rozterka

[danuska_w_65]

Jak poradzić sobie samej ze soba kiedy z jednej strony chcę zostać z mężem, a
z drugiej jego zdrada tak bardzo boli, że nie potrafie o tym nie myśleć. Tym
bardziej, że on nie ma zamiaru zakończyc romansu?

[tiresias]

no to wyobraź sobie was razem za 2 lata - ty ze swoją raną ciągle krwawiącą, nie
możesz zapomnieć zdrady (bo pewnie mu wybaczysz, na swoja zgubę) a on nadal nie
może zakończyć (może kolejnego) romansu? co warte takie życie?
gówno
pozdrawiam

[danuska_w_65]

Doskonale wiem, że nawet jeśli z nim zostanę to będę cierpieć i płakać po cichutku. Nigdy mu tego nie wybaczę i nie zapomnę tylko nadal nie mam odwagi żeby to zakończyć. No i sprawa wspólnego mieszkania, którego sobie zupełnie nie wyobrażam.

[barbasia01]

Boisz się być sama czy lubisz cierpieć, a może nienawidzisz siebie i
w ten sposób chcesz się zniszczyć. Cóż warte jest życie z facetem,
który Cię nie kocha, który Cię nie szanuje? Wiem jak to boli nagle
być bez niego, fizycznie i psychicznie ból nie do wytrzymania, wiem
jak to jest codziennie zastanawiać się co było nie tak. W tej chwili
też cierpię, mam doła, tęsknię za nim cholernie. Wiem jednak, że to
ponoć mija i żyję tą nadzieją. Jestem w innej sytuacji bo to ja
zostałam porzucona z dnia na dzień, ale nie chiałabym byc z kimś kto
ma kogos na boku, pomimo miłości do tej osoby. Dasz radę i szanuj
siebie, a życie z kimś tylko dlatego że istnieje nie ma wartości.
Odejdź, dasz radę.

[danuska_w_65]

barbasia01 napisała:

> Boisz się być sama czy lubisz cierpieć, a może nienawidzisz siebie i
> w ten sposób chcesz się zniszczyć. Cóż warte jest życie z facetem,
> który Cię nie kocha, który Cię nie szanuje? Wiem jak to boli nagle
> być bez niego, fizycznie i psychicznie ból nie do wytrzymania, wiem
> jak to jest codziennie zastanawiać się co było nie tak. W tej chwili
> też cierpię, mam doła, tęsknię za nim cholernie. Wiem jednak, że to
> ponoć mija i żyję tą nadzieją. Jestem w innej sytuacji bo to ja
> zostałam porzucona z dnia na dzień, ale nie chiałabym byc z kimś kto
> ma kogos na boku, pomimo miłości do tej osoby. Dasz radę i szanuj
> siebie, a życie z kimś tylko dlatego że istnieje nie ma wartości.
> Odejdź, dasz radę.

Tak naprawdę to boję się wszystkiego. Boję się być sama, boję się że nie dam rady finansowo, boję się że ludzie odwrócą się ode mnie. I to nieznośne poczucie upokorzenia i obawa przed dumnym spojrzeniem kochanki, która wreszcie dopnie swego. A poza tym nie mam gdzie mieszkać i nie wyobrażam sobie życie po rozwodzie pod jednym dachem z ex.Masz rację, że trzeba siebie szanować, a moje życie teraz jest bez wartości to jedna wielka udręka. Tylko czy dam radę odejść?

[barbasia01]

Tez sie boje ze nie dam rady, ze przyjdzie taki moment ze cos tam
pojdzie nie tak, ale jak na rzaie jestem i jakos udaje mi sie.
Zbierz wszystkie dowody na jego zdradę spokojnie i systematycznie
zbieraj, wyciągi, bilingi to co Ci się uda, a potem rozwód z
orzeczeniem o winie i bedzie ci musiał zapłacic alimenty. Jeśli
chodozi o mieszkanie pod jednym dachem to dlaczego ty masz się
wyprowadzic niech on idzie do kochanki skoro nie chce z toba byc.
Znajomymi w ogóle bym sie nie przejmowala, jesli odwroca się od
ciebie to znaczy ze nie sa ciebie warci, zobaczysz ze sa wsrod nich
osoby ktore ci pomoga, tylko wyciagnij do nich reke z prosba o
wsparcie. Ja nawet sie nie spodziewalam ze tak wiele osob jest za
mna. Nawet ci z ktorymi sie nie lubilismy wsparli mnie i to jest
miłe i wiele dla mnie znaczy. Jest jeszcze rodzina i to forum, dasz
radę! Uwierz w siebie twoje zycie jest warte wiecej niz myslisz.
Dasz rade!

