terapia a praca

[uhu_an]

Mam pytanie, czy da sie pogodzić prace z terapią? jak wam się to udaje? czy
mówicie pracodawcy, ze macie jakies "spotaknie"?zgadza się, abyście wyszli?a
może wogóle o tym nie wspominacie?
Jestem świeżą absolwentką i jestem na etape poszukiwania pracy. Generalnie
pracodawcy "chcą mnie" jako pracownika, ale.... właśnie. Mam grupę, której
godziny nie mogę przesunąć. Zależy mi i na pracy i na ter.
Nie wiem, czy wogóle o tym na rozmowie nie wspominac- tzn. nie mówie:wiem
pan/i, bo jestem DDD...itd. tylko, ze chodzę na zajęcia zwiążane z moim
zdrowiem ;o)(rehabilitacja, dla bardziej wscibskich- wiecej ich nie
intewresuje)- czy tez mowic prosto z mostu, ze fajnie by bylo wyjsc z pracy
tak 2 godz. wczesniej?
Dzisiaj bylam na "rozm. kwalifik." i szefowa powiedziała, ze cieszy sie, ze
powiedziałam jej o tym-ja tez zreszta lubie stawiac sprawe jasno,
ale...podkreslila, ze w tej pracy zalezy jej na osobie jednak dyspozycyjnej.
i obawiam sie, ze pracy(a raczej stażu z UP)nie dostane.
Macie jakies pomysły? sugestie? jak wy sobie poradziliscie.
Dzięki i pzdr.

[kwiaaatek1]

Można pogodzić pracę z terapią, pod warunkiem, że jedno nie będzie z drugim
kolidowało. Mnie się udało ustalić tak grafik zajęć, że w dniu terapii
wychodziłam wcześniej z pracy, a dyrekcja o tym nie wiedziała. Jestem przeciwna
informowaniu szefa i kolegów w pracy o terapii, w pracy łączą nas relacje
zawodowe, nie przynosi się do pracy problemów, można rozmawiać o wszystkim, o
filmie, o pogodzie, książce, tylko nie o osobistych problemach, to nie jest
miejsce na zwierzanie. Dobrze robisz mówiąc, że chodzisz na zajęcia związane ze
zdrowiem, obcym i znajomym nie mówi się całej prawdy o sobie, tylko
przyjacielowi. Jeśli uda się Tobie ustalić grafik godzin pracy w ten sposób, że
będziesz mogła chodzić na trapię, to powodzenia! Ale jednak praca jest tak samo
ważna i jeśli coś ważnego się będzie w niej działo, np. jakieś zebranie, lepiej
odpuścić jedno spotkanie terapeutyczne, niestety trzeba się nauczyć lawirować
między dbaniem o zdrowie a obowiązkiem, żeby mieć i jedno i drugie.

[melba_piszczykowa]

no ja mam troche inaczej, od razu wiedzialam ze musze szukac grupy
popoludniowej i taka znalazlam.

[uhu_an]

to zazdroszcze. ja akurat grupe znalazlam bedac jeszcze na studiach, no ale
studia sie skonczyly.
Nie wiem, w zwiazku z tym, czy na rozmwoie wstepnej mowic, ze nie jest sie do
konca dyspozycyjnym, czy wogóle nic nie wpsominać o tym. a reszta wyszła by w
tzw . "praniu".
Dzięki za odp.

[amazon500]

Ja mam wolny zawód i nie miałam kłopotu ze znalezieniem czasu na terapię.
Zajęcia mam rano, w drugim końcu miasta i to oznacza pół dnia poza biurem.

[lucyna50]

Jestem po psychoterapii DDA ukończonej w lutym br. Była to moja druga próba i
całe swoje życie podporządkowałam terapii. Wiem na pewno, że nie można
opuszczać żadnych zajęć, bo rodzą się wątpliwości, brak kontaktu z grupą, lęki
i ochota ucieczki. Na każdych zajęciach dowiesz się czegoś nowego co pomoże Ci
zdrowieć, nawet jeżeli skutków nie zauważysz od razu. Z doświadczenia wiem też,
że lepiej zachować powściągliwość w mówieniu o tym jak wielką rzecz robimy (bo
przecież tylko dla siebie). Wielu ludzi nie odróżnia psychologa od psychiatry.
Wiele osób nie rozumie problemu i zresztą nie chce, ma dość swoich. Dla
pracodawcy najważniejsze jest wykonywanie zadań a współpracownicy nie muszą Cię
rozumieć i wspierać. Ważna jest bardzo praca i jeszcze ważniejsza terapia.
Byłoby dobrze nie łączyć jednego z drugim.

[uhu_an]

dostałam się na staż. chyba pogodze jedno z drugim. jakoś samo wyszło.;o)

[lucyna50]

Zyczę powidzenia, determinacji i wytrwałości. Nie doprowadzona do końca terapia
może czasami szkodzić. Ciepło pozdrawiam.