Sprawozdanie z podrozy I

[maryna04]

Zaplanowalam sobie trase i wyjechalam w glab Stanow. Mialam jechac z dwoma
chlopcami, niestety pojechalam z jednym. Zapomnij...
Jezdze juz od trasznie wielu lat i z podziwem patrze jak swiat jest obecnie
zorganizowany, nawet w porownaniu sprzed kilkoma laty. Wiadomo - internet.
Wszystko sprawdzisz, wszystko "zaklepiesz", odpowiedz dostaniesz
blyskawicznie, wszystkie mapki dojazdowe wydrukujesz. Tyle, ze dawniej nigdy
nie jezdzilam ze skoroszytem (no, przezroczysta koszulka) na dokumenty,
tylko z zeszytem. A teraz wszystko pospinane, wyciaga sie w kolejnosci.
Poczatek podrozy troche kompromitujacy - Las Vegas. Nawet rodzice chlopaka
watpili, czy to madre. Ale madre, madre. Do Las Vegas zawsze sa tanie bilety
i wypozyczenie samochodu, na ceny hotelu tez nie mozna narzekac. I jest to
wspaniale miejsce wypadowe na zachod, czyli do Kaliforni, i na wschod, gdzie
ja sie udalam.
Wiec po 5 godzinach ladujemy w L.V. i zyskujemy 3 godziny czasu. Spod
lotniska jedziemy autobusem "mojej" sieci do wypozyczalni. Tych przystankow
przy lotnisku roznych sieci bylo z 15. Samochodzik wypozyczamy w tri miga,
(zarezerwowalam sredniej wielkosci), chociaz zacielam sie nad tym, ktora
wersje napelnienia baku przy oddawaniu wybrac. Wybralam najprostsza -
przedplacilam, trzeba tylko pilnowac, zeby wrocic z pustym bakiem, ale
jednak jeszcze dojechac. Pan z okienka kaze nam isc na plac np. 7b.
Dochodzimy, znudzona murzynka zatacza reka kolo, wez se ktory chcesz.
Wybralam czerwony, jak podeszlismy okazalo sie, ze jest to dodge stratus. Nic
mi to nie mowi, ale przynajmniej ladnie go wypucowali i na liczniku ma 10tys.
mil. Na Ameryke to nowka. Nie wiem co oni robia potem z tymi autami, ale
zawsze pozyczalam auta z tak malym przebiegiem. No to jedziemy. Pierwsza
mapka w ruch. Do hotelu Tropicana, nie tylko, ze tani, z pieknymi lagunami,
ale i blisko lotniska. Porzucamy auto na parkingu, pokoj na 26 pietrze ze
wspaniala panorama, przed nami zespol hotelowy Nowy Jork, Nowy Jork - czyli
rozne elementy charakterystyczne z NY. Juz to kiedys widzialam, ale nie
pamietam, czy byly wtedy budynki WTC, czy nie.
Idziemy w miasto. Wiekszosc "najwazniejszych" hoteli, w tym i nasz miesci
sie przy aleji nazywanej popularnie strip. Z internetu i poprzedniej
wycieczki mam wypisane najwazniejsze darmowe atrakcje i takie nieco platne. A
to przed hotelem Belaggio co pol godziny pokaz fontann z muzyka, przed
innym co 15 min. pokaz erupcji wulkanow. Przed hotel Treasure Island (Wyspa
Skarbow) idziemy na bitwe morska piratow. Okazuje sie, ze po latach zmienili,
teraz walcza syreny. Gdzie im sie umywac do piratow. Oczywiscie po drodze
zagladamy do roznych hoteli. W kazdym parter zajmuje kasyno tysiace metrow
kwadratowych i tysiace maszyn, stolikow itd. Dzieciom wstep wzbroniony, ale
nie ma innej mozliwosci, azeby przejsc do tych molochow hotelowych, zespolow
sklepowych. Wiec moj towarzysz, bardzo dobrze nieletni zaliczyl tak na oko
powierzchnie kasynowa wielkosci dwoch boisk. Na zakonczenie wieczoru chcemy
dostac sie na wieze w hotelu Stratosphere, gdzie z wysokosci stu i kilku
pieter mozna ogladac panorame miasta. Jeszcze kilka pieter wyzej umieszczone
sa trzy karuzele. Mozna zawirowac na wysokosci 113 pietra nad miastem.
Wracamy autobusem, pelen turystow, jest po polnocy a na jezdniach taki
tlok, ze ledwo sie poruszamy. Moj chlopak spi z otwartymi oczami, kiedy o
pierwszej w nocy wreszcie dojezdzamy. Wszak w NY jest juz 4-ta rano.
Nastepnego ranka jestem wyrozumiala i nie robie mu pobudki, chociaz mnie juz
nosi, pospacertowalam po zespole basenowym, ktory udaje laguny tropikalne,
sprawdzilam, gdzie najtaniej zjesc, jak dojsc do sasiednich zespolow
hotelowych i w koncu budze - proponuje te laguny. "Ja to wode mam, to idziemy
dzis na jakis show?" Sprawdzamy, na jaki mozna by pojsc. Niewiele jest tzw.
familijnych, ze wpuszcza chlopaka, w koncu cos sie tam znajduje. W zespole
hotelowo-kasynowo-mallowym Aladdin. Zamawiamy telefonicznie i w droge. Nie
umiem dokladnie opisac na czym polegaja te zespoly hotelowe. W kazdym razie
wiele "robi" w temacie jak sie nazywaja. Np. w Caesars Palace wszystko
jest na wzor rzymski. Kolumny, fontanny, rzezby, pomniki w srodku i na
zewnatrz. Pasaz handlowy ma z km dlugosci. Takie cos jak sukiennice, tylko
luk sklepienia to niebo poznym popoludniem, jak zywe. Miala nawet pretensje
dlaczego sie chmury nie poruszaja i nie wschodzi ksiezyc. Po drodze kilka
starozytno- rzymskich placow. A co? Nie mozna. Najbardziej mnie dreczy
zagadka ekonomiczna. W calym L.V jest wlasnie w takich pasazach handlowych po
sztucznym niebem zgromadzonych tysiace i tysiace sklepow najdrozszych firm z
calego swiata i praktycznie nikt, nigdy w nich nic nie kupuje. Na czym to
polega. Co rusz sklepy Armaniego, czy Huga Bossa z garniturami - kto
przyjezdza tutaj kupic sobie garnitur. Ba, nawet widzialam sklepy firmowe
mebli wloskich.
Idziemy do poleconego, a niedawno otwartego zespolu o nazwie Wenecja. Tez
pod dachem niebowym, czy tez niebem dachowym. Wenecja - jak zywa. Kilka
placow swietego Marka, mostkow nad kanalami. A kanalami mozna poplynac -
gondola. Kanalami pod tym sztucznym niebem, ale tez i prawdziwym. Wsiadamy do
gondoli wraz z para jakis angielsko-jezycznych Azjatow. Nasz gondolier zasuwa
wloskie o sole mia, przed nami para slubna, nie wiedziec czemu w czarnej
gondoli, na brzegach zespoly zasuwaja rzewne piesni, a ludzie bija kolorowym
nowozencom brawo. Nasz gondolier byl przezabawny, dawno sie tak nie
zesmialam. Po wyjsciu ogladamy zrobione nam zdjecie. Mowie do chlopaka - masz
dowod, juz nie musisz jechac do Wenecji, a jak tu czysciutko, nowiutko i nie
smierdzi. W koncu docieramy do naszego Aladyna. O Jezu, a jakie tam piekne
niebo, Alhambra i inne dziwy arabskie, i sklepy Diora i dla innych
milionerow. Po show jedziemy do hotelu. Taka mloda godzina, po dziesiatej.
Wiec jeszcze "podskakujemy" do zespolu Luxor, co to robi za starozytny Egipt.
Jest w ksztalcie piramidy, wiec windy w srodku jada na pietra pod katem. Mam
slabosc do atrakcyjnych wind. Przejezdzamy sie dwa razy. Potem zatrzymujemy
sie pod iglica, ktora wypuszcza smuge swiatla w kosmos. podobno oprocz
chinskiego muru tylko ja widac ze statkow kosmicznych.
No to spac i prosze nie wydziwiac, ze to wszystko jest straszne. Ale jakie
kolorowe, jakie kiczowate. Czy myslicie, ze projektanci, architekci to
skonczoni idioci. Taka jest konwencja tej zabawy, mysle, ze i ci co
projektuja maja niezla zabawe, nic nie ogranicza ich fantazji i nonensu.
ogrom tego wszystkiego poraza. Hotele maja od dwoch do pieciu tysiecy pokoi.
I wszystko dziala jak w zegarku, byle sie nie zgubic w roznych skrzydlach,
pasazach itd. Cale miasto i hotele polaczone sa naziemnymi przejsciami. Z
jednego hotelu do drugiego. I ciagle buduja sie nowe. C.D. zaraz