[danuska_w_65]

barbasia01 napisała:

> Tez sie boje ze nie dam rady, ze przyjdzie taki moment ze cos tam
> pojdzie nie tak, ale jak na rzaie jestem i jakos udaje mi sie.
> Zbierz wszystkie dowody na jego zdradę spokojnie i systematycznie
> zbieraj, wyciągi, bilingi to co Ci się uda, a potem rozwód z
> orzeczeniem o winie i bedzie ci musiał zapłacic alimenty. Jeśli
> chodozi o mieszkanie pod jednym dachem to dlaczego ty masz się
> wyprowadzic niech on idzie do kochanki skoro nie chce z toba byc.
> Znajomymi w ogóle bym sie nie przejmowala, jesli odwroca się od
> ciebie to znaczy ze nie sa ciebie warci, zobaczysz ze sa wsrod nich
> osoby ktore ci pomoga, tylko wyciagnij do nich reke z prosba o
> wsparcie. Ja nawet sie nie spodziewalam ze tak wiele osob jest za
> mna. Nawet ci z ktorymi sie nie lubilismy wsparli mnie i to jest
> miłe i wiele dla mnie znaczy. Jest jeszcze rodzina i to forum, dasz
> radę! Uwierz w siebie twoje zycie jest warte wiecej niz myslisz.
> Dasz rade!

Dzięki za słowa otuchy, ale to wszystko nie jest takie proste. Tak naprawdę to nie mam rodziny oprócz dzieci, mieszkanie niestety też nie jest moje wiec nie mogę liczyć na to ze się wyprowadzi. Poza tym kochanka mieszka ze swoim mężem więc go na pewno nie przyjmie. Moja sytuacja jest naprawdę nie do rozwiązania na tę chwilę.

[mayenna]

Nie ma sytuacji niedorozwiązania.
Spróbuj może najpierw terapii u psychologa.Pomoże Ci się wzmocnić
psychicznie, uwierzyć we własne siły i możliwości.

Pomyśl jak będzie z wami za 5 lat? Jak te teoretyczne 5 lat wpłynie
na dzieci?.Jak żyć w takiej atmosferze? Może to Ci pomoże podjąć
decyzję...
Wiem, ze nie jest łatwo, ale czasem nie ma wyjścia.
Napisz jeszcze co u Ciebie....

[danuska_w_65]

mayenna napisała:

> Nie ma sytuacji niedorozwiązania.
> Spróbuj może najpierw terapii u psychologa.Pomoże Ci się wzmocnić
> psychicznie, uwierzyć we własne siły i możliwości.
>
> Pomyśl jak będzie z wami za 5 lat? Jak te teoretyczne 5 lat wpłynie
> na dzieci?.Jak żyć w takiej atmosferze? Może to Ci pomoże podjąć
> decyzję...
> Wiem, ze nie jest łatwo, ale czasem nie ma wyjścia.
> Napisz jeszcze co u Ciebie....
>
A więc po kolei. U psychologa już byłam. Okazało się, że to ja mam problem bo sama nie wiem czego chcę. powiedział, że proponuje mi terapię 2 razy w tygodniu przez jakieś 2-3 miesiące. Nie stać mnie na taki luksus. Co do dzieci to są niby dorosłe. Więc nie wiem czy są w tej sytuacji argumentem. Czuję się jak w pułapce. Po latach małżeństwa okazuje się, że nie mam nic i tak naprawdę to może tylko dla dzieci cokolwiek znaczę. Dla męża jestem obojętna i nawet nie stara się bym myślała inaczej. Jestem samiutka ze swoim problemem i brakiem perspektyw na lepszą przyszłość

[kami_hope]

danuska_w_65 napisała:

> A więc po kolei. U psychologa już byłam. Okazało się, że to ja mam
problem bo s
> ama nie wiem czego chcę. powiedział, że proponuje mi terapię 2
razy w tygodniu
> przez jakieś 2-3 miesiące. Nie stać mnie na taki luksus. Co do
dzieci to są nib
> y dorosłe. Więc nie wiem czy są w tej sytuacji argumentem. Czuję
się jak w puła
> pce. Po latach małżeństwa okazuje się, że nie mam nic i tak
naprawdę to może ty
> lko dla dzieci cokolwiek znaczę. Dla męża jestem obojętna i nawet
nie stara się
> bym myślała inaczej. Jestem samiutka ze swoim problemem i brakiem
perspektyw n
> a lepszą przyszłość

