stara gwardia

[pomimo1]

czytam forum jakies 10 miesięcy. Ciągle w nagłówkach są nowe posty osób
dopiero co opuszczonych albo pozostawiających ( w mniejszeości). Tyle żalu,
bólu, łez, rozpaczy.
I tak sobie myślę, że nie czytam nigdy w postach starej gwardii takich rzeczy.
Przyznajcie się rozwodnicy lat 2+ po rozwodzie!!!! Czy NIGDY nie dopada Was
nostalgia i dół ŚCIśLE związany z exem, jego osobą itd.? Czy nigdy Wasze
relacje nie są powodem rozpaczy czy bólu?

Dajcie nadzieję, że nawet najbardziej chora miłośc kiedyś UMIERA!!!!!!

kwiaty zła

[brzoza75]

Umiera, nawet nie zauwazysz kiedy ...
pewnymi etapami...powoli... ale zanika... uczucie, wspomnienia, ból...
pojawia się nawet szansa na poznanie kogoś i bycie szczęśliwym ale tylko wtedy
kiedy uporamy się z własnymi słabościami, po raz drugi wybiera się już
rozważniej , z pelną świadomością, że tym razem skuchy nie będzie.
Głowa do góry nie będzie już niepewności i odcieni szarości.
Chciałabym mieć taki dar i każdemu z was, na początku tej drogi oddać część
optymizmu jaki mam w sobie i rozdzielić to szczęście...
po trosze szczęścia

Kiedyś napisałem...

[tricolour]

... i teraz to podtrzymuję, że nie obchodzi mnie nawet, czy ex ma co jeść. I
jest to oznaką obojętności, a nie życzenia czegoś złego.

Dzwonimy do siebie tylko kiedy jest jakaś poważna potrzeba (z pięć razy na rok),
spotykamy kiedy jest jakaś poważna potrzeba (ze dwa razy na rok) - to wszystko,
co mnie łączy z eks. Nie ma miejsca na doły i wzloty, bo nie ma jak i kiedy.

Nie zawsze tak było - uczucie trwało ze dwa lata po rozwodzie, a szlag je
trafił w ciągu jednego tygodnia (tak to sobie przypominam). Od tego czasu wisi mi.

[nirvanas]

Miło słyszeć, że kiedyś ból mija, na dzień dzisiejszy chociaż nadzieja w sercu
się tli. Oby minął i nigdy nie wrócił.
Pozdrawiam

[akacjax]

Gdy ja szłam do sądu byłam pewna, że wszystkie mosty spalone. Od roku nie widziałm, nie rozmawiałm z exem, nie tęsknię za tym. I pewnie nawet bym o nim nie pomyślała gdybysmy nie mieli dzieci, które on na okoliczność zostawił...

Nie spodziweam się sensownych relacji z exem, nawet gdyby się pojawiły-nie będa źródłem bólu, tylko kolejnym potwierdzeniem słuszności decyzji.

Chora miłość...to nie miłość tylko chore uzależnienie.

[phimamdosc]

a może być taki rozwodnik niemal roczny?

[misbaskerwill]

...im bardziej ukochana osoba Ci dokopie jeszcze w trakcie i po rozwodzie, tym
szybciej miłość (czy też "tęsknota") zanika... Oczywiście pod warunkiem
wyleczenia się z tzw. współuzależnienia (np. patologicznego przywiązania do
osobnika przemocowego).
Wiadomo - jakieś miłe wspomnienia zawsze będą, ale czasem były partner ciągle
nie pozwala zapomnieć o przyczynach podjętej decyzji.
Ja, niestety, jestem w tej "szczęśliwej" sytuacji.

[nanga.nanga]

Ja jestem juz baaaaaardzo stara gwardia - 7 lat osobno, 3 czy 4 po rozwodzie
(nie pamietam ile, bo tak długo juz mieszkalismy oddzielnie, ze nie
przykladalam to tego wiekszej wagi, ani nawet mniejszej).
Nie pamietam bolu po rozstaniu. Rozpacz przezyłam wczesniej, kiedy jeszcze
mieszkaliśmy razem, kiedy usilowalam ratować malżeństwo. To trwalo poltora roku
i bylo straszne. Ale po podjeciu ostatecznej decyzji, po wyprowadzeniu sie
meża - juz nie bolalo, przeciwnie, cieszyłam się wolnoscią.
a teraz jestesmy zaprzyjaźnieni. Obchodzi mnie, co sie z nim dzieje,
chciałabym, zeby był szczęsliwy, jesli trzeba, to mu pomagam. A on mnie. Po
starej przyjaźni.