[maryna04]

Teraz nieco podloza ekonomiczno - historycznego. Nevada to ogromny stan,
ktorego cala powierzchnia to pustynia. Kazdy z nas wie o probach jadrowych
wlasnie w Nevadzie, o skladowaniu tutaj odpadow jadrowych. Troche mormonow,
troche innych tu zamieszkalo, cnotliwe to byly rejony, skoro jeszcze w 1911
roku wydano ukaz o calkowitym zakazie grania w cokolwiek - nawet w karty.
Jednak wszelkie goraczki zlota, czy innych pierwiastkow nie wypalily, troche
ludzi sie ostalo, trzeba bylo cos zrobic z nimi na tej pustyni, a wladze
stanowe potrzebowaly jakis pieniedzy. I w roku 1931 zalegalizowano hazard,
zaczeto wydawac pierwsze licencje. Z uzyskanych pieniedzy administracja stanowa
ustawowo przeznaczyla 43% na rozwoj oswiaty. Gracze oczywiscie od razu sie
znalezli. Wszak 30 mil dalej, wprawdzie juz w Arizonie, pracowalo ponad piec
tysiecy robotnikow przy budowie dumy z dziedziny inzynieryjnej Ameryki - tamy
na rzece Kolorado. Dam Hoover. Chlopaki pracowali duzo, ale w tych krotkich
chwilach wytchnienia co mieli robic, jak nie zagrac. W Ameryce szalal kryzys
lat 30-tych, ale jednak jakos to sie zaczelo krecic. I coraz bardziej sie
rozkreca. L.V to jedno z najbardziej preznie rozwijajacych sie miast,
przybywaja tu ludzie, aby pracowac, z calych Stanow. Jeszcze w latach 30-tych
mieszkalo to kilka tysiecy, teraz pol miliona, a w calym powiecie milion
trzysta, gdy cala ludnosc Nevady wynosi mniej niz dwa miliony ludzi.
Osobiscie nie chcialabym tam zyc. Nie oszukujmy sie, poza zielonym i kolorowym
Strip i okolicami to w dalszym ciagu jest tylko pustynia. Miasto tworza
kilometry w kazdym kierunku pobudowanych osiedli domkow. Jednakowe, rozne,
ogrodki to naogol zwir, kilka kamieni i ze dwa drzewa nie wymagajace
podlewania. Moze i maja ogrodki z trawami, ale ile to kosztuje, a moze i tak
nie wolno podlewac? Ale to ja glownie tak wydziwiam, ludzie ciagna tu nie
tylko, zeby pograc, ale zeby zyc, a co najbardziej mnie zadziwia - kupuja na
tej pustyni wakacyjne domy....bo oni, i tesciowie i dziadkowie lubia sobie
pograc i skorzystac z uciech miasta. Miasto to stalo sie miejscem rozlicznych
konwencji i wystaw. To tu odbywaja sie najwazniejsze swiatowe targi
elektroniczne, tez samochodowe... To tu zatrzymuja sie najwazniejsze wystawy.
Zaliczylismy tu z moim Olafkiem wielce pouczajaca, a takze wstrzasajaca wystawe
p.t. Body (cialo) - w NY nie mial z nim kto isc, bo wystawa dla ludzi o
odpornych nerwach. Spreparowany prawdziwy (kiedys) czlowiek, znaczy sie ludzie.
Przekroje miesni, skora, organy trawienne, pluco- serce, uklad krazenia, nerki
i co tam jeszcze mamy. Wszystko z doskonalymi opisami, wszedzie podkreslany
szacunek dla zwlok jaki zostal zachowany. Ja juz przysiegalam sobie, ze
zostane wegetarianka, a moj towarzysz nie opuscil najmniejszego organiku i
opisu. Zreszta nie on jeden.
Tu tez wystepuja wybitni artysci. Jednorazowo, czy na kilkuletnich
kontraktach, czasami taki artysta chce chociaz troche pomieszkac w jednym
miejscu. Moze to zrobic w L.V. , to publicznosc podrozuje , a nie on. A wogole
to tzw. Konwencje (w siermieznej Polsce nazywalo sie to q....konferecje, a jak
teraz?) kwitna tu jak najbardziej. Wiadomo. Zeby troszke "upowaznic" L.V to
napisze tylko, ze jest tu na Uniwersytecie najpowazniejszy w skali swiatowej
instytut badan pustyni.
Wiec nie potepiajmy tak bardzo glupote, kicz i co tylko w tym miescie grzechu.
Zobaczmy tez przedsiebiorczosc mieszkancow tej strasznie niegoscinnej ziemi.
Nie zalaczam zadnych zdjec - wiadomo. Jesli ktos chce sobie cos zobaczyc,
mozna wpisac Las Vegas - photos i dostaniemy ogromna ilosc mozliwosci.
Najlepiej popatrzec na np hotele Luxor, MGM, Belaggio, Caesars Palace,
Venetian. I powiekszac tylko te, gdzie widac budowle, pomniki, bo reszte to
naprawde nie warto. Moze wogole nie warto, nie ma obowiazku.
P.S. Dalszy ciag juz bedzie z wyzszej polki turystycznej. Dobranoc.

