samotność

[isabell1976]

Sama chciałam rozwodu i cieszę się że się odważyłam odejść.
Tyle że zaczynam się czuć jak dziwoląg. Moi znajomi są niemal wszyscy w
parach, na ogół małżeństwa.
I czuję się okropnie samotna, mimo tego że mam dziecko, rodzinę i sporo
znajomych.Co prawda w małżeństwie czułam się jeszcze bardziej samotna niż
teraz. Nie chcę szukać kogoś "na siłę", tylko po to żeby się nie czuć
samotnie. Macie jakieś sposoby na samotność? Albo jakąś radę?

[a.niech.to]

Samotność najlepiej wypełnić sobą.

[a.niech.to]

...A pustostany należy zaakceptować.

[onakahlua]

Droga Isabell
smutno się czyta o tej Twojej samotności. Choć to właściwie tak,
jakbym o sobie samej czytała. Jestem w podobnej sytuacji. Odeszłam,
dziecko za ścianą, a wieczory samotne, bo jak z domu wyjść.

Powiem Ci tak, zawsze kiedy dopada mnie taka chandra, myślę o tym,
jak było wcześciej w związku. Od razu przypomina mi się ten
koszmarek i mocno mocno cenię sobie obecną wolność i spokój.

Poza tym znalazło się wokół mnie grono wspaniałych przyjaciółek. O
dziwo kożda w związku, jednak dbamy o te relacje damsko damskie.
Spotykamy się, może nie często, lecz regularnie. Wprowadziłam w
życie wieczory babskie. Gotuję puysznie moim dziewczynkom i paplamy
do rana. Podczas tych spotkań wiele ciekawych idei się pojawia, to
na prawdę działa jak miód na serce.

Kolejną rzeczą jaką wprowadziłam w życie to rozwój własnych
zainteresowań, na które w mojej sytuacji mogę sobie pozwolić, czyli
coś co mogę robić wieczorami w domu. inną formą aktywności jest
znalezienie takeigo zajęcia, które możesz robić wspólnie z
dzieckiem. Bycie zajętą w wolnym czasie pomaga nie myśleć o słasnej
sytuacji.

Mam wrażenie że samotność jest chorobą powszechną naszych czasów,
niezależnie od posiadania męża, niemęża i takich tam, uwierz więc,
że jedynym sposobem jest umiejętność poradzenia sobie samej z tym
faktem. Im więcej piękna będziesz ummiała dostrzegać w każdem małej
chwili życia, tym szczęśliwsza będziesz i tym prędzej przyciągniesz
właściwych ludzi do siebie.

Byłoby super, gdybyś mogła poznać kogoś, przyjaciela lub
przyjaciółkę internetową, to super sprawa móc pogadać sobie kiedy
wieczór ciemny za oknem. A przede wszytkim ciesz się tym co masz, bo
inni na prawdę mają gorzej.

I jeszcze jedno, wierzę Ci, że nie chcesz nikogo szukać na siłę,
lecz daj życiu szansę i zacznij wychodzić z domu, pozwalać się
poznawać, bo życiu trzeba pomóc, książę na białym koniu się nie
pojawi pod balkonem.

[a.niech.to]

onakahlua napisała:

> Mam wrażenie że samotność jest chorobą powszechną naszych czasów,
> niezależnie od posiadania męża, niemęża i takich tam, uwierz więc,
> że jedynym sposobem jest umiejętność poradzenia sobie samej z tym
> faktem.
Samotność to stan naturalny organizmu. Sami się rodzimy i sami
umieramy, naszego życia za nas też nikt nie przeżyje.
> książę na białym koniu się nie
> pojawi pod balkonem.
Skąd ta pewność?

