smutek

[pyzol31]

no tego chciałam...dzis przyszło wezwanie na rozprawe, on pewnie
odbierze jutro, nie jestesmy ze soba rok od 7 miesiecy nie mieszkamy
razem, nie kocham, nie chce z nim być...wiec skąd ten strach i
smutek zarazem?
radze sobie sama, z tym nie mam problemu, to nie stąd ten
strach...smutek bierze sie stąd że ja wiem że on cierpi, że nie jest
z naszym synem codziennie (nie ograniczam kontaktów, 2x w tygodniu
po dwie godziny albo i dłużej jak chce i co drugi weekend zabiera
syna do siebie)chce mu to wszystko ułatwiac, on jest rozgoryczony,
rzuca kłody pod nogi, chce miec wpływ na mnie i moje życie,
kontroluje, a ja juz mam dość...on wie że ja chce rozwodu, ale
wezwanie bedzie dla niego zaskoczeniem, nie potrafimy juz ze sobą
rozmawiac, ja nie potrafie, zbyt wiele rzeczy sie zadziało i wiele
słów powiedzieliśmy...żal mi go w tym wszystkim...prowadziłam go
przez życie...coś sie kończy, ale czy zacznie sie też coś?...czuję
ze zawiodłam

[akacjax]

A samej siebie Ci nie żal?

Rozwód to olbrzymia zmiana w życiu. Boli nawet jak to jedyne słuszne wyjście.
Ale czas goi rany, tylko jak tu mawiamy: trzeba dać czasowi czas.

[pyzol31]

zamykam sie w domu, uciekam od wszystkich, wydaje mi sie że
zawiodłam w tak wielu sprawach, potem oddalenie, obojętność,
nienawiść i znowu zobojętnienie...jestem juz taka zmęczona myslałam,
że działanie, że w końcu trzeba coś zrobić, jakoś rozwiazac, że to
mi ulge przyniesie...a wciąz czuje sie winna i taka za niego
odpowiedzialna...nie jest mi siebie żal (chyba)wydaje mi sie to
kara, to, ze teraz sie tak czuje, za to, że kochac przestałam
trzeba dac czasowi czas?

[useless00]

Czujesz się odpowiedzialna za dorosłego mężczyznę? Czy dobrze rozumiem?

[inez_ka7]

Byłaś zmęczona, rozumiem... Ciąganie faceta przez życie jest męczące,
szczególnie kiedy pojawia się dziecko. Wiem coś o tym.Ale nie powinnaś mieć
wyrzutów sumienia. Takie związki nie rokują dobrze, raczej jest tylko gorzej...
Dobrze, że dbasz o jego kontakty z dzieckiem, możecie też sobie ułożyć dobre
relacje między sobą, ale będzie jedna, zasadnicza różnica: nie będziesz za niego
odpowiedzialna. I to sobie musisz powtarzać.
Nawiasem mówiąc, tacy faceci szybko znajdują pocieszycielki

[kami_hope]

Ten smutek wcześniej czy później większości z nas (w podobnej
sytuacji) towarzyszy. Raz czujemy radość, bo udało się podjąć trudną
decyzję i zamknąć etap naznaczony brakiem perspektyw. Czasem, w
chwilach głębokiej refleksji, ogarnia nas smutek, bo "może
zawiedliśmy?", a "może wtedy należało postąpić inaczej?" itp.
Te stany mijają... Nie pozbywaj się ich na siłę, te refleksje są
bardzo cenne.
Zwraca jednak moją uwagę coś innego co napisałaś.
>nie potrafimy juz ze sobą
> rozmawiac, ja nie potrafie, zbyt wiele rzeczy sie zadziało i wiele
> słów powiedzieliśmy...
Nie potrafisz rozmawiać?
A chciałabyś się tego nauczyć?
Wiem, że to trudna lekcja i rezygnacja wydaje się "najlepszym"
rozwiązaniem (biorąc pod uwagę czynnik "ekonomiczny", tj. kosztów
własnych/nakładu sił). Jeśli jednak nie poniesiesz wysiłku tej
nauki, kolejny związek stoi pod znakiem zapytania.
Podaję Ci tematy pod rozwagę:
-czym dla mnie jest miłość? co mam na myśli, gdy mówię: "kocham"?
-dlaczego nie chcę z nim być?
-co jest konieczne abym chciała z kimś być?
-dlaczego zawiodłam?