Mogę sobie wyobrazić co czujesz. Też jestem samiutka ze swoim
problemem. Ale tak to już jest, że z wiekiem jesteśmy co raz
bardziej samotni. I choćbyśmy cieszyli się gronem wspaniałych
przyjaciół, to nikt nie przeżyje życia za nas.
Podobnie jak Ty, czuję się jak w pułapce. Wybrałam dla siebie „na
teraz” mało satysfakcjonujące rozwiązanie. Tymczasowo zawiesiłam
podjęcie decyzji. Muszę odzyskać mocno nadwyrężone siły. Odpuściłam
sobie. Zainwestuję w siebie podarowując sobie odrobinę spokoju i
jednocześnie odcinając się od spraw, które wymagają decyzji.
I Tobie radzę podobnie. Zainwestuj w siebie. Z pustego i Salomon nie
naleje, więc napełnij się siłą, a później wróć do rozwiązania
swojego problemu. STAĆ Cię na ten „luksus”! Dlaczego cudzysłów? Bo
to nie żaden luksus, a Twój obowiązek względem siebie samej. Musisz
dalej żyć, więc zatroszcz się o siebie. Nikt inny tego za Ciebie nie
zrobi.


Pozdrawiam serdecznie.



-------
Do triumfu zła wystarczy tylko aby dobrzy ludzie nic nie robili

[danuska_w_65]

Póki co też odłożyłam podejmowanie decyzji, nie chcę niczego zrobić zbyt pochopnie. I nie chodzi tu bynajmniej o to że liczę na poprawę moich stosunków z mężem. Chodzi o mnie, o to żebym znalazła wyjście jak najlepsze dla mnie. Co z tego że się rozwiodę jak później może będę tego żałować. Wolałabym najpierw stanąć na pewnym gruncie i dopiero podjąć właściwe kroki. Tylko ten cholerny ból który nie ustaje. jak się go pozbyć? I wstyd przed ludźmi.

[zmeczona100]

danuska_w_65 napisała:
>I wstyd przed ludźmi.

wstyd za niego, że Cię zdradza, czy za samą siebie, że przymykasz na to
oko?

[kami_hope]

Postaraj się odciąć od spojrzeń innych ludzi. Wiedz, że nie są lepsi
od Ciebie. Każdy skrywa swoje sekrety. Jednak wyciągając na światło
dzienne cudze sekrety, własne wyglądają lepiej (bo ich nie widać w
ciemności).
Niech ten ból Ci uświadomi, że tak dalej nie może być. Kiedy jest
ból, to znaczy – jest źle! A my nie dążymy do tego aby mieć źle,
tylko by mieć – dobrze.
Nie szukaj winnych. Skupianie się na ciemnej stronie męża, odwróci
Twoją uwagę od tego co teraz najważniejsze. Mianowicie,
najważniejsze jest Twoje dobre, zdrowe życie. Poszukaj źródła z
którego będziesz czerpać siłę. Odetnij się od ludzi, miejsc,
sytuacji, które Cię osłabiają.
Nigdy nie wiesz jakie wyjście jest „najlepsze”. Dopiero z
perspektywy czasu można osądzić, czy dana decyzja była słuszna.
Pozostawanie w zawieszeniu jest wyjściem najgorszym z „najlepszego”.
To tak jakby Twoja historia zatrzymała się w martwym punkcie, jakbyś
umarła (choć fizycznie dalej przebywasz na tej planecie, to jednak
nie tworzysz własnego losu).

Ja już podjęłam swoją decyzję. Od soboty zmagam się z
konsekwencjami. Jeszcze nie wiem, czy to była dobra decyzja… A jeśli
zła, to czy odwołalna?? Oczywiście, że dopadają mnie wątpliwości. I
dopóki kolejne zdarzenia nie przedstawią skutków decyzji… działam
konsekwentnie według podjętej decyzji.
Boli.
Ale wiem, że przestanie.
Każdy ból kiedyś mija. Człowiek nie doświadcza permanentnie
niekończącego się cierpienia. Podobnie jak chwile szczęścia czy
euforii też przemijają.