[donella]

Jak wyżej napisano samotność jest udziałem każdego z nas i dobrze
jest ten stan zaakceptować.
Sądzę, że Twój rozwód nastąpił niedawno i stąd to odczucie
wyjątkowego osamotnienia.
Ja po rozwodzie czułam się podobnie jak Ty. Mało tego bardzo za ex
tęskniłam, mimo, że mnie ogromnie skrzywdził swoją zdradą. Dość
długo trwało zanim się podniosłam, ale tak się stało i z Tobą tak
będzie.
Zadbaj o przyjaźnie- jest o co. Ona... dobrze radzi. Spotykaj się z
koleżankami, "babskie" wieczory to świetna sprawa.Spóbuj!
Można też chodzić na spacery. Teraz masz pewnie dziecko jeszcze
małe, ale zobaczysz jak fajnie będzie kiedy dorośnie.
Jeśli chodzi o kontakty z mężczyznami to nie potrafię Ci nic
doradzić, nie jestem w tej sprawie expertem. Ja, mimo upływu lat
omijam ewentualnych konkurentów, nadal czuję się bardzo zraniona.
Wcale się z tego nie cieszę, bo pewnie u mnie tak już zostanie.
Daj Sobie czas i uwierz, że jeszcze TEGO właściwego spotkasz.
Wszystkiego dobrego!

[isabell1976]

Dziękuję za odpowiedzi. I tak, rozwód nastąpił niedawno, tyle że ja bardzo tego
rozwodu chciałam. A drugie to że będąc w związku spędzałam samotnie wieczory,
wakacje itd Tzn z synkiem, ale właściwie bez męża. To był jeden z głównych
powodów rozwodu. I jakoś sobie radziłam z tą samotnością, a teraz nie. Mam trzy
przyjaciółki, mnóstwo znajomych, rodzinę. I spotykam się z nimi tyle że oni mają
własne rodziny i skupiają się na nich, co jest naturalne.A zainteresowań też mam
sporo, właśnie przez tą samotność w małżeństwie, jak synek zasnął to się
zajmowałam swoimi hobby. A teraz jakoś przestało mi to wystarczać. W każdym
razie dziękuję za zrozumienie.

[pszczolkalodz]

swietnie Cie rozumiem, niestety nie ma zadnej recepty... ja
nauczylam sie lubic siebie i swoje towarzystwo. Umawiam sie ze
znajomymi i staram sie nie myslec ze jestem sama, ciesze sie ze juz
nie samotna. I powiem Ci ze jak sie wyluzowalam i nie mialam w
oczach tej samotni to ludzie zaczeli sami do mnie sie odzywac,
inicjowac spotkania. Czesto sie smieje, jak pogodzilam sie z pewnymi
rzeczami to spokoj ducha sam do mnie przyszedl. Oczywiscie ze
zdarzaja sie znizki nastroju ale wtedy staram sie zajac czyms
fizycznym (stad to wysprzatane mieszkanie )Posieszam sama siebie
ze nie jestem jedyna, a szerze wspolczuje ludziom samotnym, ktorzy
sa w zwiazkach.

[beata_wroc]

Wiem jak się czujesz. Może to nieciekawe uczucie samo jakoś przechodzi.
Jestem świeżo po rozstaniu a przed rozwodem. Przed małżeństwem gdy byłam sama
żyło mi się bardzo dobrze, wygodnie a teraz nie wiem co mam z sobą zrobić - źle
mi po prostu!
Nie szukaj nikogo na siłę - nie ma to sensu, trzeba swoje odcierpieć.
Zacznij się rozwijać! I robić to co sprawia Ci największą przyjemność, nawet
jeśli będzie to układanie klocków lego. Albo przytyj/schudnij
Moją radą na złe samopoczucie jest oglądanie musicali (w tym bollywoodzkich) i
czytanie pozytywanej literatury - polecam Chmielewską!
Tylko źle śpię a nigdy wcześniej nie miałam z tym problemów;/ ale już jest coraz
lepiej - więc to jakaś zmiana na lepsze.
TRZYMAJ SIĘ!

