Reprezentowanie firm swoim wizerunkiem

[tooinvolved]

Idę na swoją pierwszą prawdziwą rozmowę kwlalifikacyjną. Muszę schludnie i
elegancko wyglądać, bo takie są normy. Trzeba pokazac, że jest się w stanie
dbać o pozytywny wizerunek firmy. 2 godziny dobierałam ciuchy ...i średnio mi
to wyszło. Nie mam garsonek, spodni na kancik, pantofelków! czy ktoś przyjmie
do pracy mnie, taką jaka jestem, w bawełnianych bluzkach, czasem w
rozczochranym włosem, w dzinsach?? nienawidzę norm! czy myślicie że to tylko
moja osobista przypadłość, czy tez raczej DDA. Próbuję znaleźć przyczynę
mojej frustracji związanej z tym, że w pracy wszystko musi być dopięte na
ostatni guzik, szykowne, reprezentatywne...i gdy wyobrażam siebie w takiej
roli to dla mnie ogromny stres już nawet myśleć o tym. W pewnym momencie dzis
rano pomyślałam że rzucę to wszystko i na żadne rozmowy nie pójdę bo to nie
ja w takich ładnych ubrankach... Jak Wy macie??
pzdr.

[anis79]

Ja się chowałam pod mundurkiem. Zresztą nie jest to stricte spodnium lub
garsonka, ale zasadniczo wyglądam bardziej elegancko niż moi szefowie. Z jednej
strony nie wyobrażam sobie siebie w takim - powiedzmy bankowym - kaftanie na
codzień, a z drugiej takie ciuchy są wygodne dla każdego, kto nie chce (lub nie
potrafi) się uzewnętrzniać...
Zresztą w pracy wcale tak nie musi być. To zależy od jej charakteru. Ode mnie
nikt nie wymagał tego żebym wyglądała 'tak i tak'. Nie mam żadnego 'dress code',
który straszy moje koleżanki w korporacjach... a mimo to sama go sobie
narzuciłam. Bojówki i dżinsy raczej w domu, niż poza nim, choć na szczęście od
czasu, kiedy wrzucam na luz w innych kwestiach, również mój stosunek do ubrania
się zmienia.
Pamiętam, że jak się pierwszy raz spotkałyśmy z Konstatacją (była to sobota), to
zapytała mnie, czy byłam dziś w pracy... a ja po prostu przyszłam w moich
ulubionych spodniach w kancik :D
Tooinvolved nie przejmuj się, ja jestem dowodem na to, że można przeginać w
drugą stronę ;) Pracodawca powinien doceniać Twoje umiejętności, a kwestia
ubioru pewnie się rozwiąże już w trakcie pracy. Powodzenia!

[kwiatek.anyzku]

Too, przede wszystkim zycze Ci, zeby rozmowa wypadla dobrze.
Co do ciuchow, to ja tez tak mam.

Ja nie cierpie mundurkow, wole luz i lubie ciuchy naznaczone indywidualizmem.
Nie cierpie nosic tego co wszysycy (slynna megalomania DD?:-). Nie to, ze rzucam
sie w oczy, zwykle jest to prostota zlamana jednym ciekawym szczegolem.
W pracy zawsze cierpialam kiedy musialam ubierac sie wedlug dress code'u.
Zreszta w eleganckich ciuchach czuje sie jak przebrana za dorosla i tak tez
pewnie wygladam. Od razu trace pewnosc siebie.
Mam 29 lat i typ urody dziewczynki. Do tej pory zdarza sie, ze musze pokazac
dowod osobisty kupujac piwo w knajpie :-) W sumie wiele osob mi tego zazdrsoci,
ale ostatnio zauwazylam ze w polaczeniu z brakiem pewnosci siebie mi to bardzo
przeszkadza. Nikt nie traktuje mnie powaznie bo wygladam jak beztroska smarkula.
Np.notorycznie jestem zaczepiana przez panie na ulicy kiedy ide z moja corka
czteroletnia. Owe panie czuja sie w obowiazku zakomunkowac mi, ze ja za lekko
albo za grubo ubralm, ze zle wychowuje bo za glosno sie mala smieje ze za wysoko
skacze...
Szlag mnie trafia z tego powodu :(((

[rasowa_samica]

Mam dokładnie tak samo; i w dodatku do pracy musze się ubierać elegancko - nie
czuje sie wtedy sobą :( ; ale sądze że to kwestia osobowości nie można chyba
wszystkiego zwalać na dda?

[amazon500]

Mnie też się wydaje, że to, że nie lubimy dress code'ów (ja zresztą nie znoszę
code'ów wszelakich, nie tylko dress), to po prostu cecha człowieka jakio
takiego, nie mająca nic wspólnego z DDA.
Muszę przyznać, że ja się zawsze źle czułam w ekleganckich ciuchach, obojętnie
co bym miała na sobie, zawsze się w tym czułam jak w worku po ziemniakach. Mój
zawód akurat nie wymaga megaeleganckiego wizerunku (choć ponoć przedstawiciele
tego zawodu plasują się wysoko w rankingu najbardziej niechlujnie ubranych
przedstawicieli różnych zawodów ;)) Wiadomo, jak się idzie na jakąś konferencję
lub bankiet to się trzeba ubrać, ale w pracy mogę siedzieć nawet w dziurawych
jeansach.
Dodam jeszcze, że w ogóle nie cierpię biurowców, źle się czuję w takich zimno-
eleganckich wnętrzach.