Pozdrawiam. Dbaj o siebie!

[danuska_w_65]

Dzięki za słowa otuchy. Pewnie że chciałabym dla siebie jak najlepiej. Dużo nad tym myślę co zrobić. Rozwód w moim przypadku na pewno nie zmieni niczego na lepsze. Nadal będę musiała mieszkać z mężem i na pewno dzielić rachunki za mieszkanie. W chwili obecnej on utrzymuje rodzinę. Ja zarabiam zbyt mało by rozpocząć samodzielne życie. Jestem już w takim wieku, że na pewno nie poznam nikogo z kim będę dzielić życie, a nie wyobrażam sobie życia w samotności. To wszystko jest zbyt skomplikowane by opowiadać na forum. Moja sytuacja nie jest taka prosta bym mogła ją rozwiązać bez dłuższego zastanowienia się.
Pozdrawiam

[dorata351]

A w jakim wieku Ty kobieto jesteś, że już nic dobrego na Ciebie nie
czeka? Mam znajomą, która ma ponad pięćdziesiąt lat i właśnie
zamieszkała z facetem i mówi, że wreszcie zaczęła żyć.

[kami_hope]

Danusia, wg. mnie rozwód nie ogranicza się do formalności. Coś
takiego znaczy tyle samo co papierowe małżeństwo.
Tak, to jest skomplikowane. Myślę, że podobnie skomplikowane dla
każdej z nas.
Zdarza się, że przechodzimy z domu rodzinnego wprost do
małżeńskiego. A po drodze zabrakło okresu dojrzewania,
samodzielności. Dlatego często trudno dorosłym ludziom odnaleźć się
w sytuacji gdzie wymagana jest samodzielność. Wygląda na to, że
sytuacja zmusza Cię do dojrzenia w ekspresowym tempie. To jedyna
droga aby wyjść z zamkniętego losu ofiary.
Nie jest dobrze jeśli przechodzi się z jednego związku w drugi, przy
czym główną motywacją jest oczekiwanie od partnera wsparcia
finansowego, itp. Tą drogą w krótkim czasie znajdziesz się na
podobnej pozycji co w obecnym małżeństwie. Jeśli chcemy cokolwiek
zmienić, tą zmianę musimy zacząć od siebie samych. Ty chciałabyś
powielić schemat. To co z tego, że z kimś nowym (mniejsza o to czy
jest, czy go nie ma i jakie szanse na niego), jak zasada tworzenia
związku ta sama.
My nie jesteśmy księżniczkami. A oni nie są książętami.

(ja wolę - jeśli już - zabawę w królowe i w królów ) )

[danuska_w_65]

Kochana, wiem, że masz rację, ale brakuje mi odwagi. Chyba okres mojego dojrzewania będzie dłuższy niż powinien. Jestem przekonana, że podejmę tę trudną dla mnie decyzję, tylko po prostu potrzebuję więcej czasu. A może gdzieś w głębi duszy mam nadzieję, że mąż się opamięta, chociaż na dzień dzisiejszy to ja jestem przegrana w tej wojnie. Trudno mi się pogodzić, że 25 lat wspólnego życia nie ma dla niego znaczenia i jestem mu obojętna. Pewnie, że też wolałabym być królową i spotkać prawdziwego króla. Mój król okazał się świniopasem niestety.

[adela38]

A moze zastanow sie co sie zrobilo z waszym malzenstwem, ze on poszukal drugiej?
Moze nie tylko on sie zmienil, ale i ty stalas sie tak mila, ze latwiej bylo od
ciebie uciec? Moze powinnas sprobowac "wrocic do korzeni" ... do siebie samej z
czasow mlodosci? Czy masz jakies pasje, zainteresowania?Jak spedzacie\spedzasz
swoj wolny czas? A moze powinnas zastanowic sie co mozesz zrobic, by wiecej
zarabiac? Dzieci juz cie nie ograniczaja-wszystko jest w twoich rekach...

[danuska_w_65]

Uwierz, zastanawiam się codziennie. Niestety dochodzę do wniosku, że moim błędem była zbytnia ufność i danie zbyt dużej swobody mężowi. W pewnym momencie uznał zapewne, że może robić to na co ma ochotę. Nie twierdzę, że ja jestem bez wad. Ale w każdym związku zdarzają się gorsze chwile. Tylko trzeba chcieć o tym mówić i próbować rozwiązać problem jeśli zaistnieje.