[zoffia0]

trzeba swoje odcierpieć.
> Zacznij się rozwijać! I robić to co sprawia Ci największą przyjemność
JA chodzę na fitness + taniec hula .
a łamaga ze mnie nieprzeciętna ale się uparłam
będę robić to o co mnie nikt nie posądziłby!!!
jak wytrwam to może sie dalej posunę ...

macie jakieś pomysły , takie nietuzinkowe

[jarena2]

zoffia0 napisała:

> trzeba swoje odcierpieć.
> > Zacznij się rozwijać! I robić to co sprawia Ci największą
przyjemność
> JA chodzę na fitness + taniec hula .
> a łamaga ze mnie nieprzeciętna ale się uparłam
> będę robić to o co mnie nikt nie posądziłby!!!
> jak wytrwam to może sie dalej posunę ...
>
> macie jakieś pomysły , takie nietuzinkowe
Witaj Zoffio,
powiedz mi ten taniec hula, to co to za taniec? Może i ja się zapiszę

[zoffia0]

info trzeba szukać w swojej miejscowości -warsztaty prowadzą szkoly tańca,
pl.youtube.com/watch?v=az59bZ8cgZo

[zoffia0]

teraz nie wiem co mam z sobą zrobić - źle
mi po prostu!
też mi źle , brakuje mi go , tęsknię, choć jest u córki prawie codziennie, ale przecież nie przychodzi do mnie -tak trudno się do tego przyzwyczaić ,
co tu robić żeby poczuć się wolną,i przestać kochać bo to spadło na mnie tak z nienacka aż nie mogę pojąć dlaczego spotkało to mnie , dlaczego zrobił to naszej córce .
Dziecko było takie szczęsliwe i radosne a on jej to zabrał -poczucie bezpieczeństwa tak ważne u dziecka niespełna 9 l.
Biedna mała zastanawia się dlaczego i nie mogę jej powiedzieć o tej nowej pani która stała się powodem jej nieszczęscia, a ona jeszcze ją lubi - bo jest młoda , radosna , kolorowa , nie to co jej już niemłoda mama .

[isabell1976]

Chciałabym Ci napisać coś pocieszającego ale nie wiem co. Sama mam
kiepski humor, bo synek dziś mi powiedział że chciałby żebyśmy byli
rodziną i dlaczego ja nie lubię juz taty. A to ja wniosłam pozew o
rozwód. Ale dłużej już nie dałabym rady wytrzymać,nawet dla synka.
A jeśli chodzi o to jak przestać kogoś kochać, to ja też
miałam "nawroty" i wtedy wahałam się czy nie zostać i mnie
wystarczało przyppomnieć sobie dwie najgorsze chwile naszego
małżeństwa i uczucia mi przechodziły. Może spróbuj przypominać
sobie złe chwile i to co Cię w nim drażniło albo jak Cię skrzywdził?

[livin]

Świetnie to rozumiem. Sama rozstałam się z mężem prawie dwa lata
temu a w tym roku przed świętami przypieczetowaliśmy to rozwodem.
Mam mnóstwo znajomych, mnóstwo pracy, dwójkę wpsaniałych dzieci,
swoje pasje, ale są momenty kiedy dopada mnie samotność. To sa
zwłaszcza trudne chwile, stresy, choroby itp... Chociaz w związku
byłam tez samotna i też w tych trudnych chwilach nie miałam
wsparcia...i to ja podjęłam decyzję o rozstaniu i wytrwałam w niej
dokońca mimo nacisków. Tym bardziej łapie sie na irytacji, że
dlaczego ja wciąż ze wszystkim musze zmagac się sama...zazdroszczę
koleżanką fajnych zwiazków...ale tez widzę zwiazki, w których jest
gorzej jeszcze niż był u mnie i wtedy dużo lepiej oceniam moja
samotność... Kiedy ktoś mi mówi, że przykro mu, że tak u mnie
wyszło...to odpowiadam, że to raczej można powiedziec tym wszytskim,
którzy zyją razem bez miłości, w samotności i pustym układzie..i
jeszcze w tej atmosferze wychowuja dzieci. Samotność jest trudna,
ale daje nadzieję, a tkwienie w nieudanym związku niszczy i
frustruje. Pozdrawiam

[zoffia0]

nie ma takich chwil , odszedł ode mnie ideał mozna by rzec ,
twierdząc że przestalismy sie kochać ale to już 24 lata minęły i trudno byc ciagle dla siebie atrakcyjnym choć on był i jest coraz bardziej atrakcyjny ...
ale to długa historia.
nasze bycie razem spowszedniało mu i poznał kogoś kto pozwolił mu uwierzyć że zycie przed nim.