[sonrisa3]

Trzy lata po rozstaniu, dwa po formalnym rozwodzie. Obecnie sytuacjua z byłym
mężem taka sama jak u nangi.
> a teraz jestesmy zaprzyjaźnieni. Obchodzi mnie, co sie z nim dzieje,
> chciałabym, zeby był szczęsliwy, jesli trzeba, to mu pomagam. A on mnie. Po
> starej przyjaźni.

sonreindo a Sonrisa

[nanga.nanga]

Wreszcie poczułam sie troche mniej dziwaczna

sonriendo, oczywiscie

[nanga.nanga]

Literówki to moja specjalność, zwłaszcza o tej porze.

[374.4w]

nigdy

[panda_zielona]

Baaardzo stara gwardia 10 lat po rozwodzie.Tak jak Ty nango.nango, ból
przeżyłam wcześniej.Rozwód nie zrobił na mnie większego wrażenia,tym
bardziej,że roztawaliśmy się już we wzglednej zgodzie.

[panda_zielona]

sorry,było to tak dawno,że zgubiłam 8,czyli 18 lat.Jesteście "szczawikami"
rozwodowymi

[der1974]

Umiera to złe słowo. Najlepsza opcja to transformacja w przyjaźń - owszem
wierzę w to i chciałbym polubić ex. Niezła wersja to wybacznie. Znośna to
nienawiść. Ale emocje jakie były między ludźmi, którzy byli ze sobą nie
znikną, a miłość zamieni się w inne uczucie.

Nie wierzę w całkowitą obojętność. Dla mnie to by była najgorsza opcja, która
oznacza przekreślenie i wyjałowienie iluś lat MOJEGO życia.

A co do czasu to oczywiście jest to kwestia indywidualna. Zgadzam się z Misiem -
im dłuższa i zażarta była walka w trakcie małżeństwa tym szybciej wszystko
mija. Niemniej jednak nie pozbierasz się ani w trzy tygodnie, ani w trzy
miesiące. Myślę, że rok to takie minimum. Niemiej jednak każdy da radę bo
zwyczajnie musi.

[13monique_n]

Emocje słabną z czasem. Jeśli próby o postawienie związku na nogi trwają przez
pewien czas (niestety, bywa, że kilka lat, 2-3), to największe doły zalicza się
jeszcze u boku męża/żony.
Po rozstaniu pierwsze miesiące bywają trudne, czasem wkurzające. Ale już nie ma
w tym miejsca na doły z tego powodu. Potem to się jakoś powoli układa.
Na pewno wiele zależy od tego, jak doszło do rozstania. Czy rozejście się było
spowodowane odejściem do kogoś innego, czy wspólną, choć wykłóconą i
wykrzyczaną decyzją obojga, że jednak dalej się nie da żyć razem, że trzeba
resztę pozytywnych emocji ocalić, by się rozstać i pozostać w miarę w
przyjacielskich stosunkach. Szczególnie, jeśli są dzieci, bo dla nich ważne
będzie obserwowanie tego, jak rodzice się ze soba kontaktują. A że jesteśmy
obserwowani - to ja sama od własnych dzieci usłyszałam, razem z pozytywnym
(ufff) komentarzem Exa i moich zachowań.

[weekenda]

Już nie.
Już żadnej nostalgii. Utrzymywała się jakiś czas po rozwodzie (i żal, i złość,
i wściekłość, i nienawiść, i nawet miłość - teraz już wiem, że zła) ale
przeszła kompletnie jak wyciągnęłam rękę do exa. I już na spokojnie, zupełnie
innym okiem popatrzyłam na niego. I pękło jak banka mydlana. Stał mi się
kompletnie obojętny.

