po co rozwód

[nangaparbat3]

Z powodu watku tutaj i kilku na "macochach" duzo myslalam o problemach
rozwodowo-dzieciowych. I przyszlo mi do głowy, że jesli rozwodzą się ludzie z
przychówkiem, to ich głównym celem powinna byc poprawa wzajemnych relacji -
dla dobra dziecka właśnie. Bo przecież od jakości tych relacji będzie
zależało, co sie dalej z tym dzieckiem/dziećmi stanie.
I tak sobie myślę, ze moze z rozwodem nie nalezy czekac do ostatniej chwili,
ale rozstawać się wtedy, kiedy jeszcze coś dobrego zostało, coś na czym mozna
budować. Nie czekać, jak Ozolo, aż spotka się kogoś, z kim zechcemy budować
nowy związek, ani nie ratować malżeństwa za wszelką cenę, kiedy w ludziach
zostaje juz tylko wścieklość i poczucie krzywdy.

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> Z powodu watku tutaj i kilku na "macochach" duzo myslalam o problemach
> rozwodowo-dzieciowych. I przyszlo mi do głowy, że jesli rozwodzą się ludzie z
> przychówkiem, to ich głównym celem powinna byc poprawa wzajemnych relacji -
> dla dobra dziecka właśnie. Bo przecież od jakości tych relacji będzie
> zależało, co sie dalej z tym dzieckiem/dziećmi stanie.
Wytłumacz to mojemu pacanowi! Niby kształcony wielce, a zwyczajny półgłówek,
szczególnie gdy rozstał się z drugą polową, czyli ze mną.
> I tak sobie myślę, ze moze z rozwodem nie nalezy czekac do ostatniej chwili,
> ale rozstawać się wtedy, kiedy jeszcze coś dobrego zostało, coś na czym mozna
> budować.
Wtedy jest jeszcze nadzieja, biłabym się, żeby połatać mężowskie kalesony.
> Nie czekać, jak Ozolo, aż spotka się kogoś, z kim zechcemy budować
> nowy związek,
To bolesny moment, bo upokarzający. Mnie przypadł w udziale. Dzięki Bogu,
podniosłam się, jakoś egzystuję bez exa, hmm..nawet jak na razie jestem
zadowolona.
> ani nie ratować malżeństwa za wszelką cenę, kiedy w ludziach
> zostaje juz tylko wścieklość i poczucie krzywdy.
To już się nie da. Próbowałam. Straciłam tylko czas i nerwy, on także.

[a.niech.to]

Dzisiaj myślałam któryś raz o motywach rozwodu. Szukałam posta, gdzie o tym
pisałam, bo ujęłam w nim pobudki czysto praktyczne, przyziemne, a to dlatego że
te bywają traktowane poważnie, w przeciwieństwie do innych, które na własny
użytek nazywam _idealistycznymi_. Nie mogę się nimi dzielić na publicznym
forum, ale zapewniam Was, że one są i mają znaczny ciężar gatunkowy. Kto wie,
czy nie decydujący. Nie ma to nic wspólnego z ewentualnym zamęściem. Kto mnie
trochę zna, wie, że nic takiego nie wchodzi w rachubę. Wie też czemu. Zmilczę.
Ktoś ze znajomych sugerował mi separację. Byłoby to bez sensu. Ponadto mogłoby
się dla mnie skończyć wręcz w tragiczny sposób. Zostałabym ofiarą, nie zyskując
nic ani dla siebie, ani dla nikogo. Umierać za życia za nic i dla niczego?
Nie należy utrzymywać nici łączącej małżonków, gdy nie ma krztyny wiary i
cienia zaufania, natomiast wdarła się totalna podejrzliwość, co ma swoje
realistyczne podstawy. Zresztą tę nić stanowią w moim przypadku nasze dzieci.
Zresztą gdy wyobrażę sobie kolejne lata przy boku exa i to co by działo się ze
mną i moim życiem, mój idealizm gwałtownie przybiera na sile. Wiele o tym
myślałam. Po rozwód nie biegnie się pod wpływem chwili. Wiele lat przetrwaliśmy
w rodzinnym piekle. Chcę umrzeć wolnym człowiekiem (idealizm).
Tak tylko piszę, chciałam się wygadać.

[nangaparbat3]

>>>Chcę umrzeć wolnym człowiekiem (idealizm).
Moze to i idealizm, ale jakie ważne.