[zoffia0]

nie to co jej już niemłoda mama .
pracuję nad sobą :} koleżanki mówią mi że ubyło mi z 5 lat ale co z tego ....
jego to już nie interesuje , nie widzi mnie , a raczej tylko spogląda i nie chce
nic widzieć.

[zoffia0]

i do tego jeszcze piję,
syn poszedł do kuzynki,
mała śpi
a ja piję
i słucham
Beirut ,
chciałabym żeby coś mnie trafiło i zabiło ....ale nie stanie się
TAK
bo piję i jestem trzeźwa.

[sylwiamich]

Dzięki Bogu, że nie wysłuchuje wszystkich marzeń)

-
Z powodu przeglądu technicznego sygnaturki na czas nieokreslony
zostały zawieszone

[isabell1976]

Dziękuję Livin za odpowiedź, ja też przed świętami dostałam rozwód, a
Ty nie masz wątpliwości czy dobrze zrobiłaś ze względu na dzieci? Bo
czasem mnie dopada poczucie winy, czy nie nalezało zostać ze wzlgędu
na synka?
Zoffio0, zajrzyj do poczty

[majka035]

Czasami już ksiązka nie cieszy, żaden film, kolezanka. Człowiek
siedzi sam w fotelu i ślepo patrzy na ściane.

[a.niech.to]

Jeśli ten stan zaczyna być odbierany jako przykry, należy zasięgnąć
porady lekarza.

[panda_zielona]

Piszecie jak źle Wam z samotnością i tak sobie myślę,że ja chyba
jakaś nienormalna jestem.Dlaczego?,bo lubię swoją samotność.
Może to kwestia przyzwyczajenia.Jestem sama już kilkanaście
lat,wiem,ze mogę liczyć tylko na siebie.Owszem jest Ktoś,ale nie
mieszkamy razem i nie wyobrażam sobie żeby było inaczej.

[a.niech.to]

panda_zielona napisała:

> jest Ktoś,ale nie
> mieszkamy razem i nie wyobrażam sobie żeby było inaczej.
Zamilcz, Kobieto, boś nie w temacie.

[a.niech.to]

majka035 napisała:

> Człowiek
> siedzi sam w fotelu i ślepo patrzy na ściane.
Niektórzy w takiej pozie rozważają podstawowe problemy
egzystencjalne.

[livin]

Wiesz co, o to samo pytala mnie sędzia...ale myślisz, że Twój synek
byłby szcześliwy, jeżeli Ty nie byłabyś szczesliwa..? Rozmawiałam
długo z psychologiem, bo moje starsze dziecko - syn 9-cioletni jest
bardzo wrażliwy i niestabilny emocjonalnie. Radziłam się jak to
wszytsko rozwiązać. Pani tłumaczyła mi, że dzieci tak samo jak
dorosli odczuwaja zmiany i problemy i tak samo jak dorosli muszą
sobie z nimi poradzić. Staram się dbać aby dzieci miały konakt z
ojcem (on nie specjalnie dba o to), żeby mówiły o swoich
poroblemach...ale tak naprawdę, po dwóch latach separacji mam
wrażenie, że dzieci, zwłaszcza syn, są spokojniejsze...widzą, ze dla
nich nie ma jakiejś silnej straty, bo zawsze kiedy chcą mogą
zadzwonić, czy umówić się z tatą. A ja tez mam prawo do walki o
własne szczęście i nawet dla dobra dzieci. Jeżeli dorośli nie sa
szczęśliwi to dzieci zaczynają mieć problemy. Podobno często , to
nie rozwody są przyczyną problemów dzieci. Są nimi raczej
doświadczenia przez które dzieci musiały przejsć zanim rodzice
zdecydowali się na rozstanie. miałam, mam i pewnie zawsze będę miała
jakieś drobne wątpliwości, bo najlepiej jak dziecko może sie cieszyć
obecnością dwojaga zadowolonych z życia rodziców. Ale chyba lepiej
ma się pod opieką jednego pozytywnie nastawionego do świata rodzica,
niż gdy opiekę sprawują ojciec i matka - oboje nieszczęśliwi... To
my podjęłyśmy decyzje o rozstaniu...stąd pewnie jakies obciażenie
psychiczne i wątpliwości...