P.S. Z drugim człowiekiem uczymy się żyć. Podobnie jak uczymy się
siebie (odkrywamy swoje upodobania, preferencje, kształtujemy
światopogląd, itd.), uczymy się drugiego człowieka, który jest
blisko. Także obserwując własne dzieci uczymy się o nich (kim są? co
lubią? jak reagują?).
Zdarza się, że dostajemy pałę na klasówce. Nie nauczyliśmy się, więc
nie otrzymaliśmy gratyfikacji - proste. Ale czy to powód aby obrazić
się na szkołę i nie kontynuować nauki?
Czasem warto przyłożyć się do nauki i następnym razem lepiej napisać
sprawdzian.
No chyba że... klasa jest o zupełnie innym profilu niż wskazywałyby
talenty i upodobania.

[pyzol31]

zawiodłam bo nie traktowałam swojego partnera jak partnera, teraz to
widze, oszczędzałam mu nerwów i stresów, koloryzując rzeczywistość,
czasem mu ją wręcz stwarzałam...wmawiałam sobie ze tak musi byc i
dokad jest spokój w domu to jest ok (a był, nie kłóciliśmy sie,
jeśli było coś nie tak zwłaszcza u niego w pracy to on zwyczjanie
sie do mnie nie odzywał a na moje pytania odpowiadał ze nie ma
ochoty ze mną rozmawiać i nie rozmawiał, a ja w końcu przestałam
pytac i przyjęłam stan rzeczy jako coś oczywistego, da sie z tym życ
przecież, tak wtedy myślałam)efekt był smutny bo zwyczajnie staliśmy
sie dla siebie prawie obcy, oddzielnie spedzany czas,różne
zaintersowania, brak rozmów i porozumienia, z czasem każde z nas
znajdowało sobie coraz to nowe obowiazki żeby krócej przebywac w
domu, łączyło nas dziecko, które oboje kochamy do szaleństwa
był jeszcze inny powód mojej decyzji bardzo osobisty, który wpędził
mnie w spore kompleksy jako kobiete(wciaz to trwa ale juz w
zmniejszonym stopniu)
chce sie nauczyć rozmawiać, ale po paru latach walenia głową w
ścianę i odbijania się od niego jak piłka, nie wiem czy przypomnę
sobie jak to jest móc powiedzieć drugiej stronie wszystko bez
koloryzowania i bez narażenia sie na zupełny brak odzewu...
jakoś byc musi przecież

Błąd w założeniu!

[kami_hope]

Oczekujesz od mężczyzny, że będzie się zachowywał i myślał jak
kobieta. Wiadomo przecież, że mężczyzna jak ma problem to udaje się
do "jaskini", a wychodzi z niej jak go rozwiąże. Naciskany - zaszyje
się w niej jeszcze głębiej.
Nie będę się dalej rozpisywać na ten temat...
Moim zdaniem za wcześnie na rozwód!
Nie odrobiłaś pracy domowej, a teraz chcesz uciec na wagary. Oj, nie
ładnie!
Byłaś partnerką?? Czy partnerstwo polega na zniekształcaniu
rzeczywistości, aby jawiła się jako fajniejsza? Wykonałaś sporo
pracy, tyle że na marne. Najwyraźniej mężowi nie spodobał się ten
iluzoryczny światek, może wolał żyć na prawdę? (może szukał tego w
swojej jaskini, bo Ty stworzyłaś matrix?).

Twoje dążenia są (auto)destrukcyjne.
Ale może takie totalne zniszczenie jest Ci właśnie potrzebne? Wielu
ludzi musi zejść do "piekła", aby dopiero dostrzec z tej
perspektywy "niebo".
Twoje życie - Twój problem... Ty zapłaczesz. (?)

[mariefurie]

kami_hope napisała:

> Oczekujesz od mężczyzny, że będzie się zachowywał i myślał jak
> kobieta.

A ja nigdzie nie doczytałam się aby autorka czegos takiego oczekiwała. Chyba ze nieuwaznie czytałam.


>>Wiadomo przecież, że mężczyzna jak ma problem to udaje się
> do "jaskini", a wychodzi z niej jak go rozwiąże. Naciskany - zaszyje się w niej jeszcze głębiej.

Absolutnie się nie zgadzam. Wręcz kategorycznie. Równie dobrze bowiem mozna powiedziec: wiadomo przeciez że jak kobieta ma problem...etc. Albo, jak ludzie maja problem...
Nieprawda. Zalezy , po pierwsze od człowieka (charakteru), po drugie, od relacji w związku.
Sa mężczyźni, Kami , uwierz ze są!! którzy bardzo chętnie by przyszli z pracy i opowiadali co tam u nich słychac i ze szefo to dupek i znowu coś tam usmażył. A są takie kobiety tez, ze je guzik obchodzi, co ten mąż w pracy dziś przezywał. Bo oczekuje ze przyjdzie do domu po ciezkim dniu i bedzie rzeźki i radosny.