[maryna04]

Tv mi mignal i zgasnal, na wieki. W drugim pokoju mam inny, ale go porzucilam,
nie wchodze z nim w ogladanie. Wiec cos jeszcze napisze.
Nastepnego dnia ruszamy w kierunku wspomnianej juz tamy - im. prezydenta
Hoovera. Tylko jeden U-turn na glownej ulicy L.V. (bo w zlym kierunku jechalam)
i juz droga prosta jak strzala. Oczywiscie, przyjezdzamy wczesnie. Od razu
zalapujemy sie na film o budowie i danych technicznych tamy. Oprocz Amerykanow,
to chyba tylko jeszcze ruskie umieli robic tak piekne techniczno - patriotyczne
filmy. Potem wycieczka wglab tamy - do generatorow. Panienka wyjasnia jak
dziala przeplyw wody, jakie giga, ile cementu. Elektrownia zaopatruje w energie
nie tylko malutka ludnosciowo Nevade, ale dostarcza 75% energii jaka potrzebuje
Kalifornia, ktorej ilosc ludnosci jest zblizona do Polski. Mloda Arizonianka,
ktora oprowadza z satysfakcja mowi, ze juz wkrotce Kalifornia bedzie musiala
po 75 latach renegocjowac ilosc i warunki dostawy energii. Czulo sie w glosie,
ze pokaza tym pyszalkowatym Kalafonczykom. Bez ironii, to wielkie zbawienie dla
tego pustynnego rejonu - woda i energia. Mowi sie tez oczywiscie o miejscu
rekreacyjnym, wszak powstala "Solina" liczy ponad dwiescie kilometrow dlugosci.
Dlatego po drodze mozna spotkac zupelnie abstrakcyjne obrazki, przy domach na
tym pustynnym pustkowiu stoja potezne lodzie, albo takiez ciagna na lawetach
auta.
Acha, dla niezorientowanych, pustynie - to na swiecie w niewielkim stopniu cos
takiego jak Sahara - piasek. Pustynie to skaly, zbita ziemia, pyliste tereny, z
glazami, jakas wielce mizerna, roslinnoscia. Te pustynie na krociutki okres
ozywaja na wiosne. Nawet slynna Dolina Smierci (gdzie zanotowano najwyzsza
temperature na swiecie) zamienia sie na wiosne w kwitnacy kobierzec. Niestety
nie widzialam tego, ale tak pisza.
Po tamie jedziemy do miejscowosci, ktora jest baza wypadowa do Grand Kanionu.
Miescina kilkutysieczna - Williams od nazwiska jednego z pierwszych odkrywcow
i propagatorow Grand Kanionu. W miasteczku mnostwo ludzi w granatowych
podkoszulkach z napisem - spotkanie rodziny Williamsow- 2006. Sami blondyni, w
tych terenach jeszcze sie nie mieszaja rasowo. A zjazdy rodzinne to bardzo
popularna impreza w Stanach. Historii ten kraj podobno nie ma, to kultywuja
swoja kilku, a czasem nawet kilkunasto - pokoleniowe historie rodzinne. W
czasie kolacji pani kelnerka w restauracji radzi nam przerwac i wrocic potem.
Bo na ulicy kilku miejscowych panow odstawia westernowy show. Moze nie jest to
najwyzszej klasy, ale ludzie sie zasmiewaja, strzaly z pistoletow az za glosne,
nadjezdza jakis dylizans. Napracowaly sie chlopaki, trzeba cos wrzucic do
wystawionego pudla. Zabieram gdzies po drodze ksiazeczke z real estate. Za ile
tu mozna kupic dom. Wcale nie tak tanio. A ta miescina Williams ma nawet down
town (po amerykansku tak sie nazywa centrum) i domy wyroznione, ze sa przy
tym down town kosztuja juz jak w stanie NY. No to nie kupie. O, jakie tu juz
dobre powietrze, zostawilismy podmuchy pustyni Nevady. Wieczorek rzeski, dzien
dobrze cieply, ale bez zaduchu, zimy ostre i prawdziwe. Do Arizony przeprowadza
sie wielu, takze Polakow. Mysle, ze tez ze wzgledu na uczciwe 4 pory roku.
Przynajmniej w niektorych obszarach. Troszke przesadzam z tym wspanialym
klimatem, wlaczamy w pokoju tv, a w miescie Tuscon bylo dzisiaj 107 stopni F.
Nie przeliczam Wam, ale goraczka 104 jest wielce alarmujaca.
Rano jedziemy do Grand Kanion. Kilka lat temu jechalam ta trasa w nocy, bo
zagadalam sie z siostra i przejechalysmy przeszlo 100mil, czyli 160 km, potem
okazalo sie, ze znow w druga strone przejechalysmy, bo nie przeczytalam
dokladnie, gdzie mamy hotel i wyszlo, ze jechalysmy w koncu noca. Wydawalo mi
sie wtedy gorzyscie i lesiscie i kreto. Za dnia okazalo sie, ze lasy i gory
ukradli i droga prosta jak prosta miedzy dwoma punktami. To wtedy pobladzilam,
czy teraz, chol...?
Grand Kanion to cos niesamowitego. Zadne zdjecie tego nie odda, ale akurat
to naprawde polecam wpisac sobie Grand Kanion - photos. Moze poczujecie ta
potege natury? Najlepiej do krawedzi isc z zamknietymi oczami i otworzyc je juz
nad wspanialosciami. Wzdluz krawedzi mozna poruszac sie na nozkach, przy pomocy
wlasnego auta, i autobusow darmowych, ktory zabiora cie z rozlicznych
przystankow. Popularna jest odwrotnosc do wspinaczki - schodzaczka wglab,
schodzi sie jakies 3-4 godziny, na powrot trzeba przeznaczyc 2,3 razy wiecej
czasu. Najwazniejsze ostrzezenia - to zaopatrz sie w odpowiednia ilosc wody.
Na dole, przy brzegu rzeki jest camping, gdzie miejsca trzeba rezerwowac na co
najmniej rok naprzod, a butelka wody kosztuje wiele dolarow. Trase mozna odbyc
tez na mulach. My oczywiscie zeszlismy tylko jakies pol godziny w dol. Moge
powiedziec, ze glownie odstraszyl nas smrod mulowych odchodow, ale to
nieprawda. Kanion mozna tez eksplorowac z helikoptera czy samolotu, a takze
wielce popularne sa wielodniowe splywy pontonowe rzeka Kolorado.
W zwiazku z roznymi atrakcjami turystyczno - krajoznawczymi slysze
slowo "zadeptany". Kanion tez ma byc zadeptany, nie wiem w jakim sposob.
Wszystko jest tak zgrabnie zorganizowane, ludzie nie chodza sobie po pietach
ani wzdluz trasy widokowej, ani punktow widokowych. Tylko sie cieszyc, ze
jeszcze sa tacy, ktorzy chca cos zobaczyc nie tylko na ekranie takim czy
siakim. Na teranie parku jest kilka hoteli, schronisk, kamping, trasy.
Zaliczamy jedna , niewielka - inne te lasy niz w Polsce. A potem jazda do
Rezerwatu Indian Navajo. Ten rezerwat to tak na oko zajmuje jedna czwarta
obszaru Arizony. Zarezerwowane mamy nocleg w miescie Tuba, juz bylo cos
wczesniej podejrzane, w calej Tubie tylko jeden motel, no ale teraz juz ide
spac , a najpierw poczytac zalegla Polityke.

[warum]

Maryno jestes fantastyczna! Nie wiedzialam,ze tyle czasu moge wytrzymac nie
wypuszczajac powietrzaTego mi bylo trzeba.
Czulam sie jakbym tam byla. Mialam na poczatku zal,ze nie wklejasz fotek co
kilka linijek, ale ....dawno nie uruchamialam wyobrazni, a dzieki Twojemu
opisowi sama sie wlaczyla/ i cala moja galeria z roznych filmow i reportazy/.
Mam nadzieje,ze doczekam jakiejs forumowej rocznicowej / na 5-latke?/
imprezy/ chocby wirtualnej, ze zapracowany ADM zamaist tortu rozesle nam
osobiste "wizje z komentarzem" w tle, po nacisniecu na odpowiednie fotki)/
ktore kazdy z nas przygotuje/. Rozmarzylam sie w iscie amerykanskim stylu....
Dzieki Maryno.