Jeszcze niedawno mimo tych wszystkich złych emocji myślałam o nim, że teraz to
może kładzie się spać, wymyślałam durnoty typu, w której z moich pościeli śpi,
w jakiej mojej szklance pije herbatę itd. A teraz przeszło. Koniec kropka kom
pl. Skończyło się. Jest mi absolutnie i nieodwracalnie obojętny. Gdyby mnie
minął na ulicy to bym się uśmiechnęła jak do znajomego. Zero emocji.

Także widzisz. Czas robi swoje Ups: byłabym niesprawiedliwa gdybym nie
wspomniała, że: i ponad roczna terapia z uzależnienia od przemocowego związku

[anikab]

świetny wątek!
półtora roku, odkąd wiem, że koniec, rok odkąd nie mieszkamy razem.
Nie myślę, czy pije z mojego kubka i czy sypia na moim (przedślubnym) łóżku. A
jeśli przypadkiem pomyślę, to jedynie ze złosci, ze uzurpuje sobie samemu bycie
w mieszkaniu, o którego część zabiegam (bo złosliwa jestem).
Doły rozpaczy miewam, mamy przymusowy kontakt i raz na jakis czas zadamy sobie
ból - mąż szuka usprawiedliwienia dla swojego postępku w moim charakterze, ja
się buntuję i wióry lecą. Bardzo żałuję potem, że daję się podpuścić - pewnie
już wierzę w te oskarżenia.
Nie życzę mu szczęścia, bo zostawił syna "na starcie". Zabił we mnie wiele.
Przyjaźni raczej nie będzie. Za jego bliskością nie tesknię...
na razie tyle

[czekolada72]

To u mnie to trwało duuuzo dłuzej
5 lat ratowania fikcji, a potem od rozstania (rozwod w trakcie tego) było bite
4 lata gehenny, az pewnego dnia obudziłam sie ze swiadomoscia, ze nie boli, az
pewnego dnia szlak mnie trafił, ze facet mimo umiłowanej zonki, rodzinki,
wolnosci itd itp - ciagle nie moze sie ode mnie odczepic, az pewnego dnia
pomyslalam sobie, ze ... dobrze sie tak stało, bo inaczej bym nie...
A co przyniesie jeszcze zycie???

[jarkoni]

Zero emocji, cenię i szanuję, ale jakoś nie chcę widzieć...Wszystko przez to,
że nigdy nie chciała rozmawiać, rozstanie bez słów..Bo nie chciała rozmawiać...
Potem rozwód, który odpuściłem z własnej winy, a ona go małymi i większymi
kłamstwami wygrała..
Czyli mało asertywny jezdem..
Ale cóż, zabrała co chciała(czyli wszystko), niech jej się wiedzie...

[anja_pl]

ja nie uśmiecham się do ex,
nie proszę go o pomoc,
nie dzwonię, ewentualnie sms'a wyślęwsprawie dzieci,
nie bywam w tych samych miejscach, raczej poczekam w samochodzie, aż dzieci
wyjdą z domu,
czuję sie potwornie oszukana i skrzywdzona przez niego,
winię go za płacz dzieci, za niepokój w ich głowach,
winię go za całkowity brak chęci ratowania małżeństwa, no ale po co miał
rodzinę ze starą, znaną, swoją żoną, skoro nowa, nieznana, obca kochanka
czekała,
winię go za to, że dowiedziałam jak to mu źle w domu było, jak kochanka już
była doskonale poinformowana i łóżko mu grzała,
i tego mu nie potrafię wybaczyć,

pozostało mi po nim dwoje wspaniałych dzieciaków, kredyt
i olbrzymie poczucie krzywdy nam wyrządzonej,

i gdzie tu może być mowa o jakiejś przyjaźni?
a przecież on jest już "gotowy" i podobno mnie już nie oszukuje...