>Najwyraźniej mężowi nie spodobał się ten
> iluzoryczny światek, może wolał żyć na prawdę? (może szukał tego w
> swojej jaskini, bo Ty stworzyłaś matrix?).
>


Jedyne co mi przychodzi na myśl to to, ze autorka próbowała przezyc zycie za męża i niejako go ubezwłasnowolniła. Moge się mylic, ale facet mógł się wreszcie zacząc dusic. Stąd tez reakcja jego obronna.

[pyzol31]

tak, wydaje mi sie że ubezwłasnowolniłam go...ale on też nie robił
nic żeby sie z tego "matrixa" wyrwać, tak było wygodniej...łatwiej
było mu wierzyć że to on decyduje podczas gdy siłą sprawczą a potem
również roboczą byłam ja...
i nie, nie oczekiwałam żeby zachowywał sie jak kobieta (wogóle nie
rozróżniam typów zachowań na typowo męskie i damskie,
znam "zbabiałych" pod tym względem facetów i bardzo "męskie"
kobiety), chciałam pomóc mu w jego dołach i tyle

[kami_hope]

Pyzol, nie znam ani Ciebie, ani Twojego męża. Swoje wnioski opieram
na podstawie Twoich wypowiedzi. Dodam, że kilka elementów tej
historii trzyma się pewnych schematów.
>wogóle nie
> rozróżniam typów zachowań na typowo męskie i damskie
Twój wybór. Jednak - mimo że masz inne wyobrażenie - różnice takie
istnieją! Abstrahuję już od samej fizycznej płciowości (tu
wydzielanie dokrewne, które również determinuje określone reakcje),
wspomnę o odmiennej konstrukcji psychicznej, która kobietę
predestynuje do określonych zadań, a mężczyznę do innych. Natura tak
to wspaniale obmyśliła, że uzupełniamy się wzajemnie. Żadne z nas
nie jest lepsze ani gorsze (np. on koncentruje się na polowaniu, a
ona jednocześnie opiekuje się dzieckiem, mówi do niego, bawi się z
nim, gotuje, sprząta... - mądrzy ludzie zdążyli do tej pory napisać
wiele książek, po prostu sięgnij po nie).
Znam fajną powiastkę Mark'a Twain'a - "Pamiętniki Adama i Ewy" -
przeczytaj, spodoba Ci się (może nawet znajdziesz na necie)

[mariefurie]

pyzol31 napisała:

> tak, wydaje mi sie że ubezwłasnowolniłam go...ale on też nie robił
> nic żeby sie z tego "matrixa" wyrwać, tak było wygodniej...łatwiej
> było mu wierzyć że to on decyduje podczas gdy siłą sprawczą a potem również roboczą byłam ja...


Czyli dobrowolnie się zaprzęgłaś w powóz i ciągnęłaś. On nie protestował bo było mu wygodnie. Do czasu. Jak stweirdził ze wózek nie w tym kierunku jedzie co by on chciał, to się wkurzył. A Ty mu zejśc nie pozowliłas w odpowiednim momencie. Tak bym to widziała.

> i nie, nie oczekiwałam żeby zachowywał sie jak kobieta (wogóle nie
> rozróżniam typów zachowań na typowo męskie i damskie,
> znam "zbabiałych" pod tym względem facetów i bardzo "męskie"
> kobiety), chciałam pomóc mu w jego dołach i tyle.

A on tego jak widac nie chciał. Trochę tak wyglada ze matkowałas za bardzo. A on sie poczuł żeś męskości go pozbawiła.
No i taki efekt jest jak jest.
Jak za daleko nie zaszło, to do naprawienia.
powodzenia.

[titta4]

Pyzol, ja mam baaardzo podobnie....i tez smutek, i żal, i wyrzuty
sumienia....ale ja widzeswój błąd- chodze na terapie i zaczynam rozumieć
dlaczego tak postępowałam...I tez mam pczucie odpowiedzialności za niego-
myślę,że to jeszcze przecieta pępowina". Dlatego tez mysle, że za wcześnie dla
Was na rozwód- ja nawet nie złozyłam pozwu, zrobie to, jak sie wyzbędę poczucia
winy....
Ściskam cieplutko...jak chcesz to pisz na priv.
acha- odpowiedz może sobie- nie koniecznie na forum jesli nie chcesz- czy Ty
go kochasz?Czy tylko potrzebujesz, albo potrzebujesz poczucia że jestes
potrzebna...?

[pyzol31]

zaszło bardzo daleko
bo wszystko wyżej wymienione podpiera sie jeszcze tym, ze ja
przestałam szanowac go jako człowieka i przestałam patrzeć na niego
jak na mężczyznę, nie wyobrażam sobie wiec białego małżeństwa na
zasadzie mama tata, a nie kobieta mężczyzna, nie chce tak bo
doprowadzic to moze do jeszcze wiekszej tragedii...