[wedrowiec2]

Mam wspaniałe zajęcie na niedzielne przedpołudnie - atlas w garść i śledzenie
wyprawy Maryny

[popaye]

jak kazdy post Maryny przeczytalem z przyjemnoscia.
Nie bylem i (chyba) nigdy nie poznam Zach. czesci USA.
Nie lubie podrozowac ale ze (chyba) na wlasne oczy nie zobacze Grand Kanion
czy Monument Valley z "Marlboro krajobrazem" - troche mnie zal .

Poczytam sobie przynajmniej w Twoich sprawozdaniach - Maryno
pozdr.
pE

ps.
malenka notka: klasyczne (profesjonalne) gondole w Wenecji sa tradycyjnie czarne
wiec spotkani przez Ciebie w LV nowozency wiedzieli co robia! - wsiedli
do "orginalu" )

[wodnik33]

Maryno, dziekuje za swietne, ciekawe, plastyczne.... podrozy opisanie )
Dolaczam do poprzednich, juz niezly tomik sie byl zebral.

[maryna04]

Dziekuje za mile slowa i uwage Pp. Jak wiecie pisze to na kolanie, czyli od
reki, czyli od klawiatury, to na pewno jest duzo bledow merytorycznych, o
stylistycznych i jezykowych nie wspominam. To pisze dla swoich przyjaciol,
czyli Was i moze kilku innych i dla siebie, wiec prosze wybaczyc, czy
naprowadzac na wlasciwe informacje. A o tych Indianach nie studiowalam
specjalnie, wiec tym bardziej wybaczcie, ale jakis podstawowych glupot chyba
nie wypisuje. Wiec dojezdzamy do tej Tuby, gdzie ona jest? Jakies
porozrzucane budy, przyczepy, ruiny chalupek, wzdluz szerokich, wyznaczonych
od linijki ulic. Przed kazdym takim pomieszczeniem zlomowiska aut. Zreszta
cala droga do Tuby byla przegladziusienka, szeroka, najwyzszy poziom techniki
drogowej, wsrod takiej pustyni a od czasu do czasu pustynnych bud - domow. W
koncu sa swiatla i na jednym rogu nasz motel. Od razu powiem - bardzo
przyzwoity. W recepcji przemila, profesjonalna panienka Navajoanka ( nazwe
plemienia czyta sie - Nawaho), pokoj czysciutki, przyzwoity. Obok hotelu
restauracja, ale przed wyjazdem bylam pouczona, zeby isc do jakiejs innej "w
miescie", bo tam bardziej czuc atmosfere. Pytam panienki, speszona, nie wie. No
to jedziemy w objazd "miasta" w poszukiwaniu. Juz jestem przyzwyczajona, ze w
Ameryce nie ma miasteczek w wyobrazeniu europejskim, ale tu nie ma nic, oprocz
wyzej wspomnianych roznych pseudo -domow i pawilonow, ze tak powiem rzadowych.
Wiec jest duza szkola, a obok na parkingu stoi ze sto zoltych autobusow
szkolnych. Widocznie trzeba zwozic dzieci z wielu miejsc, jest szpital i
przychodnia, osobny, gdzie indziej pawilon - przychodnia i szpital chorob
psychicznych, klinika uzaleznien, ba nawet stacja dializ, a zaraz obok pyszni
sie napis na barakowozie - tu robimy mammografie. Jest budynek Social
Security, tez opieki socjalnej. I dlaczego tu tak strasznie? Wracamy do hotelu
i idziemy jednak do restauracji przyhotelowej - nazywa sie Hogan. Hogan to
tradycyjny ksztalt budowli Navajo. Piecioboczny, lub szescio, prawie okragly.
Zwiazane to jest z tradycyjna religia i duchowoscia plemiona. W restauracji
znow profesjonalne i przemile navahojanki, jedzenie podobno plemienne. Hm...,
chyba plemienia amerykanskiego. Obok kolejny budynek o charakterystycznym
ksztalcie, wyblakly transparent glosi, ze bar "comming soon". Przeciez w
rezerwacie obowiazuje zakaz sprzedazy alkoholu, wiec co to bedzie za bar -
zastanawiamy sie. Dalej trzeci budynek w ksztalcie hogan z wyrobami plemiona
Navaho. Pracuje tu pan, tez na poziomie. Sklep zreszta jest nadzwyczajny, nie
tak jak w wielu innych, przykurzone, dziwne starocie. Tutaj te same starocie sa
ladnie wyeksponowane, odkurzone, a niektore wyroby rewelacyjne. Kupilam plytke
ceramiczna na sciane i CD, na wszelki wypadek takie co to dostalo nagrode Emmi
i wlasnie ta muzyka "leciala" w sklepie. Potem jeszcze troche jezdzimy,
chodzimy, szukam oznak lepszego zycia. Nie ma, w miescie podobno mieszka 8 tys.
mieszkancow, zapewne jest to caly dystrykt szkolny w promieniu 50 mil co
najmniej. I zachodzi pytanie, dlaczego tam tak jest? Te osoby, ktore juz
pracuja sa lepiej niz o.k. A cala reszta? Dlaczego na swoim terenie nie biora
sprawy w "swoje rece", a jesli - to bardzo niewiele. Dwadziescia, czy wiecej
lat temu wygrali proces o odszkodowanie za tereny kopaln weglowych z rzadem
amerykanskim. Do dzisiaj mowi sie, ze wygrali ten proces z przyczyn poprawnosci
politycznej. To byly duze pieniadze i gdzie one sa utopione? Klimat, polozenie
sa tu bardzo nieprzyjazne, ale i na takich terenach ludzie potrafia tchnac
zycie.
Tu chcialam wyjasnic, ze slowo "Rezerwat" ma w jezyku, przynajmniej
amerykanskim, inne znaczenie niz w jezyku polskim. Nie jest pejoratywne dla
ludzi, oznacza orginalne ziemie poszczegolnych plemion indianskich. A jest ich
w Ameryce ze setka, lub wiecej. Na rezerwat przyrody, czy zwierzat mowi sie
inaczej. Indianie w rezerwacie rzadza sie swoimi prawami, maja swoja policje,
prawo lokalne, nawet czas na zegarkach maja inny, ale bezrobocie siega tam 60%.
Pracy zapewne nie ma, ale na ile jej nie szukaja? Moze trzeba wyjsc z
rezerwatu, lepiej wykorzystac oferte turystyczna? Nie wiem, ale w ogolnosci nie
jest najlepiej. Szerzacy sie alkoholizm, choroby psychiczne wprawdzie nie
wyniszczaja obecnego stanu populacji, ale pogarszaja jej stan. I na litosc
boska, ile lat jeszcze Amerykanie - najezdzcy beda winni za czasy wspolczesne.
Ktos powie, a bo za duzo troski. Nie bedzie welfra (czyli zapomog, ochrony
zdrowia panstwowej, bonow zywnosciowych itd) to sie powie- ale podli,
wkroczyli, a teraz nie interesuja sie. Jest welfare - to wielu uwaza, ze sie
ich demoralizuje. No, nie jestem specjalistka od tych spraw, ale jak w kazdym
przypadku - sa dwie strony medalu.
Jezyk Navaho jest absolutnie rozny od jakiegokolwiek innego, oczywiscie we
wspolczesnych czasach i on zamiera. Moze niektorzy znaja chlubna historie tego
jezyka z czasow Drugiej Wojny. Otoz w czasie wojny amerykansko - japonskiej
pewien bialy Amerykanin zamieszkujacy w rezerwacie wpadl na pomysl, azeby ten
hermetyczny jezyk wykorzystac do szyfrowania wiadomosci telegraficznych.
Zaprosil do kwatery glownej kilku Navaho - proba wypadla rewelacyjnie.
Poczatkowo ilosc slow dla potrzeb wojny wynosila 200, wkrotce rozrosla sie do
800. Pod koniec wojny taka ilosc szyfrantow z plemienia Navaho byla w Armii
Amerykanskiej. W Monument Valley jest wystawa poswiecone temu chwalebnemu
epizodowi z wojny.
Tak sie zasugerowalam martwota okolicy, ze rano w recepcji pytam, czy jest tu
stacja benzynowa, panienka patrzy zdziwiona, jest i to nawet kilka, czy mogloby
byc skupisko ludzkie w dzisiejszych czasach w Ameryce bez tego? Sa - przy
wyjezdzie, i to nawet trzy oraz warsztat napraw samochodow ze starymi
czesciami. A jakze.
No to w droge do Monument Valley. Podrodze widzimy drogowskaz Black Messa. Od
razu zapalaja mi sie czujki. Wprawdzie nie mielismy w planie "zaliczac" mess,
ale coz szkodzi troszeczke skrecic. Messa oznacza scieta powierzchnie stozka
gory, na ktorym inne plemie Indian Hopi buduje swoje osady. W ramach rezerwatu
Navaho jest rezerwat Hopi, wlasnie na tych messach. Navaho sa w stanie
nienawisci do Hopi od zawsze. Hopi sa spokojni i jeszcze bardziej cofnieci od
wspolczesnego swiata, z wyjatkiem podstawowych atrybutow cywilizacji. Z duma
mowi sie, ze ilosc ich przyrasta. Jedziemy wiec do tej Black Messy. To duzy
obszar bylych kopaln weglowych, odkrywkowych. Po drodze przejezdzamy przez
jakas osade Hopi. Okragle, ulepione z gliny i kamieni "budynki", czy jak to
nazwac, do niektorych poprzystawiane drabiny, wchodzi sie przez dach. Wokol
zlomowiska - porozrzucane oznaki wspolczesnej cywilazji. No to juz wiemy,
zawracamy na droge do Monument....No to koncze, do nastepnego odcinka wieczorem.

