Czy to normalne?

[malymyszok]

Czy Wy też tak się wstydzicie tego, że jesteście DDA?
Ja wstydzę się tak bardzo, że na tym forum posługuję się zupełnie innym
nickiem niż zawsze, boję się zostać rozpoznana, boję się i wstydzę, że ktoś
mógłby skojarzyć mnie z moim prawdziwym życiem.
Wogóle stale towarzyszy mi wstyd. Wstydzę się, że tak długo wię wahałam, aż
zabrakło dla mnie miejsca na terapii. Wstydzę się, że znów rozmawiam z ojcem
mimo iż nic w swoim życiu nie stara się zmienić. Wstydzę się, że musiałam go
prosić o pomoc. Wstydzę się że jest moim ojcem.
Najchętniej wymyśliłabym sobie zupełnie nowe życie, żeby nikt nie wiedział
jaka jestem naprawdę.

[uhu_an]

nie, juz sie nie wstydze. ale to nie znaczy, ze nigdy sie nie czulam tak jak ty.
uwazam, ze ze twoje odczucia wobec wlasnego "pochodzenia", "bagażu" jest jak
najbardziej normalne. Niegdys tez czulam sie tak jakby napietnowana. teraz juz,
ale to dzieki terapii. zachecam jednak raz jeszcze do poidjecia pewnych kroków
w tym kierunku.pzdr.

[konstatacja]

Ja sie "wstydze," w pewnym sensie, poniewaz jestem na tym polu nadal do pewnego
stopnia bezbronna. Moze nie chodzi o wstyd, ale o unikanie tego do pewnego
stopnia, nie wydrukowalam sobie jeszcze informacji na ten temat na koszulce.
Jelsi jestem o to pytana, raczej o tym mowie, ale sami wiecie: przecietny
przygodny znajomy o temat tak intymny jak stosunki z rodzicami nie zapyta.
Jest i i chyba zawsze bedzie do pewnego stopnia moja intymnosc, moge sie nia
dzielic, ale nie z wszystkimi.
Nie od razu.

[uhu_an]

to chyba jasne. prosze nie myslec- bo tak mniej wiecej sie czuje- ze dla mnie
ten temat to jakis pryszcz i zaraz po "czesc" wyrzucam cały bagaż
doswiadczen.po co niby? to tez jest dla mnie temat intymny i nie mowie o tym
kazdemu, ale po prostu staram sie to akceptowac- tak mam, ja nie wybralam sobie
rodziny.oto chodzi.

[malymyszok]

Na razie wpisałam się na listę oczekujących na terapię i mam nadzieję, że uda
się na nią dostać jak najprędzej. Wiem, że jest mi potrzebna, że bez niej
jestem bezbronna, ale boję się jej. Boję się tego, co ze mnie wylezie, bo to
coś wcale nie będzie piękne ani miłe. Będzie czarne i duszące, pełne smrodu i
bólu. Wiem, bo czuję to w sobie. I wstydzę się ten brud wylewać przed ludźmi,
czy to będą terapeuci, czy osoby podobne do mnie.

[uhu_an]

moim zdaniem jak najbardziej adekwatne odczucie. nie znam osoby, ktora
chcialaby przezywac przykre stany.ale pozniej moze byc taka ulga, ze zdjeło sie
ten ciezar. mnie tez nie we wszystkim jest latwo. czasem niesamowicie trudno,
jakw chwili obecnej. czasem w to wchodze, ryzykuje emocjonalne potluczenie, a
innym razem uciekam gdzie pieprz rosnie.
do tej pory wszystko bylo duszone w tobie, sama zawsze musialas sobie radzic,
wiec nie jestes przyzwyczajona do "Zwierzania sie". moim zdaniem jak
najbardziej normalne. powodzenia, wytrwałosci zycze

[lucyna50]

To normalne dla osób z syndromem DDA (nie tylko DDA), że się wstydzisz. Ja
dziś, po psychoterapii, już się nie wstydzę. Rozmawiam swobodnie o problemie,
mam nawet taką potrzebę. Ale problem mają moi słuchacze, często nie wiedzą jak
sie zachować, nie chcą mnie słuchać bo problem jest mało znany, i "kłopotliwy".
Normalne jest też, że się boisz. Na terapii "znajdziesz towarzyszy doli i
niedoli", oni mają bardzo podobne obawy i też się boją. Na spotkaniach nic nie
musisz. Jak będziesz gotowa, sama będziesz mówić o wszystkim co Cię "boli". Na
mojej terapi (grupowej w ramach NFZ) ostatnia osoba otworzyła się po 10
miesiącach. Mówiła przez całe spotkanie (ok. 3 godzin) a po zakończeniu czuła
wielką ulgę. Bardzo się z tego cieszyła i miała z grupą lepszy kontakt. Ja
czuję się teraz wolna, wiem, że jestem godna szacunku, że mam prawa i korzystam
z nich a po treningu astertywności, wiem, że nic nie muszę, że mogę dokonywać
wyborów. Terapia nie jest łatwa, to prawda. Ale, trzeba ciężko pracować, nie
można opuszczać żadnych zajęć bo rodzą się obawy, lęki, wątpliwości i ochota
ucieczki. Nie "kombinuj" co będzie. Będzie dobrze. Ciepło pozdrwaiam.

[maly_ksiaze]

Witam:)
Ja sie wstydzilem, gdzies tak do ok 18 roku zycia potem minelo, jesli rozmowa z
bliskimi osobami schodzi na taki temat to smialo o tym mowie, ze jestem dda i
alkoholikiem(trzezwym),czasem uzywam synonimow jak np. pochodze z rodziny
dysfunkcyjnej i otwarcie mozwi, ze np. na dzien dzisiejdzy z tym i tym sobie nie
radze, czy czegos tam nie czuje. Na szczescie obracam sie w takich srodowiskach,
ze najczesciej spotyka sie to zrozumieniem i pochwala wrecz odwagi za stawianie
sprawy jasno:)a terapii nie ma sie co bac - jest cudownie, zaluje, ze tak pozno
sie zdecydowalem, ale widac tak mialo byc:)

Pozdrawiam:)

[dziobekona]

Ja też się wstydzę. Nie tego, że ojciec przez 17 lat pił, nie tego, że bił, ale
tego, że cokolwiek czułam. Że nie umiem tego nazwać, że nie chcę tego nazwać...
Ja się wstydzę uczuć, bo ja nie mam prawa ich mieć.

[lucyna50]

Dziobekona, a kto Ci powiedział, że nie masz prawa do uczuć? To jeden z naszych
największych problemów. Jestem po psychoterapii DDA (bezpłatnie w ramach NFZ) i
tam dowiedziałam się, że mam prawa. Ale musiałam je sobie dać sama. Teraz
jestem szczęśliwa, bo wiem, że jestem godna szacunku, nie ma poczucia winy, mam
prawa i korzystam z nich. Zachęcam Cię do podjęcia terapii. Warto. Dla siebie,
swoich dzieci i wnuków. Mam 57 lat i moje życie ciągle się zmienia.

ja już nie:)

[mashene]

Ja się już nie wstydzę :) Kiedyś się wstydziłam. teraz już mi przeszło. każdy
miał lub ma jakieś problemy w rodzinie. bycie dda nie jest naszą winą więc czemu
się tego wstydzić? niech wstydzą się nasi pijący rodzice :-D