[mamameg]

Majko035, dokładnie tak się czułam jak Ty jak pisałam pierwszy post.
Tylko mnie by wizyta koleżanki ucieszyła.
Livin, dziękuję,właśnie dlatego że to ja chciałam rozwodu dopadają
mnie czasem wyrzuy sumienia. Te ostatnie to po tym jak synek się
zapytał czy nie moglibyśmy być z powrotem rodziną i dlaczego ja już
nie lubię tatusia Ja staram się myśleć o tym że przez tą napiętą
atmosferę synek zaczął chorować, więc chyba lepiej też i dla niego,
że się rozstaliśmy.
Długo trwało zanim w ogóle pomyślałam że nasze nieudane życie
małżeńskie to nie jest moja wyłączna wina.

[mini_me]

Mnie młody tez pyta czemu już nie kocham tatusia i czemu nie możemy razem
mieszkać i co mam mu odpowiadać?? u nas nie było kłótni awantur było normalne
życie aż m powiedział że się wyprowadza ni z gurszki ni z pietruszki! a młody
był z nim bardzo związany i co mam mu mówić jak to wytłumaczyć? psycholog mi
mówiła żeby mówic prawdę ale nie mówić że jest inna kobieta to co mam mówić

[kjl2004]

widzisz mini_me, mnie z kolei psycholog powiedziała, że musze mojemu
synkwo mówić to że tata się wyprowadził, że po prostu przestał mnie
kochac, że pokochał inną pania, ale jego bardzo kocha i zawsze
będzie kochał...moje dziecko i ja też żylismy w przeświadczeniu, że
wszystko jest ok. i świetnie w naszej rodzinie, aż do
czasu...najbardziej mi nie może przejśc przez gardło, że tata Go
kocha, jaka to miłość kiedy go zostawił, oszukiwał, bo przecież nie
tylko mnie ale i jego też..pozdrawiam

[mini_me]

no właśnie tez tak mam - jako powiedzieć dziecku dla którego tata był cąłym
światem że ten go zostawił dla panienki którą znał 2 tygodnie a teraz wogóle
już mu się znudziły spotkania z młody - taki słomiany zapał miał całe życie do
wszystkiego!
mi pani psycholog powiedziała że mam mówic że już się niekochamy itd ale
zabroniła mówić o kochance m (ale może dlatego że m wymyślił sobie że jego
kochanka zostanie mamą 2 i będa tworzyć szczęśliwą rodzinę z moim synem)!

[kjl2004]

być może własnie dlatego zabroniła Ci o niej mówić...ale z drugiej
strony może lepiej żeby synek się całej prawdy od Ciebie powoli
dowiedział, aniżeli od niej i od męża...mój jak na razie utrzymuje
regularny kontakt z synem, jak nie może przyjechać w tygodniu to
dzwoni praktycznie cociedznnie do niego, ale mimo wszystko synek i
tak tęskni i chciałby żeby wrócił..ale cóż ja moge na to, kompletnie
nic, jak tylko go pocieszać i próbować chcociaż przed nim grać że
wszystko jest ok.