[scrivo]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24087&w=34140689&a=34140689
witam i wklejam.
po ponad dwóch latach jeszcze wiecej ulgi, szczęścia, ale i obojętności i zapomnienia. gwarantuję własnym kontem bankowym i obciążoną hipoteką ale to naprawdę nic w porównaniu z wolnością, brakiem lęku, lepszym zdrowiem.
żyję tak jak chcę i wreszcie jestem kobietą, co podkreślam. nie narzędziem, nie współwłaścicielem konta, firmy etc. nie tylko mamuśką i kurą domową.
a miłość... zawsze mija, jeśli niezadbana w porę z obu stron. i nie ma na to lekarstwa.
ukłony od starej gwardii
scrivo

[anja_pl]

miło Cię scrivo widzieć

[kurka_wodna2]

Nie wiem,czy zaliczam się do tutejszej starej gwardii-dodam jednak swoje trzy
grosze.
Wyczołgałam się ze swojej sytuacji w ciągu kilku sekund-tyle ile trwa
przeczytanie SMSa od młodszego modelu.Nigdy więcej się nie widzieliśmy, wszystko
było załatwiane przez pełnomocnika.
Odcięłam wszystkie więzy, wszelkie informacje, zablokowałam co się tylko dało.

Jednak pamięć jest bezwzględna, to upokorzenie, poczucie odrzucenia i
paranoidalny dystans do mężczyzn ,brak zaufania chyba będzie trwał długo.
Co nie przeszkadza świetnie się bawić, ale nie wierzę w spotkanie kogoś komu zaufam.
W moim wieku to juz naprawdę nie ma możliwości spotkać kogoś bez bogatej
przeszłości.

[phokara]

Zgadzam sie z Monique - najgorszy byl czas jeszcze z nim, kiedy to mial 'blizej
niezidentyfikowany problem' a ja nie wiedzialam o co chodzi i sie bujalam, jak
statek pijany, niby w wierszu. Nic tak nie rozwala psychiki jak bezsensowna
walka z falszowanymi danymi. To bylo najgorsze. Przy 'problemie numer 2'
wykasowalam z glowy wszelkie zludzenia i postanowilam, ze w tym miejscu
postawie kropke na koncu tego zwiazku. Wyplakalam dwa oceany (niespokojne) lez
ale rekonwalescencja zaczela sie toczyc coraz szybciej. Mniej wiecej rok czasu
trwal powrot do 'uzytecznosci spolecznej', z tym, ze tylko pierwsza polowa byla
baaaardzo ciezka - za to niezwykle inspirujaca i ksztaltujaca charakter.
Teraz jest zupelnie 'na bialo'. Zadnych emocji - ani negatywnych ani
pozytywnych choc coraz czesciej mam ochote spotkac sie z nim i pogadac i jestem
sobie w stanie wyobrazic, ze ten gamon zostaje moim kumplem. Byc moze tak
bedzie.

Refleksja na marginesie. Mozna sobie nie wiadomo co tu wypisywac, ale moim
zdaniem prawda jest taka, ze dopiero nowy, inny ktos jest w stanie calkowicie
zatrzec slad po exie. Moment, w ktorym zdalam sobie sprawe z tego, ze zupelnie
ktos inny zaprzata w calosci moje mysli, bez zadnych porownan, bez zadnego
kombinowania z czego to wynika, byl w pewien sposob momentem zwrotnym. W kazdym
razie uswiadomil mi, ze dla exa juz miejsca nie ma. I to byla ostatnia
refleksja z nim zwiazana. I tyle.

stara gwardia

[ladyhawke12]

7 lat od wyprowadzenia się exa, 6 lat od rozwodu, 1,5 od podziału majatku, i co i nic to tylko cyfry, choc jedna z nich świetuję to date orzeczenia rozwodu. jak to juz napisała, nowa osoba wymazuje miejsce na stare żale i smutki, wymazuje exa, zostaje tylko obojetność a to wszak nic. Niestety serce jest poranione choć się zagoiło to slady zostają, blizny też. patrze innaczej naświat, na siebie i na innych ludzi, innaczej buduje z nimi relację, nie ma tej młodzieńczej szalonej fascynacji ludźmi, zyciem, choć sama pasja została, zastąpiła ją dojżała, inna, choć czasami szalona fascynacja. Dzieki temu że mnie zostawił, wreszcie zobaczyłam siebie, kim jestem i co potrafie, zaczełam pisac opowiadania, wróciłam do malowania, szycia, haftów, do gotowania z przyjemnością, do istnienia i bycia.

