[berta.17]

A ja żyję z człowiekiem, którego jeszcze kocham (przynajmniej tak mi się
wydaje). Jesteśmy małżeństwem od kilku lat i od początku staramy się o dziecko.
Mimo zapewnień lekarzy, że wszystko jest O.K. jakoś nam nie wychodzi. Mój mąż na
początku wydawał mi się wspaniałym człowiekiem, mogłam z nim porozmawiać o
wszystkim, zawsze mi doradzał jak miałam jakieś problemy. Teraz tak nie jest od
czasu jak zmienił pracę (2 lata temu) liczy się tylko jego kariera. Ja się nie
liczę. Cały dom jest tylko na mojej głowie.Żyję w ciągłym stresie- z jednej
strony dokładam wszelkich starań żeby zajść w ciążę a z drugiej moja praca.
Przekonałam się, że wszystkie "nasze" problemy przerastają mojego męża. On radzi
sobie tylko w pracy.Teraz jestem na urlopie, na którym miałam się odstresować i
któregoś dnia usłyszałam od męża, że my po prostu do siebie nie pasujemy i
powinniśmy się rozstać, bo on mnie już nie kocha. To był dla mnie wielki szok.
Nie spodziewałam się czegoś takiego zwłaszcza teraz gdy planujemy dziecko.
Chociaż postanowiliśmy dać sobie szansę ja nie potrafię tak dalej żyć. Nie mam
też siły na to aby po postu odejść i rozpocząć nowe życie. Mam już 35 lat.

Dziecko

[laura8]

Cześć!
Ja też staram się o dziecko ze swoim mężem. I od tego zaczęły się moje ciężkie
nastroje (wcześniej też je miałam, ale nie w takim nasileniu). PO drugim
poronieniu załamałam się totalnie. Są dni, że wolałabym, aby mnie nie było. I
te dni powracają.

Pracuję z psychologiem od kilku miesięcy, ale mam wrażenie, że są dni, kiedy
jest tak źle, że gorzej już być nie może. Mąż długo był dla mnie podporą, ale
ostatnio on też nie ma najlepszego nastroju....

Spotykam się z ludźmi i jest O.K., ale gdy wracam do pustego domu (mąż coraz
więcej pracuje), to ogarnia mnie przerażający smutek i nie chce mi się juz
dłużej zyć. Deprim już nie pomaga. Czemu tak bardzo dołuje mnie to, że nie mogę
mieć dziecka teraz, a nie za rok, dwa, może trzy?????????

Artykuły w serwisie drBach.pl

[yeshie]

Polecam zapoznać się z metodą dr Bacha. Pomogła wielu osobom, zmagającym
się z tego typu trudnościami: www.drBach.pl

[Gość: magda]

ja czuję się tak,

[Gość: tivr]

jakby ktoś wrzucił mi odbiezpieczony granat w sam środek mojego świata.
kruchego, ale w miarę uporządkowanego. Czy to już deprecha?

[cytrusowa]

ja nie będę się rozpisywać, jedynie mogę powiedzieć, ze moj problem zaczął się
parę lat temu, jak moja pierwsza milośc mnie rzuciła. wiem,z e to glupie, ale
bardzo to przezylam. mam juz kochającego męża, myslalam, ze mi przejdzie moj
wieczny smutek, ale tak nie jest.
Nie lubie siebie, nie akceptuję swojego ciała; często mam wrażenie jakbym
patrzyla na siebie z boku, jakbym obserwowala siebie.
No i to wieczne poczucie bezsensu - po co cos robić, no po co?
nawet nie moge pojsc do lekarza, po od kilku tygodni przez najblizszy rok-dwa
mieszakmy za granicą, w kraju - w ktorym nie znam jezyka.

[Gość: natsi]

ja potrzebuje pomocy moje zycie z dnia na dzien jest dla mnie bezsensowne.Chce
zeby to juz przeszlo,chce byc taka jak kiedys zawsze z usmiechem na twarzy.Ja
sie boje zycia tego co bedzie

[Gość: skiela1]

Moim zdaniem nie ma uniwersalnego leku na depresje.Te ktore sa moga pograzyc cie
w wieksza depresje.Nie ufaj tym lekom.A poza tym depresja jest trudna do
wykrycia,najlatwiej jest przepisac lek typu Prozac czy inny i problem dla
lekarza z glowy wiadomo ze do niego wrocisz bo albo nie dziala albo przepisana
dawka juz nie dziala ,tak wiec uwazaj z tym.