[mini_me]

Cóż ja mówiłam m że dobrze by było żeby chociaż dzwonił ale niestety pomogło to
na tyle że zadzwonił po naszej rozmowie raz
jeszcze 2 tyg temu omało mi oczu nie wydrapał jak mu poweidziałam że szybko o
młodym zapomni bo nowe życie ciężko połączyć ze starym a teraz przywozi młodego
jak najwcześniej się da i usiłuje się wykręcić ze spotkań w ciągu tygodnia! z
jednej strony to dobrze bo i młody szybciej się odzwyczai ale z drugiej to niech
mi już nikt nie mówi że to był kiedykowliek dobry ojciec!
A co do kochanki to oczywiście że mu powiem ale chcę tak spokojnie jak już się
calkiem przyzwyczai do braku taty - wiem że nie unikniemy spotkań młodego z nową
panią ale na to jeszcze trzeba czasu! A młody ma 4 lata więc cięzko mu tez
niektóre rzeczy wytłumaczyć!

[kjl2004]

mój mały też w tym roku będzie miał 4 latka, ale jakoś mu to
tłumaczyłam i tłumacze nadal, rozumie mniej lub więcej ale
bynajmniej coś wie...a swoją drogą trudno jest takiemu dziecku
cokolwiek wytłumaczyc w tak trudnych dla nas samych
sprawach...czasami zycie pisze własnie takie scenariusze, które nie
do końca wydają się nam sensowne..

[mini_me]

Ja narazie kategorycznie trzymam się wersji że już się z m nie kochamy i koniec
o innej będe też opowiadać ale młody narazie nie pyta czemu się nie kochamy. tzn
on pyta czemu nie mieszkamy razem - bo się niekochamy i koniec dalej nie pyta
więc ja tez się nie wyrywam. Napewno bardzo uważam na to jaki mam humor i jak
się przy nim zachowuje bo jednak dzieci są jak barometr i wszystko wyłapią! mój
np często się pyta czemu się nie kochamy skoro się nie kłócimy - wie że cos jest
nie tak ale nie wie dlaczego bo wszystko jest jak było!

[renireni1975]

Witam serdecznie. Wczoraj - w kryzysie dolka emocjonalnegozaczelam
grzebac w necie szukajac podobnych sytuacji do mojej i natknelam sie
na to forum. Tak jak wiekszszosc z Was tu obecnych jestem w podobnej
sytuacji. Od rozwodu minelo 1.5 roku. Wnisek zlozylam sama z wlasnej
inicjatywy, dlatego tez to byla moja decyzja. Czy przemyslana?;
napewno. Dlugo wahalam sie z ta decyzja. Ale czy wszystko mozna
przewidziec, kazda nasza reakcje? W malzenstwie bylo bardzo roznie,
wiecej mam przykrych wspomnien niz tych radosnych, ale od kilku dni
nachodza mnie dziwne tesknoty. Sama nie wiem za czym, za ex? Bo na
pewno nie za jego ciaglymi klotniami, jego brakiem odpowiedzialnosci
za dom, za dziecko, jego alkoholem. Od kilku m-cy spotykam sie z
mezczyzna (bajecznie dobry dla mnie, dla mojego dziecka). Ale im
bardziej on zaangazowany tym ja bardziej tesknie za moim bylym. Czy
to normalne? Czy Wy tez w podobny sposob reagowalyscie?

[zoffia0]

Dzięki Bogu, że nie wysłuchuje wszystkich marzeń)

[marcin-z-lasu]

isabell1976 napisała:
> I czuję się okropnie samotna, mimo tego że mam dziecko, rodzinę i
> sporo znajomych.

...i usiadłaś do komputera. Wsiąkniesz, ciekawe na ile.

do Marcina-z-lasu

[isabell1976]

Wsiąknąć w net to ja już wsiąknęłam dawno, jestem głęboko
uzależniona. Tylko niedawno znalazłam te forum i bardzo mi się
podoba.
A net to całkiem niezły sposób na samotność, pewnie że nie to samo
co real, ale w sytuacjach gdy nie można z kimś porozmawiać w realu a
dokucza samotność jest idealny.