Głównym celem rozwodu nie jest ...

[tricolour]

... poprawa relacji, ale chęć sądowego umocowania faktu zerwania wszelkich
relacji. Czasem zdarza się, że te zerwane relacje naprawiaja sie i dawne
małżeństwo stać na przyjaźń i chęć niesienia pomocy wzajemnej w granicach
tolerowanych przez nowych partnerów. To zdarza sie jednak rzadko i chyba
dominuje model: ex mnie guzik obchodzi.

Myślenie o dobru dziecka w momencie rozwodu uważam za myślenie zyczeniowe, a
może nawet naiwność... ponieważ rozwód jest wyrazem zerwania wszelkich relacji.
Przynajmniej dla mnie.

[lucynkkaa]

"Myślenie o dobru dziecka w momencie rozwodu uważam za myślenie zyczeniowe, a
może nawet naiwność... ponieważ rozwód jest wyrazem zerwania wszelkich relacji.
Przynajmniej dla mnie."

oj Tri.. zerwania wszelkich relacji ??? cos chyba nie tak...

No to napisz jak, a nie tylko, że nie tak...

[tricolour]

... bo raczej niczego nie napisałaś....

[lucynkkaa]

chodzilo Ci o relacje z Ex czy z dziecmi? bo zarówno w jednym jak i w drugim
przypadku /tu szczegolnie/ moje podejscie jest zupełnie inne

oczywiście rozpatruje tylko rozpad związku majacego dzieci /w innym zupełnie
sie zgadzam/
A ty chyba masz?

Zanim Cie poproszę żebyś napisała....

[tricolour]

... jak jest u Ciebie, to coś napisze o sobie.

Mam córkę, ale to jest córka z nazwy. Nie mieszkamy razem więc nie pomagam jej w
nauce, bo mnie nie ma kiedy mnie potrzebuje. Nie interesuje sie jej codziennymi
sprawami, bo na codzień nie jesteśmy ze sobą, bo nie mieszkamy razem. Nie pytam
jej o sprawy osobiste, bo oddaliliśmy sie na tyle, że nie wypada mi pytać
podczas spotkań... chyba, że sama zacznie temat.
Takich spraw jest wiele więc nie oszukujmy się, że skoro nie mieszkamy ze sobą
10 lat, to nasze relacje sa OBOJĘTNE w rozumieniu bliskosci jaka by byla
gdybysmy mieszkali razem i byli rodzina...

[lucynkkaa]

widzisz Tri.. moj były próbuje zerwac wszelkie kontakty z dziecmi, juz raz
spróbował. Wyprowadził sie z miasta, zlozył wymówienie w pracy, zniknął, mozna
powiedziec znalazłam go 400 km dalej.
Dlaczego to zrobił - nie wiem, dlaczego ja go szukałam - dlatego ze uwazam ze
dzieci choc z daleka powinny tego ojca mieć.
Teraz od jakiegos czasu znowu go nie ma, nie odpowiada komórka, SMSy trafiaja w
próznię, dlaczego to robi - nie wiem

Chciałabym zrozumieć co mysli czlowiek decydując sie na coś takiego

Dlaczego Tri Twoja córka stała sie córką tylko z nazwy?

Odpowiedź jest prosta:

[tricolour]

To konsekwencja rozwodu. Takie są moje ogólne wnioski... może u innych jest
inaczej, ale w to wątpię. Podkreślam raz jeszcze, że ta "córka z nazwy" jest
tylko w rozumieniu bliskości, jaka mogła by być gdybyśmy byli rodziną...

[lucynkkaa]

... ale wychodzi z tego ze rozwod byl tez z corką

Mam nadzieje ze u wielu innych rozwodzacych sie/rozwiedzionych jest i bedzie
inaczej

No oczywiście.

[tricolour]

A Ty uważasz, że może byc ianczej? Sama też doświadczasz podobnie....

[nangaparbat3]

tricolour napisał:

> To konsekwencja rozwodu. Takie są moje ogólne wnioski... może u innych jest
> inaczej, ale w to wątpię. Podkreślam raz jeszcze, że ta "córka z nazwy" jest
> tylko w rozumieniu bliskości, jaka mogła by być gdybyśmy byli rodziną...

