cechy DDA

[kajda28]

- dzieci alkoholików zgadują co jest normalne
- myślą, że różnią się od wszystkich innych
- osądzają siebie bezlitośnie
- trudno im się bawić i przeżywać radość
- mają trudności w przeprowadzeniu swoich zamiarów do końca
- dorosłe dzieci alkoholików traktują siebie bardzo poważnie
- trudno im nawiązywać bliskie kontakty
- bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania
- są albo nadmiernie odpowiedzialne albo nadmiernie nieodpowiedzialne
- są niezwykle lojalne (nawet w obliczu dowodów, że druga strona na to nie
zasługuje)
- ulegają impulsom
- przesadnie reagują na zmiany, na które nie mają wpływu

ciągle jeszcze posiadam większość tych cech :(
"zgadują co jest normalne" ja zawsze wiedziałam co trzeba zrobić, ale nigdy
nie umiałam tak robić, zawsze brakowało odwagi :(

[sibeliuss]

To schematy, każdy z nas jest inny.

[evi123]

Doskonale Cię rozumiem Kajda.Ja ciągle dążyłam i nadal dążę do
doskonałości, staram się robić wszystko dobrze i nigdy sobie nie
odpuszczam. Inni-ok, niech sobie robią co tam chcą,ale ja-
nie....Rozpaczliwie potrzebuję akceptacji, potwierdzenia, że jestem
ok.Szukam kogoś kto mnie pokocha i kto będzie moim przyjacielem, ale
jednocześnie boję się bliskości.I jestem samotna....

[anciax]

> Rozpaczliwie potrzebuję akceptacji, potwierdzenia, że jestem
> ok.Szukam kogoś kto mnie pokocha i kto będzie moim przyjacielem, ale
> jednocześnie boję się bliskości.I jestem samotna....

no to wypisz wymaluj o mnie, nie jestem z tego powodu zachwycona, ale cóż...
Ja nie mam takiego całkowitego problemu z bliskością, tylko z kontrolowaniem
wszystkiego i wszystkich uczuć, co jest powodem problemów na linii ja-inni.

[sibeliuss]

A nie jest to przypadkiem użalanie się nad sobą?

[anciax]

nie znam, nie umiem, wytyczyć granic między takimi sferami. mam z tym poważny
problem :/ ..być może masz rację - nie zauważam tego.

[anciax]

> - dzieci alkoholików zgadują co jest normalne
> - myślą, że różnią się od wszystkich innych
> - osądzają siebie bezlitośnie
> - trudno im się bawić i przeżywać radość
> - mają trudności w przeprowadzeniu swoich zamiarów do końca
> - dorosłe dzieci alkoholików traktują siebie bardzo poważnie
> - trudno im nawiązywać bliskie kontakty
> - bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania
> - są albo nadmiernie odpowiedzialne albo nadmiernie nieodpowiedzialne
> - są niezwykle lojalne (nawet w obliczu dowodów, że druga strona na to nie
> zasługuje)
> - ulegają impulsom
> - przesadnie reagują na zmiany, na które nie mają wpływu
-nie umieją zakończyć znajomości
-żyją z poczuciem winy

Odkryłam ostatnio, ze nie umiem komukolwiek zaufać. Nawet wśród innych DDA
odczuwam niemożność zaufania. Jak to leczyć? Nie ma na świecie drugiej bardziej
nieufnej istoty jak ja ;|

[sibeliuss]

Z brakiem zaufania trzeba nauczyć się żyć. Oswój to, a dopiero potem
możesz mysleć o niwelacji.

[anoosha]

Jest jest :-) Ja też zawsze byłam takim "dzikusem". No coż .. nie
pozostaje mi nic innego, jak tego dzikusa zaakceptować i trochę
oswoić, a potem może się sam przełamie i będzie wpółpracował.