[a.niech.to]

W necie rozmawiamy na ogół o sprawach ważnych, w realu często
rozmywają się one w natłoku codziennych drobiazgów. Tu wreszcie
znajdujemy osoby o podobnych zainteresowaniach, problemach. W realu
czasem trudno o takie kontakty. Mijamy się nawet z bliskimi ludźmi.

a.niech.to

[bazyliada]

dobrze prawisz

[esencja999]

Zacznij chodzić do bliblioteki, czytelni, do parku, zapisz się do klubu
kwadransowych grubasów (jesli jesteś okragła), do kółka fotograficznego, na
basen, do klubu Wiercipiety, itp. Poznasz tam mnóstwo ludzi samotnych jak Ty. I
już nie będziesz samotna. I nie czuj się jak dziwoląg.
Dwa miesiące temu odszedł mój mąz. I przestałam się czuć taka samotna. Nie,
nikogo nie poznałam, po prostu samotność we dwoje jest najgorsza. A ja teraz
jestem sama, nie samotna.
mam okresy smutku, zwatpienia, zmagam się wręcz z nędza, ale nikt mnie już nie
poniża, nie obraża, nie lekceważy.

[a.niech.to]

esencja999 napisała:

> Dwa miesiące temu odszedł mój mąz. I przestałam się czuć taka
samotna. Nie,
> nikogo nie poznałam, po prostu samotność we dwoje jest najgorsza.
Potwierdzam autorytetem matki założycieki.

[a.niech.to]

Z kandydowania na fotel prezeski w obliczu silnej konkurencji
zrezygnowałam.

[renia.s14]

Samotność będzie Cię dopadać i to kiedyś zaakceptujesz.ale jesteś
wolna nie boisz się męża ja nie żałuję kroku rozwiodłam się moje
warunki mieszkaniowe są bardzo złe, ale jak sobie przypomnę jak
wyglądało moje życie w prawie luksusowych warunkach.paniczny strach
co mnie może przy boku despoty spotkać.......To zaczyna mi się w tym
moim M-ciasnym wszystko podobać .Stałam się internetozależna mam
swoje robótki robię swetry na szydełku i wszysko co robię to moje
nikt mnie nie rozlicza .Jedna rzecz z którą sobię muszę poradzić to
napady lęku ma to oczywiście oddżwięk z mojego małzeństwa.A brak
towarzystwa trudno musi tak być.Mam 5o na karku więc nie szukam
nikogo.

[renireni1975]

Dziewczyny czy to zrozumiale ze po jakims czasie zaczyna sie tesknic
za bylym? Po rozwodzie jestem 1.5 roku. Wczesniej nie przezywalam
tak tego rozwodu jak teraz. To ja zlozylam pozew, to ja chcialam
tego rozwodu. Nie bylo nikogo trzeciego. Brak odpowiedzialnosci meza
za dziecko, za dom - to byl glowny powod. Myslalam ze przez rozwod
cos zrozumie, ze bedzie bardziej sie staral. Rozwod bralam glownie
dlatego by sie otrzasnal, by uswiadomil sobie co traci. Po rozwodzie
wyjechalam do USA. Dziecko jest u moich rozdzicow. On wypisuje mi
smsy ze teskni za mna za synem, ale wiem ze to sa tylko puste slowa.
Moze teskni ale za wygoda, bo cale zycie tylko ja o wszystko sie
martwilam a teraz zostal bez opiekunki. Bo jak mozna tesknic za
dzieckiem, miec do niego 60 km a przez 1.5 roku tylko dwa razy go
widziec. Tutaj zapoznalam cudownego czlowieka (Derek), ktory w pelni
zaakceptowal to ze mam dziecko. Syn byl u mnie w Swieta. We trojke
mielismy cudowny czas. Wiem ze przy nim i ja i moje dziecko
mielibysmy spokojne zycie bez zbednych nerwow i toksycznych emocji.
Ale ja nadal kocham swojego ex. Im bardziej Derek jest zaangazowany
tym ja bardziej tesknie za swoim ex. Zastanawiam sie czy ja jeszcze
potrafie kogos pokochac. Czy prawdziwie kocha sie tylko raz? Czy Wy
tez przechodzilyscie takie tesknoty? czy to minie. Mam wiele tego
typu pytan na ktore nie znajduje odpowiedzi.