Tri, nie wiesz i nigdy sie nie dowiesz, jak by było, gdyby nie rozwód.
Jesli bedziesz porownywal rzeczywistość z Twoimi wyobrażeniami o tym, jak byc
powinno, nigdy nie bedziesz ani wolny, ani szczęśliwy.
Wybacz, że tak apodyktycznie sie wypowiadam, ale walka z moimi własnymi
wyobrażeniami zabrala mi dobrych kilkadziesiat lat zycia i mam porównanie.

A ile lat ma Twoja corka?
Moja ma 15 i kiedy jakieś 3-4 lata temu zaczęła dorastać, uniezalezniać od
rodzicow, Ex martwił się, ze to jego wina , że corka sie od niego odsuwa.
Na szczęscie powiedział mi o swoich niepokojach, wiec moglam go zapewnić, że
identycznie odsuwa sie ode mnie i od dziadkow. Mnie tez nie było z tym łatwo,
mimo ze przeciez ze mnna ona mieszka.
Gdyby Ex uparcie interpretował uniezaleznianie się (tez, a może zwłaszcza
emocjonalne) corki jako skutki rozwodu, a nie daj Bog jako moją krecią robotę,
nieszczęście gotowe.

Niczego nie porównuję...

[tricolour]

... ani nie żyję żadnymi wyobrażeniami. Napisałem o córce "z nazwy" i
wyjaśniłem, co miałem na myśli.

Moja ma 16,5.

[nangaparbat3]

Tri, właśnie w tym rzecz , żeby do tego zerwania wszelkich relacji nie doszlo.
Zresztą według mnie jesli ma się wspolne dziecko to o zerwaniu relacji mowy byc
nie może, chyba że siie go pozbędziemy, co zresztą czasem sie zdarza, a w
mitologii pięknie to jest pokazane w micie o Medei.

Może, nie może...

[tricolour]

... to jest nieistotne. Ważne jak jest.

[der1974]

Nie masz racji Tri! Można zerwać relację z Ex, ale z dziećmi? Nie. I guzik mnie
może obchodzić Ex, ale dzieci zawsze. To są moje dzieci i nie ma mowy żebym o
nich zapomniał. Gdzieś mam siebie. Nie zapomnę o nich.

Kto mówi o zapominaniu?

[tricolour]

Jesteś na początku drogi, bracie i wydaje Ci się, że dla swoich dzieci bedziesz
zawsze takim ojcem, jak w normalnej rodzinie. Nie bedziesz. Nie bedzie Ciebie
razem z dziećmi i nie łudź się, że potrafisz cokolwiek zrobić na odległość czy
na telefon.
Zresztą ze zdania, że "gdzieś masz siebie" wynika, że jeszcze niewiele wiesz...
w ogóle co ze sobą robić.

[nangaparbat3]

Oczywiscie, za jakis czas dzieci Dera zaczna sie od niego opedzać - tak powinno
być, to jest normalne, zdrowe, zwiazane z ksztaltowaniem się indywidualnej
tozsamości dzioeci, a nie z rozwodem.

[brzoza75]

Tri wiesz a ja bym chciała aby mój eks miał takie podejście do dzieci jak Der i
chwała mu za to! Nadal wierzę że można pogodzić i jedno i drugie!

[markus_wak]

Rozwód ma dać szansę na przyszłość, a nie przekreślać przeszłość. Obu stronom.
To, że najczęsciej niestety tak się nie dzieje, to: 1. jest zupełnie inna
sprawa, 2. determinuje obiegowy pogląd o konsekwencjach rozwodu, jest rezultatem
myślenia negatywnego o sobie i innych.

Dlatego całkowicie się zgadzam, że nie należy o nim decydowac w atmosferze
wściekłości. Czasem trzeba najpierw wytłumić konflikt, i w interesie dzieci oraz
własnym jako rodziców szukać porozumienia i nowej płaszczyzny komunikacji, co
nie wszystkim się udaje. Czytając Twoje pozty Nanga mam wrażenie, że
osiągnęliście w 100% to co potencjalnie jest możliwe. Podziwiam. I też się staram.

[nangaparbat3]

> Rozwód ma dać szansę na przyszłość, a nie przekreślać przeszłość.

Własnie tak należaloby to ująć, ale mnie zawsze słów brakuje.
Z tymi 100% to nie wiem, ja sie wciąż modlę, zeby sie nic nie popsuło. Jak
mawiał mój kolega ze szkoły "life is brutal and full of zasadzkas".