[Gość: Artur]

Nie wiem czy w Polsce sa ksiazki pomagajace pacjentom samym rozwiac czesc swoich psychologicznych problemow i pomoc w walce z depresja.
Terapia kognitywna tez dobrze dziala, jezeli sie uda zlokalizowac glowny powod depresji.

Dodam, ze, ze depresji warto zazywac statyny jezeli mamy podwyzszony cholesterol. Statyny nie tylko poprawiaja cholesterol ale dzialaja przeciwdepresyjnie.

Nie każdy smutek to depresja?????

[Gość: martika]

a ja .........rycze juz od trzech dni........to nie pierwszy raz,udalo mi sie
kiedys pokonac moj ''smutek'' nalozylam wrecz na siebie poze 'wesolka', ktora
widocznie nie zdala egzaminu,a wrecz przeciwnie-stala sie karykaturalna...teraz
ciagle mam hustawkowate nastroje,nie wiem kim jestem,czuje ze nic nie ma sensu-
i -co najgorsze- ciagle jestem sama i nie wierze ze to sie zmieni-i jeszcze by
wiele pisac a....ale po co? pozdrawiam tyle...a teraz taki smutek i pustka
dodatkowa...

[Gość: swing]

Depresja to raczej choroba "luksusowa" nadmierna wrażliwość i roztrząsanie
takich problemów jak sens życia,przyszłość itp.Depresja to nierealnie zła ocena
sytuacji niedostosowana do rzeczywistości.Jeżeli jest źle może nie być depresji
tylko po prostu źle.Jedną z recept wyjścia jest to,że jeżeli wyjdziemy z rytmu
życia to strach ma wielkie oczy.Ja po wprowadzeniu stanu wojennego i odesłaniu
studentów do domu miałem nawet nierealne obawy czy poradzę sobie z nauką.Po
powrocie do nauki większość tych obaw sama spłynęła bezpowrotnie.Tak więc jest
to nastawienie psychiczne,które może być całkowicie nieuzasadnione i można je
załagodzić.To czy depresja powoduje zmiany w mózgu nie ma całkowicie znaczenia-
człowiek zdenerwowany może mieć ciśnienie 150 a po godzinie opadnie do normy.I
trzeba pamiętać,że ludzie mogą pomagać wyjść z choroby lub pogłębiać
dyskomfort.Z depresji niestety czasem się wychodzi przez agresję i usunięcie
złośliwych przeszkód(także losu).

[olaaa10]

Od pewnego czasu czuje sie bezsilna na wszytskie przeciwnosci jakie mnie
spotykają. Czułam to nie raz ale zawsze potrafilam sobie z tym poradzić,
ponieważ jestem osobą silną psychicznie. Przynajmniej tak mi sie wydaje.
Ostanio przezywam rozpad mojego związku,duzo stresu związanego z brakiem pracy,
bez ktorej nie potrafie normalnie funkcjonowac. Wszystko sie zaliło mi na
głowe. Siedze w domu bo czuje zmęczenie. Nie sypiam po nocach. Potrafie zasnąć
ok. godziny 5.00 nad ranem. Wciąż chodzą mi po głowie głupie myśli. W zyciu
duzo osob mnie skrzywdzilo i ja rowniez tez to zrobilam . Mam stały żal do
siebie z tego powodu i wsyztsko wydaje sie juz bez sensu. Zawsze sobie z tym
radziłam wychodząc gdzieś z przyjaciolmi albo poprzez inną rozrywke. Ale czy
tak ma byc zawsze ze na siłe mam sobie z tym radzić...czasami mam tego naprawde
dość...Nie wiem co robić. Pol roku temu piłam melise i pomoglo... Czy powinnam
stosować zioła czy raczej zglosic sie do poradni ??