[one.malenstwo]

W wielkiej samotności czakam na drugą rozprawę rozwodową - już w
poniedziałek 3 marca. Mąż na pierwszej rozprawie wypowiadał takie
słowa, że chyba nigdy już nie uwierzę w miłość. Podobno nigdy mnie
nie kochał i ożenił się z rozsądku po 6 latach bycia razem. Może mój
limit miłości się wyczerpał, niestety kochałam i kocham
mojego "jeszcze" męża już 10 lat. Mam dla kogo żyć - mam synka 2,5
roku. Ale nie wiem czy znajdę jeszcze siłę żeby uwolnić się od tej
chorej miłości i od tego potwornego bólu . . .

[zbyta]

one.malenstwo ja świetnie cię rozumiem, też nie mogę się otrząsnąć
po tym jak usłyszałam "nie kocham cię". Powoli mi mija, nie czuję
już żalu do m za to, bo serce nie sługa. Pomogli mi przyjaciele i
brat, którzy odbudowali moją wiarę w siebie. Nie myślę o nowym
związku, jak ostatnio byłam na imprezie i jakiś całkiem sympatyczny
facet rozpoczął rozmowę ze mną, to zbyłam go, bo nawet nie miałam
ochoty z nim rozmawiać, a co dopiero flirtować. Boję się, że nie
będę już w stanie nikomu zaufać i nikogo pokochać, bo jaką mam
pewność, że za 10 lat ten ktoś też nie powie "nie kocham cię".
Wszystko to jest jakieś takie do niczego. Pozdrawiam, trzymaj się.

[one.malenstwo]

ZBYTA dziękuję za Twoje słowa. Związek a potem małżeństwo z moim
mężem był dla mnie świętością. Kilka razy słyszałam od znajomych, że
nie potrafię korzystać z życia w wielkim mieście, ale mnie było z
tym dobrze. Rodzice wpolili mi wiele wydawałoby się cennych zasad.
Jak mam teraz żyć skoro ich stosowanie przyniosło mi tylko
cierpienie. Dziś niczym jest wierność, poszanowanie rodziny i
oddanie drugiej osobie. Mąż odebrał mi wszystko, choć materialnie
właściwie niewiele straciłam. Mam gdzie mieszkać, mam pracę. Muszę
tylko nauczyć się żyć w samotności. Pozdrawiam.

one.malenstwo

[sadaga]

one.malenstwo mój m tez, kiedy odkrylam zdradę,oświadczył mi ze
byłam pomyłką...byliśmy razem małż. 6 lat. bolało jak cholera. myślę
ze mógl sobie tego oszczędzic...przecież mamy dziecko...ale przez to
wystawił o sobie świadectwo...bo ja będąc z nim bylam szczera. jesli
mówił ze zył w zaklamaniu tyle lat.....to jak o nim to świadczy...?
a jeśli chciał mi po prostu dokopac to tym bardziej załosny jest.

Rodzice wpolili mi wiele wydawałoby się cennych zasad.
> Jak mam teraz żyć skoro ich stosowanie przyniosło mi tylko
> cierpienie.

to nie to przyniosło Ci cierpienie...cierpisz bo zranił Cię człowiek
którego kochasz. to tylko dobrze o Tobie swiadczy, choc przez to
bardzej boli. daj sobie czas. on uleczy. uwierz. i bedziesz
szczęśliwa.
też myślalam ze świat się skończył dla mnie...i co? żyję i mam się
swietnie. jest mi dobrze ze sobą, poukładalam się, jestem
szczęśliwa. czas robi swoje. zdrowieję z kazdym dniem. Ty też
będziesz...trzymaj się. ściskam

[kiara72]

Jak dobrze poczytac, ze smutek minie,
ze nie tylko mnie to spotkalo,
jestem sama od kilku dni........z malenkim dzieckiem
pozdrawiam