[der1974]

Tri!
Ja nie twierdzę, że będzie tak samo. Wcale tak nie myślę. Wiem, że nie będzie,
jakiś chory bym musiał być żeby tak uważać. Półtora miesiąca mnie już tego
nauczyło. Będzie ciężko, ale wierzę, że można ustawić jakąś sensowną relację z
dzieciakami. I prawda fundamentalna jest taka, że prawie wszystko w kontakcie
ojca z dziećmi zależy od Ex. Akurat w przedmiocie mojego kontaktu z dziećmi,
mojego wizerunku w ich oczach, Ex zachowuje się po prostu perfekcyjnie. Chylę
przed nią czoła. Szanuję ją za to.
A nie zapomnę o nich choćbyś się wściekł .
A ja osobiście doskonale wiem, co ze sobą zrobić. I nie jestem na początku
drogi, choć wszystkim dookoła tak się wydaje. Ale ja nie muszę podzielać
poglądu wszystkich i nie podzielam wcale.

[buba77]

"Myślenie o dobru dziecka w momencie rozwodu uważam za myślenie zyczeniowe, a
może nawet naiwność... ponieważ rozwód jest wyrazem zerwania wszelkich relacji.
Przynajmniej dla mnie".

Związek rodziców z dzieckiem i dziecka z rodzicami jest na całe życie. Nie
można go zerwać. Może być on lepszy lub gorszy. Można się uwolnic od jego
szkodliwego wpływu, jeśli taki jest. Można zdusić i udawać że go nie ma, ale
takie udawanie, to fałsz. Bo na zawsze jesteśmy częścią siebie. Niszcząc tę
relację niszczymy część siebie i krzywdzimy siebie.

To w takim razie...

[tricolour]

... jak możliwe jest, że ojcowie nawet nie płacą alimentów, nie zadzwonią na
urodziny czy święta, nie odzywają sie latami?

Czy oni udają? Czy coś duszą w sobie?
Nie - oni mają dzieci w dupie. I to jest zerwanie wszelkich relacji, a nie
relacje "lepsze lub gorsze".

[nangaparbat3]

tricolour napisał:

> ... jak możliwe jest, że ojcowie nawet nie płacą alimentów, nie zadzwonią na
> urodziny czy święta, nie odzywają sie latami?
>
> Czy oni udają? Czy coś duszą w sobie?
> Nie - oni mają dzieci w dupie. I to jest zerwanie wszelkich relacji, a nie
> relacje "lepsze lub gorsze".
a nieco wczesniej piszesz tak:

>>Myślenie o dobru dziecka w momencie rozwodu uważam za myślenie zyczeniowe, a
>>>może nawet naiwność... ponieważ rozwód jest wyrazem zerwania wszelkich
>>>relacji.
>>>Przynajmniej dla mnie.

Albo wyszlo nieporozumienie, albo wolalabym nie wiedzieć, co o tym myslę.

[buba77]

... jak możliwe jest, że ojcowie nawet nie płacą alimentów, nie zadzwonią na
urodziny czy święta, nie odzywają sie latami?

Czy oni udają? Czy coś duszą w sobie?
Nie - oni mają dzieci w dupie. I to jest zerwanie wszelkich relacji, a nie
relacje "lepsze lub gorsze".

ja się odnosiłam do ojców, a nie do zwyrodnialców, albo osób chorych

[der1974]

Oczywiście, że tacy ojcowie mają wszystko w dupie. Takie zachowanie jest
wyrazem wyłącznie takiej postawy. Ale przecież nie wszyscy się tak zachowują,
raczej mniejszość, a po drugie nie zawsze jest to efekt wyboru mężczyzny. Mam
przyjaciela, który stracił wszelki kontakt ze swoją córką i to nie był jego
wybór. Nie widział jej chyba ze dwa lata. Ex i jej rodzice szczuli go psem,
bili, dzwonili po policję, dziecku opowiadali o nim niestworzone historie.
Odpuścił. Nie chce pamiętać i nie jest mu z tym dobrze, ale nie ma wyjścia.
Dlatego tak ważna jest postawa kobiety. Bo w dużym stopniu od niej zależy
jakość kontaktu.

[nangaparbat3]

Dlatego warto starac się jej nie ranic przy rozstaniu. ale to sie rzadko zdarza.