[wedrowiec2]

Trochę o szyfrantach z plemienia Nvajo.
Jednak największą (i najszerzej znaną obecnie, choć ich rolę upubliczniono
dopiero niedawno) grupę indiańskich szyfrantów stanowili Nawahowie (ang.
Navajo), których ponad 400 przeszło specjalne tajne szkolenie w tym zakresie.
Podczas działań wojennych (głównie w czasie II wojny światowej na Pacyfiku, ale
także wcześniej i później) zaszyfrowany język navajo służył do kierowania
atakami amerykańskiego lotnictwa, kierowania ruchami wojsk, donoszenia o
stanowiskach nieprzyjaciela i przekazywania innych poufnych informacji i
rozkazów. W języku Nawahów, który w tym czasie nie był jeszcze przez nikogo
spisany, to samo słowo, wypowiadane na różne sposoby, mogło mieć nawet cztery
różne znaczenia.

Gdy pierwsza grupa 29 znających dobrze język angielski młodych nawajskich
ochotników została przeszkolona z łączności i potwierdziła swą przydatność w
warunkach bojowych na Guadalcanal, szybko utworzono kolejne grupy indiańskich
szyfrantów. W opracowanym przez nich złożonym systemie nawajskie określenia
przyrodnicze oznaczały rozmaite rzeczy i miejsca. Na przykład besh-lo,
czyli "żelazna ryba" znaczyło "okręt podwodny", "ziemniak" - "granat", a Ne-he-
mah ("Nasza Matka") - "Amerykę". Przy pomocy innych nawajskich słów kodowano
litery, z których składały się wojskowe określenia nieistniejące w ich języku.
Z wykorzystaniem kilku zespołów nawajskich szyfrantów, którzy w ciągu 48 godzin
przekazali bezbłędnie ponad 800 zakodowanych meldunków, przeprowadzona została
pomyślnie m.in. cała ważna operacja zajęcia przez Amerykanów Iwo Jimy (a wśród
pięciu żołnierzy uwiecznionych podczas słynnej sceny zatykania amerykańskiego
sztandaru na Suribachi - najwyższym szczycie zdobytej wyspy - był m.in.
Indianin Pima Ira Hayes). Szyfrując pod koniec wojny łącznie 411 określeń,
nawajscy łącznościowcy z 3. 4. i 5. Dywizji Marines przyczynili się walnie do
zmniejszenia amerykańskich strat i pokonania Japonii na Pacyfiku.


Charles Chibitty, nawajski szyfrant[edytuj]
Pamięć
Ze względu na swoją specyfikę żaden z kodów opartych na językach tubylczych
Amerykanów nigdy nie został złamany, a ukrywany i pomniejszany początkowo wkład
indiańskich ochotników w amerykańskie zwycięstwa został w ostatnich latach
doceniony i uhonorowany m.in. przez kolejnych prezydentów USA. W 1987 roku
prezydent Ronald Reagan ustanowił 14 sierpnia Dniem Nawajskiego Szyfranta. 3
października 1989 roku rząd francuski uhonorował wodza Komanczów za zasługi
jego współplemieńców z Korpusu Sygnalistów (ang. Signal Corps) medalem
Chevalier de L'Ordre National du Merite. W 1992 roku Pentagon zorganizował
specjalną wystawę dokumentującą rolę indiańskich kodów, a w 2001 George W. Bush
przyznał złote i srebrne Medale Kongresu grupie kilkudziesięciu tubylczych
weteranów-szyfrantów. pl.wikipedia.org/wiki/India%C5%84scy_szyfranci

I zdjęcie z zaprzyjaźnionego wiewiórkowego blogu
tinyurl.com/nxub3

[jan.kran]

Dziekuje Marynao ze chcesz sie podzielic wrazeniami
Wydrukowalam sobie Twoje opowiesci i po powrocie z pracy z przyjemnoscia
poczytam.
Kran

[maryna04]