[kajda28]

> -nie umieją zakończyć znajomości
> -żyją z poczuciem winy

ja umiem JUŻ zakończyć znajomość, ostatni związek kończyłam 4
razy :), za czwartym razem przestałam odbierać od niego telefony bo
już mi zabrakło sił na rozmowę z nim- teraz jakby znowu się coś
zaczynało, ale już na to nie pozwolę, będę brała z tej znajomości
tylko tyle ile ja będę chciała- tak mi dopomóż Bóg :)- a jeżeli jemu
to nie będzie pasowało zawsze może odejść .
Ale faktycznie, do tej pory nie umiałam zakończyć żadnego związku i
w każdym trwałam dopóki sam się nie skończył, nie wypalił, coś go
nie przerwało.

jeśli chodzi o zaufanie komuś, to zaczynam odkrywać że zaufanie jest
dużo łatwiejsze i przyjemniejsze niż nie ufanie, zaczynam coraz
częściej wychodzić do ludzi, spotykać się z znajomymi. Dopiero
raczkuje,ale mam nadzieję że w miarę czasu będzie mi to coraz lepiej
wychodziło.

[aniadda]

Może to głupie pytanie,ale czym różni się "ufanie"
od "zaufania"..................?

[kajda28]

> Może to głupie pytanie,ale czym różni się "ufanie"
> od "zaufania"..................?

wg. mnie to niczym się nie róźni. Przynajmniej dla mnie. chyba że
ufać można komuś na dzień dobry a zaufać komuś kto nas już zawiódł i
dajemy mu nową szansę.

[lula_ripley]

kajda28 napisała:

> - dzieci alkoholików zgadują co jest normalne

A co tak naprawdę jest normalne a co nie?

[aidka]

lula_ripley napisała:

> kajda28 napisała:
>
> > - dzieci alkoholików zgadują co jest normalne
>
> A co tak naprawdę jest normalne a co nie?

ja powiedziałabym raczej, przynajmniej patrząc na samą siebie,
że bardziej chodzi o zgadywanie, co dobre i piękne, a co złe i
brzydkie

[ladynemeyeth]

No właśnie, to raczej zgadywanie, jakie stanowisko powinnam zająć w
danej sytuacji, żeby nie oberwać po głowie - albo werbalnie, albo
fizycznie, albo żeby nie zostać upokorzoną, wyśmianą, skrytykowaną
bez litości?
Co powinnam powiedzieć, żeby na tę chwilę było dobrze i żeby
zapewnić sobie jako takie bezpieczeństwo?

[viki.0]

Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób:

jakie stanowisko powinnam zająć w
> danej sytuacji, żeby nie oberwać po głowie - albo werbalnie, albo
> fizycznie, albo żeby nie zostać upokorzoną, wyśmianą, skrytykowaną
> bez litości?
> Co powinnam powiedzieć, żeby na tę chwilę było dobrze i żeby
> zapewnić sobie jako takie bezpieczeństwo?

Uważam, że to nie chodzi o to, żeby zawsze robić, mówić i się
zachowywać tak aby inni byli zadowoleni. Taki stan nie byłby nawet
możliwy do osiągnięcia, nie mówiąc już o tym, że niebyłby normalny!
Zawsze komuś coć nie podpasuje. Ja osobiście interpretuję tą cechę
jako uczenie się normalnego życia. Chyba nikt z DDA nie miał w domu
pozytywnych wzorców zachowań. Więc w życiu dorosłym zgadują co jest
normalne a co nie...

[ladynemeyeth]

No właśnie w takich warunkach i sytuacjach uczą się zgadywać, co
jest dobre, a co nie.

[smerfetka74]

ja uczylam sie co jest normalne stosujac, przez dlugie lata szereg
"eksperymentow" na samej sobie, ktore nie zawsze byly dla mnie dobre.
wyprobowywalam co sie da, bedac dzieckiem bylam tzw. wzorowa uczennica, pozniej
punkiem, ktory swoje weekendy spedzal na koncertach, spiac i jedzac u obcych
ludzi, pozniej wyprobowalam tzw."powazny" zwiazek, gotowanie obiadkow, praca,
sobotnie zakupy, wspolny urlop...jeszcze pozniej przeobrazilam sie w "atrakcyjna
kobiete" i mialam wielu kochankow, z ktorych kazdy gral inna role w moim zyciu,
w miedzyczasie udalo mi sie jeszcze skonczyc studia...teraz widze ze musze znowu
zaczac od zera, przez cale zycie uciekalam sama przed soba,przez cale zycie
udawalam, wskakiwalam w przerozne role.