[13monique_n]

To nie jest w ramach rewanżu (to zgadzanie się),a jedynie podpisania się pod
zakończeniem Twojego postu, Pho. Prawda.

[phokara]

No tak. Trzeba zrobic miejsce na tu i teraz, a potem na nowsze wspomnienia. Dla
tych starych sila rzeczy nie ma sie czasu. Teraz wydaje mi sie to oczywiste,
kiedys bym sie w glowe puknela, jakby mi ktos tak powiedzial. Ale tak czy owak
dla 'mlodziezy forumowej' winna byc to optymistyczna refleksja.

[13monique_n]

phokara napisała:

> No tak. Trzeba zrobic miejsce na tu i teraz,
Właśnie - "tu i teraz" . I od kiedy jestem z tymi slowami zaprzyjazniona, to
wiecej radosci mi przynosza.


>
> tych starych sila rzeczy nie ma sie czasu. Teraz wydaje mi sie to oczywiste,
> kiedys bym sie w glowe puknela, jakby mi ktos tak powiedzial. Ale tak czy
owak
> dla 'mlodziezy forumowej' winna byc to optymistyczna refleksja.
To optymistyczna refleksja dla wszystkich, ktorzy zechca poczuc znowu radosc.
Dzieki Pho

[phokara]

Zeby poczuc radosc trzeba sobie dac na to szanse.
Tak mnie ostatnio naszla mysl, gdy sluchalam opowiesci mojej znajomej, ktora
szmat czasu 'rozlicza sie' z wlasnym ex malzenstwem. Nie pamietam juz dokladnie
ile to trwa ale jakos ciut przydlugo. Niby jest coraz 'madrzejsza' o swiadoma
(jak sama twierdzi) i widzi postepy, ale szczerze mowiac nic z tego nie wynika.
Zamiast zyc sie 'rozlicza z zyciem'. Dosc awangardowa filozofia, dosc czesto
wystepujaca w przyrodzie, zeby bylo smieszniej i dotykajaca najczesciej
kobiety.

[13monique_n]

Masz racje. Zeby poczuc radosc trzeba tylko chciec i zrobic jej troche miejsca.
I czasem wiele razy sprawdzam, ze na pewno jestem kobieta, bo fakt, ze to
szczegolnie kobiety uwielbiaja taplac sie we wspomnieniach. Oh, pardon,
rozliczac sie z przeszloscia.

dzieki Pho, za Twoj udzial w moim procesie trzezwienia, juz dawno dawno
temu DDD

[libra22]

Nie jestem po rozwodzie formalnym, ale wydaje mi się, że jestem na bardzo
dobrej drodze ku rozwodowi "mentalnemu". Stan wybaczenia byłemu nie jest
constans, ale jest. Nawet myśl o przyjazni się pojawiła i wyuartykułowania
byłemu wybaczenia. Sęk w tym, że on chyba nie dojrzał do tego. W
ramach "przyjazni" uraczył mnie smsem z plotkami o moim "prowadzeniu się".
Troskliwy taki

[brzoza75]

W ramach "przyjazni" uraczył mnie smsem z plotkami o moim "prowadzeniu się".

hmmm czyli ktoś gdzieś Cie widział? jakie to typowe ....
Troskliwy taki

Nie troskliwy , zazdrosny jak kazdy facet o byłą kobietę )))))

[wena10]

Uczucia do exa? A on w ogóle był w moim życiu? To był tylko zły sen...
Całkowita obojętność, a tuż po rozwodzie (3 lata temu) dzika radość z
odzyskanej wolności. Nawet wspólne dziecko nie jest w stanie zmusić mnie do
emocjonalnego przyznania się do tego typa (co nie znaczy, że mu zabraniam
kontaktów, ani mi to w głowie). Cały czas czuję, że uczciwiej, to znaczy
bardziej zgodnie z moimi uczuciami, byłoby, gdybym zwracała się do niego
per "pan".

stara gwardia to ja nie jestem

[anja_pl]

dziś mija drugi miesiąc od rozwodu, chyba jednak lekki dołek,