No to dalej na polnocny wschod do Monument Valley. Wcale nie
tak "bezpowodowo", zeby tylko ogladac cuda natury, ale z konkretnym
zamowieniem. W kramie starej Indianki mam kupic szeroka posrebrzana
bransoletke w ornamenty Navajo za 45 dol. Tyle, ze nie wiem gdzie konkretnie ta
Indianka ma kram. Po drodze jest kilka, ale nie zatrzymuje sie, zreszta na
dwadziescia pare mil przed samym terenem parku (wyjasniam, ze park w Ameryce
niekoniecznie musi byc z bujna roslinnoscia , czy wogole roslinnoscia) zaczyna
sie juz pokaz widokow znanych z filmow i nie wiedziec skad. Pustynia i wieze z
piaskowca w odcieniu czerwonym sa dokladnie takie jak na zdjeciach. Dojezdzamy
do parkingu, konczy sie gladziusienka droga, parking to wyrownany teren
pokryty czerwonym pylem. W Visitors Center okazaly sklep jubilerski, prowadzi
bialy rudzielec, przepiekne wyroby ze srebra, rzadek "moich" bransoletek.
Cudo. Pytam o taka srednio-szeroka. 140dol, nawet nie wiem czy z podatkiem,
czy jeszcze bez. To nie na taka mam zamowienie, zreszta facet tez nie
przypomina starej Indianki. Dalej idziemy na wspomniana wystawa o chlopcach
Navajo w czasie Drugiej Wojny. Nie tylko pelna lista nazwisk, ale tez obszerny
slownik szyfrantow. Na zdjeciach fajni chlopcy.
Teraz pozostaja nam dwie opcje. Wsrod monumentalnych skal mozna przejechac sie
pick - upem z lawkami za jedyne 15 dol. albo tez pojechac samemu 23 - milowa
petla. Patrzymy z gory na sunaca wolniusienko samochody, bo jednak wiekszosc
decyduje sie na jazde wlasnym samochodem. Corka, ktora tu byla 3 lata temu
mowila, ze przejechali pozyczonym autem tej samej klasy co moje. No to w droge.
Juz po okola pol kilometra zaczynam myslec, czy aby dobrze zrobilam, "polna"
droga straszliwa, czerwony kurz wzbija sie przy nawet najmniejszej szybkosci,
dodatkowo strzelaja spod kol kamyki. Porysuje te cholerne auto - mysle. Po
kilometrze okazuje sie, ze droga jest nie tylko najgorsza z mozliwych a
dodatkowo strasznie kreta i z gorki i pod gorke. Na wyslizganym zakrecie w
ksztalcie agrafki doly na pol kola. Wracamy - mowie do Olafka, jeszcze bede
placic za uszkodzenia auta. Chlopak mowi- za pozno, to jest juz tylko
jednokierunkowa petla . Bagatela, jakies 23 mile, czyli dobrze przeszlo 30 km.
Ale po chwili przyzwyczajam sie i mam czas ogladac. Teraz piaskowce mamy omal
na wyciagniecie reki. Przejrzalam zdjecia internetowe, prawie wszystkie robione
sa z drogi dojazdowej, nie ma z tej polnej drogi.
www.danheller.com/monument-valley.html
Widocznie za mala peryspektywa, ale z kolei ogladanie z bliska wlasnymi oczkami
dawalo nowe, oszalamiajace wrazenia. Ale wracajac do bransoletki w wazniejszych
punktach widokowo- zdjeciowych zatrzymujemy sie, jak inni, sa stragany, nie ma
starej Indianki z bransoletkami. Jak ja sie pokaze, nie uwierza, zem byla. Na
19-tej mili, przy ostatnim straganie, sa!! Jak dawniej w Polskich sklepach -
dwie ostatnie. Poniewaz kupuje dwie to stargowuje na po 40 i juz tylko 3 milki
przed nami. Zapomnialam, ze 3 najgorsze. Raz po raz wrzucam w automacie tzw.
trojke - wzmocniony bieg na wlasnie pod gorke. Dalej jest jeszcze jakis bieg o
nazwie L, nie wiem do czego sluzy. Gdy wchodze na ten ostatni agrafkowy zakret
wrzucam ta trojke. Na przeciwko zasuwa ( w porownaniu z moja szybkoscia) ten
navajoanski pick- up z turystami. Moj silnik rzezi, samochod slizga sie. W
koncu wygramolilam sie. Wracam na normalny bieg, okazuje sie, ze jechalam na
tym tajemniczym biegu L. Gdy dojezdzamy na parking sprawdzam w ksiazeczce do
czego ten cholernik sluzy. Ano do hamowania, gdy sie jedzie z gory. Wychodzimy
z auta, jak wszystkie obok jestesmy w czerwonym pyle od kol po dach. O.k.
Dodatkowo kilka zadrapan od kamieni. O.k. W NY tez nie bardzo udaje mi sie
jezdzic bez "zadrapan".
No to byl najdalszy punkt na Wschod naszej wyprawy. Teraz jedziemy na zachod w
kierunku Parkow w Utah. Monument Valley to wlasciwie lezy w Utah, ale po
przekroczeniu polnocnej granicy mozna jechac tylko na polnoc, na zachod nie
istnieje droga. Po drodze mijamy drogowskaz do kolejnego slynnego miejsca
Navajo National Monument, niestety nie chce jezdzic po ciemku, a nie wiem ile
zajmie mi droga do kolejnego motelu. Serce mi sie kraje, ze nie dotarlismy do
polozonego na poludniu rezerwatu Kanionu de Chelly. Ci co tam byli
tylko "echaja i ochaja".
Motel mamy jeszcze w Arizonie w miejscowosci Page. Miejscowosc lezy u wrot
niedawno wybudowanej tamy i elektrowni, tez na rzece Kolorado, za ktora
utworzyl sie jeszcze wiekszy zbiornik, niz za Hoover Dam, bo dlugosci omal
300km. Myslalam, ze dojedziemy pozniej, okazuje sie, ze mamy jeszcze przed soba
uczciwe popoludnie. przy dojezdzie do miasta przeczytalam drogowskaz Antelope
Canyon. Wiec pytam panienki w recepcji co lepiej obejrzec tame, czy jezioro.
Poleca ta antylope. Jedziemy wiec do antylopy, znow zwirowy parking. Dalej
trzeba juz jechac pick - upem z przewodnikiem. Najpierw dlugo kurzysta droga, a
potem wchodzimy, nie do kanionu, ale do grot, w ktorych przeswituje z gory
slonce. Powiem krotko: ksztalty, sklepienia, zakrety, kolory i kolory
piaskowcow. Bajka, tego nawet nie bylo W L.V. Oprowadzajacy nas Navaho z duma
wylicza ile tu filmow bylo kreconych, ile comerciali, a ile wycieczek
fotografow, ktorzy upajaja sie mozliwosciami jaki daje Kanion Antylopy. Musze
tu zalaczyc link ze zdjeciami
www.pbase.com/tnarwid/southwest
Niegrzeczny dla mnie ten link, sa na nim zdjecia z dalszego ciagu, ale na
trzech zdjeciach jest Antylopa - czujecie to?
Znow uwinelismy sie czasowo, jeszcze zdazymy nad tame, a nawet nad zbiornik
zachwalany jako wspaniale miejsce rekreacyjne. Wyglada ponuro, lyse brzegi, ,
nawet bez jakiegos fanazyjnego uksztaltowania. Ale dla ludzi, ktorzy wogole nie
mieli wody - nie tylko "do zabawy", ale i do zycia to cud. Przed samym wyjazdem
przypadkowo ogladalam program o tej tamie i narzekania milosnikow czystej
natury jak to sie tu zmienilo, cos tam sie zmienilo w skalach i ginie jakis
turkuc podjadek. Ale to, ze ludzie przestali "ginac" nie zauwazyli ci zapalency.

[maryna04]

