dda i narcyz

[lejdi111]

Powiedzcie mi czy taki związek ma szanse? Ja DDA z częstymi nastrojami
depresyjnymi z niską samooceną, poczuciem winy, częstymi wyrzutami sumienia,
że coś zrobiłam nie tak, czująca się wciąż gorsza od innych. On natomiast ma
zawyżone mniemanie o sobie. To nie jest tylko moje zdanie. Tak twierdzą
wszystkie osoby znające go. Twierdzi, że dokonuje najlepszych wyborów, jest
urodziwy, inteligentny, zawsze ma rację itd. On wciąż przeżywa wzloty a ja upadki.

[ladynemeyeth]

Jak dla mnie nie wygląda to najlepiej, bo sama opisałaś, jaka rolę
możesz w tym związku spełniać - on zawsze wspaniały, często Twoim
kosztem! Może być Ci ciężko i nie dostaniesz żadnego wsparcia, które
w związku jest przecież ważne.

[martyna25lat]

witam, ja mogę Ci powiedzieć, że byłam z narcyzem ale jak sie potem
okazało on również miał wiele kompleksów przykrytych pod maską.
Często tacy ludzie mają mnóstwo problemów ze sobą a grają rolę
narcyza.Z drugiej strony to jak o sobie myślimy wpływa na to , jak
nas odbierają inni, więc może i Tobie uda się nabrać trochę jego
cech tj. pewności siebie i wiary we własną wartość? jak to mówią; "z
kim się zadajesz , takim się stajesz", więc życzę wyższej samooceny;-
)

[aniadda]

U mnie jest tak samo...Ja DDA a On wspaniały,mądry,dowcipny,wszyscy
Go lubią,ma świra na punkcie swojego wyglądu...zdjęcia takie,zdjęcia
siakie...tp,itd.

[ladynemeyeth]

Jak się z tym czujesz?

[aniadda]

Ja się czuje z tym strasznie,porostu strasznie. On chodzi sobie na
imprezy z koleżankami,świetnie się bawi i wogóle. Wszyscy Go
lubią,jest strasznie zapatrzony w siebie. Już poprostu wysiadam
psychicznie.Nie wiem czy tak powinno być w ziązku z drugim
człowiekiem.
Wydaje mi się że mam do wyboru albo tkwić dalej w tej sytuacji
albo "olać" to wszystko i zacząć żyć,zapisać się na terapie,a On
niech robi co chce.

Pozdrawiam.

[s0ber]

> Wydaje mi się że mam do wyboru albo tkwić dalej w tej sytuacji
> albo "olać" to wszystko i zacząć żyć,zapisać się na terapie,a On
> niech robi co chce.

Dobrze myślisz. Zwłaszcza mam na myśli terapię.

> Pozdrawiam.

Ja również. Wszystkiego dobrego! :)

[naqoyaqatsi]

lejdi masz mejla

[gad_ula]

ja z kolei mam takiego meza i powiedzmy sobie szczerze, to
malzenstwo to niewypal ;( jeszcze nigdy przy nikim nie czulam sie
tak okropnie. Do tej pory wydawalo mi sie, ze jestem w stanie sobie
ze wszystkim poradzic, jestem silna itd. A on... sportowiec,
wszystko czego dotnie to mu wychodzi, a mnie tylko widelec wypadnie
przy obiedzie i juz jestem wysmiana. Kiedy placze on uwaza to za
slabosc. To,ze ojciec byl alkoholikiem wg niego to moja wina
(przynajmniej ja to tak odbieram). Na imprezach to on jest dusza
towarzystwa a ja wychodze na gbura, a to JA zawsze uwielbialam sie
smiac. I tak jak ktos wczesniej powiedzial, ze tak jak my sie
widzimy, tak inni nas odbieraja... nie umiem udawac, ze sie swietnie
bawie, nie umiem na sile nalozyc takiej maski :( i choc staram sie
cos z tym zrobic to mi niestety nie wychodzi. Reasumujac, z zadnym
facetem nie bylo mi tak zle. A staram sie to jeszcze ratowac, bo
mamy mala corcie.

[digros]

Witam.Ja wysiadlam tak totalnie,ze ostatkiem sil zebralam zwloki i
udalam sie do psychiatry.Potrzebny byl mi kopniak aby otworzyc
oczy...Powiem Ci jedno: gad_ula -ratuj ale siebie!Ja tez mam takiego
meza,czytajac Twoj post widze swoje zycie.Rozni sie jedynie
faktem,ze nie mam z tym czlowiekiem dzieci,ale to wcale nie ulatwia
sprawy.Kiedys bylam inna osoba.Teraz tez widelec przy obiedzie mi
wypada...Sama mysl ciaglej oceny ze strony meza paralizuje i odbiera
zdrowe zmysly.Wiem juz jedno-ten toksyczny zwiazek nie ma racji bytu
a tym bardziej przetrwania.Osoby typu naszych mezow niszcza
systematycznie swoich partnerow i z tego czerpia zyciowe
sily.Dziewczyno,uswiadom sobie swoje potrzeby i szukaj innego
zrodla,z ktorego mozesz je otrzymac bo maz Twoj nie zaspokoi ich
nigdy!Twoje poswiecenie i ratowanie marzen skonczy sie wyniszczeniem
siebie samej bo on(ten charakter)sie nie zmieni!!!!Polecam Ci
artykul "NARCYZ SIE NAZYWAM" z czasopisma "CHARAKTERY"2008.Proponuje
rowniez wizyte u specjalisty,bo sama sobie z tym problemem nie
poradzisz...Pozdrawiam goraco.

[gad_ula]

Dzieki digros za te slowa. Masz dużą rację w tym co piszesz, i
uswiadamiam sobie to, że wlasnie w gronie najblizszej rodziny
powinnismy czus sie najswobodniej, a jesli nie ma tego spokoju w
domu to gdzie ma byc? W pewnym momencie dalam za wygrana, zaczelam
zyc swoim zyciem, nie gadalismy ze soba, ale ile mozna? Ostatnio sie
poprawilo, a takie cos usypia nasza czujnosc. Chcemy wierzyc,ze
bedzie juz tylko lepiej. Pewnie ktoregos pieknego dnia cos sie
wydarzy, ze bez zastanowienia go zostawie...i teraz pytanie, czy to
dobrze, czy zle, ze jestem taka wytrwala?