[konstatacja]

Amazon, czyzbys byla informatykiem ;)?
Ja z kolei rokrocznie wygrywam wlasny konkurs na najbardziej niezadbana kobiete
w miescie. Jakis czas temu moj bardzo starej daty wujek powiedzial mi, ze
jestem podobna do jakiejs jego krewnej, bo ona tez nie dbaa o mode (!?!).
Tylko, ze ja (conajmniej wtedy) myslalam, ze ja dbam o mode!
Od lat chodze z w spodniach, kilka lat temu uparcie nie pokazywalam nikomu
dekoltu. Zebraloby sie tego troche. Tylko ja z wielka przyjemnoscia przyjelabym
propozycje pracy, w ktorej trzeba sie elegancko ubierac, conajmniej mialabym
motywacje...
Caly czas to sobie obiecuje.

[januszek96]

Hmm.....to Wy musicie ładnie wygladać ;-)) ....i jeszcze ten smutnawy DDowski
uśmiech Mony Lizy.....

[amazon500]

konstatacja napisała:

> Amazon, czyzbys byla informatykiem ;)?

Nie, dziennikarką (gazetową).

[puszka.z.kawa]

Dopiero dzisiaj znalazłam to forum, więc Wam powyciągam parę prehistorycznych
wątków :D
Od zawsze chodzę w dżinsach i luźnych koszulach, w sukience/spódnicy byłam może
ze trzy razy w życiu, z czego raz do 1. komunii... Na studniówkę wybrałam się w
tzw. spódnico-spodniach :D Na obronę - w czarnych dżinsach. Teraz na szczęście
nie muszę reprezentować żadnej firmy, mam wolny zawód i "wizerunek" tworzę sobie
sama, dżinsy i koszule w kratę pasują jak ulał. Ale kiedy przez jakiś czas
pracowałam na uczelni, trochę zdrowia mnie kosztowało, żeby obronić taką
dowolność stroju (i fryzur - zdarzało mi się mieć włosy np. w 3 kontrastowych
kolorach, każdy kawałek głowy inaczej obciety). Co ciekawe, profesura i studenci
nie protestowali, natomiast koledzy doktoranci dostawali szczękościsku i
wygłaszali na zebraniach instytutu długie mowy nt. zalet nauczania młodzieży w
stroju stosownym, czyli granatowej spódnicy i białej bluzce... Ale się nie dałam :D
Szczerze mówiąc chyba zrezygnowałabym z pracy/imprezy, na którą musiałabym ubrać
się w coś, w czym się źle czuję. Zresztą od dawna mam tego świadomość i pewnie w
dużej mierze dlatego wybrałam w końcu wolny zawód. Podobnie jest z godzinami
pracy - pracuję tylko wtedy, kiedy chcę (przeważnie w nocy), kropka, nie ma
innej opcji. Nawet konieczność stawienia się raptem kilka razy w tygodniu na
zajęcia o konkretnej godzinie mocno mnie stresowała (wcześniej na studiach
notorycznie wagarowałam, ale wtedy zajęcia mogły się odbyć beze mnie, więc nie
MUSIAŁAM koniecznie na nie iść). Kurczę, nie znoszę przymusu w jakiejkolwiek formie.

[januszek96]

>> Podobnie jest z godzinami
pracy - pracuję tylko wtedy, kiedy chcę (przeważnie w nocy), kropka, nie ma
innej opcji.<< ;-)) Włamywaczka ??? A poważnie.... to witaj ! Mam bardzo
podobnie jak Ty .....dominujaca matka , ciągła jej krytyka . i jej tezy o
ludziach którzy sa źli ..... spowodowały , że się boję jakiegokolwiek
zwierzchnictwa ....... Ale w sumie wyszło mi to na plus ......W firmie w której
pracuję jestem prawie samodzielnym pracownikiem i mam prawo wydawać polecenia
kilkusetkom pracowników , na osiedlu którym mieszkam , jestem szefem samorządu (
i aby nie mieć problemów z wiecznie niezadowolonymi mieszkańcami , osiedle nie
ma swojego budżetu ,a ja nie mam problemów , sprowadziłem swoją funkcję do
czysto reprezentacyjnej :-) Jednak uznałem , że i to nie jest jeszcze to, więc
kupiłem sobie kawał ziemi i nazwałem to Ranczem .Tam miałem nadzieję , że będę
bezpieczny ....... Okazało się że nie !.....bo ja tak w sumie to najbardziej
bałem się samego siebie ....... Ale teraz jest już lepiej , pracuję nad
pokochaniem samego siebie i wszystko idzie ku lepszemu ......zdecydowanie :-))
Pozdrawiam Cię.