Nastepnego dnie jedziemy do Parku Narodowego Zion w poludniowo- zachodniej
czesci stanu Utah. Tak, jego nazwa to po naszemu Syjon. Nadali ja moromoni,
ktorzy szukali miejsca do osiedlenia i oczarowni majestatycznym miejscem,
ktore ujrzeli nazwali je tym hebrajskim slowem. Oznacza ono miejsce
bezpieczne, ukojenia czy cos takiego.(Prosze poprawic - bo nie mam zdrowia
szukac co to dokladnie znaczy0. Zreszta sa i inne starotestamenowe nazwy, jak
chociazby trzy imponujace skaly nazwane sa imionami trzech patriarchow, Oltarz
Ofiarny, a takze nazwy Indianskie.
Po przekroczeniu bramki (cena 20dol od auta, lub tez mozna uzyc roczna karte
na wszystkie parki narodowe za jedyne 50 - ja taka kupilam)zaczyna sie
kilkunastokilometrowa droga - bajka. Samochdody jada wolniutko, niektore juz tu
sie zatrzymuja, azeby podziwiac twory skalne, nie brak tu zieleni. Droga kreta,
waska, przepasc raz z jednej strony/ raz z drugiej. W koncu dojezdzamy do
Visitors Center. Tu trzeba zostawic samochod, po parku mozna poruszac sie na
nogach, rowerem, lub darmowymi autobusami, ktore zatrzymuja sie w wielu
miejscach widokowych i na poczatkach szlakow turystycznych. Szlakow jest ok.
200 km. Dostalismy odpowiednia mapke z szlakami, ale dla takich jednodniowych
zwiedzaczy sa wytypowane na tablicach stosowne. Kiedy wrocilam sie po wode do
samochodu Olafek juz wybral z tablicy - cztery godz. w jedna strone, stopien
trudnosci - duzy. Z trudem przystal na lagodniejsza wersje, zwlaszcza, ze na
podstawie materialow wiedzialam, ze musimy zaliczyc kilka krotkich do
najpiekniejszych miejsc. Po pierwszym szlaczku w sumie 3 godz. zaczynamy
korzystac z autobusu i "instrukcji" . Idziemy ok. godziny do tzw. Emerald
Pools. Na roznych wysokosciach sa trzy. Spadajaca ze skal woda tworzy na dole
male "baseniki", wszystko to wsrod "wiszacych ogrodow" ze skal. Ostatni szlak
to przejscie wzdluz rzeki Dziewiczej, plynacej dnem wyzlobionego kanionu. Skaly
sa coraz blizej siebie, podobno na koncu juz tylko brodzi sie rzeka. Niestety
jest juz po szostej, nie wiedziec, kiedy zlecial nam caly dzien, a mamy przed
soba jeszcze jede punkt programu.
A oto link do zdjec z internetu,
www.terragalleria.com/parks/np.zion.html Moze moj opis nie brzmi
zachwycajaco, ale uwierzcie mi na slowo, to byl nasz najpiekniejszy dzien. Olaf
mowi, ze przyjedzie tu za kilka lat z kolegami, sa kampingi, szlaki,
wypozyczalnie rowerow, mozliwosc zjedzenia dowolna, a tak tu przepieknie. Nie
tak surowo. O ile w Polsce mowi sie wedrujacym o stosownym ubraniu, tu mowi
sie tylko o butach i wodzie . Mimo wysokosci jest tu goraca, wody pije sie
hektolitry.
W "programie mam "Odwiedzenia miasteczka Colorado City", zalozone dwadziescia
lat temu przez ortodoksyjnego mormona, ktory nie ulegl obecnym przepisom
kosciola i uznaje wielozenstwa. Wspominalam juz kiedys, ze ogladalam program o
tych zniewolonych tam kobietach. Miejsce na miasteczko wybrano znakomite.
Droga, wiadomo, bardzo dobra, ale tak gorzysta i kreta i jedna jedyna, ze
niewielu ludziom moze sie chciec pojechac tu za niczym. Dojezdzamy. Strasznie
szerokie, jak naogol w takich miasteczkach prowincjonalnych ulice, porozrzucane
domy, wiele za bardzo wysokimi murowanymi ogrodzeniami. Widac za nimi czubki
ogramniastych, bardzo bogatych domow. Musza ich wlasciciele byc dobrze bogaci.
Ale jest tez wiele zwyczajnych. Gdzieniegdzie przy domach gromady dzieci.
Zwyczajni mezczyzni, kobiet nie widzielismy. Jest tez College Mormonski. Moj
mlody towarzaysz jest speszony, kiedy tak krazymy po ulicach za
czyms "interesujacym". W koncu poplataly nam sie ulice, krazymy i krazymy w
ogromnym upale i ciszy i nie mozemy wyjechac na droge przelotowa - zemsta
mormonow. Nie pierwszy to raz rozgladamy sie za sloncem, zeby okreslic
kierunek. Jest, wyjezdzamy. No, bylam, gdzie chcialam.
Dojezdzamy po ciemku do motelu, tu spedzimy trzy ostatnie noce. Okazuje sie, ze
oprocz takich jak my wedrowcow, to sa to "wczasy" rodzinne dla golfistow. Rzedy
wozkow golfowych, panowie cos tam omawiaja. Teraz rozumiem, dlaczego w ofercie
bylo zaznaczona mozliwosc wyboru pokoju z widokiem na pole golfowe. Na wszelki
wypadek taka zaznaczylam, odpowiedzieli mi, ze moga mi zapewnic tylko dwie noce
tego widoku, a potem mnie przeniosa. No to odpisalam, ze na tym widoku to tak
mi nie zalezy, bardziej na tym, zebym sie nie przenosila. No i w rezultacie
okazuje sie, ze wogole nie ma nas na liscie gosci. Ale zaraz znalazla sie
rada, dostajemy w tej samej cenie pokoj o podwyzszonym standarcie z widokiem
na pole. Jest noc . Pola nie widzac, za to z wielkim trudem usypiam. Tyle co
zasnelam, o trzeciej budzi mnie miarowe tsz tsz, tsz, tsz - trrrrrrrrrrrrrrrrr.
Mysle, jakis "chrabaszcz" wali o siatke. Jedno ucho przyciskam do poduszki, w
drugie wsadzam palec. Nie moge jednak zasnac z reka w powietrzu. Ide zamknac
balkon, o.. to nie zaden stwor sie tlucze, to wlaczyle sie sprinklery i
podlewaja trawe na tym polu g. Zamykam drzwi balkonowe, dalej slysze, wiec
postanawiam wlaczyc klimatyzator, jako czlowiek miejski w jego huku moge spac.
Niestety nie chce sie wlaczyc. Jest centralnie ustawiony na 74F, a w pokoju
jest zapewne chlodniej. Po dlugim czasie, juz zlana potem powtarzam probe,
wlacza sie. Zasypiam ukojona buczeniem klimatyzatora myslac, ze tych golfistow
to jutro udusze.

[maryna04]

Ale to dlugie wyszlo, ale moge napisac radosna nowine - zblizam sie do konca.
Dzis Bryce Kanion. Tylko 60 milek, zjemy po drodze, gdyz wczorajsza kolacja w
hotelowej restauracji nadszarpnela gotowke, a ambitnie sobie powiedzialam, ze z
maszyny pieniedzy wyciagac nie bede. Wielka sztuka, skoro i tak omal wszystko
place karta.
Podjezdzamy do bramki Parku, pan skanuje moja karte i po sekundzie,
zaopatrzeni w mapki jedziemy. I tutaj zwiedzanie mozna odbyc wlasnym
samochodem, zatrzymujac sie w punktach widokowych, skad mozna zejsc na szlaki,
lub tez autobusem darmowym, ktory tez sie wszedzie zatrzymuje. Z otrzymanej
mapki dowiadujemy sie, ze dwudziestomilowa droga idzie polka skalna gesto
porosnieta lasem, z ktorej glownie z jednej strony "obsunely" sie oszalamiajaco
kolorowe warstwy skal. Zolcie, czerwienie, pomarancze, biele w roznych
odcieniach to kolory w jakich wystepuja skaly. Poniewaz wszystko obserwujemy z
gory - widoki nieprawdopodobne. W rzeczywistosci to jeszcze bardziej
zadziwiajace, bo fotografia jest jednak plaska. (Zreszta rowniez zdjecia z
Grand Kanionu nie oddaja ogromu tamtego zjawiska). Nawet ja, co znow
taka "poetka" nie jestem dostrzegam tu miasta, palace, swiatynie, domy
zwierzeta, a nawet w Queen's Garden, do ktorego schodzi sie 1,5 mil trasa,
robie sobie zdjecie z Krolowa Wiktoria w tle. Moj mlody towarzysz wciagniety
w konwencje takiego wypoczynku, pracowicie wyznaczyl punkty widokowe, trasy i
nastepnie je odkresla. To co uwaza za wazne musimy zaliczyc. W lesnym terenie
powietrze wspaniale, bo dosyc wysoko, (wjazd do parku jest na omal 2000m,
zakonczenie trasy, omal 3000m). Jednak same trasy turystyczne sa wsrod
nagich, wystawionych na slonce skal, gdzieniegdzie rosnace na nich sosny sa
daleko i nie daja nic dla ochlody. Trzeba miec ze soba wode, wode i jeszcze
raz wode. Kazdy wiec idzie z woda Zreszta cala nasza podroz odbywa sie na
plaskowyzu ok. dwa tys metrow. Olaf jest zdziwiony, ze ludzie tak dysza
wracajac pod gore, podyszysz i ty - mowie - i sprawdzilo sie.
Zalaczam link www.terragalleria.com/parks/np.bryce-canyon.html
Zachecam do obejrzenia, mysle, ze zdjecia z Bryce sa najbardziej interesujace,
a widzicie jak tam pieknie w zimie?
Juz chcialam opuscic ostatni punkt widokowy, bo mam jeszcze drogi pukt i
trzeci punkt programu. Nie udalo sie, na koniec zaliczamy najdluzszy szlak -
wartalo. No to rezygnuje z drugiego punktu - spetryfikowany las, sprobujemy
zrealizowac trzeci. Przed wyjazdem przeczytalam, ze w odleglym o jakies 30 mil
miasteczku jest jeszcze starsza niz w Monument Valley Stara Indianka, ktora za
niewielkie pieniadze rzuca uroki, a nawet klatwy. Mnie cos takiego potrzeba,
chociaz dotychczasowe proby sie nie sprawdzily. Jedziemy, spiace miasteczko.
Jest...ale stary Indianin, siedzi na stolku przed sklepem z wyrobami
regionalnymi - niestety niezywy, bo sztuczny. Dla zartow namawiam Olafa, zeby
popytal sie o ta osobe. Patrzy na mnie z przerazeniem. Chyba kogos poniosla
fantazja, bo to miasteczko jest zapewne w 100% mormonskie, tylko taki kosciol
(oni nazywaja sie oficjalnie Kosciol Sadu Ostatecznego) znajdujemy, ponadto
dom - muzeum genealogii (to ich specjalnosc), budynek biskupa itd. Zadnego
innego zycia religijnego, a przeciez w nie tak odleglym Page, (tez tylko kilka
tysiecy mieszkancow) przy jednej stronie ladnej ulicy bylo jeden za drugim 7
kosciolow roznych wyznan. Mormonski tez, katolickiego nie bylo.
Idziemy zjesc w sieci fast foodu, co sie szczyci, ze ma mieso ekologiczno -
organiczne bez tluszczu, trucizn, pestycydoww, hormonow, innych trucizn i chyba
i protein)). Nie pomoglo na zdrowie, w lokalu leci CNN, z bardzo ostrego dnia
wojny na Bliskim Wschodzie. Bardzo to przygnebiajace i absurdalne ogladac cos
takiego w takim koncu swiata. Wracamy do hotelu, jutro ostatni dzien - zajecia
wolne, bez grup, budzenie w sposob naturalny.

[maryna04]

Rano budze sie oczywiscie switem. Co robic z tak mile rozpoczety dniem. No to
zwiedzam te wczasy rodzinnych golfistow. Panowie sie zbieraja, jada wozkami na
to pole pod naszym balkonem, tam obraduja, a kobitki z malymi dziecmi przy
basenie, na balkonie, tarasie, trawie, zjezdzalni. Znudzone, umeczone -
normalka z calego swiata. Mozna tylko dodac, ze dzieci sa male - bardzo
krotko. Obejrzalam, poszlam do basenu, pozyczam rowerek. Wracam po 12-tej.
Olafek jeszcze nie otworzyl oka w sposob naturalny, schodze na dol, jakis pan
pokazuje, ze mam flaka w przedniej oponie. Lece na pietro z wiadomoscia. W trzy
minuty zaczynamy akcje. Och jak milo patrzyc jak profesjonalista uwijaja sie z
taka robota. No to ide znow nad basenik, dziecku daje spokoj, niech robi co
chce. Wieczorkiem idziemy na pozegnalna kolacje, usilujemy dociec, jak sie ma
ten czas gorski do tego w Nevadzie, czyli Las Vegas, gdzie oddajemy auto.
Trzeba oddac auto i zdazyc na samolot, ale znow zeby nie siedziec za dlugo na
lotnisku. Z rozpedu pytam w recepcji o myjnie samochodowa - nie ma tu, ani w
promieniu wielu kilometrow. Rozumiem tu nie ma wody na takie zbytki, a jak juz
zbytkujesz to z wlasnego kranu we wlasnym domu.
Na zakonczenie chcialam powiedziec, ze jazda w Ameryce to sama przyjemnosc,
nigdy nie wybralabym sie w taka podroz w Polsce , a nawet w Europie. Kilka
razy juz tak jechalam i nie zarzekam sie, ze to byl ostatni raz. Szybkosc
dozwolana na autostradach w tamtejszych stanach to 75 mil, czyli jakies
125km/godz. Ta szybkosc juz nie wypada przekraczac, ale jest wystarczajaca,
zeby trzystakilkadziesiat km przejechac w 3 godziny. Jesli teren jest pusty
to drogi sa tam dwukierunkowe drogi. Puste, z bardzo dobra widocznoscia do
wyprzedzania. Amerykanie jednak bardzo nie lubia wyprzedzac, (bo nie za bardzo
maja gdzie cwiczyc ten manewr). Szybkosc na tamtejszych zwyczajnych drogach 65
mil, tak na oko przekraczam ja o 5 i tez sie jedzie bardzo szybko, zwlaszcza,
ze i te zwyczajne drogi albo omijaja miasteczka, albo ulice w nich sa tak
puste i szerokie, ze nie sprawia to zadnego klopotu. W Ameryce powstalo
tyle "filmow drogi", nie dziwie sie, bo jest cos fascynujacego w przemierzaniu
tych bezkresow, bo zawsze jest to przygoda. W dzisiejszych czasach naogol
komfortowa. Bo nie boisz sie, ze nie nadjedzie pomoc (chyba, ze nia zasiegu
komorka), ale to moze nadjedzie policja drogowa, a jak ci sie cos zepsuje (tfu,
tfu), to zawsze jest wyjscie, chyba, ze czesc nalezy sprowadzic z Japonii, ale
jak masz wypozyczony samochod, to dadza Ci z najblizszego punktu - drugi.
W oddawalni aut z 8 rzadkow samochodowych, podchodzi do nas czarna pani, cos
skanuje, mam oddac glowny papierek, ona mi daje rachunek z balansem zero i
pogania do wypakowania walizek. Gdzie tam kto patrzy za zadrapaniami. W
bagazniku zostalo nam 6 wod do picia. O, nie mowie, zaraz bedziesz chcial
kupowac na lotnisku - bierzemy. To byl chyba ostatni samolot, ktorym udalo sie
nam "przemycic" wode. Teraz, azeby nie stracic, chyba zarzadzilabym jej
wypicie.
No to zakonczylam,

[gaja_1]

Jak kiedykolwiek dziabli mnie poniosą przez ocean,
to wezne ze sobą Twoje sprawozdanie
Nich się chowają Kody

[alfredka1]

Maryno, dziekujemy serdecznie. Kiedy bedziesz w Kraju? zglosimy sie po
dedykacje )